Imeds.pl

Allergovit Dawki Do Leczenia Początkowego: Stężenie A - 1000 Tu/Ml, Stężenie B - 10 000 Tu/Ml; Dawka Do Leczenia Podtrzymującego: Stężenie B - 10 000 Tu/Ml

ULOTKA DLA PACJENTA

ULOTKA DOŁĄCZONA DO OPAKOWANIA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

ALLERGOVIT Alergoidy pyłków roślin

Zawiesina do wstrzykiwań

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta.

■    Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

■    W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

■ Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

■    Jeśli u pacjenta wystapią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

1.    Co to jest lek ALLERGOVIT i w jakim celu się go stosuje

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku ALLERGOVIT

3.    Jak stosować lek ALLERGOVIT

4.    Możliwe działania niepożądane

5.    Jak przechowywać lek ALLERGOVIT

6.    Zawartość opakowania i inne informacje

1.    Co to jest lek ALLERGOVIT i w jakim celu się go stosuje

ALLERGOVIT jest szczepionką alergenową, którą prowadzi się odczulanie (immunoterapię swoistą). W trakcie immunoterapii swoistej podaje się we wstrzyknięciach co raz większe dawki istotnego klinicznie alergenu wywołuj ącego reakcj ę alergiczną u pacjenta do momentu osiągnięcia indywidualnej dawki maksymalnej, która jest następnie podawana jako dawka podtrzymuj ąca. Leczenie to ma na celu złagodzenie objawów klinicznych wywołanych ekspozycj ą na dany alergen/alergeny i zmniejszenie zapotrzebowania na leki objawowe.

ALLERGOVIT stosuje się celem leczenia przyczynowego schorzeń alergicznych (IgE - zależnych), takich jak: alergiczny katar (nieżyt nosa), alergiczne zapalenie spojówek, alergiczna astma oskrzelowa itd., wywoływane przez alergeny niemożliwe do wyeliminowania ze środowiska pacjenta.

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku ALLERGOVIT Kiedy nie stosować leku ALLERGOVIT

•    Jeśli u pacjenta występuje nadwrażliwość (uczulenie) na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

•    Jeśli u pacjenta występuje niedostatecznie kontrolowana astma bądź umiarkowana do ciężkiej.

• Jeśli u pacjenta stwierdzono zapalenie dróg oddechowych, ponieważ wzrasta ryzyko działań ubocznych szczepionki, a działanie kliniczne może być niewystarczające.

• Jeśli u pacjenta występuj ą nieodwracalne zmiany wtórne narządu, w którym zachodzi reakcja alergiczna (np. rozedma płuc, rozstrzenie oskrzeli), ponieważ odczulanie jest wówczas nieskuteczne.

• Jeśli u pacjenta stwierdzono choroby układu sercowo-naczyniowego, ponieważ wzrasta ryzyko działań niepożądanych po podaniu adrenaliny, która jest stosowana w razie powikłań po szczepieniu.

• Jeśli pacjent poddawany jest leczeniu lekami blokuj ącymi receptory beta-adrenergiczne (beta-blokerami) (także w postaci kropli do oczu), ponieważ osłabiaj ą działanie adrenaliny.

•    Jeśli u pacjenta stwierdzono stwardnienie rozsiane oraz choroby autoimmunologiczne, niedobory immunologiczne (także równoczesne leczenie immunosupresyjne), choroby kompleksów immunologicznych, z uwagi na ryzyko pogłębienia zaburzeń układu immunologicznego i niewystarczające działanie kliniczne.

• Jeśli u pacjenta występuj ą choroby zapalne/gorączkowe, ciężkie ostre i przewlekłe schorzenia, czynna gruźlica, ponieważ może dojść do pogorszenia ich przebiegu.

• Jeśli u pacjenta stwierdzono ciężkie zaburzenia psychiczne, ponieważ ścisła współpraca ze strony pacjenta jest podstawowym warunkiem bezpieczeństwa i skuteczności odczulania.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Zachować ostrożność

• W razie równoczesnego leczenia inhibitorami konwertazy, ponieważ mogą nasilić działania uboczne leku (spadek ciśnienia krwi).

•    Gdy pacjent niedostatecznie stosuje się do zaleceń lekarskich.

