Imeds.pl

Carvedilol Pfizer 6,25 Mg

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Caryedilol Pfizer, 6,25 mg, tabletki powlekane

2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Carvedilol Pfizer. 6,25 mg, tabletki powlekane:

Jedna tabletka zawiera 6,25 mg karwedylolu.

Substancje pomocnicze: Jedna tabletka zawiera 57,25 mg laktozy jednowodnej oraz 1,250 mg sacharozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki powlekane.

Caryedilol Ptizer, 6,25 mg, tabletki powlekane:

Białe lub białawe, owalne tabletki powlekane z wytłoczoną literą „F57” po jednej stronie i głęboką linią podziału po drugiej stronie.

Tabletki można dzielić na połowy.

4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Pierwotne nadciśnienie tętnicze.

Przewlekła, stabilna dusznica bolesna.

Leczenie wspomagające umiarkowanej lub ciężkiej niewydolności serca.

4.2    Dawkowanie i sposób podawania

Podanie doustne.

Pierwotne nadciśnienie tętnicze:

Karwedylol może być stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, szczególnie z tiazydowymi lekami moczopędnymi. Zaleca się dawkowanie raz dziennie, przy czym zalecana maksymalna dawka pojedyncza wynosi 25 mg, a zalecana maksymalna dawka dzienna wynosi 50 mg.

Dorośli

Zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg na dobę przez pierwsze dwa dni. Następnie leczenie jest kontynuowane w dawce wynoszącej 25 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać w odstępach dwutygodniowych lub rzadziej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Zalecana w leczeniu nadciśnienia tętniczego dawka początkowa wynosi 12,5 mg na dobę i może być wystarczająca podczas kontynuacji leczenia.

Jednakże, jeśli odpowiedź na leczenie jest niewystarczająca, dawkę można stopniowo zwiększać w odstępach dwutygodniowych lub rzadziej.

Przewlekła stabilna dusznica bolesna:

Zaleca się stosowanie dawki dwa razy na dobę.

Dorośli

Zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg dwa razy na dobę przez pierwsze dwa dni. Następnie leczenie jest kontynuowane w dawce wynoszącej 25 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać w odstępach dwutygodniowych lub rzadziej do maksymalnej zalecanej dawki wynoszącej 100 mg na dobę, podzielonej na dwie dawki (dwa razy na dobę).

Pacjenci w podeszłym wieku

Zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg dwa razy na dobę przez dwa dni. Następnie leczenie jest kontynuowane w dawce wynoszącej 25 mg dwa razy na dobę, stanowiącą maksymalną zalecaną dawkę dobową.

Niewydolność serca:

Karwedylol jest podawany w umiarkowanej lub ciężkiej niewydolności serca jako uzupełnienie konwencjonalnego leczenia podstawowego przy użyciu leków moczopędnych, inhibitorów ACE, digoksyny i (lub) leków rozszerzających naczynia krwionośne. Pacjent powinien być klinicznie stabilny (bez zmiany klasy NYHA, bez hospitalizacji w związku z niewydolnością serca), a leczenie podstawowe powinno być ustabilizowane przez przynajmniej 4 tygodnie przed podaniem leku. Ponadto pacjent powinien mieć obniżoną frakcję wyrzutową lewej komory, czynność serca powinna wynosić > 50 u./min, a skurczowe ciśnienie tętnicze > 85 mm Hg (patrz punkt 4.3).

Dawka początkowa wynosi 3,125 mg dwa razy na dobę przez dwa tygodnie. Jeśli dawka jest tolerowana, można ją stopniowo zwiększać w odstępach nie krótszych niż dwa tygodnie do 6,25 mg dwa razy na dobę, następnie do 12,5 mg dwa razy na dobę i na koniec do 25 mg dwa razy na dobę. Dawkę należy zwiększać do największej tolerowanej dawki.

Zalecana maksymalna dawka wynosi 25 mg dwa razy na dobę w przypadku pacjentów o masie ciała poniżej 85 kg i 50 mg dwa razy na dobę w przypadku pacjentów o masie ciała powyżej 85 kg, pod warunkiem, że niewydolność serca nie jest ciężka. Zwiększenie dawki do dawki 50 mg dwa razy na dobę powinno być przeprowadzone ostrożnie pod ścisłym nadzorem lekarza.

