Imeds.pl

Benazepril Stada 10 Mg 10 Mg

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Benazepril STADA 10 mg, 10 mg, tabletki powlekane

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka powlekana zawiera 10 mg benazeprylu chlorowodorku. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Owalne (1 1 x 5,5 mm), żółte tabletki powlekane z nacięciem po obu stronach. Tabletkę można podzielić na połowy.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1.    Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze samoistne,

zastoinowa niewydolność serca - w skojarzeniu z lekami moczopędnymi i, w szczególności, z glikozydami naparstnicy w przypadkach ciężkiej zastoinowej niewydolności serca.

4.2.    Dawkowanie i sposób podawania Nadciśnienie tętnicze samoistne

Od 10 do 20 mg na dobę podawane w jednej dawce lub w dwóch dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa wynosi 40 mg.

Zastoinowa niewydolność serca

Początkowo 2,5 mg na dobę. Po 2 - 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 5 mg na dobę. Maksymalna dawka wynosi 20 mg na dobę.

Dawkowanie w niewydolności nerek

W leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego dawkę należy zmniejszyć, jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 30 ml/min. Przy niewydolności nerek, podobnie jak u pacjentów z niewydolnością serca, nie należy przekraczać dawki 10 mg.

Sposób podawania:

Tabletki można zażywać z pokarmem lub bez, popijając je odpowiednią ilością płynu (np. szklanką wody). Dobową dawkę Benazepril STADA 10 mg należy przyjmować rano, w pojedynczej dawce; jednakże można j ą również podzielić na dwie dawki, przyjmowane rano i wieczorem.

Dzieci:

Benazepril STADA 10 mg nie jest zalecany do stosowania u dzieci, ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności (patrz punkt 4.4)

4.3.    Przeciwwskazania

-    Nadwrażliwość na benazeprylu chlorowodorek, inne inhibitory ACE lub którąkolwiek substancję pomocniczą produktu.

-    Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, spowodowany wcześniej szym stosowaniem inhibitorów ACE.

-    Dziedziczny/idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy.

-    Obustronne zwężenie tętnicy nerkowej.

-    Stan po przeszczepie nerki.

-    Znaczące hemodynamicznie zwężenie zastawki aortalnej i mitralnej (dwudzielnej) / kardiomiopatia przerostowa.

-    Pierwotny hiperaldosteronizm.

-    Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

4.4.    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Reakcje rzekomoanafilaktyczne i podobne

Ponieważ inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę wpływają na metabolizm aikozanoidów i polipeptydów, w tym endogennej bradykininy, u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE (w tym benazepryl), mogą wystąpić różne reakcje rzekomoanafilaktyczne i podobne reakcje, czasem ciężkie.

Obrzęk naczynioruchowy

Obrzęk naczynioruchowy był rzadko raportowany po zastosowaniu inhibitorów ACE, w tym po benazeprylu. Obrzęk naczynioruchowy może wystąpić w ciągu pierwszych tygodni leczenia. Niemniej jednak, w rzadkich przypadkach, obserwowano wystąpienia obrzęku naczynioruchowego po długotrwałym stosowaniu. W niektórych przypadkach objawy były obserwowane w ciągu 2 lat od rozpoczęcia leczenia.

Wystąpienie tych objawów jest wskazaniem do natychmiastowego przerwania leczenia, a pacjent powinien być uważnie obserwowany.

Jeżeli leczenie nadciśnienia jest konieczne, należy je kontynuować lekiem z innej grupy niż inhibitory ACE.

Jeśli obrzęk dotyczy twarzy, warg i jamy ustnej, taki stan zazwyczaj ustępuje bez leczenia, chociaż leki przeciwhistaminowe mogą pomóc w ustąpieniu objawów. Tych pacjentów należy uważnie obserwować aż do całkowitego ustąpienia obrzęku. Jednak, jeśli obrzęk obejmuje j ęzyk, głośnię lub krtań, może powodować niedrożność dróg oddechowych, i należy, jeśli właściwe, zastosować właściwe leczenie, jak podskórne podanie adrenaliny (0,5 ml 1:1000).

