Imeds.pl

Cefotaxime Mylan

Wariant informacji: Proszek Do Sporządzania Roztworu Do Wstrzykiwań 500 Mg, pokaż więcej wariancji

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Cefotaxime Mylan, 0,5 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań Cefotaxime Mylan, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań Cefotaxime Mylan, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji

2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda fiolka Cefotaxime Mylan 0,5 g zawiera 0,524 g cefotaksymu sodowego, co odpowiada 0,5 g cefotaksymu.

Każda fiolka Cefotaxime Mylan 1 g zawiera 1,048 g cefotaksymu sodowego, co odpowiada 1 g cefotaksymu. Każda fiolka Cefotaxime Mylan 2 g zawiera 2,097 g cefotaksymu sodowego, co odpowiada 2 g cefotaksymu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:

Każdy gram produktu leczniczego Cefotaxime Mylan zawiera 48 mg (2,09 mmol) sodu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Wygląd: proszek barwy białej do jasnożółtej.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Cefotaksym jest wskazany w leczeniu następujących ciężkich zakażeń, wywołanych lub prawdopodobnie wywołanych przez bakterie wrażliwe na cefotaksym (patrz punkt 5.1):

•    bakteryjne zapalenie płuc,

•    powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek,

•    bakteryjne zapalenie opon mózgowych,

•    zakażenie narządów jamy brzusznej (jak zapalenie otrzewnej),

•    ciężkie zakażenia skóry i tkanki podskórnej,

•    zakażenia narządów płciowych wywołane przez bakterie rzeżączki,

•    przedoperacyjna profilaktyka przy zabiegach operacyjnych jelita grubego.

Przy stosowaniu cefotaksymu należy wziąć pod uwagę oficjalne lokalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania antybiotyków.

4.2    Dawkowanie i sposób podawania

Produkt leczniczy Cefotaxime Mylan można podawać w bolusie dożylnym, w infuzji dożylnej lub we wstrzyknięciu domięśniowym, po rekonstytucji roztworu zgodnie z poniższymi wskazówkami. Dawkowanie, droga podania i częstość podawania powinny być uzależnione od ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustroju i stanu pacjenta. Leczenie można rozpocząć przed otrzymaniem wyników badania wrażliwości.

Nie należy mieszać cefotaksymu i aminoglikozydów w tej samej strzykawce lub płynie perfuzyjnym. Dawkowanie:

Dorośli i młodzież (12 do 16-18 lat)

Zazwyczaj stosowaną dawką jest 1 g cefotaksymu co 12 godzin. Dawkowanie może jednak się różnić w zależności od ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustrojów będących przyczyną zakażenia oraz stanu pacjenta.

W ciężkich przypadkach dawkę dobową można zwiększyć do 12 g. Dawki dobowe do 6 g można dzielić na co najmniej dwa podania leku w odstępach co 12 godzin. Większe dawki dobowe należy dzielić na co najmniej 3 do 4 podań leku w odstępach odpowiednio co 8 lub 6 godzin.

Poniższa tabela może stanowić wytyczne dotyczące dawkowania:

Rodzaj zakażenia

Pojedyncza

dawka

cefotaksymu

Odstęp

pomiędzy

dawkami

Dobowa

dawka

cefotaksymu

Typowe zakażenia, w których udowodniono lub podejrzewa się obecność wrażliwych bakterii

1 g

12 godz.

2 g

Zakażenia, w których udowodniono lub podejrzewa się obecność różnych bakterii o wrażliwości dużej do średniej

2 g

12 godz.

4 g

Ciężkie zakażenia

2-3 g

8 godz. 6 godz.

6-9 g

8-12 g

Niemowlęta, małe dzieci (28 dni do 23 miesięcy) i dzieci (2 do 11 lat)

Zazwyczaj stosowana dawka to 50 do 150 mg cefotaksymu w zależności od stopnia ciężkości zakażenia na kilogram masy ciała na dobę w 2 do 4 dawkach podzielonych (co 12-6 godzin).

W przypadku bardzo ciężkich zakażeń konieczne może być stosowanie dawek wynoszących maksymalnie 200 mg/kg mc./dobę podzielonych na 2-4 dawki. W przypadku dzieci o masie ciała > 50 kg należy stosować dawkowanie jak u osób dorosłych, bez przekraczania dawki dobowej wynoszącej 12 g.

Noworodki (0-27 dni)

Zalecana dawka wynosi 50 mg cefotaksymu na kilogram masy ciała na dobę w 2 do 4 dawkach podzielonych (co 12-6 godzin). W przypadku stanów zagrażających życiu konieczne może być zwiększenie dawki dobowej. W przypadku ciężkich zakażeń podawano 150-200 mg/kg mc./dobę w dawkach podzielonych. Poniższa tabela może stanowić wytyczne dotyczące dawkowania:

Wiek

Dobowa dawka cefotaksymu

0-7 dni

8 dni — 1 miesiąc

50 mg/kg mc. co 12 godz. dożylnie 50 mg/kg mc. co 8 godz. dożylnie

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie jest konieczne dostosowanie dawki, pod warunkiem prawidłowej czynności nerek i wątroby.

