Imeds.pl

Cefazolin Hospira

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Cefazolin Hospira, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji Cefazolin Hospira, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY SUBSTANCJI CZYNNEJ

Każda fiolka zawiera 1 g cefazoliny w postaci 1,048 g cefazoliny sodowej. Każda fiolka zawiera 2 g cefazoliny w postaci 2,096 g cefazoliny sodowej.

Każda 1 g fiolka zawiera około 2,2 mmol (50,6 mg) sodu.

Każda 2 g fiolka zawiera około 4,4 mmol (101,2 mg) sodu.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji. Biały lub prawie biały proszek.

4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Cefazolina jest lekiem przeciwbakteryjnym, wskazanym w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 1 miesiąca życia (patrz punkt 4.2 i 4.4), wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na cefazolinę (patrz punkt 5.1).

-    Zakażenia skóry i tkanek miękkich

-    Zakażenia kości i stawów

-    Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym

Stosowanie cefazoliny należy ograniczyć do przypadków, w których konieczne jest pozajelitowe podanie produktu.

Należy brać pod uwagę oficjalne wytyczne, dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryj nych.

4.2    Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie zależy od wrażliwości patogenów (patrz punkt 5.1) i ciężkości zakażenia. Dawkowanie

Dorośli pacjenci z prawidłową czynnością nerek:

Zakażenia wywołane przez drobnoustroje o wysokiej wrażliwości

Zazwyczaj stosowana dawka wynosi od 1 g do 2 g na dobę, podawane w dwóch lub trzech, równych dawkach (jedna dawka co 8 lub co 12 godzin).

Zakażenia wywołane przez mniej wrażliwe drobnoustroje

Zazwyczaj stosowana dawka wynosi od 3 g do 4 g na dobę, podawane w trzech lub czterech, równych dawkach (jedna dawka co 6 lub co 8 godzin).

W ciężkich zakażeniach można podawać dawki do 6 g na dobę, w trzech lub czterech, równych dawkach (jedna dawka co 6 lub co 8 godzin).

Stosowanie w zapobieganiu zakażeniom okołooperacyjnym

Zalecana dawka w zapobieganiu zakażeniom pooperacyjnym w przypadku skażonych lub potencjalnie skażonych zabiegów chirurgicznych wynosi:

a.    1 g do 2 g dożylnie, 30 minut do 1 godziny przed rozpoczęciem operacji.

b.    w przedłużających się operacjach 500 mg lub 1 g, dożylnie, podczas zabiegu podawanie (modyfikowane w zależności od czasu trwania zabiegu operacyjnego).

c.    po operacji 500 mg do 1 g dożylnie, co 6 do 8 godzin, przez 24 godziny.

Ważne jest, aby (1) dawkę przedoperacyjną podać tuż przed rozpoczęciem zabiegu (30 minut do 1 godziny), tak, aby uzyskać odpowiednie stężenia antybiotyku w surowicy i tkankach w momencie początkowego nacięcia chirurgicznego, oraz (2) podawać cefazolinę, jeśli jest to konieczne, w odpowiednich odstępach czasu w trakcie operacji, aby zapewnić właściwe stężenie antybiotyku w przewidywanych momentach największego narażenia na zakażenie. Zalecana przerwa w dawkowaniu wynosi 4 godziny (od podania dawki przedoperacyjnej). Profilaktyczne podawanie cefazoliny zazwyczaj należy przerwać w ciągu 24 godzin po zabiegu chirurgicznym. W przypadku zabiegów kardiochirurgicznych można kontynuować profilaktyczne podawanie cefazoliny przez 48 godzin po zakończeniu zabiegu chirurgicznego, w zależności od sytuacji klinicznej.

Dorośli pacjenci z zaburzeniem czynności nerek:

Należy podać odpowiednią dawkę początkową. Kolejne dawki należy odpowiednio dostosować, uwzględniając stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość zakażenia i wrażliwość patogenu.

Leczenie podtrzymujące cefazoliną u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek

Klirens

kreatyniny

(ml/min.)

Stężenie kreatyniny w surowicy (mg/100 ml)

Całkowita dawka dobowa

Przerwa między

dawkami

podzielonymi

> 55

< 1,5

Zwykle stosowana dawka*

Bez zmian

35 - 54

1,6 - 3,0

Zwykle stosowana dawka*

Co najmniej 8 godzin

11 - 34

3,1 - 4,5

/ zwykle stosowanej dawki

Co 12 godzin

< 10

> 4,6

% zwykle stosowanej dawki

Co 18-24 godziny

*Dawka dobowa dla dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek

U pacjentów poddawanych hemodializie schemat dawkowania leku zależy od warunków dializy. Patrz także punkt 4.4.

