Imeds.pl

Borez 5 Mg

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

BOREZ, 5 mg, tabletki powlekane BOREZ, 10 mg, tabletki powlekane

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

BOREZ, 5 mg, tabletki powlekane:

Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg bisoprololu fumaranu, co odpowiada 4,24 mg bisoprololu. BOREZ, 10 mg, tabletki powlekane:

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg bisoprololu fumaranu, co odpowiada 8,49 mg bisoprololu. Substancje pomocnicze:

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

- tabletka powlekana

Borez, 5 mg, tabletki powlekane to żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z linią podziału po jednej stronie. Tabletkę można podzielić na połowy.

Borez 10 mg tabletki powlekane to brunatno-żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z linią podziału po jednej stronie. Tabletkę można podzielić na połowy.

4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze Dławica piersiowa

Leczenie stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z zaburzoną czynnością skurczową lewej komory w skojarzeniu z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi i, w razie potrzeby, z glikozydami naparstnicy (dodatkowe informacje patrz punkt 5.1).

Borez jest przeznaczony do leczenia osób dorosłych.

4.2    Dawkowanie i sposób podawania Sposób podawania:

Tabletki produktu Borez należy przyjmować rano i można je przyjmować podczas posiłku. Zalecaną dawkę (całą tabletkę/całe tabletki i (lub) pół tabletki) należy połknąć w całości, popijając wystarczającą ilością płynu; nie wolno rozgryzać ani kruszyć tabletek.

Nadciśnienie tętnicze/Dławica piersiowa

Dawkowanie należy dostosować indywidualnie, w oparciu o częstość tętna i skuteczność terapii. Zaleca się rozpoczynanie leczenia od dawki 5 mg na dobę. Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 10 mg raz na dobę, a maksymalna zalecana dawka wynosi 20 mg raz na dobę.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek o nasileniu małym do umiarkowanego modyfikacja dawki nie jest zwykle konieczna. U chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) oraz u chorych z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby nie należy przekraczać dawki 10 mg bisoprololu fumaranu na dobę. Doświadczenia ze stosowaniem bisoprololu u pacjentów poddawanych dializie jest ograniczone. Nie ma jednak żadnych danych dotyczących konieczności zmiany schematu dawkowania.

Pacjenci w podeszłym wieku

Modyfikacja dawki nie jest konieczna. Zaleca się rozpoczynanie leczenia od najmniejszej możliwej dawki.

Dzieci i młodzież

Dotychczas nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności produktu Borez u dzieci i młodzieży.

Brak dostępnych danych.

Przerywanie leczenia:

Leczenia nie należy przerywać w sposób nagły (patrz punkt 4.4). Zaleca się powolne zmniejszanie dawki, o połowę w tygodniowych odstępach.

Leczenie stabilnej, przewlekłej niewydolności serca

Standardowe leczenie przewlekłej niewydolności serca obejmuje stosowanie inhibitora ACE (lub antagonisty receptora angiotensyny w przypadku nietolerancji inhibitorów ACE), beta-adrenolityku, leków moczopędnych i, w uzasadnionych przypadkach, glikozydów naparstnicy. Leczenie bisoprololem należy rozpoczynać u pacjentów w stabilnym stanie klinicznym (bez incydentów ostrej niewydolności serca).

Zaleca się, aby lekarz prowadzący miał doświadczenie w zakresie metod postępowania w przewlekłej niewydolności serca.

W okresie zwiększania dawki i w dalszym przebiegu leczenia mogą wystąpić przejściowe nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie tętnicze lub bradykardia.

Etapy dostosowania dawki

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca bisoprololem wymaga etapu dostosowania dawki. Leczenie bisoprololem należy rozpocząć od stopniowego zwiększania dawki, zgodnie z poniższym schematem:

-    1,25 mg raz na dobę przez 1 tydzień, w przypadku dobrej tolerancji zwiększyć do

-    2,5 mg raz na dobę przez kolejny tydzień, w przypadku dobrej tolerancji zwiększyć do

-    3,75 mg raz na dobę przez kolejny tydzień, w przypadku dobrej tolerancji zwiększyć do

-    5 mg raz na dobę przez 4 kolejne tygodnie, w przypadku dobrej tolerancji zwiększyć do

-    7,5 mg raz na dobę przez 4 kolejne tygodnie, w przypadku dobrej tolerancji zwiększyć do

-    10 mg raz na dobę w leczeniu podtrzymującym.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 10 mg raz na dobę.