Inne zalecenia Rzeżączka

W przypadku rzeżączki podaje się (domięśniowo lub dożylnie) pojedyncze wstrzyknięcie produktu leczniczego Cefotaxime Mylan 0,5 g — 1 g. W przypadku zakażeń powikłanych należy wziąć pod uwagę dostępne oficjalne wytyczne. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć kiłę.

Zakażenia w obrębie jamy brzusznej

Cefotaksym w leczeniu zakażeń w obrębie jamy brzusznej należy stosować w skojarzeniu z antybiotykiem działającym przeciw bakteriom beztlenowym (patrz punkt 5.1).

Bakteryjne zapalenie opon mózgowych Dorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat

W przypadku osób dorosłych zaleca się stosowanie dawek dobowych wynoszących 6 do 12 g podzielonych na równe dawki podawane co 6 do 8 godzin.

Niemowlęta i dzieci (wiek od 1 miesiąca do 12 lat)

150 do 200 mg/kg mc. podzielone na równe dawki podawane co 6 do 8 godzin.

Noworodki

W przypadku noworodków w wieku 0-7 dni można podawać 50 mg/kg mc. cefotaksymu co 12 godzin, a w przypadku niemowląt w wieku 8-28 dni — co 8 godzin.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia produktem leczniczym Cefotaxime Mylan zależy od stanu klinicznego pacjenta i przyczyny choroby. Podawanie Cefotaxime Mylan należy kontynuować aż do ustąpienia objawów lub potwierdzenia, że uzyskano eradykację bakterii.

W przypadku zakażeń spowodowanych przez Streptococcus pyogenes konieczne jest kontynuowanie leczenia przez co najmniej 10 dni (leczenie pozajelitowe można zamienić na odpowiednie leczenie doustne przed upływem 10 dni).

Zaburzenia czynności nerek

W przypadku dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny wynoszącym < 5 ml/min dawka początkowa jest równa zalecanej zwyczajnej dawce, ale dawkę podtrzymuj ącą należy zmniejszyć o połowę, nie zmieniaj ąc częstości dawkowania.

Dializa lub dializa otrzewnowa

W przypadku pacjentów poddawanych hemodializie lub dializie otrzewnowej dożylne wstrzyknięcie 0,5 do 2 g pod koniec dializy i powtarzane co 24 godziny wystarczy do skutecznego leczenia większości zakażeń.

Sposób podawania

Produkt leczniczy Cefotaxime Mylan podaje się we wstrzyknięciu dożylnym, infuzji dożylnej lub wstrzyknięciu domięśniowym (patrz punkt 4.4). Produkt rozpuszcza się do uzyskania roztworu zgodnie z instrukcjami podanymi w punkcie 6.6.

Aby uniknąć jakiegokolwiek ryzyka zakażenia, należy przeprowadzać rekonstytucję w warunkach ściśle aseptycznych. Po rekonstytucji roztworu nie należy opóźniać infuzji.

Infuzja dożylna

W przypadku krótkotrwałych infuzji dożylnych: Po rekonstytucji roztwór należy podać w postaci 20-minutowej infuzji dożylnej.

W przypadku długotrwałej infuzji dożylnej: Po rekonstytucji roztwór należy podać w postaci 50-60-minutowej infuzji dożylnej.

Podanie dożylne (wstrzykniecie lub infuzja)

W przypadku sporadycznych wstrzyknięć dożylnych roztwór należy wstrzykiwać w ciągu 3-5 minut. Wstrzyknięcie domięśniowe

Roztwór należy podawać we wstrzyknięciu głęboko domięśniowo.

W poniższej tabeli przedstawiono objętość rozpuszczalnika dla każdej wielkości fiolki.

Sposób podawania

Wielkość fiolki

Krótka infuzja dożylna

Długotrwała infuzja dożylna

Wstrzyknięcie

dożylne

Wstrzyknięcie

domięśniowe

0,5 g

-

-

2 ml

2 ml

1 g

40-50 ml

-

4 ml

4 ml

2 g

40-50 ml

100 ml

10 ml

-

Instrukcje rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem - patrz punkt 6.6.

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na cefotaksym lub inne cefalosporyny.

Wywiad wskazuj ący na ostrą i (lub) ciężką nadwrażliwość na penicyliny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

4.4


•    Reakcja anafilaktyczna

Podobnie jak w przypadku wszystkich beta-laktamowych leków przeciwbakteryjnych zgłaszano ciężkie i sporadycznie prowadzące do zgonu reakcje nadwrażliwości występujące u pacjentów otrzymujących cefotaksym (patrz punkt 4.3 i 4.8).