Dzieci i młodzież:

Zakażenia wywołane przez drobnoustroje o wysokiej wrażliwości

Zalecana dawka wynosi 25 - 50 mg/kg mc. na dobę, w dwóch do czterech dawkach podzielonych (jedna dawka co 6, 8 lub 12 godzin).

Zakażenia wywołane przez mniej wrażliwe drobnoustroje

Zalecana dawka wynosi 100 mg/kg mc. na dobę, w trzech lub czterech dawkach podzielonych (jedna dawka co 6 lub 8 godzin).

Wcześniaki i noworodki w wieku poniżej 1 miesiąca

Nie określono bezpieczeństwa stosowania cefazoliny u wcześniaków i noworodków w wieku poniżej 1 miesiąca, dlatego nie zaleca się podawania cefazoliny w tej grupie wiekowej. Patrz punkt 4.4.

Zalecenia dotyczące dawkowania u dzieci i młodzieży

Masa ciała

5 kg

10 kg

15 kg

20 kg

25 kg

25 mg/kg mc. na dobę, w dawkach podzielonych, co 12 godzin

63 mg

125 mg

188 mg

250 mg

313 mg

25 mg/kg mc. na dobę, w dawkach podzielonych, co 8 godzin

42 mg

85 mg

125 mg

167 mg

208 mg

25 mg/kg mc. na dobę, w dawkach podzielonych, co 6 godzin

31 mg

62 mg

94 mg

125 mg

156 mg

50 mg/kg mc. na dobę, w dawkach podzielonych, co 12 godzin

125 mg

250 mg

375 mg

500 mg

625 mg

50 mg/kg mc. na dobę, w dawkach podzielonych, co 8 godzin

83 mg

166 mg

250 mg

333 mg

417 mg

50 mg/kg mc. na dobę, w dawkach podzielonych, co 6 godzin

63 mg

125 mg

188 mg

250 mg

313 mg

100 mg/kg mc. na dobę, w dawkach podzielonych, co 8 godzin

167 mg

333 mg

500 mg

667 mg

833 mg

100 mg/kg mc. na dobę, w dawkach podzielonych, co 6 godzin

125 mg

250 mg

375 mg

500 mg

625 mg

Dzieci młodzież z zaburzeniem czynności nerek

Należy podać odpowiednią dawkę początkową. Kolejne dawki należy odpowiednio dostosować, uwzględniając stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość zakażenia i wrażliwość patogenu.

U dzieci z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 70-40 ml/min) skuteczna dawka wynosi 60% zwykle stosowanej dawki dobowej, podawana w dawkach podzielonych, co 12 godzin.

U dzieci z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 40-20 ml/min) skuteczna dawka wynosi 25% zwykle stosowanej dawki dobowej, podawana w dawkach podzielonych, co 12 godzin.

U dzieci z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 20-5 ml/min) skuteczna dawka wynosi 10% zwykle stosowanej dawki dobowej, podawana w dawkach podzielonych, co 24 godziny.

Powyższe zalecenia obowiązują po podaniu dawki początkowej. Patrz także punkt 4.4.

Pacjenci w podeszłym wieku:

U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby.

Sposób podawania

Cefazolin Hospira, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji można podawać głęboko domięśniowo lub dożylnie, w postaci powolnych wstrzyknięć lub powolnej infuzji dożylnej. Cefazolin Hospira, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji można podawać dożylnie, w postaci powolnych wstrzyknięć lub powolnej infuzji dożylnej.

Informacje dotyczące odtworzenia produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

4.3    Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na cefazolinę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy) w wywiadzie.

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Nadw rażliw ość

Przed rozpoczęciem leczenia należy upewnić się, że u pacjenta nie występowały w przeszłości żadne reakcje nadwrażliwości po podaniu cefalosporyn, penicylin lub innych leków.

U pacjentów ze skłonnością do reakcji alergicznych, cefazolinę należy podawać ostrożnie. Udokumentowano występowanie reakcji krzyżowych pomiędzy penicylinami i cefalosporynami.

Tak, jak w przypadku innych beta-laktamowych leków przeciwbakteryjnych, zgłaszano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w pojedynczych przypadkach zakończone zgonem. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości, należy natychmiast przerwać stosowanie cefazoliny i wdrożyć odpowiednie postępowanie lecznicze.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy u pacjenta nie występowały w przeszłości ciężkie reakcje nadwrażliwości na cefazolinę, inne cefalosporyny lub na inne antybiotyki beta-laktamowe. Należy zachować ostrożność podczas podawania cefazoliny pacjentom, u których wystąpiła w przeszłości łagodna reakcja nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe.

Rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyku U pacjentów z ciężką lub utrzymującą się biegunką należy wziąć pod uwagę wystąpienie rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, związanego ze stosowaniem antybiotyku. Ponieważ może ono zagrażać życiu pacjenta, należy natychmiast przerwać stosowanie cefazoliny i rozpocząć odpowiednie leczenie. Podawanie środków hamujących perystaltykę jest przeciwwskazane. Patrz także punkt 4.8 Działania niepożądane.

Zaburzenie czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek wielkość dawek i (lub) przerwy między dawkami należy dostosować do stopnia ciężkości zaburzenia czynności nerek (patrz punkt 4.2). Pomimo, że cefazolina rzadko powoduje zaburzenie czynności nerek, zaleca się ocenę czynności nerek, szczególnie u ciężko chorych pacjentów, którzy otrzymują maksymalne dawki lecznicze oraz u pacjentów, u których równocześnie stosowane są inne produkty lecznicze o potencjalnym działaniu nefrotoksycznym, takie jak aminoglikozydy lub silne leki moczopędne (np. furosemid).

Podanie dokanałowe

Produkt nie jest przeznaczony do podawania dokanałowego. Zgłaszano ciężkie działanie toksyczne na ośrodkowy układ nerwowy (w tym drgawki) po dokanałowym podaniu cefazoliny.

Oporność bakterii i nadkażenia

Długotrwałe stosowanie cefazoliny może być przyczyną wzrostu opornych bakterii.

Dlatego też pacjentów należy dokładnie obserwować, czy nie występują u nich nadkażenia. Jeśli wystąpi nadkażenie, należy wdrożyć odpowiednie leczenie.

Zaburzenia krwawienia

W pojedynczych przypadkach podczas leczenia cefazoliną mogą wystąpić zaburzenia krwawienia. Większe ryzyko powyższych zaburzeń występuje u pacjentów z niedoborem witaminy K lub innymi czynnikami, prowadzącymi do zaburzeń w układzie krzepnięcia (żywienie pozajelitowe, niedobory żywieniowe, zaburzenie czynności wątroby i nerek, małopłytkowość). Przyczyną zaburzeń krzepliwości krwi mogą być także towarzyszące choroby (np. hemofilia, owrzodzenie żołądka lub dwunastnicy), wywołujące lub nasilające krwawienia. U pacjentów z wyżej wymienionymi chorobami należy monitorować krzepliwość krwi. Jeżeli parametry krzepliwości krwi zmniejszają się, należy podawać witaminę K (10 mg na tydzień).

Dzieci i młodzież

Wcześniaki i noworodki poniżej 1. miesiąca życia

Nie należy stosować cefazoliny u wcześniaków ani noworodków poniżej 1. miesiąca życia, ponieważ brak jest obecnie wystarczających danych, dotyczących stosowania produktu w tych grupach wiekowych.

Każda 1 g fiolka zawiera około 2,2 mmol (50,6 mg) sodu.

Każda 2 g fiolka zawiera około 4,4 mmol (101,2 mg) sodu.

Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Nie należy podawać drogą dożylną cefazoliny rozpuszczonej w 0,5% roztworze chlorowodorku lidokainy.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Antybiotyki

W badaniach in vitro obserwowano efekt antagonistyczny z antybiotykami, które działają bakteriostatycznie (np. tetracykliny, sulfonamidy, erytromycyna, chloramfenikol), w związku z powyższym należy rozważyć możliwość takiego działania podczas leczenia skojarzonego tymi antybiotykami i cefazoliną.

Probenecyd

Klirens nerkowy cefazoliny jest zmniejszony podczas jednoczesnego podawania probenecydu. Witamina K

Niektóre antybiotyki, jak cefamandol, cefazolina i cefotetan mogą wpływać na metabolizm witaminy K, szczególnie w przypadku niedoboru witaminy K. W takich sytuacjach może być konieczne uzupełnienie witaminy K.

Leki przeciwzakrzepowe

Cefalosporyny mogą bardzo rzadko prowadzić do zaburzeń krzepliwości krwi (patrz punkt 4.4). Podczas jednoczesnego stosowania dużych dawek doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny lub heparyny) należy monitorować parametry krzepliwości krwi. Zgłaszano dużą liczbę przypadków nasilenia działania leków przeciwzakrzepowych u pacjentów otrzymujących antybiotyki. Jako czynniki ryzyka wymieniane są: obecność zakażenia lub zapalenia, wiek oraz ogólny stan zdrowia pacjenta. W tych okolicznościach trudno jest określić, jaka jest zależność pomiędzy występowaniem choroby zakaźnej i jej leczenia w występowaniu zaburzeń INR. Jednakże, zaburzenia te występują częściej w przypadku niektórych grup antybiotyków, szczególnie fluorochinolonów, makrolidów, cyklin, kotrimoksazolu i niektórych cefalosporyn.

Leki nefrotoksyczne

Nie można wykluczyć, że nasili się działanie nefrotoksyczne antybiotyków (np. aminoglikozydów, kolistyny, polimiksyny B), jodowych środków kontrastowych, organoplatyn, metotreksatu stosowanego w dużych dawkach, niektórych leków przeciwwirusowych (np. cyklowiru, foskarnetu), pentamidyny, cyklosporyny, takrolimusa oraz leków moczopędnych (np. furosemidu). Jeżeli wymienione produkty lecznicze stosowane są jednocześnie z cefazoliną, należy uważnie monitorować parametry czynności nerek.

Wyniki badań laboratoryjnych

Wyniki testów laboratoryjnych wykrywających stężenie glukozy w moczu, przeprowadzane z zastosowaniem roztworu Benedicta lub Fehlinga, mogą być fałszywie dodatnie u pacjentów otrzymujących cefazolinę. Cefazolina nie wpływa na wyniki testów enzymatycznych, stosowanych do pomiaru stężenia glukozy w moczu.

Wyniki pośrednich i bezpośrednich testów Coombs’a również mogą być fałszywie dodatnie, np. u noworodków, których matki otrzymywały cefalosporyny.

Doustne środki antykoncepcyjne

Cefazolina może wpływać na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych. Z tego powodu, zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji podczas leczenia cefazoliną.

4.6    Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Płodność

Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały wpływu cefazoliny na płodność.

Ciąża

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję.

Ze względu na brak doświadczeń dotyczących stosowania cefazoliny w okresie ciąży oraz z uwagi na fakt, że cefazolina przenika barierę łożyskową, szczególnie w pierwszym trymestrze ciąży, produkt leczniczy Cefazolin Hospira może być stosowany u kobiet podczas ciąży wyłącznie po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. Zaleca się, aby unikać stosowania cefazoliny podczas ciąży, o ile nie jest to bezwzględnie konieczne.

Karmienie piersią

Cefazolina jest wydzielana w niewielkich ilościach do mleka ludzkiego, dlatego nie jest spodziewane wystąpienie działań niepożądanych u dziecka karmionego piersią podczas stosowania dawek terapeutycznych. Jeśli u dziecka wystąpi biegunka lub zakażenie grzybami Candida, należy zaprzestać karmienia piersią lub przerwać leczenie cefazoliną.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Cefazolina nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Mogą jednak wystąpić działania niepożądane (patrz także punkt 4.8), które mogą wywierać wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

4.8    Działania niepożądane

Działania niepożądane są wymienione poniżej zgodnie ze zmniejszającym się stopniem ciężkości w każdej kategorii częstości występowania. Częstość występowania działań niepożądanych określono następująco: bardzo często ( >1/10), często (>1/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1 000 do <1/100), rzadko (>1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000).

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA

Częstość występowania

Działanie niepożądane

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

Niezbyt często

Grzybica jamy ustnej

Rzadko

Grzybica narządów płciowych, zapalenie pochwy.

Tak, jak w przypadku innych antybiotyków, długotrwałe stosowanie cefazoliny może być przyczyną nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów.

Katar.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Rzadko

Obserwowano zmiany liczby krwinek, takie jak leukopenia, granulocytopenia, neutropenia, małopłytkowość, leukocytoza, granulocytoza, monocytoza, limfocytopenia, bazofilia i eozynofilia. Zmiany te występują rzadko i są odwracalne.

Bardzo rzadko

Zaburzenia koagulacji (krzepnięcia krwi) i, w konsekwencji, krwawienia (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia układu immunologicznego

Niezbyt często

Gorączka

Bardzo rzadko

Wstrząs anafilaktyczny (obrzęk krtani ze zwężeniem dróg oddechowych, przyspieszenie czynności serca, duszność, zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi, obrzęk języka, świąd odbytu, świąd narządów płciowych, obrzęk twarzy).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Rzadko

Hiperglikemia, hipoglikemia

Zaburzenia układu nerwowego

Niezbyt często

Drgawki (u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek leczonych niewłaściwymi, zbyt dużymi dawkami).

Rzadko

Zawroty głowy

Zaburzenia naczyniowe

Niezbyt często

Zakrzepowe zapalenie żył

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Rzadko

Wysięk do opłucnej, duszność lub zespół zaburzeń oddechowych, kaszel.

Zaburzenia żołądka i jelit

Często

Nudności, wymioty, biegunka

Rzadko

Jadłowstręt

Bardzo rzadko

Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (jeśli wystąpi biegunka związana z terapią antybiotykiem, należy natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie).