•    U pacjentek w ciąży - z uwagi na ryzyko reakcji anafilaktycznych, które grożą niedotlenieniem płodu.

Po wstrzyknięciu należy przez ok. 12 godzin unikać wysiłku fizycznego, alkoholu, sauny, gorących kąpieli, ponieważ sprzyja to szybszemu wchłanianiu wyciągu alergenowego z miejsca podania i zwiększa ryzyko działań niepożądanych.

W dniu wstrzyknięcia pacjent nie powinien mieć ostrych objawów chorobowych, a zwłaszcza dolegliwości astmatycznych, ponieważ podanie leku ALLERGOVIT może je nasilić.

Uwaga:

Pacjent powinien niezwłocznie zgłosić lekarzowi prowadzącemu wszelkie zmiany stanu zdrowia, np. infekcj ę, ciążę i omówić z nim dalsze postępowanie.

Przed każdym wstrzyknięciem lekarz powinien udokumentować tolerancję ostatnio podanej dawki oraz zebrać wywiad na temat zażywanych równocześnie leków, przeciwwskazań, zaleconej karencji alergenowej. W razie potrzeby u pacjentów z astmą ocenia się czynność płuc (np. przez pomiar PEF). Na podstawie dotychczasowej tolerancji i zebranego wywiadu każdorazowo określana jest indywidualna dawka.

Przed każdym wstrzyknięciem należy:

■    sprawdzić skład i stężenie leku oraz nazwisko pacjenta

■    starannie wstrząsnąć fiolkę, aby uzyskać jednorodną zawiesinę.

W przypadku zmiany składu szczepionki należy rozpocząć leczenie od początku, od najniższego stężenia. Dotyczy to również przypadku wcześniejszego odczulania innym lekiem (także doustnym lub podjęzykowym).

Dzieci i młodzież

ALLERGOVIT zwykle nie jest zalecany do leczenia alergii u dzieci w wieku poniżej 5 lat. ALLERGOVIT a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio lekach, również tych, które są wydawane bez recepty.

Równoczesne leczenie objawowymi lekami przeciwalergicznymi (np. leki przeciwhistaminowe, kortykosterydy, stabilizatory komórek tucznych) i lekami z ubocznym działaniem przeciwhistaminowym może wpływać na stopień tolerancji alergenu przez pacjenta, tak że po ich odstawieniu osiągniętą dotychczas dawkę leku ALLERGOVIT będzie trzeba zmniejszyć, aby uniknąć alergicznych reakcji niepożądanych.

Równoczesne podawanie leków przeciw nadciśnieniu tętniczemu, zwłaszcza inhibitorów konwertazy, może nasilić działanie histaminy, która jest uwalniana podczas reakcji anafilaktycznej. Może wówczas dojść do gwałtownego spadku ciśnienia krwi.

W przypadku potrzeby podania szczepionek przeciwwirusowych lub przeciwbakteryjnych należy zachować tygodniowy odstęp pomiędzy ostatnim wstrzyknięciem leku ALLERGOVIT a terminem szczepienia. Odczulanie kontynuuje się 2 tygodnie po szczepieniu połową ostatnio podanej dawki, następnie dawkę zwiększa się według schematu dawkowania co 7 do 14 dni.

Podczas odczulania należy w miarę możliwości unikać alergenów wywołuj ących dolegliwości oraz reagujących z nimi krzyżowo (np. pokarmowych).

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

Nie ma wystarczających doświadczeń ze stosowaniem leku u kobiet w ciąży i

karmiących matek. Z tego względu nie zaleca się prowadzenia terapii odczulającej podczas ciąży.

Pomimo że prawdopodobnie nie istnieje ryzyko dla karmionych piersią niemowląt, w okresie laktacji należy indywidualnie analizować ryzyko i korzyści.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Niekiedy po wstrzyknięciu występuje uczucie zmęczenia, na co muszą zwrócić uwagę kierowcy, pacjenci obsługujący maszyny i pracujący bez stałego punktu podparcia.

3. Jak stosować ALLERGOVIT

Zalecana dawka

Dawkowanie musi być indywidualne, podany poniżej schemat dawkowania służy tylko jako główne wytyczne i lekarz modyfikuje go odpowiednio do indywidualnego przebiegu terapii.