W razie wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy przerwać leczenie.

Stosowanie cefotaksymu jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z wywiadem wskazuj ącym na wcześniejsze występowanie reakcji nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefalosporyny.

Ze względu na występowanie alergii krzyżowej pomiędzy cefalosporynami i innymi antybiotykami beta-laktamowymi, cefotaksym należy podawać ostrożnie pacjentom, u których wystąpił jakikolwiek typ reakcji nadwrażliwości na penicylinę lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (patrz punkt 4.3).

•    Produkt leczniczy Cefotaxime Mylan należy stosować ostrożnie u pacjentów ze skłonnością do alergii i astmą.

•    Pacjenci z niewydolnością nerek

Dawkę należy zmodyfikować w zależności od obliczonego klirensu kreatyniny (patrz punkt 4.2). Należy zachować ostrożność, jeżeli cefotaksym jest podawany razem z aminoglikozydami lub innymi lekami nefrotoksycznymi (patrz punkt 4.5). U tych pacjentów należy monitorować czynność nerek, podobnie jak w przypadku osób w podeszłym wieku oraz osób z towarzyszącą niewydolnością nerek.

•    Działanie neurotoksyczne

Duże dawki antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefotaksymu, szczególnie w przypadku pacjentów z niewydolnością nerek, mogą doprowadzić do encefalopatii (np. zaburzeń świadomości, nieprawidłowych ruchów i drgawek) (patrz punkt 4.8).

Pacjentom należy zalecić natychmiastowe kontaktowanie się z lekarzem przed kontynuowaniem leczenia w razie wystąpienia takiej reakcji.

•    Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, stosowanie cefotaksymu, szczególnie przez dłuższy czas, może doprowadzić do wzrostu niewrażliwych bakterii. Niezbędna jest częsta ocena stanu pacjenta. W razie wystąpienia nadkażenia podczas leczenia należy podjąć odpowiednie działania.

•    Ciężka reakcja pęcherzowa

Przy stosowaniu cefotaksymu zgłaszano przypadki ciężkiej skórnej reakcji pęcherzowej, takiej jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (patrz punkt 4.8). Pacjentom należy zalecić, aby w razie wystąpienia reakcji ze strony skóry i (lub) błon śluzowych zgłaszali się natychmiast do lekarza przed kontynuowaniem leczenia.

•    Choroby związane z bakterią Clostridium difficile (np. rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego) Biegunka, szczególnie ciężka i (lub) uporczywa, występująca podczas leczenia lub w pierwszym tygodniu po leczeniu, może być objawem choroby związanej z bakterią Clostridium difficile (CDAD). Stopień ciężkości CDAD może wahać się od łagodnego do zagrażającego życiu, a najcięższą postacią jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego.

Rozpoznanie tej rzadkiej, ale potencjalnie śmiertelnej choroby można potwierdzić badaniem endoskopowym i (lub) histologicznym.

Ważne jest uwzględnienie tego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpi biegunka w trakcie lub po podawaniu cefotaksymu.

W razie podejrzenia rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, należy natychmiast przerwać podawanie cefotaksymu i niezwłocznie włączyć właściwą antybiotykoterapię.

Choroby związane z bakterią Clostridium difficile łatwiej rozwijaj ą się w sytuacji zalegania mas kałowych.

Nie należy podawać produktów leczniczych hamujących perystaltykę.

•    Reakcje hematologiczne

Podczas leczenia cefotaksymem może wystąpić leukopenia, neutropenia i, rzadziej, agranulocytoza, szczególnie przy podawaniu antybiotyku przez dłuższy czas. W przypadku cykli leczenia trwaj ących dłużej niż 7-10 dni, należy monitorować liczbę białych krwinek i przerywać leczenie w razie wystąpienia neutropenii.

Zgłaszano przypadki eozynofilii i trombocytopenii, szybko ustępujących po zaprzestaniu leczenia. Zgłaszano również przypadki niedokrwistości hemolitycznej. (patrz punkt 4.8).

•    Nie należy mieszać aminoglikozydów i cefotaksymu w tej samej strzykawce lub płynach perfuzyjnych.

•    Środki ostrożności przy podawaniu produktu leczniczego

Podczas badań po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki potencjalnie zagrażających życiu niemiarowości, występujących u niewielu pacjentów, którzy otrzymali cefotaksym w szybkim podaniu dożylnym przez cewnik założony do żyły centralnej. Należy przestrzegać zalecanego czasu podawania wstrzyknięcia lub infuzji (patrz punkt 4.2).