Do stosowania w fazie początkowej zwiększania dawki (od 1,25 do 3,75 mg/dobę) dostępne są podzielne tabletki Borez 2,5 mg.

Podczas okresu zwiększania dawki zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów życiowych (tętno, ciśnienie tętnicze) i objawów nasilenia niewydolności serca. Objawy te mogą wystąpić już w pierwszym dniu leczenia.

Modyfikacja leczenia

Jeśli maksymalna zalecana dawka nie jest dobrze tolerowana, należy rozważyć stopniowe jej zmniejszenie.

W przypadku przejściowego nasilenia niewydolności serca, niedociśnienie tętniczego lub bradykardii, należy rozważyć modyfikację dawek jednocześnie stosowanych leków. Należy również rozważyć czasowe zmniejszenie dawki bisoprololu lub jego odstawienie.

Po ponownym ustabilizowaniu stanu pacjenta należy zawsze rozważyć wznowienie podawania i (lub) zwiększenie dawki bisoprololu.

Czas trwania leczenia

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca bisoprololem jest z reguły leczeniem przewlekłym. Leczenia bisoprololem nie wolno przerywać w sposób nagły, ponieważ może to prowadzić do przejściowego pogorszenia stanu pacjenta. Leczenia nie wolno przerywać nagle, szczególnie u chorych z chorobą niedokrwienną serca. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki dobowej.

Zaburzenia czynności nerek lub wątroby

Brak danych na temat farmakokinetyki bisoprololu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca oraz z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Z tego względu zwiększanie dawki u tych chorych powinno odbywać się z zachowaniem dodatkowej ostrożności.

Pacjenci w podeszłym wieku Dostosowanie dawkowania nie jest konieczne.

Dzieci i młodzież

Dotychczas nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności produktu leczniczego BOREZ u dzieci.

Brak dostępnych danych.

4.3    Przeciwwskazania

Bisoprolol jest przeciwwskazany w następujących sytuacjach:

-    nadwrażliwość na bisoprolol lub na którąkolwiek substancję pomocniczą;

-    ostra niewydolność serca lub zaostrzenie niewydolności serca wymagające dożylnego stosowania leków inotropowych;

-    wstrząs kardiogenny;

-    blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (bez stymulatora serca);

-    zespół chorego węzła zatokowego;

-    blok zatokowo-przedsionkowy;

-    objawowa bradykardia;

-    objawowe niedociśnienie tętnicze;

-    ciężka astma oskrzelowa lub ciężka obturacyjna choroba płuc;

-    ciężkie postaci zarostowej choroby tętnic obwodowych i zespołu Raynauda;

-    nieleczony guz chromochłonny (patrz punkt 4.4),

-    kwasica metaboliczna.

-    leczenie skojarzone z floktafeniną i sultoprydem

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca bisoprololem należy rozpoczynać od etapu dostosowania dawki leku (patrz punkt 4.2).

Szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca leczenia bisoprololem nie wolno przerywać w sposób nagły, chyba że jest to zdecydowanie konieczne, ponieważ może to prowadzić do przejściowego nasilenia choroby serca (patrz punkt 4.2).

Rozpoczęcie leczenia bisoprololem chorych ze stabilną, przewlekłą niewydolnością serca wymaga regularnej kontroli ich stanu. Dawkowanie i sposób podawania, patrz punkt 4.2.

Nagłe przerwanie leczenia u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca wiąże się z ryzykiem zawału serca i nagłego zgonu sercowego (patrz punkt 4.2).

Bisoprolol należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub dławicą piersiową i współistniejącą niewydolnością serca.