Schemat dawkowania:

Stężenie A (etykieta jasnoniebieska w paski): 0,1; 0,2; 0,4; 0,8ml Stężenie B (etykieta ciemnoniebieska): 0,15; 0,3; 0,6ml

Należy zwrócić uwagę na regularne zwiększanie dawki. Zwiększenie dawki może nastąpić tylko wtedy, gdy ostatnia podana dawka była dobrze tolerowana. W innym wypadku dawki nie można zwiększać lub trzeba j ą zmniejszyć.

Jako wzór postępowania może służyć następuj ący schemat:

•    nasilona reakcja miej scowa: powtórzyć ostatnią dobrze tolerowana dawkę,

•    łagodna reakcja uogólniona (objawy nieżytu nosa, spojówek lub napad astmy oskrzelowej, uogólniona pokrzywka): należy podać mniejszą dawkę, cofaj ąc się w schemacie dawkowania o dwie lub trzy dawki,

• ciężka reakcja uogólniona (spadek ciśnienia krwi, zaburzenia świadomości, sinica, wymioty, oddanie moczu i stolca): kontynuować leczenie od najmniejszej dawki stężenia A.

Decyzja o kontynuacji leczenia powinna być podj ęta na podstawie oceny stopnia ciężkości alergicznych reakcji niepożądanych.

Podczas kontynuowania leczenia można również podawać dawki pośrednie, tj. dodatkowe dawki oprócz zalecanych w schemacie dawkowania, o wielkości pośredniej w stosunku do dwóch zalecanych po sobie dawek ze schematu.

Leczenie początkowe

W przypadku alergenów sezonowych należy rozpoczynać leczenie przedsezonowo, tzn. ok. 7 tygodni przed oczekiwanym sezonem pylenia. Wstrzykiwania należy zakończyć ok. 1 tygodnia przed początkiem lotu pyłków (należy wziąć pod uwagę, że rośliny wcześnie kwitnące - takie jak olcha i leszczyna - pylą już w styczniu, a nawet wcześniej).

Leczenie początkowe rozpoczyna się od najmniejszej dawki niższego stężenia (stężenie A).

W trakcie zwiększania dawki podaje się kolejne wstrzyknięcia w odstępie 7 dni, przerwy pomiędzy wstrzyknięciami nie powinny być krótsze niż 7 dni i dłuższe niż 14 dni.

W przypadku bardzo wczesnego rozpoczęcia terapii przedsezonowej, znacznie poprzedzającym naturalny okrespylenia, po 14 dniach od osiągnięcia indywidualnej dawki maksymalnej można wykonać kolejną iniekcj ę. Jednocześnie można stopniowo wydłużać przerwę pomiędzy iniekcjami do 4-8 tygodni, kończąc je na tydzień przed spodziewanym początkiem pylenia.

Jeżeli leczenie początkowe przerwano na dłużej niż 2 tygodnie (do 4 tygodni) od ostatniego wstrzyknięcia, ze względów bezpieczeństwa należy je kontynuować najwyżej połową ostatnio podanej dawki. Jeżeli przerwa trwała dłużej niż 4 tygodnie należy podjąć leczenie od najmniejszej dawki stężenia A.

Zwiększanie dawki, szczególnie u bardzo wrażliwych pacjentów, powinno odbywać się z ostrożnością i z uwzględnieniem indywidualnej tolerancji. Indywidualnej dawki maksymalnej nie należy przekraczać, gdyż może to spowodować wystąpienie alergicznych reakcji ubocznych.

Za dawkę maksymalną uznaje się 0,6 ml stężenia B. Indywidualna dawka maksymalna dla każdego pacjenta może być mniejsza i mieścić się w zakresie stężeń A i B.

Leczenie podtrzymujące

Leczenie podtrzymujące można prowadzić alternatywnie:

• W sezonie pylenia należy przerwać leczenie z powodu naturalnej ekspozycji. Późną jesienią lub zimą terapię wznawia się zestawem do leczenia początkowego - stężenie A i stężenie B.