W przypadku ciężkich zakażeń nie zaleca się podawania produktu leczniczego we wstrzyknięciach domięśniowych. Zaleca się wstrzykiwanie nie więcej niż 4 ml po jednej stronie. Jeżeli dawka dobowa przekracza 2 g cefotaksymu lub jeżeli cefotaksym jest wstrzykiwany częściej niż dwa razy na dobę, zaleca się podawanie dożylne.

•    Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podobnie jak w przypadku innych cefalosporyn, stwierdzano występowanie dodatnich wyników testu Coombsa u niektórych pacjentów leczonych cefotaksymem. Zjawisko to może zakłócać próbę krzyżową przy oznaczaniu grupy krwi.

Badanie moczu na glukozę za pomocą niespecyficznych środków redukuj ących może dawać fałszywie dodatnie wyniki. Zjawiska tego nie obserwuje się w przypadku zastosowania oksydazy glukozowej.

•    Cefotaksymu rozpuszczanego w roztworze lidokainy nie należy nigdy stosować:

-    we wstrzyknięciach dożylnych,

-    u niemowląt i małych dzieci do 30. miesiąca życia,

-    u pacjentów z wywiadem wskazującym na nadwrażliwość na ten produkt,

-    u pacjentów z blokiem serca bez stymulatora,

-    u pacjentów z ciężką niewydolnością serca.

•    Należy brać pod uwagę informacje dotyczące stosowanego produktu leczniczego zawierającego lidokainę.

Sód

Zawartość sodu 2,09 mmol/g; należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością serca i pacjentów wymagających ograniczenia spożycia sodu.

Należy brać pod uwagę zawartość sodu w cefotaksymie sodu (48,2 mg/g).

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Leki zwiększające wydzielanie kwasu moczowego

Probenecyd zakłóca wydzielanie cefotaksymu w kanalikach nerkowych, tym samym zwiększaj ąc 2-krotnie ekspozycję na cefotaksym i zmniejszając jego klirens nerkowy o połowę w dawkach teraputycznych. Ze względu na szeroki indeks terapeutyczny cefotaksymu, u pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie jest konieczne dostosowanie dawkowania. Dostosowanie dawki może być konieczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkty 4.4 i 4.2).

Doustne środki antykoncepcyjne

Skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych może być zmniejszona przy jednoczesnym stosowaniu cefotaksymu. Z tego względu podczas leczenia produktem Cefotaxime Mylan należy stosować dodatkowe metody zapobiegania ciąży.

Antybiotyki aminoglikozydowe, leki moczopędne

Podobnie jak inne cefalosporyny, cefotaksym może nasilać nefrotoksyczne działanie leków nefrotoksycznych, takich jak aminoglikozydy lub silne leki moczopędne (np. furosemid). Należy monitorować czynność nerek (patrz punkt 4.4).

Antybiotyki o działaniu bakteriostatycznym

Produktu leczniczego Cefotaxime Mylan nie należy kojarzyć z antybiotykami o działaniu bakteriostatycznym (np. tetracyklinami, erytromycyną i chloramfenikolem) ze względu na działanie antagonistyczne.

Inne rodzaje interakcji

Podobnie jak w przypadku innych cefalosporyn, stwierdzano występowanie dodatnich wyników testu Coombsa u niektórych pacjentów leczonych cefotaksymem. Zjawisko to może zakłócać próbę krzyżową przy oznaczaniu grupy krwi.

Możliwe jest występowanie fałszywie dodatnich reakcji na glukozę przy zastosowaniu substancji redukujących (roztwór Benedicta lub Fehlinga lub tabletki Clinitest), ale nie przy stosowaniu swoistych testów enzymatycznych (metody związane z oksydazą glukozową).

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża:

Nie ustalono bezpieczeństwa cefotaksymu w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na ciąży. Nie przeprowadzono jednak odpowiednich kontrolowanych badań dotyczących kobiet w ciąży.

Cefotaksym przenika przez łożysko. Z tego względu cefotaksymu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że spodziewane korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.

Karmienie piersią:

Cefotaksym przenika do mleka ludzkiego.

Nie można wykluczyć wpływu na fizjologiczną florę jelitową karmionego piersią niemowlęcia, a w rezultacie biegunki, kolonizacji grzybami drożdżakowymi i uczulenia niemowlęcia.

Z tego względu konieczne jest podjęcie decyzji, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać leczenie, biorąc pod uwagę korzyści karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści leczenia dla matki.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie badano wpływu cefotaksymu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

W poszczególnych przypadkach po dużych dawkach cefotaksymu, szczególnie w przypadku pacjentów z niewydolnością nerek, zgłaszano zaburzenia świadomości, zaburzenia poruszania i zawroty głowy. W takiej sytuacji należy przerwać opisywane czynności.