Obrzęk naczynioruchowy obejmuj ący krtań może być zakończony zgonem.

Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie nie związanym z leczeniem inhibitorami ACE mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku podczas stosowania inhibitora ACE (patrz punkt 4.3). Zgłaszano występowanie innych reakcji nadwrażliwości.

Obrzęk naczynioruchowy podczas leczenia inhibitorami ACE był częściej obserwowany u pacjentów rasy czarnej pochodzących z Afryki niż u innych ras.

Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas odczulania

U dwóch pacjentów, którzy otrzymywali leczenie odczulające na jady owadów błonkoskrzydłych i byli leczeni inhibitorami ACE, wystąpiły zagrażające życiu reakcje rzekomoanafilaktyczne.

U tych samych pacjentów, uniknięto wystąpienia tych reakcji, jeśli inhibitory ACE były czasowo wycofane z leczenia, ale powróciły po przypadkowym ponownym włączeniu leczenia.

Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas ekspozycji na błonę dializacyjną/dializy U pacjentów dializowanych z użyciem błon dializacyjnych o dużej przepuszczalności i jednocześnie stosujących benazepryl, występowały reakcje rzekomoanafilaktyczne. Objawy obejmowały obrzęk twarzy, zaczerwienienie, niedociśnienie, duszność i występowały w ciągu kilku minut po rozpoczęciu dializy.

Reakcje rzekomoanafilaktyczne obserwowano również u pacjentów poddawanych aferezie lipoprotein niskiej gęstości z absorpcją siarczanem dekstranu.

Objawowa hipotensja

Benazepryl może powodować znaczny spadek ciśnienia tętniczego krwi, zwłaszcza po przyj ęciu pierwszej dawki.

Podobnie, jak po innych inhibitorach ACE, objawowe niedociśnienie obserwowano rzadko, najczęściej u pacjentów ze zmniejszoną obj ętością płynów lub elektrolitów na skutek długiego leczenia lekami moczopędnymi, stosowania diety z ograniczeniem soli, dializy, biegunki lub wymiotów.

Niedobory płynu lub elektrolitów powinny być uzupełnione przed rozpoczęciem leczenia benazeprylem. W przypadku wystąpienia hipotensji należy pacjenta ułożyć na plecach i jeżeli jest to konieczne należy podać dożylnie roztwór soli fizjologicznej.

Leczenie benazeprylem można kontynuować po normalizacji ciśnienia tętniczego i objętości płynów. U pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca, leczenie inhibitorami ACE może spowodować ciężkie niedociśnienie, któremu może towarzyszyć skąpomocz i (lub) narastaj ąca azotemia i (rzadko) ostra niewydolność nerek. U tych pacjentów, leczenie należy rozpoczynać ściśle monitorując pacjenta; powinien być on obserwowany przez 2 tygodnie po rozpoczęciu leczenie i za każdym razem, kiedy zwiększana jest dawka benazeprylu lub leku moczopędnego.

Podobne zalecenia powinny być zastosowane u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i z zaburzeniami krążenia mózgowego, u których znaczny spadek ciśnienia tętniczego może doprowadzić do zawału mięśnia sercowego lub epizodu niedokrwienia mózgu.

Ciśnienie tętnicze krwi i parametry laboratoryjne powinny być uważnie kontrolowane u pacjentów:

-    z niedoborem sodu lub hipowolemią,

-    z ciężką dekompensacją serca,

-    z zaburzeniami czynności nerek,

-    w wieku powyżej 65 lat,

-    z ciężkim nadciśnieniem tętniczym.