• Jeżeli leczenie prowadzi się również w sezonie pylenia, można podawać 5-20% osiągniętej dawki maksymalnej w odstępie ok. 2 tygodni, który można stopniowo wydłużać do 4-8 tygodni. W zależności od tolerancji alergenu terapię prowadzi się wówczas zestawem do leczenia początkowego (stężenie A i stężenie B) wykorzystuj ąc tylko stężenie A lub zestawem do leczenia podtrzymującego (stężenie B), podając np. 0,1 - 0,2 ml stężenia B.

Po sezonie pylenia dawkę podwaja się co 2 tygodnie, aż do osiągnięcia indywidualnej dawki maksymalnej. Potem można stopniowo wydłużyć przerwę między wstrzyknięciami do 4-8 tygodni.

Jeżeli leczenie podtrzymujące zostanie przerwane na ponad 8 tygodni od ostatniego wstrzyknięcia, ze względów bezpieczeństwa można kontynuować terapię najwyżej połową ostatnio podanej dawki. W przypadku przerwy trwającej ponad 9 tygodni leczenie należy rozpocząć od nowa stężeniami A i B (patrz leczenie początkowe).

Nie jest konieczna redukcja pierwszej dawki z nowego opakowania zestawu do leczenia podtrzymuj ącego.

Wstrzykiwania powinny być wykonywane przez lekarza w warunkach sterylnych głęboko podskórnie na powierzchni prostowników ramienia, na szerokość dłoni powyżej stawu łokciowego, za pomocą krótko zeszlifowanej igły. Głębokie wstrzyknięcie podskórne, ułatwia uniesienie fałdu skórnego.

Należy bezwzględnie unikać wstrzyknięcia donaczyniowego (aspirować!).

Miejsce wstrzyknięcia należy uciskać przez 5 minut.

Pacjent po każdym wstrzyknięciu powinien być obserwowany przez co najmniej 30 minut, a następnie poddany kontroli lekarza.

Podczas równoczesnej terapii dwoma wyciągami alergenowymi typu depot prowadzonej w tym samym dniu, należy zachować odstęp co najmniej 30 minut pomiędzy wstrzyknięciami. Drugie wstrzyknięcie można podać tylko wtedy, gdy pierwsze przebiegło bez działań niepożądanych. W celu uniknięcia skutku kumulacji zaleca się wstrzyknięcia w odstępie 2-3 dni. W przypadku podawania tego samego wyciągu, odstęp nie powinien być krótszy niż 7 dni. Zaleca się ponadto podanie każdego wyciągu alergenowego w oddzielne ramię.

Wynik leczenia zależy m.in. od osiągniętej największej dawki. Zwiększanie dawki powinno być do granicy indywidualnej tolerancji, której nie można przekroczyć.

Czas trwania leczenia wynosi na ogół 3 lata, w miarę możliwości rok po wyraźnym złagodzeniu objawów lub ich ustąpieniu.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku ALLERGOVIT

Przedawkowanie może prowadzić do reakcji alergicznych, a nawet wstrząsu anafilaktycznego. Leczenie reakcji anafilaktycznych, patrz załącznik pt. „Terapia doraźna anafilaksji”.

Pominięcie zastosowania leku ALLERGOVIT

Patrz punkt 3. Jak stosować ALLERGOVIT

Przerwanie stosowania leku ALLERGOVIT

Patrz punkt 3. Jak stosować ALLERGOVIT

4.    Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, ALLERGOVIT może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeżeli dokładnie przestrzega się odstępów pomiędzy iniekcjami i indywidualnego zwiększania dawki, alergiczne reakcje niepożądane są rzadkie i mają w większości łagodny przebieg.

Pomimo to należy się liczyć z możliwością wystąpienia nasilonych objawów miejscowych i (lub) uogólnionych (takich jak hipotonia, przyspieszenie akcji serca = tachykardia, osłabienie i (lub) niepokój), które mogą wskazywać na symptomy wstrząsu.

Wstrząs anafilaktyczny może wystąpić od kilku sekund do kilku minut po iniekcji alergoidu, często jeszcze przed rozwinięciem się reakcji miejscowej. Do typowych objawów alarmujących należy swędzenie oraz uczucie gorąca w jamie ustnej, a szczególnie na dłoniach i podeszwach stóp.