4.8 Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów

Bardzo często (> 1/10)

Często (> 1/100 do < 1/10 )

Niezbyt często (> 1/1000 do < 1/100 )

Rzadko (> 1/10 000 do < 1/1000)

Bardzo rzadko (< 1/10000)

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Zakażenia i

zarażenia

pasożytnicze

Nadkażenia (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Leukopenia

eozynofilia,

trombocytop

enia

Neutropenia agranulocytoza (patrz punkt 4.4).

Niedokrwistość

hemolityczna

Zaburzenia

układu

immunologiczne

Reakcja

Jarischa-

Herxheimer

a

Reakcje

anafilaktyczne

Obrzęk

naczynioruchow

y

Skurcz oskrzeli

Wstrząs

anafilaktyczny

Klasyfikacja układów i narządów

Bardzo często (> 1/10)

Często (> 1/100 do < 1/10 )

Niezbyt często (> 1/1000 do < 1/100 )

Rzadko (> 1/10 000 do < 1/1000)

Bardzo rzadko (< 1/10000)

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Zaburzenia

układu

nerwowego

Drgawki (patrz punkt 4.4).

Ból głowy Zawroty głowy Encefalopatia (np. zaburzenia świadomości, zaburzenia poruszania) (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia

serca

Zaburzenia rytmu serca po szybkim podaniu w bolusie przez cewnik założony do żyły centralnej

Zaburzenia

żołądkowo-

jelitowe

Biegunka

Nudności Wymioty Ból brzucha Rzekomobłoniast e zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Zwiększenie

aktywności

enzymów

wątrobowyc

h (AlAT,

AspAT,

LDH, GGT i

(lub)

fosfatazy

zasadowej) i

(lub)

stężenia

bilirubiny

Zapalenie wątroby* (czasem z żółtaczką)

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Wysypka

Świąd

Pokrzywka

Rumień

wielopostaciowy Zespół Stevensa-Johnsona Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (patrz punkt 4.4).

Klasyfikacja układów i narządów

Bardzo często (> 1/10)

Często (> 1/100 do < 1/10 )

Niezbyt często (> 1/1000 do < 1/100 )

Rzadko (> 1/10 000 do < 1/1000)

Bardzo rzadko (< 1/10000)

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Pogorszenie

czynności

nerek,

zwiększenie

stężenia

kreatyniny

(szczególnie

przy

podawaniu

w

skojarzeniu

z

aminoglikoz

ydami)

Śródmiąższowe zapalenie nerek

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Postacie

domięśnio

we:

Ból w miejscu wstrzyknię cia

Gorączka

Reakcje

zapalne w

miejscu

wstrzyknięci

a, w tym

zapalenie

żył lub

zakrzepowe

zapalenie

żył

Postacie domięśniowe (ze względu na rozpuszczalnik zawierający lidokainę): Ogólnoustroj owe reakcje na lidokainę

*doświadczenia po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Obserwowano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGT i (lub) fosfatazy zasadowej) i (lub) stężenia bilirubiny. Te nieprawidłowości wyników badań laboratoryjnych rzadko przekraczają dwukrotność górnej granicy normy i odpowiadają uszkodzeniu wątroby, zazwyczaj o charakterze cholestatycznym, najczęściej bezobjawowym.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie

podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych

Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i

Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9 Przedawkowanie

Objawy przedawkowania w dużym stopniu mogą odpowiadać profilowi działań niepożądanych.

W przypadku podania dużych dawek antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefotaksymu, istnieje ryzyko odwracalnej encefalopatii.

W razie przedawkowania należy przerwać podawanie cefotaksymu i włączyć leczenie podtrzymuj ące, obejmujące środki służące przyspieszeniu eliminacji oraz leczenie objawowe działań niepożądanych (np. drgawek).

Nie istnieje swoista odtrutka. Stężenie cefotaksymu w surowicy można zmniejszyć za pomocą hemodializy lub dializy otrzewnowej.

5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne antybiotyki beta-laktamowe Kod ATC: J01D D01

Cefotaksym jest antybiotykiem beta-laktamowym z grupy cefalosporyn do podawania pozajelitowego. Mechanizm działania

Mechanizm bakteriobójczego działania cefotaksymu polega na zahamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii (w okresie wzrostu), spowodowanym zahamowaniem białek wiążących penicylinę, takich jak transpeptydazy.

Zależności farmakokinetyczne i farmakodynamiczne

Zakres działania bakteriobójczego zależy od długości okresu, w którym stężenie w osoczu przekracza minimalne stężenie hamujące (MIC) patogenu.

