Imeds.pl

Concor Asa 5 Mg + 75 Mg

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Concor ASA, 5 mg + 75 mg, kapsułki, twarde

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda kapsułka, twarda zawiera 5 mg bisoprololu fumaranu i 75 mg kwasu acetylosalicylowego. Substancja pomocnicza o znanym działaniu: lecytyna sojowa.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz pkt 6.1.

3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Kapsułka, twarda.

Biała kapsułka z nadrukiem 5/75, jeden rozmiar.

4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Leczenie nadciśnienia tętniczego u pacjentów wcześniej leczonych pojedynczymi składnikami produktu.

Leczenie dławicy piersiowej u pacjentów wcześniej leczonych pojedynczymi składnikami produktu.

4.2    Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Kapsułki do podawania doustnego.

Jedna kapsułka raz na dobę.

Specjalne grupy _pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

Zasadniczo nie jest konieczne dostosowanie dawki, jednak u niektórych pacjentów może być wystarczająca dawka 5 mg bisoprololu.

Zaburzenia czynności nerek i wątroby

W związku z zawartością kwasu acetylosalicylowego, Concor ASA jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lub nerek (patrz punkt 4.3). Należy zachować ostrożność w przypadku pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby lub nerek (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania bisoprololu u dzieci i młodzieży, dlatego nie należy stosować produktu Concor ASA w tej grupie wiekowej.

Czas trwania leczenia

Leczenie bisoprololem jest zazwyczaj długotrwałe.

Nie wolno nagle zaprzestawać podawania bisoprololu, ponieważ może to doprowadzić do przemijającego pogorszenia stanu pacjenta. W szczególności nie wolno nagle odstawiać leku u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki dobowej.

4.3    Przeciwwskazania

Ten produkt leczniczy jest przeciwwskazany u pacjentów:

•    z nadwrażliwością na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1,

•    z nadwrażliwością na pochodne kwasu salicylowego lub inhibitory syntetazy prostaglandyn (np. niektórzy pacjenci z astmą, u których może wystąpić napad lub omdlenie),

•    z ostrą niewydolnością serca lub w okresach dekompensacji niewydolności serca, które wymagają dożylnego podawania leków o działaniu inotropowym dodatnim,

•    we wstrząsie kardiogennym,

•    z blokiem zatokowo-przedsionkowym,

•    z zespołem chorego węzła zatokowego,

•    z blokiem przedsionkowo-komorowym II lub III stopnia (bez stymulatora),

•    z objawową bradykardią,

•    z objawowym niedociśnieniem tętniczym,

•    z ciężką astmą oskrzelową lub ciężką przewlekłą obturacyjną chorobą płuc,

•    z ciężką postacią choroby zarostowej tętnic obwodowych i zespołem Raynaud’a,

•    z nieleczonym guzem chromochłonnym nadnerczy (patrz punkt 4.4),

•    z kwasicą metaboliczną,

•    z objawami ze strony żołądka lub u pacjentów, u których wystąpił ból żołądka po wcześniejszym zażyciu tego leku,

•    z ostrym wrzodem trawiennym i (lub) krwawieniem z żołądka lub jelit (patrz punkt 4.4),

•    z krwotocznym incydentem naczyniowo-mózgowym w wywiadzie,

•    z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek,

•    ze skazą krwotoczną lub zaburzeniami krzepnięcia krwi, na przykład hemofilią lub hipoprotrombinemią,

•    z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (niedobór G6Pd),

•    leczonych metotreksatem w dawkach większych niż 15 mg na tydzień,

•    z alergią na orzechy ziemne lub soję.

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Bisoprolol

Należy zachować ostrożność stosując bisoprolol u pacjentów:

•    z cukrzycą, z dużymi wahaniami stężenia glukozy we krwi - objawy hipoglikemii (np. tachykardia, kołatanie serca lub pocenie) mogą być maskowane,

•    w trakcie ścisłej głodówki,

•    w trakcie leczenia odczulającego. Podobnie jak inne beta-adrenolityki, bisoprolol może zwiększać zarówno wrażliwość na alergeny, jak również ciężkość reakcji anafilaktycznych. Leczenie adrenaliną nie zawsze daje oczekiwany skutek terapeutyczny,

•    z blokiem przedsionkowo-komorowym I    stopnia,

•    z dławicą Prinzmetala,

•    z chorobą zarostową tętnic    obwodowych.    Może    dochodzić do nasilenia objawów, zwłaszcza na

początku leczenia.