Na początku leczenia lub w związku ze zwiększeniem dawki może nastąpić przemijające pogorszenie objawów niewydolności serca, w szczególności u pacjentów z ciężką niewydolnością serca i (lub) leczonych dużymi dawkami leków moczopędnych. Zazwyczaj nie wymaga to odstawienia leku, jednakże nie należy już zwiększać dawki leku. Pacjent powinien pozostawać pod obserwacją lekarza (kardiologa) przez dwie godziny po rozpoczęciu leczenia lub zwiększenia dawki. Przed każdym zwiększeniem dawki należy przeprowadzić badanie w zakresie potencjalnych objawów pogorszenia niewydolności serca lub objawów nadmiernego rozszerzenia naczyń krwionośnych (np. czynność nerek, masa ciała, ciśnienie tętnicze, czynność serca i rytm serca). Pogorszenie niewydolności serca lub retencji płynów leczy się zwiększając dawkę leków moczopędnych. Nie należy zwiększać dawki karwedylolu, aż do osiągnięcia przez pacjenta stabilnego stanu klinicznego. W razie pojawienia się bradykardii lub w przypadku wydłużenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego (AV), należy najpierw obserwować stężenie digoksyny. Czasami może okazać się konieczne zmniejszenie dawki karwedylolu lub całkowite tymczasowe odstawienie leczenia. Nawet w takich przypadkach można często pomyślnie kontynuować leczenie poprzez stopniowe ustalenie indywidualnej dawki karwedylolu.

Podczas ustalania indywidualnej dawki należy regularnie obserwować czynność nerek, stężenie trombocytów i glukozy (w przypadku cukrzycy insulinoniezależnej i (lub) insulinozależnej). Jednak po indywidualnym ustaleniu dawki częstość obserwacji można zmniejszyć.

Jeśli przyjmowanie karwedylolu przerwano na dłużej niż dwa tygodnie, leczenie należy rozpocząć od dawki 3,125 mg dwa razy na dobę i stopniowo zwiększać zgodnie z powyższymi zaleceniami.

Niewydolność nerek

Dawkę należy ustalić indywidualnie dla każdego pacjenta. Zgodnie z parametrami farmakokinetycznymi brak jest dowodów potwierdzających konieczność zmiany dawki karwedylolu u pacjentów z niewydolnością nerek.

Umiarkowane zaburzenie czynności wątroby

Może okazać się konieczne ustalenie indywidualnej dawki.

Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat

Z powodu braku wystarczających danych nt. skuteczności i bezpieczeństwa nie zaleca się stosowania karwedylolu u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na działanie karwedylolu i w związku z tym powinni być pod ściślejszą opieką lekarską.

Podobnie jak w przypadku innych leków beta-adrenolitycznych, a szczególnie u pacjentów z chorobą wieńcową, odstawienie karwedylolu powinno przeprowadzać się stopniowo (patrz punkt 4.4).

Sposoby podawania

Tabletki należy popijać odpowiednią ilością płynu. W przypadku pacjentów z niewydolnością serca zaleca się przyjmowanie karwedylolu z posiłkiem w celu spowolnienia wchłaniania i zmniejszenia ryzyka hipotensji ortostatycznej.

4.3 Przeciwwskazania

•    Nadwrażliwość na karwedylol lub na którąkolwiek substancję pomocniczą leku Carvedilol Pfizer.

• Niewydolność serca u osób należących do IV klasy w klasyfikacji NYHA z wyraźną retencją płynów lub przeciążeniem, wymagających dożylnego leczenia inotropowego.

• Przewlekła obturacyjna choroba płuc z niedrożnością oskrzeli (patrz punkt 4.4 „Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

•    Istotne klinicznie zaburzenie czynności wątroby.

•    Astma oskrzelowa.

•    Blok przedsionkowo-komorowy II lub III° (jeśli rozrusznik nie został wszczepiony).

• Ciężka bradykardia (<50 u./min)

•    Zespół chorego węzła zatokowego (obejmujący blok zatokowo-przedsionkowy).

•    Wstrząs kardiogenny.

• Ciężkie niedociśnienie tętnicze (skurczowe ciśnienie tętnicze poniżej 85 mmHg).

•    Dusznica bolesna typu Prinzmetala.

•    Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy (pheochromocytoma).

•    Kwasica metaboliczna.

•    Ciężkie zaburzenia tętniczego krążenia obwodowego.

• Równoczesne leczenie dożylne werapamilem lub diltiazemem (patrz punkt 4.5).