Zaburzenia wątroby i dróg

Rzadko

Przemijające zwiększenie

żółciowych

aktywności aminotransferazy asparaginianowej, alaninowej, fosfatazy alkalicznej, gamma-glutamylotransferazy, bilirubiny i (lub) dehydrogenazy mleczanowej, przemijające zapalenie wątroby i przemijająca żółtaczka cholestatyczna.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często

Wysypka

Niezbyt często

Rumień, rumień wielopostaciowy, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Rzadko

Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Rzadko

Nefrotoksyczność, śródmiąższowe zapalenie nerek, nieokreślona nefropatia, białkomocz, przemijające zwiększenie azotu mocznikowego we krwi (BUN), zazwyczaj u pacjentów leczonych innymi, potencjalnie nefrotoksycznymi produktami leczniczymi.

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Bardzo rzadko

Świąd sromu i pochwy.

Zaburzenia ogólne i stany w miej scu podania

Często

Ból w miejscu domięśniowego wstrzyknięcia leku, czasem ze stwardnieniem.

Rzadko

Złe samopoczucie, uczucie zmęczenia, ból w klatce piersiowej.

Jeśli podczas leczenia cefazoliną wystąpi ciężka, uporczywa biegunka, należy zasięgnąć porady lekarza, ponieważ biegunka może być objawem ciężkiej choroby (rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego), wymagającej natychmiastowego leczenia. Należy zapobiec samodzielnemu stosowaniu przez pacjenta leków, hamujących perystaltykę jelit (patrz punkt 4.4).

Długotrwałe podawanie cefalosporyn może być przyczyną nadmiernego wzrostu niewrażliwych bakterii, szczególnie z rodzaju Enterobacter, Citrobacter, Pseudomonas, Enterococcus oraz grzybów z rodzaju Candida. Może to prowadzić do nadkażenia lub potencjalnej kolonizacji przez oporne bakterie lub drożdżaki (patrz punkt 4.4).

Badania

Zwiększenie aktywności AspAT, AlAT, mocznika we krwi oraz aktywności fosfatazy zasadowej bez klinicznych objawów uszkodzenia nerek lub wątroby.

Dane uzyskane z badań na zwierzętach wykazały potencjalne nefrotoksyczne działanie cefazoliny. Chociaż nie wykazano tego działania u ludzi, należy mieć na uwadze możliwość wystąpienia takiego działania, szczególnie u pacjentów przyjmujących duże dawki produktu przez dłuższy okres czasu.

W rzadkich przypadkach zgłaszano śródmiąższowe zapalenie nerek i nieokreśloną nefropatię. Pacjenci, u których wystąpiły te stany, byli poważnie chorzy i otrzymywali inne leki. Nie ustalono, jaki jest wpływ cefazoliny na rozwój śródmiąższowego zapalenia nerek i innych nefropatii.

W rzadkich przypadkach donoszono o następujących działaniach niepożądanych: zmniej szenie stężenia hemoglobiny i (lub) hematokrytu, niedokrwistość, agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia i niedokrwistość hemolityczna.

Podczas leczenia niektórymi cefalosporynami zgłaszano następujące działania niepożądane: koszmary nocne, zawroty głowy, nadpobudliwość, nerwowość lub niepokój, bezsenność, senność, osłabienie, uderzenia gorąca, zaburzenia widzenia barw, splątanie i zwiększenie aktywności epileptogennej mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181 C, 02-222 Warszawa,

Tel.: +48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl

4.9 Przedawkowanie

Objawy przedawkowania

Przedawkowanie może powodować ból, stany zapalne i zapalenie żyły w miejscu wstrzyknięcia. Podanie pozajelitowe bardzo dużych dawek cefalosporyny może spowodować zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, parestezje i ból głowy. Przedawkowanie cefalosporyn może wywołać drgawki, szczególnie u pacjentów z chorobą nerek.

Przedawkowanie może być związane z następującymi nieprawidłowymi wynikami badań laboratoryjnych: zwiększone stężenie kreatyniny, azotu mocznikowego we krwi (BUN), zwiększona aktywność enzymów wątrobowych i zwiększone stężenie bilirubiny; dodatni wynik testu Coombsa, trombocytoza lub trombocytopenia, eozynofilia, leukopenia oraz wydłużony czas protrombinowy.