Bisoprolol trzeba stosować z zachowaniem ostrożności w przypadku:

-    skurczu oskrzeli (astma oskrzelowa, obturacyjne choroby płuc)

W astmie oskrzelowej lub w innych przewlekłych obturacyjnych chorobach płuc, które mogą przebiegać objawowo, należy podawać jednocześnie leki rozszerzające oskrzela. Sporadycznie u pacjentów z astmą może wystąpić zwiększony opór w drogach oddechowych, dlatego może zajść konieczność zwiększenia dawki beta-2 adrenomimetyków.

-    cukrzycy z dużymi wahaniami stężenia glukozy we krwi. Objawy hipoglikemii (np. tachykardia, kołatania serca lub nasilone pocenie) mogą być maskowane;

-    ścisłej głodówki;

-    trwającego leczenia odczulającego. Tak jak w przypadku innych leków beta-adrenolitycznych, bisoprolol może zwiększyć zarówno wrażliwość na alergeny, jak i nasilenie reakcji anafilaktycznych. Leczenie adrenaliną nie zawsze prowadzi do oczekiwanego efektu terapeutycznego.

-    bloku przedsionkowo-komorowego I stopnia

-    dławicy Prinzmetala

-    miażdżycy zarostowej tętnic kończyn dolnych (nasilenie objawów może wystąpić szczególnie na początku leczenia)

-    znieczulenia ogólnego

U pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu blokada receptorów beta-adrenergicznych zmniejsza częstość występowania zaburzeń rytmu serca i niedokrwienia mięśnia sercowego w czasie indukcji znieczulenia i intubacji, a także w okresie pooperacyjnym. Obecnie zaleca się kontynuowanie blokady receptorów beta-adrenergicznych w okresie okołooperacyjnym. O zastosowaniu beta-adrenolityku należy poinformować anestezjologa ze względu na potencjalne interakcje z innymi lekami, mogące wywołać bradyarytmie, osłabienie odruchowej tachykardii oraz zmniejszenie zdolności odruchowej do kompensacji utraty krwi. Jeśli przerwanie leczenia lekami beta-adrenolitycznymi przed zabiegiem uważa się za konieczne, należy je przeprowadzić stopniowo i zakończyć leczenie około 48 godzin przed znieczuleniem.

Obecnie brak doświadczenia terapeutycznego w stosowaniu bisoprololu u pacjentów z niewydolnością serca i współistniejącymi następującymi chorobami i stanami:

-    cukrzyca insulinozależna (typu 1);

- ciężka niewydolność nerek;

- ciężka niewydolność wątroby;

-    kardiomiopatia restrykcyjna;

-    wrodzona wada serca;

-    istotna hemodynamicznie wada zastawkowa serca;

-    zawał serca w ciągu ostatnich 3 miesięcy.

U pacjentów z łuszczycą lub łuszczycą w wywiadzie można zastosować leki beta-adrenolityczne (np. bisoprolol) jedynie po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka takiej terapii.

Pacjentom z guzem chromochłonnym nie wolno podawać bisoprololu bez wcześniejszego zastosowania leku blokującego receptory alfa-adrenergiczne.

Leczenie bisoprololem może maskować objawy nadczynności tarczycy.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Przeciwwskazane leczenie skojarzone

Floktafenina: Beta-adrenolityki mogą opóźniać wyrównawcze reakcje sercowo-naczyniowe związane z niedociśnieniem lub wstrząsem, który może być wywołany przez floktafeninę.

Sultopryd: Bisoprololu nie należy stosować jednocześnie z sultoprydem, gdyż zwiększa to ryzyko wystąpienia komorowych zaburzeń rytmu.

Niezalecane leczenie skojarzone

Antagoniści kanałów wapniowych typu werapamilu i, w mniejszym stopniu, typu diltiazemu: ujemny wpływ na kurczliwość i przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Podanie dożylne werapamilu pacjentom leczonym lekami beta-adrenolitycznymi może wywołać ciężkie niedociśnienie tętnicze i blok przedsionkowo-komorowy.

Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, dyzopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon): może wystąpić nasilony wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz zwiększone ujemne działanie inotropowe

Leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo, takie jak klonidyna i inne (np. metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna): Jednoczesne stosowanie ośrodkowo działających leków przeciwnadciśnieniowych może nasilić niewydolność serca poprzez dodatkowe zmniejszenie aktywności współczulnej (zmniejszenie częstości akcji serca i pojemności minutowej serca, rozszerzenie naczyń). Nagłe odstawienie tych leków, zwłaszcza przed przerwaniem leczenia beta-adrenolitykiem, może zwiększyć ryzyko „nadciśnienia z odbicia”.