Różnice etniczne

Podobnie jak inne inhibitory ACE, benazepryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia krwi u pacjentów rasy czarnej w porównaniu do pacjentów innych ras. Wynika to prawdopodobnie z większej częstości występowania zmniejszonej aktywności reninowej osocza w populacji pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Pacjenci z nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym

Stosowanie benazeprylu u pacjentów z nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym i obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki, związane jest ze zwiększeniem ryzyka wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek. Leczenie lekami moczopędnymi może być dodatkowym czynnikiem wywołuj ącym te zaburzenia. Zmniejszenie czynności nerek może wystąpić przy nieznacznych zmianach stężenia kreatyniny we krwi, nawet u pacjentów ze zwężeniem tętnicy jednej nerki. U tych pacjentów leczenie powinno być rozpoczynane w szpitalu pod ścisłym nadzorem medycznym i przy użyciu małych dawek, ostrożnie zwiększanych. Należy odstawić leki moczopędne i kontrolować czynność nerek przez kilka pierwszych tygodni terapii.

Zaburzenia czynności nerek

Zaburzenia czynności nerek mogą wystąpić u pacjentów wrażliwych. U pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca, u których czynność nerek jest zależna od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, leczeniu inhibitorami ACE może towarzyszyć skąpomocz i (lub) narastająca azotemia i (rzadko) ostra niewydolność nerek. W badaniu z udziałem niewielkiej grupy pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jednej nerki, leczenie benazeprylem powodowało zwiększenie we krwi stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy; zmiany te ustępowały po zakończeniu leczenia benazeprylem lub lekami moczopędnymi, lub dwoma lekami jednocześnie. Jeżeli pacjenci z takimi zaburzeniami są leczeni inhibitorami ACE, czynność nerek należy monitorować przez kilka pierwszych tygodni terapii.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, bez stwierdzonych zaburzeń naczyń nerkowych, obserwowano zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi i kreatyniny w osoczu (najczęściej niewielkie i przemijające) szczególnie, jeżeli benazepryl był stosowany z lekami moczopędnymi. Objawy te występowały częściej u pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności nerek.

W tych przypadkach konieczne może być zmniejszenie dawki benazeprylu i (lub) odstawienie leków moczopędnych. Diagnostyka pacjentów z nadciśnieniem tętniczym powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek (patrz punkt 4.2).

Agranulocytoza/Neutropenia

U pacjentów leczonych inhibitorami ACE obserwowano przypadki neutropenii lub agranulocytozy, małopłytkowości i niedokrwistości.

Inny inhibitor ACE, kaptopryl, powodował agranulocytozę i zahamowanie czynności szpiku; objawy te częściej występowały u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, szczególnie z towarzyszącą kolagenozą naczyń taką, jak toczeń rumieniowaty układowy lub twardzina. Nie wiadomo czy benazepryl może powodować podobne przypadki agranulocytozy, ponieważ ilości badań klinicznych z benazeprylem jest niewystarczająca. Należy rozważyć kontrolowanie liczby białych krwinek u pacjentów z kolagenozą naczyń szczególnie, jeżeli towarzyszą jej zaburzenia czynności nerek.

Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z kolagenozą naczyń, stosuj ących leki immunosupresyjne, przyjmujących allopurynol lub prokainamid, oraz u pacjentów, u których współistniej ą te czynniki, zwłaszcza jeśli przed rozpoczęciem leczenia współistniej ą zaburzenia czynności nerek. U niektórych pacjentów rozwinęły się ciężkie zakażenia, u których, w kilku przypadkach, intensywna antybiotykoterapia okazała się nieskuteczna. W trakcie stosowania benazeprylu u tych pacjentów zaleca się regularne kontrolowanie liczby leukocytów we krwi i pacjenci powinni być poinformowani o konieczności zgłaszania wszelkich objawów zakażenia.

Zapalenie wątroby i niewydolność wątroby

U pacjentów leczonych inhibitorami ACE rzadko zgłaszano przypadki cholestatycznego zapalenia wątroby i pojedyncze przypadki ostrej niewydolności wątroby, niektóre z nich zakończone zgonem, Nie jest znany mechanizm powstawania tych objawów.

U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, u których wystąpiła żółtaczka lub odnotowano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych należy przerwać stosowanie inhibitorów ACE i pozostawić pacjenta pod nadzorem medycznym.