• Karmienie piersią

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ostrzeżenie dotyczące szczególnie pacjentów z niewydolnością serca

U pacjentów z niewydolnością serca karwedylol powinien być podawany głównie jako lek dodatkowy oprócz leków moczopędnych, inhibitorów ACE, digoksyny i (lub) leków rozszerzających naczynia krwionośne. Leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza szpitalnego. Leczenie należy rozpocząć wyłącznie, jeśli stan pacjenta został ustabilizowany w trakcie konwencjonalnego leczenia podstawowego trwającego przez przynajmniej 4 tygodnie. Po podaniu pierwszej dawki i po zwiększeniu dawki, pacjenci z ciężką niewydolnością serca, ze zmniejszeniem poziomu elektrolitów i płynów, w podeszłym wieku lub z niskim podstawowym ciśnieniem tętniczym powinni pozostawać pod obserwacją przez około 2 godziny w związku z możliwością wystąpienia hipotensji. Hipotensja spowodowana nadmiernym rozszerzeniem naczyń krwionośnych jest początkowo leczona za pomocą zmniejszania dawki leku moczopędnego. Jeśli objawy nadal nie ustępuj ą, można zmniejszyć dawkę inhibitora ACE. Na początku leczenia lub podczas zwiększania dawki karwedylolu może nastąpić pogorszenie objawów niewydolności serca lub retencji płynów. W takich przypadkach należy zwiększyć dawkę leku moczopędnego. Jednak czasami może okazać się konieczne zmniejszenie dawki karwedylolu lub jego odstawienie. Nie wolno zwiększać dawki karwedylolu zanim nie zostaną opanowane objawy związane z pogorszeniem niewydolności serca lub hipotensja związana z rozszerzeniem naczyń krwionośnych.

Obserwowano odwracalne pogorszenie czynności nerek podczas leczenia karwedylolem u pacjentów z niewydolnością serca z niskim ciśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe < 100 mmHg), z niedokrwienną chorobą serca i uogólnioną miażdżycą tętnic i (lub) utajoną niewydolnością nerek. U pacjentów z niewydolnością serca z ww. czynnikami ryzyka, podczas dobierania dawki karwedylolu, należy obserwować czynność nerek. W przypadku znacznego pogorszenia czynności nerek dawkę karwedylolu należy zmniejszyć lub przerwać stosowanie leku.

Karwedylol należy stosować ostrożnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca leczonych naparstnicą, ponieważ zarówno naparstnica jak i karwedylol wydłuża czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego (patrz punkt 4.5).

Inne ostrzeżenia dotyczące ogólnie karwedylolu i beta-adrenolityków

U pacjentów z dusznicą bolesną typu Prinzmentala nieselektywne beta-adrenolityki mogą wywoływać ból w klatce piersiowej. Blokowanie receptorów alfa-adrenolitycznych może zapobiegać tym objawom, jednak brak jest klinicznego doświadczenia w stosowaniu karwedylolu w tej grupie pacjentów. Zaleca się ostrożność w trakcie stosowania karwedylolu u pacjentów z podejrzeniem dusznicy bolesnej typu Prinzmentala.

U pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc ze skłonnością do skurczów oskrzeli, którzy nie są leczeni doustnymi lub wziewnymi lekami należy stosować karwedylol wyłącznie, jeśli spodziewana poprawa przewyższa możliwe ryzyko. Pacjenci powinni być obj ęci ścisłą obserwacją w początkowej fazie leczenia i podczas dobierania dawki karwedylolu, w przypadku skurczów oskrzeli należy zmniejszyć dawkę karwedylolu.

Karwedylol może maskować objawy (przedmiotowe i podmiotowe) ostrej hipoglikemii. Czasami u pacjentów z cukrzycą i niewydolnością serca, stosuj ących karwedylol, mogą wystąpić problemy z utrzymaniem odpowiedniego poziomu glukozy we krwi. W związku z tym konieczna jest ścisła obserwacja powyższej grupy pacjentów przez wykonywanie regularnych pomiarów glukozy we krwi, szczególnie podczas ustalania oraz zmiany dawki leku przeciwcukrzycowego w przypadku wystąpienia takiej konieczności (patrz 4.5). Badanie poziomu glukozy we krwi należy również wykonywać po dłuższych okresach na czczo.

Karwedylol może maskować objawy (podmiotowe i przedmiotowe) nadczynności tarczycy.

Karwedylol może powodować bradykardię. Jeśli nastąpi zwolnienie czynności serca poniżej 55 uderzeń na minutę i wystąpią objawy związane z bradykardią, należy zmniejszyć dawkę karwedylolu.

Należy obserwować ciśnienie tętnicze pacjenta i wykonywać zapis EKG, jeśli karwedylol jest stosowany jednocześnie z lekami blokującymi kanały wapniowe takimi jak werapamil i diltiazem lub z innymi lekami przeciwarytmicznymi, szczególnie z amiodaronem. Należy unikać równoczesnego leczenia dożylnego (patrz punkt 4.5).