Mechanizm oporności

Oporność na cefotaksym może być spowodowana przez:

-    unieczynnienie przez beta-laktamazy. Cefotaksym może być hydrolizowany przez niektóre beta-laktamazy, szczególnie przez beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum (ESBLs), które znajdują się w szczepach Escherichia coli lub Klebsiella pneumoniae lub przez indukowalne kodowane chromosomalnie lub konstytutywne beta-laktamazy typu AmpC, wykrywane w bakteriach Enterobacter cloacae. Z tego względu zakażeń spowodowanych przez patogeny zawierające indukowalne, kodowane chromosomalnie beta-laktamazy typu AmpC nie należy leczyć cefotaksymem, nawet w przypadku wrażliwości udowodnionej in vitro, ze względu na ryzyko selekcji mutantów z konstytutywną, zmniejszoną ekspresją beta-laktamaz typu AmpC.

-    zmniejszone powinowactwo PBPs do cefotaksymu. Nabyta oporność bakterii Pneumococcus i innych bakterii Streptococcus jest spowodowana przez modyfikację istniejących wcześniej PBPs w wyniku procesu mutacji.

W przeciwieństwie do bakterii Staphylococcus opornych na metycylinę (oksacylinę), za oporność odpowiada tworzenie dodatkowych PBP o zmniejszonym powinowactwie do cefotaksymu.

-    niewłaściwą penetrację cefotaksymu przez zewnętrzną błonę komórkową bakterii Gram-ujemnych, powodującą niewystarczające zahamowanie PBPs.

-    obecność mechanizmu transportu (pompy wypływowej), zdolnej do aktywnego transportowania cefotaksymu na zewnątrz komórki.

Występuje całkowita oporność krzyżowa na cefotaksym z ceftriaksonem i częściowo z innymi penicylinami i cefalosporynami.

Zakresy działania

W odniesieniu do wrażliwych i opornych bakterii określono następujące minimalne stężenia hamujące:

Zakresy podane przez EUCAST (European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing) (2009-0525):

Patogen

Wrażliwy

Oporny

Enterobacteriaceae

1 mg/l

> 2 mg/l

Staphylococcus spp.

--*

--*

Streptococcus (group A, B, C, g)

--**

--**

Inne paciorkowce

0,5 mg/l

0.5 mg/l

Streptococcus pneumoniae

0,5 mg/l

> 2 mg/l

Haemophilus influenzae

0,12 mg/l

> 0,12 mg/l

Moraxella catarrhalis

1 mg/l

> 2 mg/l

Neisseria gonorrhoeae

0,12 mg/l

> 0,12 mg/l

Neisseria meningitides

0,12 mg/l

> 0,12 mg/l

Zakresy niespecyficzne dla

1 mg/l

> 2 mg/l

gatunków**

*W przypadku Staphylococcus zastosowano wyniki badań z oksacyliną. Staphylococcus oporny na oksacylinę oceniano jako oporny na cefotaksym.

**Wrażliwość bakterii Streptococcus grupy A, B, C i G może zakłócać ich wrażliwość na benzylopenicylinę. ***na ogół w oparciu o farmakokinetykę w osoczu.

Wrażliwość

Częstość występowania oporności nabytej może różnić się w zależności od rejonu geograficznego oraz czasu dla wybranych gatunków. Wskazane jest uzyskanie informacji o występującej lokalnie oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich zakażeń. Jeżeli skuteczność cefotaksymu jest wątpliwa ze względu na lokalną częstość występowania oporności, należy zasięgnąć opinii eksperta w sprawie wyboru leczenia. W szczególności w przypadku ciężkich zakażeń lub niepowodzenia leczenia należy dążyć do uzyskania rozpoznania mikrobiologicznego,w tym weryfikacji drobnoustroju i jego wrażliwości.

Gatunki powszechnie wrażliwe

Gram-dodatnie bakterie tlenowe

Staphylococcus aureus (metycylinowrażliwy)

Streptococcus agalactiae

Streptococcus pneumoniae (w tym oporny na penicylinę)

Streptococcus pyogenes Gram-ujemne bakterie tlenowe

Escherichia coli%

Haemophilus influenzae Klebsiella oxytoca%

Klebsiella pneumoniae#%

Moraxella catarrhalis Morganella morganii Neisseria gonorrhoeae Neisseria meningitidis Proteus mirabilis%

Gatunki, w przypadku których może wystąpić oporność nabyta

Gram-dodatnie bakterie tlenowe

Staphylococcus aureus Staphylococcus epidermidis+

Staphylococcus haemolyticus+

Staphylococcus hominis+

Gram-ujemne bakterie tlenowe

Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae Proteus vulgaris Serratia marcescens Beztlenowce Bacteroides fragilis

Bakterie oporne

Gram-dodatnie bakterie tlenowe

Enterococcus spp.

Listeria monocytogenes Staphylococcus aureus (metycylinooporny)

Gram-ujemne bakterie tlenowe Acinetobacter baumannii Pseudomonas aeruginosa Stenotrophomonas maltophilia

Beztlenowce

Clostridium difficile Inne

Chlamydia spp.