Ciąża

Nie należy rozpoczynać leczenia inhibitorami ACE podczas ciąży. Jeśli leczenie inhibitorami ACE nie jest konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy zamienić je na alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym profilu bezpieczeństwa w ciąży.

Jeśli ciąża jest potwierdzona, należy natychmiast przerwać leczenie inhibitorami ACE i, jeśli właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Kaszel

Podczas leczenia inhibitorami ACE opisywano występowanie uporczywego, nieproduktywnego kaszlu, prawdopodobnie spowodowanego zahamowaniem rozkładu endogennych bradykinin. Kaszel ustępuje zawsze po zaprzestaniu leczenia inhibitorami ACE - kaszel indukowany inhibitorami ACE należy brać pod uwagę w diagnostyce różnicowej kaszlu.

Hiperkaliemia

Rzadko, podczas stosowania inhibitorów ACE obserwowano występowanie zwiększonego stężenia potasu. Podczas badań klinicznych w nadciśnieniu tętniczym nie zgłaszano przerwania leczenia z powodu hiperkaliemii. Czynniki ryzyka rozwoju hiperkaliemii mogą obejmować niewydolność nerek, cukrzycę i jednoczesne stosowanie leków stosowanych do leczenia hipokaliemii (patrz punkt 4.5). Podczas badań klinicznych u pacjentów z postępującą, przewlekła chorobą nerek, u niektórych pacjentów przerwano leczenie z powodu hiperkaliemii. U pacjentów z postępującą, przewlekła chorobą nerek należy monitorować stężenie potasu.

Zabieg chirurgiczny / znieczulenie

Benazepryl może powodować niedociśnienie tętnicze, a nawet wstrząs, u pacjentów poddanych dużym zabiegom chirurgicznym lub w trakcie znieczulenia środkami powodującymi obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. Przed zabiegiem należy poinformować anestezjologa, że pacjent otrzymuje inhibitory ACE. Jeżeli nie jest możliwe odstawienie benazeprylu, należy kontrolować właściwą objętość krążącej krwi. Jeśli podczas znieczulenia są stosowane środki powodujące niedociśnienie, inhibitory ACE mogą blokować tworzenie angiotensyny II, wtórne do kompensacyjnego uwalniania reniny. Niedociśnienie powstające w tym mechanizmie należy skorygować zwiększeniem objętości płynów.

Białkomocz

Białkomocz może wystąpić zwłaszcza u pacjentów z istniej ącymi zaburzeniami czynności nerek lub leczonych stosunkowo dużymi dawkami benazeprylu.

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów leczonych doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną, przez pierwszy miesiąc stosowania inhibitorów ACE należy ściśle kontrolować glikemię.

Dzieci i młodzież (poniżej 18 lat)

Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania.

Zwężenie zastawki aortalnej i mitralnej

Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej.

Nietolerancja galaktozy

Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy Lappa lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Leki moczopędne

U pacjentów leczonych lekami moczopędnymi, zwłaszcza u pacjentów z niedoborem płynu wewnątrznaczyniowego i (lub) soli, po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE rzadko może wystąpić znaczące zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi. Możliwość wystąpienia działania hipotensyjnego u tych pacjentów może być zminimalizowana przez przerwanie leczenia lekami moczopędnymi (na co najmniej 3 dni przed leczeniem benazeprylem), zwiększenie podaży soli przed rozpoczęciem leczenia oraz przez rozpoczęcie leczenia mniejszą dawką inhibitora ACE. Dawkę należy dalej zwiększać z ostrożnością. (Patrz punkt 4.2 i 4.4).

Leki przeciwnadciśnieniowe, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne i znieczulające

Działanie hipotensyjne jest zwykle addycyjne i może występować nasilone objawowe niedociśnienie tętnicze. Także jednoczesne podawanie benazeprylu z nitrogliceryną, innymi azotanami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego krwi.