W gabinecie lekarskim (w miej scu podania szczepionki) powinien być zawsze przygotowany zestaw przeciwwstrząsowy i przygotowana strzykawka z adrenaliną, gotowa do natychmiastowego użycia. Pacjenci, u których wystąpi wstrząs, muszą pozostawać pod obserwacją lekarską przez 24 godziny.

Poniżej przedstawione są objawy niepożądane zaobserwowane u pacjentów przyjmuj ących lek ALLERGOVIT.

Działanie niepożądane występujące często: oznacza występowanie z częstością pomiędzy 1 na 10 pacjentów, a 1 na 100 pacjentów przyjmujących lek.

Działanie niepożądane występujące niezbyt często: oznacza występowanie z częstością pomiędzy 1 na 100 pacjentów, a 1 na 1000 pacjentów przyjmujących lek.

Klasyfikacja narządowa

Częstość

Działanie niepożądane

Zaburzenia układu immunologicznego

Niezbyt często

Pokrzywka

Zaburzenia oka

Często

Świąd oczu

Niezbyt często

Zapalenie spojówek / obrzęk spojówek

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Często

Katar

Niezbyt często

Kaszel, duszność, kichanie, podrażnienie gardła, świszczący oddech

Zaburzenia żołądka i jelit

Niezbyt często

Świąd dziąseł

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Niezbyt często

Świąd, wysypka

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Niezbyt często

Bóle stawów, obrzęk obwodowy

Zaburzenia uogólnione i stany w miej scu podania

Często

Obrzmienie w miejscu wstrzyknięcia, świąd miejsca wstrzyknięcia, rumień w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia

Niezbyt często

Ziarniniak, przerost tkanek w miejscu wstrzyknięcia, pęcherzyki w miejscu wstrzyknięcia

Leczenie reakcji anafilaktycznych - patrz schemat postępowania opisany poniżej w punkcie „Terapia doraźna anafilaksji”. Konieczne jest zindywidualizowane leczenie każdego przypadku.

Po wystąpieniu objawów nietolerancji podczas iniekcji należy natychmiast przerwać podawanie alergenu.

W pojedynczych przypadkach mogą występować opóźnione reakcje w miejscu iniekcji, które należy ocenić jako widoczny przejaw odpowiedzi immunologicznej.

W sporadycznych przypadkach reakcje niepożądane mogą wystąpić w ciągu kilku godzin po iniekcji odczulającej; o takich przypadkach pacjent powinien poinformować lekarza przed kolejną iniekcją.

W przypadkach wątpliwych oraz w razie reakcji układowych, pacjent powinien niezwłocznie zasięgnąć porady lekarza.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:

Al. Jerozolimskie 181 C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309 e -mail: ndl@urpl.gov.pl

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

5.    Jak przechowywać ALLERGOVIT

Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w lodówce (2oC -8oC).

Nie zamrażać!

Nie stosować leku ALLERGOVIT po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.

6.    Zawartość opakowania i inne informacje Co zawiera ALLERGOVIT

ALLERGOVIT zawiera alergoidy pyłków roślin w postaci depot. Powstają one poprzez fizykochemiczną modyfikację alergenu. Skład leku jest dobierany indywidualnie w zależności od spektrum uczulenia pacjenta, zgodnie z załączoną listą. Nazwy poszczególnych alergoidów i ich udział procentowy są podane na opakowaniu.

Standaryzacja alergoidów jest prowadzona w TU (jednostkach terapeutycznych).

Pozostałe składniki leku to: glinu wodorotlenek, sodu chlorek, sodu wodorowęglan, fenol, woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda lek ALLERGOVIT i co zawiera opakowanie

Zestaw do leczenia początkowego    2 fiolki

Stężenie A    3    ml

Stężenie B    3    ml

Zestaw do leczenia podtrzymuj ącego    1 fiolka

Stężenie B    3    ml

Zestaw do leczenia początkowego oraz zestaw do leczenia podtrzymuj ącego znajduj ą się w dodatkowych opakowaniach zewnętrznych zawieraj ących po 10 igieł i 10 strzykawek.

Lek jest zawiesiną i po wstrząśnięciu wykazuje wyraźne zmętnienie.