Należy zachować ostrożność podczas równoczesnego stosowania cymetydyny, ponieważ lek może nasilać działanie karwedylolu (patrz punkt 4.5).

Należy przestrzec osoby noszące soczewki kontaktowe przed ewentualnym zmniejszeniem wydzielania płynu łzowego.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania karwedylolu u pacjentów z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości w wywiadzie oraz pacjentów poddawanych odczulaniu, ponieważ beta-adrenolityki mogą nasilać zarówno wrażliwość na alergeny jak i reakcje anafilaktyczne. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania beta-adrenolityków u pacjentów z łuszczycą, ponieważ lek może nasilać reakcje skórne.

Karwedylol należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobą naczyń obwodowych, ponieważ beta-adrenolityki mogą nasilać objawy choroby. To samo dotyczy pacjentów z zespołem Raynauda, ponieważ może nastąpić zaostrzenie lub nasilenie objawów.

Pacjenci z rozpoznanym upośledzeniem metabolizmu debrisokiny powinni być obj ęci ścisłą obserwacją w trakcie rozpoczęcia leczenia karwedylolem(patrz punkt 5.2).

W związku z ograniczonym doświadczeniem klinicznym nie należy stosować karwedylolu u pacjentów z chwiejnym lub wtórnym nadciśnieniem tętniczym, hipotensj ą ortostatyczną, ostrym zapaleniem serca, niedrożnością zastawek serca lub dróg odpływu o znaczeniu hemodynamicznym, schyłkową obwodową chorobą tętnic, równocześnie leczonych antagonistą receptorów a 1 lub agonistą receptorów a2.

Przed zastosowaniem leków beta-adrenolitycznych u pacjentów z guzem chromochłonnym należy zastosować początkowe leczenie alfa-adrenolitykami. Pomimo, że karwedylol wykazuje działanie blokujące receptory alfa i beta, brak jest wystarczaj ącego doświadczenia w leczeniu guza chromochłonnego. W związku z tym należy zachować ostrożność u takich pacjentów.

W związku z ujemnym działaniem dromotropowym, karwedylol należy stosować ostrożnie u pacjentów z blokiem serca pierwszego stopnia.

Leki beta-adrenolityczne zmniejszają ryzyko zaburzeń czynności serca podczas znieczulenia, jednakże mogą równocześnie zwiększać ryzyko hipotensji. W związku z tym należy zachować ostrożność podczas stosowania niektórych leków znieczulających. Jednak nowsze badania sugerują korzyści ze stosowania leków beta-adrenolitycznych w zapobieganiu okołooperacyjnym chorobom serca i zmniejszaniu częstości powikłań sercowo-naczyniowych.

Podobnie jak w przypadku innych beta-adrenolityków, karwedylolu nie wolno odstawiać nagle. Dotyczy to szczególnie pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Lek Carvedilol

Pfizer należy odstawiać stopniowo przez okres dwóch tygodni, np. zmniejszając dawkę dobową o połowę co trzy dni. W razie konieczności w tym samym czasie należy rozpocząć terapię zastępczą, aby zapobiec zaostrzeniu dusznicy bolesnej.

Carvedilol Pfizer zawiera laktozę jednowodną i sacharozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, fruktozy, niedoborem laktozy Lappa lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy, sacharozy-izomaltazy nie powinni przyjmować tego leku.

4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Leki przeciwarytmiczne

Zgłaszano pojedyncze przypadki zaburzeń (rzadko pogorszenie hemodynamiczne) w przypadku jednoczesnego stosowania doustnego karwedylolu i doustnego dilitiazemu, werapamilu i (lub) amiodaronu. Podobnie jak w przypadku innych beta-adrenolityków należy ściśle monitorować EKG i ciśnienie tętnicze w przypadku jednoczesnego podawania leków blokujących kanały wapniowe takich jak werapamil i diltiazem. Lek Carvedilol Pfizer i leki blokujące kanały wapniowe działają synergicznie, co zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności serca oraz zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego.

W przypadku jednoczesnego stosowania karwedylolu i amiodaronu (doustnie) lub leków przeciwarytmicznych klasy I zaleca się ścisły nadzór lekarski. Wkrótce po rozpoczęciu leczenia beta-adrenolitykiem u pacjentów przyjmuj ących amiodaron zgłaszano bradykardię, zatrzymanie czynności serca i migotanie komór serca. Istnieje ryzyko wystapienia niewydolności serca w przypadku równoczesnego leczenia dożylnymi lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i Ic.

Jednoczesne stosowanie wraz z rezerpiną, guanetydyną, metyldopą, guanfacyną i inhibitorami oksydazy monoaminowej (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) może prowadzić do dodatkowego zwolnienia czynności serca i hipotensji. Zaleca się obserwację czynności życiowych pacjenta.