Leki moczopędne oszczędzające potas

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolaktonu, triamterenu, amilorydu, eplerenonu), preparatów zawierających potas lub zamienników soli kuchennej zawieraj ących potas, ponieważ możliwe jest znaczące zwiększenie stężenia potasu w surowicy (zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek). Jednak, jeżeli konieczne jest podawanie jednoczesne tych leków, zaleca się częste kontrolowanie stężenia potasu w surowicy.

Sympatykomimetyki

Zmniejszenie przeciwnadciśnieniowego działania benazeprylu.

Allopurynol, prokainamid, cytostatyki, preparaty immunosupresyjne, kortykosteroidy stosowane ogólnie i inne produkty lecznicze powodujące zmiany w obrazie krwi

Zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń hematologicznych, zwłaszcza leukocytozy i leukopenii.

Lit

U pacjentów leczonych litem i otrzymujących inhibitory ACE zgłaszano występowanie zwiększonego stężenia litu i objawy toksyczności litu. Podczas jednoczesnego podawania tych produktów należy zachować ostrożność i zaleca się częstą kontrolę stężenia litu w surowicy. Jeśli jednocześnie są stosowane leki moczopędne, ryzyko toksyczności litu może być zwiększone.

Leki przeciwcukrzycowe

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków przeciwcukrzycowych (insuliny, doustnych leków przeciwcukrzycowych) może spowodować nasilenie działania hipoglikemizuj ącego z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. To zjawisko jest bardziej prawdopodobne podczas pierwszych tygodni leczenia skojarzonego oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego z pogorszeniem czynności nerek.

Indometacyna

Wykazano, że hipotensyjne działanie inhibitorów ACE może być zmniejszone podczas jednoczesnego podawania z indometacyną, chociaż nie wykazano, aby indometacyna zaburzała przeciwnadciśnieniowe działanie benazeprylu.

Heparyna

Zwiększone ryzyko hiperkaliemii.

Alkohol

Nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i działania alkoholu.

Sodu chlorek

Osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego.

Złoto

Reakcje przypominające objawy jak po podaniu azotanów (ang. nitritoid reaction) (w tym zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i niedociśnienie) były rzadko obserwowane u pacjentów stosuj ących preparaty złota w iniekcjach (sodium aurothiomaleate) i jednocześnie inhibitor ACE.

4.6. Ciąża i laktacja

Ciąża_

Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Potwierdzone dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po podaniu inhibitorów ACE w trakcie pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające; niemniej jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Jeśli dalsze leczenie inhibitorami ACE nie jest nieodzowne, u pacjentek planuj ących ciążę należy je zamienić na alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe

0    ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży, należy natychmiast przerwać leczenie inhibitorami ACE i, jeśli właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie. Stwierdzono, że ekspozycja na inhibitory ACE w drugim i trzecim trymestrze powoduje toksyczny wpływ na płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i działanie toksyczne na noworodki (niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3).

Jeśli wystąpiła ekspozycja na inhibitory ACE począwszy od drugiego trymestru ciąży, zaleca się kontrolne badania ultrasonograficzne czynności nerek i układu kostnego. Należy obserwować niemowlęta, których matki stosowały inhibitory ACE, czy nie występuje hipotonia (patrz również punkty 4.3 i 4.4).

Obserwowano, że inhibitory ACE podawane kobietom w ciąży mogą powodować obumarcie płodu

1    zgon noworodka.

Laktacja

Dane farmakokinetyczne wykazują bardzo małe stężenia w mleku (patrz punkt 5.2). Chociaż te stężenia wydają się nie mieć znaczenia klinicznego, nie zaleca się stosowania produktu Benazepril STADA 10 mg podczas karmienia piersią wcześniaków oraz przez kilka pierwszych tygodni po porodzie, ponieważ istnieje potencjalne ryzyko działania na układ krążenia i działania na nerki, oraz ze względu na brak wystarczającego doświadczenia klinicznego.

W przypadku starszych dzieci, można rozważyć stosowanie produktu Benazepril STADA 10 mg u kobiet karmiących piersią, jeśli takie leczenie jest konieczne u matki, ale należy obserwować, czy u dziecka nie występują działania niepożądane.