Leczenie skojarzone, które należy stosować ostrożnie

Antagoniści kanału wapniowego typu dihydropirydyny, np. felodypina i amlodypina: jednoczesne stosowanie może zwiększyć ryzyko niedociśnienia, nie można też wykluczyć zwiększonego ryzyka dalszego pogorszenia czynności komór serca u pacjentów z niewydolnością serca.

Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron): może wystąpić nasilony wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego.

Beta-adrenolityki stosowane miejscowo (np. krople do oczu stosowane w leczeniu jaskry) mogą nasilać działanie ogólnoustrojowe bisoprololu.

Leki parasympatykomimetyczne: jednoczesne stosowanie może wydłużyć czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego i zwiększać ryzyko wystąpienia bradykardii.

Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe: nasilone działanie hipoglikemizujące. Blokada receptorów beta-adrenergicznych może maskować objawy hipoglikemii.

Leki znieczulające: osłabienie odruchowej tachykardii oraz wzrost ryzyka niedociśnienia tętniczego (dalsze informacje dotyczące znieczulenia ogólnego patrz punkt 4.4).

Glikozydy naparstnicy: zwolnienie rytmu serca i wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): NLPZ mogą zmniejszać efekt hipotensyjny bisoprololu.

Beta-sympatykomimetyki (np. izoprenalina, dobutamina): jednoczesne stosowanie z bisoprololem może zmniejszać skuteczność obu leków.

Leki sympatykomimetyczne, które pobudzają receptory adrenergiczne beta i alfa (np. noradrenalina, adrenalina): Jednoczesne stosowanie z bisoprololem może ujawnić ich działanie zwężające naczynia, za pośrednictwem receptora alfa-adrenergicznego, prowadzące do wzrostu ciśnienia krwi oraz do nasilenia chromania przestankowego. Takie interakcje uważa się za bardziej prawdopodobne w przypadku nieselektywnych beta-adrenolityków.

Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi, jak i z innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie krwi (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny), może zwiększyć ryzyko niedociśnienia tętniczego.

Leczenie skojarzone do rozważenia

Meflochina: zwiększone ryzyko wystąpienia bradykardii.

Inhibitory monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B): nasilone działanie hipotensyjne leków beta-adrenolitycznych, ale również ryzyko wystąpienia przełomu nadciśnieniowego.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

4.6    Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża

Działanie farmakologiczne bisoprololu może szkodliwie wpływać na ciążę i (lub) rozwój płodu lub noworodka. Leki blokujące receptory beta-adrenergiczne zmniejszają przepływ przez łożysko, co wiązało się z opóźnieniem wzrostu płodu, śmiercią wewnątrzmaciczną, poronieniem lub przedwczesnym porodem. Działania niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia) mogą wystąpić u płodu lub noworodka. Jeśli leczenie beta-adrenolitykami jest konieczne, preferowane są selektywne beta1-adrenolityki.

Bisoprololu nie należy podawać kobietom w ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Jeśli leczenie bisoprololem uznano za konieczne należy monitorować przepływ krwi przez łożysko i wzrost płodu. W razie niekorzystnego wpływu na przebieg ciąży lub rozwój płodu, należy rozważyć inne metody terapii. Noworodek musi pozostawać pod ścisłą obserwacją. Objawy hipoglikemii i bradykardii występują na ogół w pierwszych trzech dobach życia.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania bisoprololu do mleka kobiecego oraz bezpieczeństwa niemowląt narażonych na działanie bisoprololu. Z tego względu karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania bisoprololu.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Lek BOREZ nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

4.8    Działania niepożądane

Częstość występowania działań niepożądanych opiera się na następującym podziale: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 do <1/10), niezbyt często (> 1/1000 do <1/100), rzadko (> 1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) i nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia psychiczne:

Niezbyt często: zaburzenia snu, depresja.