Dihydropirydyny

Podawanie dihydropirydyn i karwedylolu należy prowadzić pod ścisłą kontrolą, ponieważ zgłaszano przypadki niewydolności serca i ciężkiej hipotensji.

Nitraty

Zwiększają działanie hipotensyjne.

Glikozydy nasercowe

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w związku z równoczesnym stosowaniem karwedylolu i digoksyny obserwowano zwiększenie stężenia digoksyny w stanie stacjonarnym o około 16%, a digitoksyny o około 13%. Zaleca się monitorowanie stężenia digoksyny w osoczu podczas rozpoczynania, odstawienia lub zmiany leczenia karwedylolem.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Karwedylol może nasilać działanie innych równocześnie podawanych leków przeciwnadciśnieniowych (np. antagonistów receptorów a i) i leków, których działaniem niepożądanym jest obniżanie ciśnienia tętniczego, takich jak barbiturany, fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki rozszerzające naczynia krwionośne i alkohol.

Cyklosporyna

Stężenie cyklosporyny w osoczu wzrasta w przypadku równoczesnego podawania karwedylolu. Zaleca się dokładne monitorowanie stężania cyklosporyny.

Leki przeciwcukrzycowe wraz z insuliną

Hipoglikemizujące działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych może być nasilone. Objawy hipoglikemii mogą być maskowane. U pacjentów z cukrzycą niezbędne jest regularne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Klonidyna

W przypadku odstawienia zarówno karwedylolu jak i klonidyny, należy odstawić karwedylol na klika dni wcześniej przed stopniowym odstawieniem klonidyny.

Wziewne środki znieczulające

Zaleca się zachowanie ostrożności podczas stosowania znieczulenia w związku z ujemnie inotropowym i hipotensyjnym działaniem karwedylolu oraz niektórych środków znieczulających.

NLPZ, estrogeny i kortykosteroidy

Działanie przeciwnadciśnieniowe karwedylolu jest osłabione w związku z retencją wody i sodu.

Leki indukujące lub hamujące enzymy cytochromu P450

Pacjenci otrzymujący leki indukujące (np. rifampicyna i barbiturany) lub hamujące (np. cymetydyna, ketokonazol, fluoksetyna, haloperidol, werapamil, erytromycyna) enzymy cytochromu P450 powinni być ściśle monitorowani podczas równoczesnego stosowania powyższych leków z karwedylolem. Jest to związane z obniżaniem stężenia karwedylolu w surowicy przez leki indukujące enzymy cytochromu P450 lub zwiększaniem jego stężenia przez leki hamujące enzymy cytochromu P450.

Sympatykomimetyki o działaniu alfa-mimetycznym i beta-mimetycznym

Ryzyko nadciśnienia tętniczego i ciężkiej bradykardii.

Ergotamina

Nasilenie zwężenia naczyń krwionośnych.

Leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe

Zwiększenie blokowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

4.6    Ciąża i laktacja

Ciąża

Brak wystarczaj ących danych dotyczących stosowania karwedylolu u kobiet w ciąży (patrz punkt 5.3). Potencjalne ryzyko jest nieznane.

Beta-adrenolityki zmniejszają perfuzję łożyska, co może powodować wewnątrzmaciczny zgon płodu oraz niewczesny i przedwczesny poród. Ponadto u płodu i noworodka mogą wystąpić działania niepożądane (szczególnie hipoglikemia, niedociśnienie, bradykardia, depresja oddechowa i hipotermia). Istnieje zwiększone ryzyko powikłań kardiologicznych i płucnych u noworodka w okresie pourodzeniowym. Karwedylolu nie należy stosować u kobiet w ciąży z wyj ątkiem sytuacji gdy jest to konieczne (w przypadku gdy potencjalne korzyści u matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu i (lub) noworodka). Leczenie należy przerwać na 2-3 dni przed spodziewanym porodem. Jeśli nie jest to możliwe noworodka należy objąć obserwacją przez pierwsze 2-3 dni życia.

Karwedylol ma własności lipofilne i zgodnie z wynikami badań prowadzonych na zwierzętach w okresie laktacji, lek i jego metabolity są wydzielane do mleka, w związku z tym pacjentki stosujące karwedylol nie powinny karmić piersią.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu

Produkt leczniczy ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługi maszyn w ruchu. U niektórych osób może wystąpić ograniczenie uwagi na początku stosowania i podczas zmiany dawki leku.

4.8    Działania niepożądane

Działania niepożądane występują głównie na początku leczenia.