4.7.    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu

Tak jak w przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych, zaleca się ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu należy brać pod uwagę możliwość sporadycznego wystąpienia zawrotów głowy lub uczucia zmęczenia.

4.8.    Działania niepożądane

Benazepryl jest dobrze tolerowany. Poniżej wymienione są działania niepożądane występuj ące po benazeprylu lub innych inhibitorach ACE. Profil działań niepożądanych u dzieci i młodzieży jest podobny do obserwowanego u dorosłych pacjentów. Nie ma danych dotyczących długotrwałego stosowanie u dzieci i młodzieży i wpływu na wzrost, okres dojrzewania oraz rozwój ogólny. Dane dotyczące farmakokinetyki uzyskano od ograniczonej liczby pacjentów.

Podczas stosowania produktu Benazepril STADA 10 mg oraz innych inhibitorów ACE obserwowano i zgłaszano działania niepożądane, występuj ące z następuj ącą częstością:

Bardzo często (>1/10); często (>1/100 do <1/10); niezbyt często (>1/1000 do <1/100); rzadko (>1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); nie znana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Często

zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie hematokrytu, liczby leukocytów i płytek krwi

Niezbyt często

niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, małopłytkowość (patrz punkt 4.4), leukopenia, neutropenia, agranulocytoza

Bardzo rzadko

niedokrwistość hemolityczna

Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadko

nadwrażliwość/obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, języka, głośni i (lub) krtani (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia psychiczne

Niezbyt często

bezsenność, nerwowość, parestezje

Zaburzenia układu nerwowego

Często

ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia równowagi, senność, apatia

Niezbyt często

zmienność nastroju, zawroty głowy, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, splątanie, impotencja, niewyraźne widzenie

Bardzo rzadko

zaburzenia smaku

Zaburzenia ucha i błędnika

Bardzo rzadko

szum w uszach

Zaburzenia serca

Często

ciężkie niedociśnienie tętnicze z hipotonią ortostatyczną, zwłaszcza u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka, omdlenia, pogorszenie widzenia, kołatanie serca

Rzadko

objawowe niedociśnienie tętnicze, ból w klatce piersiowej, dusznica bolesna, zaburzenia rytmu serca

Bardzo rzadko:

zawał mięśnia sercowego lub epizod niedokrwienny mózgu, prawdopodobnie wtórnie do nasilonej hipotonii u pacjentów z grupy ryzyka, tachykardia

Zaburzenia naczyniowe

Często

uderzenia gorąca

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Często

kaszel, zapalenie oskrzeli, objawy infekcji górnych dróg oddechowych

Niezbyt często

duszność, zapalenie zatok, zapalenie błony śluzowej nosa

Bardzo rzadko

skurcz oskrzeli, zapalenie języka, suchość w jamie ustnej

Zaburzenia żołądka i jelit

Często

nudności, ból brzucha, niestrawność, nieswoiste zaburzenia żołądka i jelit

Niezbyt często

wymioty, biegunka, zaparcie, jadłowstręt, obrzęk jelit i kamica żółciowa, zwłaszcza u pacjentów z istniej ącym zapaleniem pęcherzyka żółciowego

Bardzo rzadko

zapalenie trzustki, niedrożność jelit

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Rzadko

zapalenie wątroby (głównie cholestatyczne), żółtaczka cholestatyczna (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często

nadwrażliwość na światło, wysypka, świąd

Rzadko

pokrzywka, pęcherzyca, zespół Stevens-Johnsona

Bardzo rzadko

wyłysienie, łuszczyca, zespół Raynauda.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Rzadko

ból stawów, zapalenie stawów, ból mięśni

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Często

zaburzenia czynności nerek (patrz punkt 4.4), częstomocz

Niezbyt często

białkomocz, postępujące pogorszenie czynności nerek

Rzadko

ostra niewydolność nerek, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy

Zaburzenia ogólne

Często

zmęczenie

Po wprowadzeniu benazeprylu do obrotu zgłoszono następujące działania niepożądane, których częstość występowania nie jest znana: obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, reakcje rzekomoanafilaktyczne, hiperkaliemia, agranulocytoza i neutropenia (patrz punkt 4.4).