Bisoprolol należy ostrożnie stosować u pacjentów z nadciśnieniem lub dławicą piersiową, z towarzyszącą niewydolnością serca.

Beta-adrenolityki (np. bisoprolol) można podawać pacjentom z łuszczycą lub z łuszczycą w wywiadzie, jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Leczenie bisoprololem może maskować objawy tyreotoksykozy.

Nie wolno podawać bisoprololu pacjentom z guzem chromochłonnym nadnerczy, jeśli nie podano leków blokujących receptory alfa.

U pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu, beta-adrenolityki zmniejszają częstość występowania zaburzeń rytmu serca oraz niedokrwienia mięśnia sercowego podczas indukcji i intubacji oraz w okresie pooperacyjnym. Obecnie zaleca się podawanie beta-adrenolityków w okresie okołooperacyjnym. Anestezjolog musi zostać poinformowany o podawaniu beta-adrenolityków, ze względu na ryzyko wystąpienia interakcji z innymi lekami, co może prowadzić do bradykardii, osłabienia odruchowej tachykardii oraz zmniejszonej zdolności odruchowej kompensacji układu krążenia w przypadku utraty krwi. Jeśli przed znieczuleniem zachodzi konieczność przerwania stosowania beta-adrenolityków, należy stopniowo zmniejszać ich dawkę, a leczenie zakończyć na 48 godzin przed planowanym znieczuleniem.

U pacjentów z astmą oskrzelową lub inną przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, która może dawać objawy, zalecane jest podawanie leków rozszerzających oskrzela. Sporadycznie, u pacjentów z astmą może wystąpić zwiększenie oporu w drogach oddechowych, dlatego może być konieczne zwiększenie dawki beta2-sympatykomimetyku.

Zazwyczaj nie zaleca się leczenia skojarzongo bisoprololem i antagonistami wapnia typu werapamilu lub diltiazemu albo lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo, szczegółowe informacje patrz punkt 4.5.

Sportowcy: sportowców należy poinformować, że produkt ten zawiera substancję czynną, która może dawać pozytywne wyniki w testach antydopingowych.

Kwas acetylosalicylowy

Jednoczesne podawanie leków przeciwzakrzepowych (pochodnych kumaryny, heparyny) nie jest zalecane i należy go zasadniczo unikać. Jeśli jednoczesne podawanie jest niezbędne, wskazana jest częsta kontrola międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR), zaś pacjentów należy pouczyć, aby zwracali uwagę na objawy krwawienia, w szczególności z przewodu pokarmowego.

Ścisła kontrola lekarza jest również konieczna w przypadku pacjentów z astmą oskrzelową lub alergicznym nieżytem nosa (kwas acetylosalicylowy może powodować ciężką pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy lub skurcz oskrzeli).

Pacjenci z owrzodzeniem żołądka i (lub) krwawieniami z przewodu pokarmowego w wywiadzie nie powinni stosować kwasu acetylosalicylowego, który może powodować podrażnienie błony śluzowej żołądka i krwawienie. W przypadku utrzymywania się objawów podmiotowych i przedmiotowych krwawienia wskutek przyjmowania kwasu acetylosalicylowego będącego składnikiem produktu, lekarz może zdecydować o odstawieniu leku.

Należy zachować ostrożność w przypadku pacjentów z niewydolnością wątroby (ponieważ kwas acetylosalicylowy jest metabolizowany głównie w wątrobie, patrz punkt 5.2) oraz w przypadku pacjentów z niewydolnością nerek.

Nie zaleca się jednoczesnego podawania substancji czynnej z lekami zwiększającymi wydalanie kwasu moczowego z moczem, takimi jak benzobromaron, probenecyd, sulfinpirazon (patrz punkt 4.5).

Kwas acetylosalicylowy należy stosować ostrożnie w przypadku znacznie nasilonego krwawienia miesięcznego.

Zaleca się zaprzestanie stosowania kwasu acetylosalicylowego przed zabiegiem operacyjnym (w tym ekstrakcją zęba) ze względu na ryzyko wydłużenia czasu krwawienia lub nasilenia krwawienia. Długość przerwy w leczeniu należy określić indywidualnie, ale zwykle jest to jeden tydzień.