Działania niepożądane u pacjentów z niewydolnością serca raportowane w badaniach klinicznych.

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane, które wystąpiły u pacjentów z niewydolnością serca w badaniach klinicznych i nie były obserwowane równie często u pacjentów otrzymujących placebo.

Bardzo często: (>1/10)

Często

(>1/100 do < 1/10)

Niezbyt często (>1/1000 do <1/100)

Rzadko (>1/10 000 do <1/1000)

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Łagodna

trombocytopenia

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Hiperglikemia* Obrzęk obwodowy Hiperwolemia Retencja płynów

Zaburzenia

układu

nerwowego

Zawroty głowy

Omdlenie

Zaburzenia oka

Zaburzenia

widzenia

Zaburzenia serca

Obrzęk obwodowy Bradykardia

Całkowity blok

przedsionkowo-

komorowy

Nasilenie

niewydolności

serca

Zaburzenia nerek i dróg

moczowych

Pogorszenie czynności nerek

Zaburzenia

naczyniowe

Hipotensja

ortostatyczna

Zaburzenia żołądka i jelit

Nudności

Biegunka

Wymioty

Zaparcie

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Obrzęk genitaliów

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Obrzęk

*Hiperglikemia (u pacjentów z cukrzycą) (patrz punkt 4.4).

Ostra niewydolność nerek i zaburzenia czynności nerek u pacjentów z uogólnioną miażdżycą tętnic i (lub) upośledzoną czynnością nerek stanowią rzadkie działania niepożądane. Częstość występowania działań niepożądanych nie jest zależna do dawki z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia, bradykardii i zaostrzenia niewydolności serca.

Podczas ustalania dawki może wystąpić zmniejszona kurczliwość serca, ale działanie takie występuje rzadko.

Działania niepożądane u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i dusznicą bolesną zgłaszane na podstawie badań klinicznych

Profil działań niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i dusznicą bolesną jest podobny do tych obserwowanych u pacjentów z niewydolnością serca. Jednakże częstość działań niepożądanych jest niższa u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i dusznicą bolesną.

Bardzo

często:

(>1/10)

Często

(>1/100 do <1/10)

Niezbyt

często

(>1/1000

do

<1/100)

Rzadko (>1/10 000 do <1/1000)

Bardzo

rzadko

(<1/10000)

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Łagodna

trombocytopenia

Leukopenia

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Hipercholesterolemia

Obrzęk

obwodowy

Zaburzenia

psychiczne

Zaburzenia snu Depresja

Zaburzenia

układu

nerwowego

Zawroty

głowy*

Ból głowy*

Parestezje

Omdlenie*

Zaburzenia

oka

Zmniejszenie

łzawienia

Zaburzenia

widzenia

Podrażnienie

oczu

Zaburzenia

serca

Bradykardia*

Zaburzenia

układu

oddechowego,

klatki

piersiowej i śródpiersia

Przekrwienie błony śluzowej nosa

Zaburzenia

naczyniowe

Hipotensja

ortostatyczna

Niewydolność

krążenia

obwodowego

Zaburzenia żołądka i jelit

Nudności Ból brzucha Biegunka

Zaparcie

Wymioty

Suchość w jamie ustnej

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Ból w kończynie

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Pogorszenie czynności nerek

Trudność w

oddawaniu

moczu

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Impotencja

Zaburzenia ogólne i stany w miej scu podania

Zmęczenie*

Badania

diagnostyczne

Zwiększenie

stężenia

transaminazy w surowicy

*Takie działania niepożądane występują szczególnie na początku leczenia.

Bardzo rzadkie działania niepożądane obejmują dusznicę bolesną, blok przedsionkowo-komorowy i nasilenie objawów u pacjentów cierpiących na chromanie przestankowe lub zespół Raynauda.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia.

U pacjentów z takimi skłonnościami często obserwowano duszność astmatyczną.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej.

Rzadko zgłaszano różne reakcje skórne (np. wysypka uczuleniowa, pokrzywka, świąd i reakcja podobna do liszaju płaskiego). Mogą pojawić się zmiany łuszczycowe skóry lub mogą zaostrzyć się już istniejące.

Szczególnie nieselektywne beta-adrenolityki mogą powodować wystąpienie cukrzycy utajonej oraz problemy z utrzymaniem odpowiedniego poziomu glukozy we krwi. Łagodne zaburzenia kontroli glikemii możliwe są również podczas leczenia karwedylolem, jednak nie zdarzaj ą się one często.