W zależności od materiału wyj ściowego i stężenia, leki są różnorodnie i niekiedy intensywnie zabarwione.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Allergopharma GmbH & Co. KG Hermann-Koerner-Str. 52 D-21465 Reinbek Niemcy

Tel. +49 40 / 72765-0 Fax +49 40 / 7227713 e-mail: info@allergopharma.com

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

Allergopharma-Nexter Sp. z .o.o. ul. Graniczna 66, 44-178 Przyszowice tel.32 257 13 01, 251 43 19, 251 54 19 fax 32 2514 113

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

SCHEMAT DAWKOWANIA

Przed zastosowaniem zapoznać się z ulotką dołączoną do opakowania: informacją dla użytkownika Nie przekraczać indywidualnej największej dawki!

Lek..............

Pacjent........

Numer serii

Stężenie

Dawka

ml

Dawka

indywidualna

ml

Data

Czas

wstrzyknięcia

Czas

zakończenia

obserwacji

Komentarz

(tolerancja)

0,1

A

etykieta

0,2

jasno

niebieska

0,4

w paski

0,8

B

0,15

etykieta

ciemno

0,30

niebieska

0,60

Leczenie podtrzymujące

Stężenie

Dawka

indywidualna

ml

Data

Czas

wstrzyknięcia

Czas

zakończenia

obserwacji

Komentarz

(tolerancja)

B

etykieta

ciemno

niebieska

dawka

maksymalna:

0,6 ml

stężenia B

Wykaz wyciągów alergenowych, które mogą wchodzić w skład ALLERGOYIT

I.    pojedyncze alergoidy pyłków roślin

106 Bylica pospolita (Artemisia vulgaris)

108 Brzoza biała (Betula alba)

110 Buk (Fagus silvatica)

115 Olcha (Alnus glutinosa)

121 Jęczmień (Hordeum vulgare)

123 Parietaria lekarska (Parietaria officinalis)

126 Owies (Avena sativa)

129 Leszczyna (Corylus avellana)

158 Żyto (Secale cereale)

169 Babka lancetowata (Plantago lanceolata)

173 Pszenica (Triticum sativum)

II.    mieszanki alergoidów pyłków roślin

006 Trawy    100%

133 Kłosówka (Holcus lanatus)

140 Kupkówka pospolita (Dactylis glomerata)

157 Rajgras angielski (Lolium perenne)

177    Tymotka łąkowa (Phleum pratense)

178    Wiechlina łąkowa (Poa pratensis)

179    Kostrzewa łąkowa (Festuca pratensis)

w równych częściach

015 Trawy/zboża    100%

006 Trawy    55%

121 Jęczmień (Hordeum vulgare)    10%

126 Owies (Avena sativa)    10%

158 Żyto (Secale cereale)    15%

173 Pszenica (Triticum sativum)    10%


115 Olcha 50% + 129 Leszczyna 50%

108 Brzoza biała 35% + 115 Olcha 30% + 129 Leszczyna 35%

108 Brzoza biała 30% + 110 Buk 20% + 115 Olcha 20% + 129 Leszczyna 30% 006 Trawy 80% + 158 Żyto 20%

006 Trawy 60% + 158 Żyto 40%

006 Trawy 60% + 108 Brzoza biała 20% + 158 Żyto 20%

006 Trawy 60% + 106 Bylica pospolita 20% + 158 Żyto 20%

006 Trawy 60% + 158 Żyto 20% + 169 Babka lancetowata 20%

006 Trawy 50% + 106 Bylica pospolita 20% + 158 Żyto 15% + 169 Babka lancetowata 15%

006 Trawy 50% + 108 Brzoza biała 20% + 158 Żyto 15% + 169 Babka lancetowata 15%

015 Trawy/zboża 80% + 108 Brzoza biała 20%

015 Trawy/zboża 80% + 106 Bylica pospolita 20%

015 Trawy/zboża 80% + 169 Babka lancetowata 20%

Nasilona reakcja miejscowa

Łagodna reakcja uogólniona

Ciężka reakcja uogólniona

Objawy

Bąbel o średnicy ponad 10 cm (zaczerwienienie, świąd, nibynóżki)

Początkowe objawy nieżytu nosa, zapalenia spojówek, astmy, uogólnionej egzemy lub pokrzywki

Objawy alarmujące:

Świąd/uczucie gorąca w jamie ustnej (nad i pod językiem) oraz na dłoniach i podeszwach stóp.