Rzadko: koszmary senne, omamy.

Zaburzenia układu nerwowego:

Często: zawroty głowy1, ból głowy1.

Rzadko: omdlenie.

Zaburzenia oka:

Rzadko: zmniejszone wydzielanie łez (należy uwzględnić, jeśli pacjent używa soczewek kontaktowych). Bardzo rzadko: zapalenie spojówek.

Zaburzenia ucha i błędnika:

Rzadko: zaburzenia słuchu.

Zaburzenia serca:

Bardzo często: bradykardia u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca.

Często: zaostrzenie niewydolności serca u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca.

Niezbyt często: zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Zaostrzenie istniejącej niewydolności serca (u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub dławicą piersiową), bradykardia (u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub dławicą piersiową).

Zaburzenia naczyniowe:

Często: wrażenie zimna lub drętwienia w kończynach, niedociśnienie tętnicze.

Niezbyt często: niedociśnienie ortostatyczne.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia:

Niezbyt często: skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub z chorobą obturacyjną dróg oddechowych w wywiadzie.

Rzadko: alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa.

Zaburzenia żołądka i jelit:

Często: dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka i zaparcie.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:

Rzadko: zapalenie wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (świąd, rumień, wysypka).

Bardzo rzadko: leki beta-adrenolityczne mogą wywołać lub nasilać objawy łuszczycy lub wywoływać wysypkę łuszczycopodobną, łysienie.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:

Niezbyt często: osłabienie i kurcze mięśni.

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:

Rzadko: zaburzenia potencji.

Zaburzenia ogólne:

Często: astenia, uczucie zmęczenia.

Badania diagnostyczne:

Rzadko: zwiększone stężenie triglicerydów, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT). 1 przedawkowania u osób z nadciśnieniem tętniczym i (lub) chorobą wieńcową; odnotowano wystąpienie bradykardii i (lub) niedociśnienia tętniczego i wszyscy pacjenci powrócili do zdrowia. Występuje szeroka, międzyosobnicza zmienność wrażliwości na pojedynczą dużą dawkę bisoprololu, przy czym prawdopodobnie bardzo duża wrażliwość cechuje pacjentów z niewydolnością serca. Z tego względu w tej grupie pacjentów obowiązkowe jest rozpoczynanie leczenia od stopniowego zwiększania dawki zgodnie ze schematem podanym w punkcie 4.2.

W przypadku przedawkowania zaleca się przerwanie leczenia bisoprololem oraz podjęcie leczenia podtrzymującego i objawowego. Z ograniczonych danych wynika, że bisoprolol tylko w niewielkim stopniu można usunąć za pomocą dializy. W oparciu o oczekiwane działanie farmakologiczne oraz zalecenia dla innych beta-adrenolityków, można rozważyć następujące działania ogólne, o ile jest to uzasadnione klinicznie.

Bradykardia: podanie dożylnie atropiny. Jeśli odpowiedź jest niewystarczająca, można ostrożnie podać izoprenalinę lub inny lek o dodatnim działaniu chronotropowym. W pewnych warunkach może być konieczne przezżylne wszczepienie stymulatora serca.

Niedociśnienie tętnicze: należy podać dożylnie płyny i leki obkurczające naczynia. Korzystne może być dożylne podanie glukagonu.

Blok przedsionkowo-komorowy (II lub III stopnia): pacjentów należy dokładnie obserwować i podać izoprenalinę w infuzji dożylnej lub wszczepić stymulator serca droga przezżylną.

Ostre nasilenie niewydolności serca: podać dożylne leki moczopędne, leki inotropowe, leki rozszerzające naczynia.

Skurcz oskrzeli: podać leki rozszerzające oskrzela, takie jak izoprenalina, beta-2-sympatykomimetyki i (lub) aminofilina.