Chlamydophila spp.

Legionella pneumophila Mycoplasma spp.

Treponema pallidum

Dane z piśmiennictwa, pozycji referencyjnych i wytycznych dotyczących leczenia potwierdzają wrażliwość.

+ Odsetek oporności wynosi powyżej 50% co najmniej w jednym regionie.

# W oddziałach intensywnej terapii odsetek oporności wynosi 10%.

% Szczepy produkujące beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum (ESBL) są zawsze oporne.

W warunkach ambulatoryjnych odsetek oporności wynosi zawsze < 10%.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Cefotaxime Mylan przeznaczony jest do podawania pozajelitowego. Po podaniu dożylnym dawki 1 g cefotaksymu, stężenie w surowicy po 5 minutach wynosiło od 81 do 102 ml/l. Po 8 minutach po podaniu dożylnym dawki 2 g cefotaksymu, stężenie w surowicy wynosiło od 167 do 214 mg/l. Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie w surowicy (ok. 20 mg/l po podaniu dawki 1 g) występowało po 30 minutach.

Dystrybucja

Cefotaksym dobrze przenika do różnych kompartmentów. Możliwe jest szybkie uzyskanie terapeutycznych stężeń leku, przekraczających minimalne stężenie hamujące dla często występujących patogenów. Stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym są małe przy braku stanu zapalnego, ale w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych cefotaksym przenika przez barierę krew-mózg w ilościach przekraczających MIC patogenów wrażliwych (3-30 pg/ml). Stężenia cefotaksymu (0,2-5,4 pg/ml), działające hamująco na większość bakterii Gram-ujemnych, są osiągane w ropnej plwocinie, wydzielinie oskrzelowej i płynie opłucnowym po podaniu dawek 1 g i 2 g. Podobnie, stężenia, które mogą być skuteczne przeciw większości wrażliwych drobnoustrojów osiągane są po podaniu dawek terapeutycznych w żeńskich narządach płciowych, wysięku w uchu środkowym, tkance gruczołu krokowego, płynie śródmiąższowym, płynie otrzewnowym i ścianie pęcherzyka żółciowego. Duże stężenia cefotaksymu i O-dezacetylocefotaksymu uzyskuje się w żółci. Cefotaksym przenika przez barierę łożyskową i osiąga duże stężenia w tkankach płodu (do 6 mg/kg mc.). Niewielkie ilości cefotaksymu przenikają do mleka kobiecego.

Wiązanie z białkami osocza wynosi około 25-40%.

Pozorna objętość dystrybucji waha się od 21 do 37 litrów po infuzji dożylnej 1 g w ciągu 30 minut. Metabolizm

Cefotaksym u ludzi jest częściowo metabolizowany. Około 15-25% dawki podanej pozajelitowo jest metabolizowane do O-dezacetylocefotaksymu, który również wykazuje właściwości przeciwbakteryjne.

Eliminacja

Wydalanie cefotaksymu i O-dezacetylocefotaksymu następuje głównie przez nerki. Niewielka ilość (2%) jest wydalana z żółcią. W 6-godzinnej zbiórce moczu stwierdzono 40 do 60% dawki w postaci niezmienionej i około 20 % dawki w postaci O-dezacetylocefotaksymu. Po dożylnym podaniu znakowanego radioaktywnie cefotaksymu stwierdzono nieco więcej niż 80% podanej dawki w moczu; niezmieniona postać cefotaksymu stanowiła 50 do 60%, reszta to metabolity.

Całkowity klirens cefotaksymu wynosi 240-390 ml/min, a klirens nerkowy 130-150 ml/min.

Okres półtrwania cefotaksymu i O-dezacetylcefotaksymu w surowicy wynosi odpowiednio około 50-80 minut i 90 minut. U pacjentów w podeszłym wieku okres półtrwania wynosił 120 do 150 minut.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 3-10 ml/min) okres półtrwania cefotaksymu może wydłużyć się od 2,5 do 3,6 godzin.

Po podawaniu 1000 mg dożylnie lub 500 mg domięśniowo przez 10-14 dni nie obserwowano kumulacji leku.

W przypadku noworodków na farmakokinetykę ma wpływ wiek ciążowy i kalendarzowy, a okres półtrwania wydłuża się u noworodków urodzonych przedwcześnie i z małą masą urodzeniową w tym samym wieku.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na reprodukcję nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka.

Cefotaksym przenika przez łożysko. Po podaniu dożylnym 1 g cefotaksymu podczas porodu, w surowicy we krwi pępowinowej, w chwili urodzenia stwierdzano stężenie 14 pg/ml w ciągu pierwszych 90 minut po podaniu leku, które spadało do około 2,5 pg/ml pod koniec drugiej godziny po podaniu. W płynie owodniowym największe stężenie wynoszące 6,9 pg/ml oznaczano po upływie 3-4 godzin. Wartość ta przekracza MIC dla większości bakterii Gram-dodatnich.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Brak.