4.9 Przedawkowanie Objawy

Przedawkowanie może powodować ciężką hipotensję, bradykardię, niewydolność serca, wstrząs kardiogenny i zatrzymanie czynności serca. Ponadto mogą wystąpić trudności z oddychaniem, skurcz oskrzeli, wymioty, ograniczenie świadomości i drgawki.

Leczenie

Dodatkowo oprócz zwykłych procedur należy monitorować czynności życiowe, w razie konieczności ustabilizować je na oddziale intensywnej terapii. Można zastosować poniższe środki pomocnicze: Atropina: dożylnie 0,5 - 2 mg (w leczeniu ciężkiej bradykardii). Glukagon: początkowo dożylnie 1 - 10 mg, a następnie w razie potrzeby w wolnym wlewie 2 - 5 mg/godz. (w celu utrzymania czynności sercowonaczyniowych).

Sympatykomimetyki zgodnie z ich skutecznością i masą ciała pacjenta: dobutamina, izoprenalina lub adrenalina.

Jeśli głównym objawem przedawkowania jest obwodowe rozszerzenie naczyń krwionośnych, pacjentowi należy podać noradrenalinę lub etylefrynę. Należy ściśle monitorować krążenie u pacjenta.

Jeśli pacjent ma bradykardię nie reagującą na farmakoterapię, należy rozpocząć leczenie przy wykorzystaniu stymulatora serca. Leczenie skurczu oskrzeli obejmuje podanie pacjentowi beta-sympatykomimetyków (w postaci aerozolu lub dożylnie, jeśli aerozol nie zapewnia

odpowiedniego działania) lub dożylnie teofiliny. Jeśli u pacjenta występują drgawki, można podać diazepam w postaci powolnego wstrzyknięcia dożylnego.

Karwedylol wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza. Dlatego też nie można go usunąć za pomocą dializy.

Uwaga! W przypadku dużego przedawkowania, kiedy u pacjenta występuje wstrząs należy kontynuować leczenie wspomagające przez odpowiednio długi okres czasu, ponieważ eliminacja i ponowna dystrybucja karwedylolu prawdopodobnie będzie wolniejsza niż w zwykłych warunkach. Okres czasu, w którym stosuje się antidotum zależy od wielkości przedawkowania. Leczenie wspomagające należy kontynuować do ustabilizowania stanu pacjenta.

5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1    Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki alfa- i beta-adrenolityczne Kod ATC: C07A G02

Karwedylol jest nieselektywnym beta-adrenolitykiem o działaniu rozszerzaj ącym naczynia krwionośne, oraz zmniejszającym opór w naczyniach obwodowych za pomocą selektywnego blokowania receptorów alfa 1 i hamowania układu renina-angiotensyna za pośrednictwem nieselektywnej beta-blokady. Aktywność reninowa osocza jest zmniejszona, a retencja płynów występuje rzadko.

Karwedylol nie wykazuje żadnej wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej (ISA) Podobnie jak propranolol wykazuje działanie stabilizujące błonę komórkową.

Karwedylol jest mieszaniną racemiczną dwóch stereoizomerów. W modelach zwierzęcych stwierdzono blokowanie alfa-adrenolityczne obu enancjomerów. Nieselektywne działanie beta 1- i beta 2-adrenolityczne wykazuje głównie enancjomer S(-)

Działanie antyoksydacyjne karwedylolu i jego metabolitów wykazano in vitro i in vivo w badaniach na zwierzętach oraz in vitro w szeregu typów komórek ludzkich.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obniżenie ciśnienia tętniczego nie wiąże się z jednoczesnym zwiększeniem oporu obwodowego, obserwowanego w przypadku stosowania wyłącznie beta-adrenolityków. W niewielkim stopniu spowalnia czynność serca. Objętość wyrzutowa pozostaje niezmieniona. Nerkowy przepływ krwi i czynność nerek pozostają niezmienione, podobnie jak obwodowy przepływ krwi, a zatem zziębnięcie rąk lub stóp, często obserwowane u pacjentów stosujących beta-adrenolityki występuje rzadko. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym karwedylol zwiększa stężenie norepinefryny w osoczu.

W długotrwałym leczeniu pacjentów z dusznicą bolesną obserwowano przeciwniedokrwienne działanie karwedylolu i łagodzenie bólu. Badania hemodynamiczne wykazały, że karwedylol zmniejsza obciążenie komorowe wstępne i następcze. U pacjentów z dysfunkcją lewej komory lub zastoinową niewydolnością serca karwedylol korzystnie wpływa na hemodynamikę i frakcję wyrzutową lewej komory oraz jej wielkość.

Karwedylol nie wykazuje niekorzystnego działania na profil lipidowy w surowicy ani na elektrolity. Stosunek HDL (lipoproteiny o dużej gęstości) do LDL (lipoproteiny o małej gęstości) pozostaje prawidłowy.