Leczenie przedawkowania

W razie wystąpienia drgawek należy natychmiast przerwać stosowanie produktu. Może być wskazane podanie leków przeciwdrgawkowych. Należy uważnie monitorować czynności życiowe i parametry laboratoryjne. Po znacznym przedawkowaniu, jeśli brak reakcji na inne sposoby leczenia, może być korzystne równoczesne zastosowanie hemodializy z hemoperfuzją, chociaż brak dowodów na skuteczność takiego leczenia.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, pozostałe antybiotyki beta-laktamowe, cefalosporyny I generacji.

Kod ATC: J01DB04

Mechanizm działania

Wszystkie cefalosporyny, (antybiotyki P-laktamowe), hamują proces syntezy bakteryjnej ściany komórkowej i hamują selektywnie syntezę peptydoglikanu. Pierwszym etapem tego mechanizmu działania jest wiązanie się cefazoliny z białkami wiążącymi penicyliny (ang. penicillin binding proteins, PBP). Związanie się cefazoliny z PBP hamuje aktywność transpeptydazy, co zapobiega syntezie peptydoglikanu i prowadzi do lizy komórki bakteryjnej.

Mechanizm oporności

Antybiotyki beta-laktamowe zawierają tzw. pierścień beta-laktamowy, niezbędny do działania przeciwbakteryj nego.

Rozerwanie tego pierścienia powoduje utratę skuteczności antybiotyku. Wiele różnych bakterii posiada enzymy (beta-laktamazy), które mogą rozerwać ten pierścień, przez co stają się one oporne na ten rodzaj antybiotyku.

Podobnie jak w przypadku innych cefalosporyn i innych antybiotyków beta-laktamowych, oporność bakterii może być wynikiem różnych mechanizmów, obejmujących: zmiany w obrębie białek docelowych (białka wiążące penicylinę, PBP), enzymatyczną degradację pierścienia przez beta-laktamazy i zmodyfikowany dostęp do białek docelowych. Występuje oporność krzyżowa pomiędzy cefalosporynami i penicylinami. Bakterie Gram-ujemne zawierające kodowane chromosomowo, indukowalne beta-laktamazy, takie, jak Enterobacter spp., Serratia spp., Citrobacter spp. i Providence spp. należy uznać za oporne na cefazolinę, pomimo stwierdzonej wrażliwości in vitro.

Badania wrażliwości/Stężenia graniczne

Graniczne wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) cefazoliny, określone przez Europejski Komitet Badania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST, ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing) są następujące:

Mikroorganizm

Stężenia graniczne (mg/l)

S

I

R

Staphylococcus spp.

Przypis 1

-

Przypis 1

Streptococcus spp. (grupy A, B, C, G)

Przypis 2

-

Przypis 2

Grupa Streptococcus viridans

< 0,5

-

0,5

Wartości graniczne niezwiązane z gatunkiem

< 1

> 2

S = wrażliwe, I = średnio wrażliwe, R = oporne

'Wrażliwość gronkowców na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę. ^Wrażliwość paciorkowców beta-hemolizujących z grup A, B, C i G na antybiotyki beta-laktamowe wnioskuje się na podstawie wrażliwości na penicylinę.

Wrażliwość mikrobiologiczna

Występowanie oporności nabytej może różnić się pod względem geograficznym i w czasie w zależności od wybranych szczepów; wskazane jest także uzyskanie informacji dotyczących oporności szczepów lokalnych, zwłaszcza w przypadku leczenia ciężkich zakażeń. Jeśli to konieczne, należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli lokalne rozpowszechnienie oporności stwarza sytuację, w której zastosowanie leku w co najmniej kilku rodzajach zakażeń staje się wątpliwe.

Gatunki zwykle wrażliwe_

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)

Gatunki, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej

Haemophilus influenzae

Streptococcus spp. (grupy A, B, C, G), P-hemolizujące Streptococcus pneumoniae

Staphylococcus epidermidis (wrażliwy na metycylinę)_

Gatunki z wrodzoną opornością

Citrobacter spp.

Enterobacter spp. (Enterobacter cloacae, Enterobacter aerogenes) Morganella morganii_


Proteus stuartii Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia spp.

Staphylococcus, oporne na metycylinę Proteus spp. indolo-dodatni

Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis


Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Dla cefalosporyn wykazano, że najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno -farmakodynamicznym, powiązanym ze skutecznością in vivo, jest wyrażona procentowo część odstępu między dawkami (%T), w której stężenie niezwiązanego leku pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (ang. minimum inhibitory concentration - MIC) cefazoliny dla docelowego gatunku bakterii (tj. %T>MIC).

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie i dystrybucja Postać podawana domięśniowo:

W farmakologii u ludzi, stężenie cefazoliny w surowicy i czas działania po podaniu domięśniowym są wymienione w poniższej tabeli:

Dawka (g)

Stężenie w surowicy (pg/ml)

30 min

1 godz.