Hipoglikemia: podać dożylnie glukozę.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Beta-adrenolityki, selektywne Kod ATC: C07AB07

Mechanizm działania i efekty farmakodynamiczne

Bisoprolol jest beta-1-adrenolitykiem o dużej wybiórczości, pozbawionym wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i istotnego klinicznie działania stabilizującego błony komórkowe. Wykazuje jedynie małe powinowactwo do receptorów beta-2 mięśni gładkich oskrzeli i naczyń, jak również do receptorów beta-2 związanych z regulacją metaboliczną. Dlatego zazwyczaj nie oczekuje się, aby bisoprolol wywierał wpływ na opór w drogach oddechowych ani na procesy metaboliczne zależne od receptorów beta-2. Jego beta-1-selektywność utrzymuje się również poza zakresem dawek terapeutycznych.

Tak jak w przypadku innych beta-1-adrenolityków, mechanizm przeciwnadciśnieniowego działania bisoprololu nie jest jasny. Wiadomo jednak, że bisoprolol znacząco zmniejsza aktywność reninową osocza.

Mechanizm działania przeciwdławicowego: Bisoprolol hamując receptory beta w sercu hamuje odpowiedź na pobudzenie współczulne. Tym samym wywołuje zmniejszenie częstości rytmu serca i kurczliwości, zmniejszając w ten sposób zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Bisoprolol stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej i niewydolności serca.

Wskazanie do stosowania w niewydolności serca wprowadzono na podstawie wyników badania CIBIS II. Do badania włączono łącznie 2647 pacjentów, z czego 83% (N = 2202) z niewydolnością serca w III klasie wg NYHA i 17% (N = 445) - w klasie IV wg NYHA. Byli to chorzy ze stabilną, objawową, skurczową niewydolnością serca (frakcja wyrzutowa < 35%, w badaniu echokardiograficznym). Całkowita umieralność zmniejszyła się z 17,3% do 11,8% (redukcja względna 34%). Obserwowano zmniejszenie częstości nagłych zgonów (3,6% vs. 6,3%, redukcja względna 44%) oraz zmniejszenie częstości epizodów niewydolności serca, wymagających hospitalizacji (12% vs. 17,6%, redukcja względna 36%). Ostatecznie wykazano istotną poprawę stanu czynnościowego według klasyfikacji NYHA. Podczas rozpoczynania leczenia i zwiększania dawki bisoprololu zdarzała się konieczność hospitalizacji z powodu bradykardii (0,53%), niedociśnienia tętniczego (0,23%) i ostrej dekompensacji (4,97%), ale ich częstość nie była większa niż w grupie placebo (0%, 0,3% i 6,74%). W trakcie całego badania liczba udarów mózgu zakończonych zgonem i prowadzących do niepełnosprawności wynosiła 20 w grupie leczenia bisoprololem i 15 w grupie placebo.

Badanie CIBIS III oceniało 1010 pacjentów w wieku > 65 lat z łagodną lub umiarkowaną przewlekłą niewydolnością serca (CHF; klasa II lub III wg NYHA) i frakcją wyrzutową lewej komory < 35%, dotychczas nieleczonych inhibitorami ACE, lekami beta-adrenolitycznymi lub antagonistami receptora angiotensyny. Pacjenci otrzymywali bisoprolol w skojarzeniu z enalaprylem przez 6 do 24 miesięcy po początkowym leczeniu tylko bisoprololem lub enalaprylem przez 6 miesięcy.

Obserwowano tendencję do częstszego występowania nasilenia przewlekłej niewydolności serca u pacjentów otrzymujących przez pierwsze 6 miesięcy bisoprolol. W analizie według protokołu badania nie wykazano aby leczenie bisoprololem podawanym w pierwszej fazie było gorsze w porównaniu z leczenia enalaprylem, chociaż dla obydwu leków zastosowanych na początku leczenia niewydolności serca, złożony punkt końcowy jakim był zgon i hospitalizacja na koniec badania występował z podobną częstością (32,4% w grupie wstępnego leczenia bisoprololem w porównaniu do 33,1 % w grupie wstępnego leczenia enalaprylem, populacja według protokołu badania). Badanie wykazało, że bisoprolol może być również stosowany u osób w podeszłym wieku z łagodną lub umiarkowaną przewlekłą niewydolnością serca.