5.2


Właściwości farmakokinetyczne

Ogólny opis:

Całkowita biodostępność karwedylolu po podaniu doustnym wynosi około 25%. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga po około 1 godzinie po podaniu. Istnieje zależność liniowa pomiędzy dawką i stężeniem w osoczu. U pacjentów z wolną hydroksylacją debrisokiny stężenie karwedylolu w osoczu zwiększało się 2-3-krotnie w porównaniu do pacjentów z szybkim metabolizmem debrisokiny. Pokarm nie wpływa na biodostępność, jednak czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu jest wydłużony. Karwedylol charakteryzuje się dużą lipofilnością. W około 98% do 99% karwedylol wiąże się z białkami osocza. Objętość dystrybucji wynosi około 2 l/kg. Działanie pierwszego przejścia po podaniu doustnym wynosi około 60-75%.

Średni okres półtrwania karwedylolu wynosi od 6 do 10 godzin. Klirens osocza wynosi około 590 ml/min. Wydalanie następuje głównie z żółcią. Karwedylol jest wydalany głównie z kałem. Niewielkie ilości ulegają eliminacji poprzez nerki w postaci metabolitów.

Karwedylol jest intensywnie metabolizowany do różnych metabolitów, które są wydalane głównie z żółcią. Karwedylol jest metabolizowany w wątrobie głównie za pośrednictwem oksydacji pierścieniowych węglowodorów aromatycznych i koniugacji z kwasem glukuronowym. Demetylacja i hydroksylacja w pierścieniu fenolowym prowadzi do powstania trzech metabolitów o działaniu beta-adrenolitycznym. W porównaniu do karwedylolu te trzy metabolity wykazuj ą słabe działanie rozszerzające naczynia. Na podstawie badań przedklinicznych 4’-hydroksyfenolmetabolit wykazuje działanie beta-adrenolityczne 13-krotnie silniejsze niż karwedylol. Jednak stężenia metabolitów u ludzi są około 10-krotnie mniejsze niż stężenie karwedylolu. Dwa z metabolitów hydroksykarbazolu karwedylolu są bardzo silnymi antyoksydantami, 30-80-krotnie silniejszymi w porównaniu do karwedylolu.

Właściwości leku u pacjentów.

Wiek pacjenta wpływa na farmakokinetykę karwedylolu. Stężenia karwedylolu w osoczu są o około 50% większe u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu do młodszych pacjentów. W badaniu z udziałem pacjentów z marskością wątroby biodostępność karwedylolu była czterokrotnie większa, a maksymalne stężenie w osoczu pięciokrotnie większe i objętość dystrybucji trzykrotnie większa niż u zdrowych pacjentów. U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i z umiarkowaną (klirens kreatyniny 20-30 ml/min) lub ciężką (klirens kreatyniny < 20 ml/min) niewydolnością nerek obserwowano 40-55% wzrost stężenia karwedylolu w osoczu w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Jednakże, wyniki były bardzo zróżnicowane.

5.3    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Karwedylol nie wykazał potencjalnego działania mutagennego lub kancerogennego.

Duże dawki karwedylolu upośledzały płodność i wpływały na ciążę u szczurów (zwiększały resorpcję). Obserwowano spadek wagi płodu oraz opóźnienie rozwoju szkieletu szczurów. Embriotoksyczność (wzrost ryzyka poimplantacyjnej utraty płodu) występowała u szczurów i królików.

6.    DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki Jednowodna laktoza Krzemionka koloidalna bezwodna Krospowidon (Typ A) Krospowidon (Typ B)

Powidon K-30

Sacharoza Magnezu stearynian

Otoczka tabletki Makrogol 400 Polisorbat 80 Tytanu dwutlenek (E171)

Hypromeloza (5cps)

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3    Okres ważności

2 lata

6.4    Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Przechowywać w temperaturze poniżej 25 °C.

6.5    Rodzaj i zawartość opakowania Blistry Alnminium/PVC/PE/PVDC:

Wielkości opakowań: 10, 14, 28, 30, 50, 56, 60, 98 i 100 tabletek powlekanych.

Butelki z HDPE zamknięte białym nieprzezroczystym zamknięciem z PP:

Wielkości opakowań: 30 i 1000 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6    Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania

Brak szczególnych wymagań.

7.    PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pfizer Europe MA EEIG Ramsgate Road, Sandwich Kent CT13 9NJ Wielka Brytania

8.    NUMER (-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr: 17256

9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

26.08.2010

10.    DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 06.10.2011