Badania diagnostyczne:

Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów ACE, u 0,1% pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym leczonych samym benazeprylem, obserwowano niewielkie zwiększenie stężenia azotu mocznikowego (BUN) oraz kreatyniny w surowicy, które ustępowały po przerwaniu leczenia.

To zwiększenie było bardziej prawdopodobne u pacjentów, którzy otrzymywali również leki moczopędne lub u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej (patrz punkt 4.4).

4.9 Przedawkowanie

Objawy przedawkowania:

Mimo, że nie ma doświadczeń klinicznych dotyczących przedawkowania benazeprylu, jednak głównym spodziewanym objawem jest znaczące niedociśnienie. Możliwe objawy przedawkowania obejmuj ą również wstrząs, osłupienie, bradykardię, zaburzenia elektrolitowe, odwodnienie i niewydolność nerek. Należy często kontrolować stężenie elektrolitów i kreatyniny w surowicy krwi.

Leczenie:

W przypadku przedawkowania, pacjent powinien być uważnie obserwowany, najlepiej na oddziale intensywnej terapii. Jeżeli tabletki zostały spożyte niedawno, zaleca się wywołanie wymiotów, podanie węgla aktywowanego, środków przeczyszczających i (lub) płukanie żołądka. Jakiekolwiek przypadki odwodnienia, zaburzenia równowagi elektrolitowej i niedociśnienie tętnicze należy leczyć zgodnie z właściwymi zasadami, np. podaniem płynu osoczozastępczego, lub - jeżeli wynik leczenia nie jest zadowalający - podaniem katecholamin.

Chociaż czynny metabolit, benazeprylat, można tylko w niewielkim stopniu usunąć za pomocą dializy, u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek po przedawkowaniu produktu można rozważyć zastosowanie dializy, aby wspomóc prawidłową eliminacj ę. W przypadku znacznego niedociśnienia tętniczego należy podać dożylnie roztwór soli fizjologicznej.

5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1. Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: inhibitory konwertazy angiotensyny, proste;

Kod ATC: C09 AA07

Benazepryl jest silnym inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę. Podanie benazeprylu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje obniżenie wartości ciśnienia tętniczego krwi w tym samym stopniu, niezależnie od pozycji ciała, w której dokonano pomiaru, bez kompensacyjnego przyspieszenia pracy serca. Naczyniowy opór obwodowy jest zmniejszany bez spadku, lub ze zwiększeniem pojemności minutowej serca.

Zwiększa się nerkowy przepływ krwi, a szybkość przesączania kłębuszkowego pozostaje z reguły niezmieniona. U niektórych pacjentów optymalne zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi może wymagać kilkutygodniowego podawania leku. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się podczas terapii długoterminowej. Nagłe przerwanie leczenia nie powoduje gwałtownego wzrostu ciśnienia tętniczego krwi. Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) są skuteczne także u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niską aktywnością reninową osocza. Chociaż działanie przeciwnadciśnieniowe występowało w badaniach przeprowadzonych u ludzi różnych ras, u pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym (populacja z niską aktywnością reninową osocza) obserwowano słabsze działanie inhibitorów konwertazy angiotensyny, niż u osobników innych ras. Różnica ta zanika, jeśli jednocześnie podawany jest lek moczopędny.

Działanie przeciwnadciśnieniowe rozpoczyna się po 1 godzinie od podania doustnego i utrzymuje się przez 24 godziny.

Terapia benazeprylem łagodzi objawy u pacjentów z niewydolnością serca. W przeciwieństwie do innych inhibitorów konwertazy angiotensyny, nie badano wpływu benazeprylu na śmiertelność w badaniach kontrolowanych placebo.