2 godz.

4 godz.

6 godz.

8 godz.

0,25

15,5

17

13

5,1

2,5

0,50

36,2

36,8

37,9

15,5

6,5

3

1*

60

63,8

54,3

29,3

13,2

7,1

*Średnia z dwóch badań

Postać podawana dożylnie:

Po podaniu w ciągłej infuzji dożylnej (zdrowym ochotnikom) cefazoliny w dawce 3,5 mg/kg mc. przez godzinę, a następnie w dawce 1,5 mg/kg mc. przez kolejne dwie godziny, stężenia w surowicy w 3. godzinie wynosiły około 28 mg/ml.

Średnie stężenia w surowicy uzyskane po podaniu dożylnym pojedynczej dawki 1 g przedstawiono w poniższej tabeli:

Stężenie w surowicy (pg/ml)

5 min

15 min

30 min

1 godz.

2 godz.

4 godz.

188,4

135,8

106,8

73,7

45,6

16,5

Średni okres półtrwania cefazoliny w osoczu wynosi około 1,8 godziny. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek czas ten może być wydłużony do 15-30 godzin. W przypadku bezmoczu okres półtrwania ten może być dłuższy.

Maksymalne stężenia w surowicy, osiągane po 1-2 godzinach po podaniu dawki 1 g w ciągłej infuzji, wynoszą 63,6 mg/l i 188,4 mg/l. Okres półtrwania wynosi 100 minut.

Stężenia cefazoliny w tkance pęcherzyka żółciowego i żółci są wysokie i większe niż stężenia w osoczu, o ile nie występuje niedrożność dróg żółciowych.

Cefazolina łatwo przenika przez barierę łożyskową. Do mleka kobiecego cefazolina przenika w niewielkich ilościach.

W warunkach fizjologicznych, cefazolina wiąże się z białkami surowicy ludzkiej w 85-90%.

Przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego jest małe.

Metabolizm

Cefazolina nie jest metabolizowana.

Eliminacja.

Cefazolina jest wydalana głównie przez nerki. Niewielka ilość jest wydalana z żółcią. Po podaniu domięśniowym dawki 500 mg, około 56-89% podanej dawki ulega eliminacji po 6 godzinach. Po 24 godzinach od podania dochodzi do niemal całkowitego (80-100%) wydalenia podanej cefazoliny.

Po podaniu dawek 500 mg i 1 g, maksymalne stężenie cefazoliny w moczu wynosi odpowiednio od 1000 ąg/ml do 4000 ąg/ml.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczność cefazoliny jest mała.

Wielokrotne podawanie cefazoliny psom i szczurom różnymi drogami wstrzyknięcia, przez 1 do 6 miesięcy, nie wpływało istotnie na parametry hematologiczne i biochemiczne.

Po wielokrotnym podawaniu cefazoliny obserwowano toksyczny wpływ na nerki u królików. Nie stwierdzono podobnego wpływu u psów i szczurów.

Cefazolina nie wykazywała działania teratogennego i embriotoksycznego.

Brak dostępnych badań dotyczących mutagennego i rakotwórczego działania cefazoliny.

6.    DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Brak

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Nie należy mieszać roztworów cefazoliny z krwią lub innymi hydrolizatami białkowymi. Cefazolina wykazuje niezgodności z aminoglikozydami, tetracyklinami, erytromycyną, kwasem askorbowym, witaminą B complex, siarczanem bleomycyny, glukoheptonianem wapnia, glukonianem wapnia

1    chlorowodorkiem cymetydyny.

Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

6.3    Okres ważności

Nieotwarta fiolka:

2    lata.

Po odtworzeniu:

Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną przez 12 godzin w temperaturze 25°C lub przez 24 godziny w temperaturze 2-8°C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, o ile metoda otwarcia/odtworzenia/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, produkt powinien być wykorzystany niezwłocznie po rozcieńczeniu. Jeżeli nie zużyto roztworu natychmiast, czas i warunki przechowywania roztworu zależą od użytkownika i nie powinny być dłuższe, niż podane powyżej czasy dla stabilności chemicznej i fizycznej.

6.4    Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.

Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.

Warunki przechowywania po odtworzeniu produktu leczniczego, patrz punkt 6.3.

6.5    Rodzaj i zawartość opakowania

1    g: Fiolki o pojemności 10 ml ze szkła typu I, zamknięte korkiem z gumy bromobutylowej oraz zabezpieczone aluminiowym wieczkiem.

2    g: Fiolki o pojemności 20 ml ze szkła typu I, zamknięte korkiem z gumy bromobutylowej oraz zabezpieczone aluminiowym wieczkiem.