Rozpocząć leczenie !!

Ciężka naczynioruchowa zapaść z sinicą - spadek ciśnienia krwi -tachykardia - utrata przytomności, wymioty oddanie stolca i moczu.

Przy przedłużającym się przebiegu: Bąbel o

średnicy ponad 10 cm (zaczerwienienie, świąd, nibynóżki), początkowe objawy nieżytu nosa, zapalenia spojówek, astmy, uogólnionej egzemy i pokrzywki, zawroty głowy, w pewnych okolicznościach z ciężką astmą i obrzękiem naczynioruchowym (krtań, tchawica).

Leczenie miejscowe

1.    Opaska uciskowa powyżej miejsca podania alergenu.

2.    Podskórne podanie 0,1-0,2 mg adrenaliny wokół i pod miejscem wstrzyknięcia alergenu w odpowiedniej objętości (np. 1 ml adrenaliny 1:1000 rozcieńczonej 4 ml 0,9% roztworu NaCl = 0,2 mg/ml roztworu adrenaliny)

3.    maść sterydowa (miejscowo).

1.    Opaska uciskowa powyżej miejsca podania alergenu.

2.    Podskórne podanie 0,1-0,2 mg adrenaliny wokół i pod miejscem wstrzyknięcia alergenu w odpowiedniej objętości (np.

1 ml adrenaliny 1:1000 rozcieńczonej 4 ml 0,9% roztworu NaCl = 0,2 mg/ml roztworu adrenaliny)

3.    maść sterydowa (miejscowo).

*

Leczenie ogólne

1.    Doustnie: leki przeciwhistaminowe.

2.    Ewentualnie dożylnie leki przeciwhistaminowe

W żadnym wypadku nie w systemowego reakc

1.    Wkłucie do żył na nieuciśniętym opaską ramieniu.

2.    Leki przeciwhistaminowe dożylnie

3.    Podskórne podanie 0,1-0,2 mg adrenaliny wokół i pod miejscem wstrzyknięcia alergenu w odpowiedniej objętości (np. 1 ml adrenaliny 1:1000 rozcieńczonej 4 ml 0,9% roztworu NaCl = 0,2 mg/ml roztworu adrenaliny), w razie potrzeby powtarzać co 15 min.

4.    W razie skurczu oskrzeli li2-mimetyki; w razie potrzeby aminofilina.

5.    Rozpuszczalne w wodzie kortykosteroidy dożylnie (250-500 mg odpowiednika prednizolonu)

Ciągła kontrola ciśnienia krwi i tętna!

alno zaniedbać odpowiedniego leczenia ji anafilaktycznej na rzecz ostrzykiwania adrenaliną!

Postępowanie ratujące życie:

1.    Opaska uciskowa powyżej miejsca iniekcji, wkłucie dożylne na drugiej ręce.

2.    U dorosłych 1,0 ml adrenaliny 1:1000 rozcieńczonej z 0,9% roztworem NaCl w stosunku 1:10 (= 0,1 mg adrenaliny),

u dzieci 0,01 ml adrenaliny 1:1000 / kg masy ciała rozcieńczonej z 0,9% roztworem NaCl w stosunku 1:10.

   podawać bardzo powoli dożylnie, kontrolując tętno i ciśnienie krwi,

   ewentualnie powtarzać w kilkuminutowych odstępach

   dawkowanie dostosować do stanu klinicznego pacjenta

3.    leki przeciwhistaminowe dożylnie

4.    Rozpuszczalne w wodzie kortykosteroidy dożylnie (1000 mg odpowiednika prednizolonu)

5.    W razie skurczu oskrzeli li2-mimetyki; w razie potrzeby aminofilina.

6.    Natychmiastowe uzupełnienie łożyska naczyniowego płynami infuzyjnymi, np. roztworem elektrolitów lub hydroksyetyloskrobii.

7.    Ułożenie pacjenta na boku dla zapobieżenia zachłyśnięciu.

8.    W razie potrzeby dalsze metody reanimacji sercowo-płucnej: tlenoterapia, intubacja, masaż serca itd.

Ciągła kontrola ciśnienia krwi i tętna!

Ten schemat służy tylko jako ogólne wytyczne. Postępowanie należy dostosować do stanu klinicznego pacjenta!

14