5.2. Właściwości farmakokinetyczne

Benazeprylu chlorowodorek:

Prolek, którym jest chlorowodorek benazeprylu, jest metabolizowany (poprzez hydrolizę, głównie w wątrobie) do benazeprylatu, który jest jedynym aktywnym metabolitem. Po podaniu doustnym wchłaniane jest przynajmniej 37% dawki. Biodostępność chlorowodorku benazeprylu po podaniu doustnym, w porównaniu z podaniem dożylnym, wynosi około 25%. Benazeprylat jest głównie wydalany w postaci niezmienionej z moczem i kałem. Okres półtrwania eliminacji benazeprylatu wynosi od 10 do 11 godzin. Stopień wiązania się chlorowodorku benazeprylu z białkami wynosi około 95%.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) eliminacja benazeprylu jest wolniejsza i, w związku z powyższym występuje zwiększona kumulacja chlorowodorku benazeprylu. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min) obserwowano tylko niewielkie zmiany właściwości farmakokinetycznych preparatu, i nie jest konieczne dostosowanie dawki.

Laktacja:

U dziewięciu kobiet, którym podawano doustnie benazepryl w dawce 20 mg na dobę przez 3 dni (czas po porodzie nie został określony), wykryto maksymalne stężenie benazeprylu w mleku, które wynosiło 0,9 pg/l po 1 godzinie od podania dawki, a stężenie czynnego metabolitu, benazeprylatu, wynosiło 2 pg/l po 1,5 godzinie od podania dawki. Ocenia się, że dziecko karmione piersią otrzymałoby z pokarmem dawkę dobową mniejszą niż 0,14% dawki matczynej, przeliczonej na masę ciała.

5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach przedklinicznych nie obserwowano działania mutagennego i rakotwórczego.

Badania toksycznego wpływu na reprodukcj ę, przeprowadzone na szczurach, królikach i małpach nie wykazały działania teratogennego benazeprylu, ale wykazały działanie embriotoksyczne.

Inne inhibitory konwertazy angiotensyny indukowały działania niepożądane w późnej fazie rozwoju płodu, powodując obumarcie płodu oraz wady wrodzone, w szczególności dotyczące czaszki. Obserwowano także wpływ toksyczny na płód, opóźnienie rozwoju wewnątrzmacicznego i przetrwanie przewodu tętniczego. Wydaje się, że te zaburzenia rozwojowe są częściowo spowodowane przez bezpośredni wpływ inhibitorów konwertazy angiotensyny na układ renina-angiotensyna u płodu, a częściowo - przez niedokrwienie spowodowane niedociśnieniem tętniczym u matki, zmniejszenie płodowo-łożyskowego przepływu krwi i zaopatrzenia płodu w tlen i składniki odżywcze.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1. Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:

Laktoza jednowodna Skrobia żelowana kukurydziana Kroskarmeloza sodowa Olej rycynowy uwodorniony

Otoczka-Opadry 03F22200 Yellow: Hypromeloza 6cp (HPMC 2910)

Makrogol 8000 Talk

Tytanu dwutlenek (E 171)

Żelaza tlenek żółty (E 172)

6.2.    Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3.    Okres ważności

3 lata

6.4.    Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25oC.

6.5.    Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry (PVC/OPA/Aluminium/Aluminium) oraz pojemnik z polipropylenu z zakrętką LDPE, zawierający środek pochłaniający wilgoć (żel krzemionkowy).

Wielkość opakowań:

Blistry: 10, 14, 20, 28, 30, 42, 50, 98 i 100 tabletek powlekanych.

Pojemnik z polipropylenu: 50 i 100 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6.    Instrukcja dotycząca przygotowania produktu leczniczego do stosowania i usuwania jego pozostałości

Brak szczególnych wymagań.

7.    PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

STADA Arzneimittel AG, Stadastrasse2-18, 61118 Bad Vilbel, Niemcy

8. NUMER(-Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie Nr: 12537

9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO

OBROTU/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

06.12.2006/16.09.2010

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

13.04.2012

- 11 -