Wielkość opakowań: 1, 5, 10 lub 25 fiolek w pudełku tekturowym.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6    Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania

Przygotowanie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji

Produkt leczniczy Cefazolin Hospira występuje w postaci sterylnego proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, dlatego należy go rozpuścić przed podaniem. Objętość płynu użytego do rozpuszczenia zależy od metody podania produktu.

Zaleca się podawanie świeżo przygotowanych roztworów. Zachowują one trwałość przez co najmniej 12 godzin w temperaturze 25°C lub przez 24 godziny w temperaturze 2-8°C, patrz punkt 6.3.

Po rozpuszczeniu w wodzie do wstrzykiwań, z proszku powstaje przejrzysty roztwór o zabarwieniu jasnożółtym do żółtego.

Wstrzyknięcia domięśniowe

Rozpuścić produkt Cefazolin Hospira, 1 g, w jednym z następujących, wykazujących zgodność rozcieńczalników, zgodnie z tabelą rozcieńczeń:

•    woda do wstrzykiwań

•    0,9%    roztwór chlorku sodu

•    0,5%    roztwór chlorowodorku lidokainy

Wstrząsać do momentu całkowitego rozpuszczenia się proszku.

Tabela rozpuszczenia produktu do wstrzyknięcia domięśniowego

Zawartość fiolki

Objętość rozcieńczalnika, którą należy dodać

Przybliżone stężenie

J_g_

4 ml

250 mg/ml

Wstrzyknięcia dożylne

Rozpuścić produkt Cefazolin Hospira w jednym z następujących, wykazujących zgodność rozcieńczalników, zgodnie z tabelą rozcieńczeń:

•    woda do wstrzykiwań

•    0,9% roztwór chlorku sodu

Nie należy podawać dożylnie 0,5% roztworu chlorowodorku lidokainy.

Tabela rozpuszczenia produktu do wstrzyknięcia dożylnego

Zawartość fiolki

Objętość rozcieńczalnika, którą należy dodać

Przybliżone stężenie

1 g

4 ml

250 mg/ml

_2_g_

8 ml

250 mg/ml

Produkt Cefazolin Hospira, 1 g, należy wstrzykiwać powoli, przez około 3 do 5 minut. W żadnym przypadku nie wolno wstrzykiwać roztworu krócej, niż przez 3 minuty. Roztwór należy podawać we wstrzyknięciu dożylnym bezpośrednio do żyły lub do zestawu do infuzji podczas podawania odpowiedniego płynu do infuzji dożylnych.

Produkt Cefazolin Hospira, 2 g, należy podawać w powolnej infuzji, przez około 30 do 60 minut. Przerywana lub ciągła infuzja dożylna

Cefazolinę można podawać bezpośrednio dożylnie, zarówno w postaci ciągłej, jak i przerywanej infuzji.

Produkt Cefazolin Hospira można podawać jednocześnie ze stosowanym wcześniej leczeniem dożylnym, w tej samej lub oddzielnej butelce do infuzji.

Produkt Cefazolin Hospira należy wcześniej rozpuścić w jednym z wykazujących zgodność rozcieńczalników do wstrzykiwań dożylnych.

Dalszych rozcieńczeń należy dokonać w jednym z następujących, wykazujących zgodność rozcieńczalników, zgodnie z tabelą rozcieńczeń:

•    0,9% roztwór chlorku sodu

•    roztwór Ringera z mleczanami

•    woda do wstrzykiwań

Tabela rozcieńczeń produ

ku do przerywanej lub ciąg-

ej infuzji dożylnej

Zawartość fiolki

Odtworzenie

Rozcieńczenie

Przybliżone stężenie

Minimalna objętość rozcieńczalnika, którą należy dodać

Objętość rozcieńczalnika, którą należy dodać

1 g

4 ml

50 ml -100 ml

10 mg/ml - 19 mg/ml

2 g

8 ml

50 ml -100 ml

19 mg/ml - 34 mg/ml

Dodać zalecaną objętość rozcieńczalnika i wstrząsać do czasu całkowitego rozpuszczenia się zawartości fiolki. Przed użyciem należy obejrzeć roztwór. Należy stosować jedynie przezroczyste roztwory, bez jakichkolwiek cząstek.

Do rozcieńczenia roztworu należy stosować świeżo rozpuszczone roztwory.

Wyłącznie do jednorazowego zastosowania. Wszelkie pozostałości niezużytego roztworu należy usunąć.

Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Hospira UK Limited Queensway, Royal Leamington Spa Warwickshire, CV31 3RW Wielka Brytania

8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Cefazolin Hospira, 1 g Pozwolenie nr:

Cefazolin Hospira, 2 g Pozwolenie nr:

9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

15