Doraźnie zastosowany bisoprolol u chorych z chorobą wieńcową bez przewlekłej niewydolności serca, zmniejsza częstość rytmu serca i objętość wyrzutową, a tym samym pojemność minutową serca i zużycie tlenu. W przypadku przewlekłego podawania początkowo zwiększony opór obwodowy zostaje obniżony.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Po podaniu doustnym bisoprolol jest wchłaniany i jego dostępność biologiczna wynosi 90%.

Dystrybucja

Wiązanie bisoprololu z białkami osocza wynosi około 30%. Objętość dystrybucji wynosi 3,5 l/kg mc. Biotransformacja i wydalanie

Całkowity klirens ma wartość około 15 l/godz. Okres półtrwania w fazie eliminacji, 10-12 godzin, zapewnia 24-godzinną skuteczność podczas stosowania jednej dawki dobowej.

Bisoprolol jest wydalany z organizmu dwiema drogami: 50% jest metabolizowane w wątrobie do nieczynnych metabolitów, które następnie są wydalane przez nerki. Pozostałe 50 % jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej. Ponieważ wydalanie ma miej sce w takim samym stopniu w nerkach jak w wątrobie, nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub z niewydolnością nerek. Właściwości farmakokinetyczne bisoprololu u pacjentów ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca i zaburzeniami czynności wątroby lub nerek nie były badane.

Kinetyka bisoprololu jest liniowa i niezależna od wieku pacjenta.

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (klasa III wg NYHA) stężenia bisoprololu w osoczu są większe, a okres półtrwania wydłużony w porównaniu do zdrowych ochotników. Maksymalne stężenie w osoczu w stanie stacjonarnym wynosi 64±21 ng/ml dla dawki dobowej 10 mg, a okres półtrwania wynosi 17±5 godzin.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, uwzględniające wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i potencjalnego działania rakotwórczego, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Tak jak w przypadku innych beta-adrenolityków, bisoprolol stosowany w dużych dawkach wykazał szkodliwe działanie u ciężarnej samicy (zmniejszone przyjmowanie pokarmu i zmniejszenie masy ciała) oraz na zarodek/płód (zwiększona częstość resorpcji płodu, zmniejszona masa urodzeniowa potomstwa, opóźniony rozwój fizyczny), jednak nie wykazywał działania teratogennego.

6.    DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna; wapnia wodorofosforan bezwodny; sodu laurylosiarczan; krospowidon;

krzemionka koloidalna bezwodna; glicerolu dibehenian.

Otoczka tabletki 5 mg- Opadry yellow 02B32859,

Otoczka tabletki 10 mg- Opadry yellow 02F32202:

hypromeloza;

tytanu dwutlenek (E171);

makrogol 400;

żelaza tlenek żółty (E172).

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3    Okres ważności

2 lata

6.4    Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

6.5    Rodzaj i zawartość opakowania

Tabletki dostępne są w blistrach podzielnych na pojedyncze dawki z PVC/TE/PVDC/Aluminium. Każdy blister zawiera 10 tabletek. Zadrukowane pudełko tekturowe zawiera 30 tabletek (3 blistry w opakowaniu) i ulotkę dla pacjenta.

6.6    Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania

Tabletkę powlekaną można podzielić na dwie połowy po położeniu na twardej powierzchni, linią podziału ku górze. Lekkie naciśnięcie kciukiem na środkową część tabletki spowoduje pęknięcie tabletki na pół.

Bez szczególnych wymagań.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

ALKALOID-INT d.o.o.

Slandrova 4

1231 Ljubljana-Crnuce

Słowenia

8. NUMER(Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

03/2012 11/11

1

Te objawy występują zwłaszcza na początku leczenia u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub dławicą piersiową. Zazwyczaj mają one przebieg łagodny i ustępują w ciągu 1-2 tygodni.

4.9 Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania (np. przyjęcia dawki dobowej 15 mg zamiast 7,5 mg) zgłaszano występowanie bloku przedsionkowo-komorowego III stopnia, bradykardii i zawrotów głowy. Najczęstsze oczekiwane objawy przedawkowania leków beta-adrenolitycznych to bradykardia, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca i hipoglikemię. Doświadczenie dotyczące przedawkowania bisoprololu (maksymalna dawka 2000 mg) jest ograniczone do tylko kilku przypadków