Ten produkt leczniczy zawiera lecytynę sojową i jest przeciwwskazany u pacjentów z uczuleniem na orzeszki ziemne lub soję.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

Bisoprolol

Leczenie skojarzone niezalecane

Antagoniści wapnia typu werapamilu oraz, w mniejszym stopniu, typu diltiazemu: ujemny wpływ na kurczliwość i przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Dożylne podanie werapamilu pacjentom leczonym beta-adrenolitykami, może prowadzić do znacznego niedociśnienia oraz bloku przedsionkowo -komorowego.

Leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo (np. klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna): jednoczesne stosowanie z ośrodkowo działającymi lekami przeciwnadciśnieniowymi może spowodować dalsze zmniejszenie ośrodkowego napięcia współczulnego, co może prowadzić do zwolnienia czynności serca, zmniejszenia pojemności minutowej serca oraz do rozszerzenia naczyń krwionośnych. Nagłe ich odstawienie, szczególnie przed odstawieniem beta-adrenolityków, może zwiększyć ryzyko „nadciśnienia z odbicia”.

Leczenie skojarzone, które należy stosować z ostrożnością

Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, dyzopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon): może nasilić się wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego i ujemne działanie inotropowe.

Antagoniści wapnia typu dihydropirydyny, np. felodypina i amlodypina: jednoczesne stosowanie może zwiększyć ryzyko niedociśnienia, a u pacjentów z niewydolnością serca nie można wykluczyć dalszego pogorszenia czynności skurczowej komór.

Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron): możliwe nasilenie wpływu na czas przewodzenia przedsionkowo- komorowego.

Leki parasympatykomimetyczne: jednoczesne podawanie może wydłużyć czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego i zwiększyć ryzyko bradykardii.

Beta-adrenolityki stosowane miejscowo (np. krople do oczu stosowane w jaskrze): mogą nasilać działanie ogólnoustrojowe bisoprololu.

Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe: nasilenie działania hipoglikemizującego. Blokada receptorów beta-adrenergicznych może maskować objawy hipoglikemii.

Leki stosowane w znieczuleniu ogólnym: osłabienie odruchowej tachykardii i zwiększenie ryzyka niedociśnienia (dalsze informacje dotyczące znieczulenia ogólnego, patrz punkt 4.4).

Glikozydy naparstnicy (np. digoksyna): zwolnienie czynności serca, wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo -komorowego.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): NLPZ mogą osłabiać działanie hipotensyjne bisoprololu.

Leki beta-sympatykomimetyczne (np. izoprenalina, dobutamina): jednoczesne podawanie z bisoprololem może osłabiać działanie obu produktów leczniczych.

Leki sympatykomimetyczne działające agonistycznie na receptory alfa- i beta-adrenergiczne (np. noradrenalina, adrenalina): jednoczesne stosowanie z bisoprololem może ujawnić działanie zwężające naczynia tych leków poprzez receptory alfa-adrenergiczne, prowadząc do zwiększenia ciśnienia tętniczego i nasilenia chromania przestankowego. Uważa się, że takie interakcje są bardziej prawdopodobne w przypadku niewybiórczych beta-adrenolityków.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych, a także innych leków mogących obniżać ciśnienie tętnicze (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny) może zwiększać ryzyko niedociśnienia.

Leczenie skojarzone, które należy rozważyć

Meflochina: zwiększenie ryzyka bradykardii.

Inhibitory monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B): nasilenie hipotensyjnego działania beta-adrenolityków, jak również zwiększenie ryzyka przełomu nadciśnieniowego.

Ryfampicyna: możliwe jest nieznaczne skrócenie okresu półtrwania bisoprololu wskutek indukcji enzymów metabolizujących lek w wątrobie. Zazwyczaj modyfikacja dawkowania nie jest konieczna.

Pochodne ergotaminy: nasilenie zaburzeń krążenia obwodowego.

Kwas acetylosalicylowy

Podawanie kilku inhibitorów agregacji płytek krwi, np. kwasu acetylosalicylowego, niesteroidowych leków przeciwzapalnych, tyklopidyny, klopidogrelu, tirofibanu, eptyfibatydu, zwiększa ryzyko krwawienia, podobnie jak ich skojarzenie z heparyną i jej pochodnymi (hirudyna, fondaparynuks), doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi i lekami trombolitycznymi. Należy regularnie kontrolować parametry kliniczne i biologiczne hemostazy.

Leczenie skojarzone przeciwwskazane

Metotreksat (stosowany w dawkach > 15 mg/tydzień): skojarzenie metotreksatu i kwasu acetylosalicylowego zwiększa toksyczność hematologiczną metotreksatu wskutek zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu przez kwas acetylosalicylowy. Dlatego jednoczesne stosowanie metotreksatu z tym produktem jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Leczenie skojarzone niezalecane

Leki zwiększające wydalanie kwasu moczowego z moczem (benzobromaron, probenecyd, sulfinpirazon): zmniejszenie wpływu na wydalanie kwasu moczowego, wskutek konkurencyjnego działania na wydalanie kwasu moczowego przez kanaliki nerkowe. Dlatego też nie zaleca się jednoczesnego stosowania tego produktu z lekami zwiększającymi wydalanie kwasu moczowego (patrz punkt 4.4).

Leczenie skojarzone, które należy stosować z ostrożnością

Leki moczopędne: ryzyko ostrej niewydolności nerek wskutek zmniejszenia przesączania kłębuszkowego z powodu zmniejszenia syntezy prostaglandyn w nerkach. Należy nawodnić pacjenta i kontrolować czynność nerek na początku leczenia.

Kortykosteroidy: jednoczesne podawanie steroidów może zwiększać ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego lub owrzodzenia.

Metotreksat (stosowany w dawkach mniejszych niż 15 mg/tydzień): skojarzenie metotreksatu i kwasu acetylosalicylowego powoduje zwiększenie toksyczności hematologicznej metotreksatu wskutek zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu przez kwas acetylosalicylowy. W ciągu pierwszych tygodni stosowania leczenia skojarzonego należy, co tydzień, kontrolować morfologię krwi. Dokładne monitorowanie należy prowadzić w przypadku nawet łagodnych zaburzeń czynności nerek, jak również w przypadku pacjentów w podeszłym wieku.

Heparyna stosowana w dawkach leczniczych lub u pacjentów w podeszłym wieku: w przypadku jednoczesnego stosowania kwasu acetylosalicylowego i heparyny w dawkach leczniczych lub u pacjentów w podeszłym wieku, występuje zwiększone ryzyko krwawienia. Jeśli oba leki podaje się jednocześnie, należy dokładnie kontrolować międzynarodowy współczynnik znormalizowany (INR), czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (aPTT) i (lub) czas krwawienia.

Glikozydy nasercowe (np. digoksyna): NLPZ (w tym kwas acetylosalicylowy) mogą nasilać niewydolność serca, zmniejszać współczynnik przesączania kłębuszkowego (GFR) i zwiększać stężenie glikozydów nasercowych w surowicy.

Lit: zmniejszenie wydalania litu.

Leczenie skojarzone, które należy rozważyć

Inne leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny, heparyna w dawkach profilaktycznych), inne leki zapobiegające agregacji płytek krwi i inne leki trombolityczne: zwiększone ryzyko krwawienia.

NLPZ: zwiększone ryzyko krwawienia i uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego oraz dalsze wydłużenie czasu krwawienia.

Leki zobojętniające: leki zobojętniające mogą zwiększać wydalanie kwasu acetylosalicylowego przez nerki wskutek zmiany odczynu moczu na zasadowy.

Alkohol: dodatkowe, powodowane przez alkohol, uszkodzenie błony śluzowej przewodu pokarmowego i dalsze wydłużenie czasu krwawienia.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Concor ASA w okresie ciąży chyba, że jest to bezwzględnie konieczne.

Ciąża

Brak danych dotyczących stosowania Concor ASA u kobiet w ciąży.

Bisoprolol, ze względu na swoje działanie farmakologiczne, może mieć szkodliwy wpływ na przebieg ciąży i (lub) na płód/noworodka (patrz punkt 5.3). Beta-adrenolityki zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co jest związane z opóźnieniem wzrostu płodu, śmiercią wewnątrzmaciczną, poronieniem lub przedwczesnym porodem. U płodu lub noworodka mogą wystąpić działania niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia). Jeśli leczenie beta-adrenolitykami jest konieczne, korzystniej jest stosować leki działające wybiórczo na receptory beta1-adrenergiczne.

Nie należy stosować bisoprololu w okresie ciąży, chyba że jest to wyraźnie konieczne. Należy wówczas monitorować przepływ maciczno-łożyskowy i wzrost płodu. W przypadku stwierdzenia niekorzystnego działania leku na przebieg ciąży lub na płód, należy rozważyć zastosowanie innego leczenia. Noworodek musi pozostać pod ścisłą obserwacją. Objawy hipoglikemii i bradykardia mogą wystąpić w pierwszych trzech dobach życia.

Działanie kwasu acetylosalicylowego może obejmować opóźnienie porodu, przedwczesne (wewnątrzmaciczne) zamknięcie przewodu tętniczego, nadciśnienie płucne u noworodka oraz niewydolność zastawki trójdzielnej; uszkodzenie nerek z możliwymi zaburzeniami czynności nerek oraz małowodzie i zakrzepicę.

Karmienie piersią

Nie wiadomo czy bisoprolol przenika do mleka u ludzi. Salicylany i ich metabolity przenikają w niewielkich ilościach do mleka ludzkiego. Dlatego też nie zaleca się karmienia piersią podczas stosowania tego produktu leczniczego.

Płodność

Brak danych dotyczących możliwego wpływu tego leku na płodność u mężczyzn lub kobiet.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, bisoprolol nie wywierał wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów. Jednak, ze względu na indywidualną zmienność reakcji na lek, zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn może być zaburzona. Należy brać to pod uwagę zwłaszcza na początku leczenia i w przypadku zmiany produktu leczniczego, jak również w połączeniu z alkoholem.

4.8    Działania niepożądane

Działania niepożądane zostały pogrupowane według częstości występowania i klasyfikacji układów i narządów.

Zastosowano następujące definicje dotyczące określenia częstości występowania:

Bardzo często (>1/10)

Często (>1/100 do <1/10)

Niezbyt często (>1/1 000 do <1/100)

Rzadko (>1/10 000 do <1/1 000)

Bardzo rzadko (<1/10 000)

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Bisoprolol

Następujące dane uzyskano po stosowaniu bisoprololu:

Badania diagnostyczne

Rzadko: zwiększone stężenie triglicerydów, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT).

Zaburzenia serca

Niezbyt często: bradykardia, nasilenie istniejącej niewydolności serca, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo -komorowego.

Zaburzenia ucha i błędnika Rzadko: zaburzenia słuchu.

Zaburzenia oka

Rzadko: zmniejszone wydzielanie łez (należy to uwzględnić, jeśli pacjent stosuje soczewki kontaktowe).

Bardzo rzadko: zapalenie spojówek.

Zaburzenia żołądka i jelit

Często: zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak: nudności, wymioty, biegunka, zaparcie.

Zaburzenia ogólne Często: uczucie zmęczenia.*

Niezbyt często: osłabienie.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Rzadko: zapalenie wątroby.

Zaburzenia układu nerwowego Często: zawroty głowy*, ból głowy*.

Rzadko: omdlenie.

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Rzadko: zaburzenia potencji.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Niezbyt często: skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub obturacyjną chorobą płuc w wywiadzie.

Rzadko: alergiczny nieżyt błony śluzowej nosa.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (takie jak: świąd, nagłe zaczerwienienie, wysypka).

Bardzo rzadko: beta-adrenolityki mogą wywołać lub nasilić łuszczycę albo powodować wysypkę łuszczycopodobną, łysienie.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Niezbyt często: osłabienie mięśni, kurcze mięśni.

Zaburzenia naczyniowe:

Często: uczucie zimna lub drętwienia kończyn.

Niezbyt często: niedociśnienie.

Zaburzenia psychiczne

Niezbyt często: zaburzenia snu, depresja

Rzadko: koszmary senne, omamy.

* Objawy te występują zazwyczaj na początku leczenia, są przeważnie łagodne i ustępują w ciągu 1 do 2 tygodni.

Kwas acetylosalicylowy

Działania niepożądane często zależą od dawki i wynikają z działania farmakologicznego kwasu acetylosalicylowego (patrz punkt 5.1). Większość działań niepożądanych dotyczy zazwyczaj przewodu pokarmowego. U pacjentów z rozpoznaną alergią lub astmą występuje zwiększone ryzyko reakcji nadwrażliwości. Może wystąpić nadwrażliwość krzyżowa na inne NLPZ.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Często: wydłużenie czasu krwawienia. Działanie może utrzymywać się przez kilka dni po odstawieniu leku i może zwiększać ryzyko krwotoku w przypadku zabiegu operacyjnego lub powodować silniejsze krwawienie miesięczne.

Niezbyt często: krwawienie wewnątrzczaszkowe, obecność krwi w moczu.

Rzadko: zespół krwotoczny (krwawienie z nosa, z dziąseł, krwawe wymioty i utrata krwi z kałem, itp.).

Zaburzenia endokrynologiczne Bardzo rzadko: hipoglikemia.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Bardzo rzadko: małe dawki kwasu acetylosalicylowego mogą zmniejszać wydalanie kwasu moczowego, co może prowadzić do ostrej dny moczanowej u podatnych pacjentów.

Zaburzenia układu nerwowego

Rzadko: zawroty głowy, ból głowy, szum uszny. Są to zazwyczaj pierwsze objawy przedawkowania (patrz punkt 4.9).

Zaburzenia żołądka i jelit

Bardzo często: dolegliwości żołądkowe, takie jak nadkwaśność i nudności.

Często: wymioty, zapalenie śluzówki żołądka, łagodna do umiarkowanej utrata krwi z przewodu pokarmowego, biegunka. W przypadku długotrwałego lub powtarzanego stosowania utrata krwi może powodować niedokrwistość.

Niezbyt często: krwawienie z żołądka, owrzodzenie żołądka.

Bardzo rzadko: perforacja przewodu pokarmowego.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Bardzo rzadko: zaburzenia czynności wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Bardzo rzadko: ciężkie reakcje skórne (np. rumień wysiękowy wielopostaciowy).

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Bardzo rzadko: ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek, dekompensacją serca, zespołem nerczycowym lub stosujących jednocześnie leki moczopędne.

Reakcje nadwrażliwości

Niezbyt często: pokrzywka, wysypka, obrzęk naczynioruchowy, nieżyt nosa, skurcze oskrzeli.

Bardzo rzadko: wstrząs anafilaktyczny, nasilenie objawów alergicznych w alergii pokarmowej.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.:

+ 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl.

4.9 Przedawkowanie

Bisoprolol

Najczęściej występującymi objawami po przedawkowaniu beta-adrenolityków są: bradykardia, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca i hipoglikemia. Zgłoszono tylko kilka przypadków przedawkowania bisoprololu (maksymalnie 2000 mg). Odnotowano bradykardię i (lub) niedociśnienie. Wszyscy pacjenci powrócili do zdrowia. Istnieje duża zmienność osobnicza w zakresie wrażliwości na pojedynczą, dużą dawkę bisoprololu, a pacjenci z niewydolnością serca są prawdopodobnie bardzo wrażliwi.

W przypadku przedawkowania, należy przerwać leczenie bisoprololem i rozpocząć leczenie wspomagające i objawowe.

Z ograniczonych danych wynika, że bisoprolol tylko w niewielkim stopniu można usunąć za pomocą dializy. Na podstawie oczekiwanych działań farmakologicznych oraz zaleceń dotyczących innych beta-adrenolityków, jeśli jest to klinicznie uzasadnione, należy rozważyć następujące postępowanie:

Bradykardia: należy podać dożylnie atropinę. Jeżeli reakcja jest niewystarczająca, można podać ostrożnie izoprenalinę lub inny lek o dodatnim działaniu chronotropowym. W niektórych przypadkach konieczne może być przeznaczyniowe wszczepienie stymulatora serca.

Niedociśnienie: należy podać dożylnie płyny i leki obkurczające naczynia krwionośne. Pomocne może być dożylne zastosowanie glukagonu.

Blok przedsionkowo-komorowy (drugiego lub trzeciego stopnia): należy dokładnie monitorować pacjenta. Należy podać izoprenalinę we wlewie dożylnym lub przeznaczyniowo wszczepić stymulator serca.

Ostre nasilenie niewydolności serca: należy podać dożylnie leki moczopędne, leki o działaniu inotropowym dodatnim oraz leki rozszerzające naczynia krwionośne.

Skurcz oskrzeli: należy podać leki rozszerzające oskrzela, takie, jak izoprenalinę, beta2-sympatykomimetyki i (lub) aminofilinę.

Hipoglikemia: należy podać dożylnie glukozę.

Kwas acetylosalicylowy

Przedawkowanie jest mało prawdopodobne ze względu na małą zawartość kwasu acetylosalicylowego w produkcie. Jednak zatrucie (przypadkowe przedawkowanie) u bardzo małych dzieci lub przekroczenie dawki leczniczej u pacjentów w podeszłym wieku może dawać następujące objawy umiarkowanego zatrucia: zawroty głowy, ból głowy, szum uszny, stan splątania i objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty i ból żołądka).

W przypadku ciężkiego zatrucia występują znaczne zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej. Początkowa hiperwentylacja prowadzi do zasadowicy oddechowej. Następnie w wyniku działania hamującego na ośrodek oddechowy występuje kwasica oddechowa. Ponadto wskutek obecności salicylanu występuje kwasica metaboliczna. Ponieważ dzieci (niemowlęta i małe dzieci) są często badane przez lekarza dopiero w późnym stadium zatrucia, występuje u nich wtedy stan kwasicy. Mogą ponadto wystąpić następujące objawy: hipertermia i pocenie, prowadzące do odwodnienia, niepokój ruchowy, drgawki, omamy i hipoglikemia. Depresja ośrodkowego układu nerwowego może prowadzić do śpiączki, zapaści krążeniowej i zatrzymania oddychania. Dawka śmiertelna kwasu acetylosalicylowego wynosi 25-30 gramów. Stężenie salicylanów w osoczu większe niż 300 mg/l (1,67 mmol/l) wskazuje na zatrucie.

Jeśli nastąpiło spożycie dawki toksycznej, konieczne jest leczenie szpitalne. W przypadku umiarkowanego zatrucia można próbować wywołać wymioty; w przypadku niepowodzenia wskazane jest płukanie żołądka. Następnie podaje się węgiel aktywowany (adsorbent) i siarczan sodu (działający przeczyszczająco). Wskazane jest zwiększenie zasadowości moczu (250 mmol NaHCO3 przez 3 godziny) wraz z kontrolą pH moczu. W przypadku ciężkiego zatrucia zalecanym postępowaniem jest hemodializa. Inne objawy zatrucia należy leczyć objawowo.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: wybiórcze beta-adrenolityki, produkty złożone bisoprololu.

Kod ATC: C07AB57

Bisoprolol jest silnym beta-adrenolitykiem działającym wybiórczo na receptory beta1- adrenergiczne. Mechanizm działania w nadciśnieniu tętniczym jest niejasny, jednakże wiadomo, że bisoprolol znacząco zmniejsza aktywność reninową osocza. U pacjentów z dławicą piersiową, blokada receptorów beta1 zmniejsza częstość skurczów serca i dlatego zmniejsza się zapotrzebowanie na tlen. W ten sposób bisoprolol jest skuteczny w eliminowaniu i zmniejszaniu objawów.

Kwas acetylosalicylowy hamuje aktywację płytek krwi: dzięki blokowaniu cyklooksygenazy płytkowej przez acetylację, hamuje syntezę tromboksanu A2, czyli fizjologicznej substancji aktywującej, uwalnianej przez płytki krwi, która przyczynia się do powikłań związanych ze zmianami miażdżycowymi.

Dawki wielokrotne od 20 do 325 mg powodują hamowanie aktywności enzymatycznej od 30 do 95%. Wskutek nieodwracalnego charakteru wiązania działanie utrzymuje się przez cały czas życia trombocytu (7-10 dni). Działanie hamujące nie zmniejsza się w przypadku długotrwałego stosowania, zaś aktywność enzymatyczna jest stopniowo przywracana po odnowieniu płytek, 24 do 48 godzin po zaprzestaniu stosowania.

Kwas acetylosalicylowy wydłuża czas krwawienia średnio o 50 do 100%, ale obserwowano indywidualne różnice w tym zakresie.

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Concor ASA, przeprowadzonych we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, wtórnym nadciśnieniem tętniczym, dławicą piersiową. Stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Bisoprolol

Bisoprolol wchłania się i ma dostępność biologiczną około 90% po podaniu doustnym. Około 30% bisoprololu wiąże się z białkami osocza. Objętość dystrybucji wynosi 3,5 l/kg. Całkowity klirens wynosi około 15 l/kg. Okres półtrwania w osoczu wynosi 10-12 godzin, co zapewnia działanie przez 24 godziny, w przypadku podawania raz na dobę.

Bisoprolol jest eliminowany z organizmu dwiema drogami. 50% jest metabolizowane w wątrobie do nieczynnych metabolitów, wydalanych następnie przez nerki. Pozostałe 50% jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej. Ponieważ eliminacja ma miejsce w takim samym stopniu w nerkach, jak i w wątrobie, dlatego w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub niewydolnością nerek, modyfikacja dawki nie jest konieczna. Nie badano farmakokinetyki u pacjentów ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca oraz z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek.

Kinetyka bisoprololu jest liniowa i nie zależy od wieku.

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (klasy III według NYHA) stężenie bisoprololu w osoczu jest większe, a okres półtrwania wydłużony w porównaniu do zdrowych ochotników. Maksymalne stężenie w osoczu w stanie stacjonarnym wynosi 64±21 ng/ml dla dawki dobowej 10 mg, zaś okres półtrwania wynosi 17±5 godzin.

Kwas acetylosalicylowy

Wchłanianie

Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) występuje po około 50 minutach (tmax). Wchłanianie następuje głównie w części proksymalnej jelita cienkiego. Znaczna część dawki jest hydrolizowana do kwasu salicylowego już w ścianie jelita, w procesie wchłaniania.

Stopień hydrolizy zależy od szybkości wchłaniania.

Jednoczesne spożywanie posiłku opóźnia wchłanianie kwasu acetylosalicylowego (mniejsze stężenie w osoczu), jednak go nie zmniejsza.

Dystrybucja

Objętość dystrybucji kwasu acetylosalicylowego wynosi ok. 0,16 l/kg mc. Kwas salicylowy, czyli pierwszy produkt metabolizmu kwasu acetylosalicylowego, wiąże się z białkami osocza, głównie albuminami, w ponad 90%. Kwas salicylowy powoli przenika do mazi stawowej. Przenika przez łożysko i do mleka kobiecego.

Biotransformacj a

Acetylosalicylan jest głównie przekształcany w kwas salicylowy w procesie hydrolizy.

Okres półtrwania kwasu acetylosalicylowego jest krótki, ok. 15-20 minut.

Kwas salicylowy jest następnie przekształcany w glicynę i koniugaty kwasu glukuronowego, a także w śladowe ilości kwasu gentyzynowego. W przypadku większych dawek leczniczych potencjał metaboliczny kwasu salicylowego zostaje przekroczony i farmakokinetyka staje się nieliniowa. Powoduje to wydłużenie pozornego okresu półtrwania w fazie eliminacji kwasu salicylowego z kilku godzin do około 24 godzin.

Eliminacja

Eliminacja następuje głównie przez nerki. Wchłanianie zwrotne kwasu acetylosalicylowego w kanalikach nerkowych zależy od pH. W razie alkalizacji moczu odsetek niezmienionego kwasu acetylosalicylowego w moczu może zwiększyć się z ok. 10% do ok. 80%.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Bisoprolol

Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Podobnie jak inne beta-adrenolityki, bisoprolol podawany w dużych dawkach działał toksycznie na ciężarne samice (powodował zmniejszenie przyjmowania pokarmu i zmniejszenie masy ciała) oraz zarodek i płód (zwiększał ryzyko resorpcji płodów, zmniejszał masę urodzeniową i opóźniał fizyczny rozwój), ale nie działał teratogennie.

Kwas acetylosalicylowy

W badaniach na szczurach stwierdzono toksyczność wobec płodu i działanie teratogenne kwasu acetylosalicylowego w dawkach toksycznych dla matki. Znaczenie kliniczne tego nie jest znane, ponieważ dawki wykorzystywane w badaniach nieklinicznych są znacznie większe (co najmniej 7-krotnie) niż maksymalne dawki zalecane we wskazaniach dotyczących układu krążenia.

W badaniach prowadzonych na myszach i szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Kwas acetylosalicylowy (tabletka) Skrobia kukurydziana Celuloza mikrokrystaliczna Kwas stearynowy

Otoczka:

Alkohol poliwinylowy, hydrolizowany

Tytanu dwutlenek (E171)

Talk

Lecytyna sojowa (E322)

Guma ksantanowa

Bisoprolol (proszek)

Celuloza mikrokrystaliczna Magnezu stearynian

Kapsułka:

Żelatyna

Tytanu dwutlenek (E171)

Tusz zawierający:

szelak, tlenek żelaza czarny (E172), glikol propylenowy, amonowy wodorotlenek.

6.2    Niezgodności farmaceutyczne Nie dotyczy.

6.3    Okres ważności 4 lata

6.4    Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.

6.5    Rodzaj i zawartość opakowania

Blister polichlorotrifluoroetylen/PVC/Aluminium/PVC.

Wielkości opakowań: 7, 10, 14, 20, 28, 30, 50, 56, 84, 98, 100 kapsułek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6    Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Merck Sp. z o.o. ul. Jutrzenki 137 02-231 Warszawa

8.    NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

18444

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 07.07.2011

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

14