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Tego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi produktami leczniczymi, z wyjątkiem produktów wymienionych w punkcie 6.6. Produktu leczniczego Cefotaxime Mylan nie należy rozpuszczać w roztworach o pH większym niż 7,5 (np. dwuwęglan sodu).

6.3    Okres ważności

2 lata

Odtworzony roztwór: Należy zużyć natychmiast.

6.4    Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania.

Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.

Informacje dotyczące warunków przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3.

6.5    Rodzaj i zawartość opakowania

0,5 g: fiolka z bezbarwnego szkła typu I (Flint) o pojemności 10 ml, z korkiem z gumy bromobutylowej i zielonym aluminiowym uszczelnieniem typu flip-off w tekturowym pudełku.

1    g: fiolka z bezbarwnego szkła typu I (Flint) o pojemności 10 ml, z korkiem z gumy bromobutylowej i złotożółtym aluminiowym uszczelnieniem typu flip-off w tekturowym pudełku.

2 g: fiolka z bezbarwnego szkła typu I (Flint) o pojemności 20 ml, z korkiem z gumy bromobutylowej i fioletowym aluminiowym uszczelnieniem typu flip-off w tekturowym pudełku.

Wielkość opakowań:

10 fiolek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6    Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania

Zgodność

Produkt leczniczy Cefotaxime Mylan jest zgodny z:

roztworem sodu chlorku 0,9%, glukozy 10%, mleczanem Ringera, roztworem lidokainy 1,0%.

-    Podczas rekonstytucji roztworu należy stosować techniki aseptyczne.

-    Odtworzony roztwór należy podać natychmiast.

-    Wszystkie niewykorzystane resztki roztworu należy usunąć.

Infuzja dożylna

W przypadku krótkotrwałych infuzji dożylnych 1 g lub 2 g produkt leczniczy Cefotaxime Mylan należy rozpuścić w 40-50 ml wody do wstrzykiwań lub innym zgodnym roztworze.

W przypadku długotrwałych infuzji dożylnych 2 g produkt leczniczy Cefotaxime Mylan należy rozpuścić w 100 ml odpowiedniego roztworu, takiego jak sodu chlorek 0,9% lub izotoniczny roztwór glukozy.

W celu przygotowania infuzji za pomocą fiolek ze złączem infuzyjnym lub jałowym urządzeniem przej ściowym, należy zdj ąć przykrywkę zabezpieczającą i bezpośrednio podłączyć worek z płynem infuzyjnym. Igła w zamknięciu automatycznie przekłuje korek fiolki. Uciśnięcie worka z płynem infuzyjnym spowoduje przemieszczenie rozpuszczalnika do fiolki.

Należy dokonać rekonstytucji roztworu potrząsając fiolkę i, na koniec, spowodować przemieszczenie gotowego do użycia odtworzonego roztworu z powrotem do worka z płynem infuzyjnym.

Wstrzyknięcie dożylne

Produkt leczniczy Cefotaxime Mylan 0,5 g / 1 g / 2 g rozpuszcza się w 2 ml / 4 ml / 10 ml wody do wstrzykiwań lub produkt leczniczy Cefotaxime Mylan 1 g rozpuszcza się w 4 ml wody do wstrzykiwań.

Wstrzyknięcie domięśniowe

Produkt leczniczy Cefotaxime Mylan 0,5 g / 1 g / 2 g rozpuszcza się w 2 ml / 4 ml / 10 ml wody do wstrzykiwań lub produkt leczniczy Cefotaxime Mylan 1 g rozpuszcza się w 4 ml wody do wstrzykiwań.

Aby zapobiegać bólowi spowodowanemu przez wstrzyknięcie, można rozpuścić produkt leczniczy Cefotaxime Mylan 0,5 g w 2 ml 1% roztworu lidokainy chlorowodorku lub produkt leczniczy Cefotaxime Mylan 1 g można rozpuścić w 4 ml 1 % roztworu lidokainy chlorowodorku (patrz również punkt 4.2).

Po rekonstytucji roztwór powinien być przezroczysty i jasnożółty do brązowo-żółtego. Nie należy stosować, jeżeli widoczne są cząstki stałe. Do jednorazowego użytku.

7.    PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Mylan S.A.S 117 Allee des Parcs 69800 Saint-Priest Francja

8.    NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Cefotaxime Mylan, 0,5 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań:    21142

Cefotaxime Mylan, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań:    21143

Cefotaxime Mylan, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji: 21144

9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 23/04/2013 Data przedłużenia pozwolenia:

10.    DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO