Imeds.pl

Cordarone 50 Mg/Ml

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Cordarone

50 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań Amiodaroni hydrochloridum

{logo sanofi}

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta.

-    Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

-    W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki.

-    Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

-    Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

1.    Co to jest Cordarone i w jakim celu się go stosuje

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem Cordarone

3.    Jak stosować Cordarone

4.    Możliwe działania niepożądane

5.    Jak przechowywać Cordarone

6.    Zawartość opakowania i inne informacje

1.    Co to jest Cordarone i w jakim celu się go stosuje

Lek Cordarone występuje w postaci roztworu do wstrzykiwań i zawiera substancję czynną amiodaronu chlorowodorek. Amiodaron jest silnym lekiem przeciwarytmicznym - stosowanym w leczeniu niemiarowego bicia serca.

Amiodaron podaje się dożylnie w sytuacjach, gdy konieczne jest uzyskanie szybkiego działania leku lub gdy podawanie doustne leku nie jest możliwe.

Stosuje się go w leczeniu groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca:

-    zaburzeń rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a

-    migotań i trzepotań przedsionków, napadowych tachyarytmii nadkomorowych: częstoskurczów nadkomorowych i węzłowych, gdy inne leki nie mogą być zastosowane

-    komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki przeciwarytmiczne są nieskuteczne.

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem Cordarone Kiedy nie stosować Cordarone:

-    jeśli pacjent ma uczulenie na jod, amiodaron lub na którykolwiek z pozostałych składników tego

leku (wymienionych w punkcie 6);

W razie wystąpienia objawów uczulenia tj. swędząca wysypka, trudności z przełykaniem i oddychaniem lub obrzęk warg, twarzy gardła i języka, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem;

-    u pacjentów z chorobami serca: bradykardią zatokową, blokiem zatokowo-przedsionkowym

i zespołem chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem lub założonym tymczasowo układem stymulacyjnym (ryzyko zahamowania czynności węzła);

-    u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym, blokiem dwu- lub trójwiązkowym z wyjątkiem osób z wszczepionym rozrusznikiem serca lub założonym tymczasowym układem stymulacyjnym;

-    jednocześnie z lekami, które mogą powodować zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca - typu

torsades de pointes (patrz: Inne leki i Cordarone);

-    jeśli pacjent ma chorobę tarczycy;

-    jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią;

-    w razie zapaści naczyniowej, ciężkiego niedociśnienia tętniczego;

-    w razie ciężkiej niewydolności układu oddechowego,

-    u pacjenta z kardiomiopatią zastoinową lub niewydolnością serca (dożylne podanie leku jest przeciwwskazane),

-    u wcześniaków, noworodków, niemowląt i dzieci w wieku do 3 lat.

Powyższe przeciwwskazania nie dotyczą przypadków, kiedy amiodaron jest stosowany w stanach nagłych podczas resuscytacji krążeniowo-oddechowej prowadzonej u pacjentów z migotaniem komór opornym na defibrylację.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Cordarone należy podawać dożylnie tylko na oddziale intensywnego nadzoru kardiologicznego, gdzie stan kliniczny pacjenta jest stale kontrolowany (zapis EKG, pomiary ciśnienia tętniczego).

-    Lek Cordarone powoduje zmiany w zapisie EKG - nie świadczy to jednak o zatruciu lekiem.

-    Lek Cordarone może wywoływać zaburzenia rytmu serca lub powodować pogorszenie leczonych zaburzeń rytmu serca zwłaszcza w rezultacie interakcji z niektórymi lekami (patrz: Inne leki

i Cordarone i punkt 4) i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (zmniejszenia stężenia jonów potasu i (lub) magnezu we krwi). Nie należy dopuszczać do powstania zbyt niskiego stężenia potasu w organizmie (hipokaliemii) oraz uzupełniać niedobór.

-    Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie leku Cordarone z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię (patrz Inne leki

i Cordarone).

-    Lek Cordarone może powodować wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. Objawia się ono dusznościami oraz kaszlem bez odkrztuszania. W razie podejrzenia wystąpienia śródmiąższowego zapalenia płuc u pacjenta, lekarz wykona badanie radiologiczne klatki piersiowej i rozważy dalsze leczenie lekiem Cordarone, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc zwykle ustępuje, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona. Lekarz rozważy też leczenie kortykosteroidami.

-    Bardzo rzadko obserwowano występowanie ciężkich powikłań oddechowych, czasami śmiertelnych, zwykle w okresie bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (patrz Inne leki i Cordarone i punkt 4).

-    Przed zabiegiem operacyjnym anestezjolog musi być poinformowany o tym, że pacjentowi podano lek Cordarone.

-    Podczas stosowania leku Cordarone oraz w ciągu 24 godzin od jego podania mogą wystąpić ostre lub przewlekłe zaburzenia czynności wątroby prowadzące niekiedy do zgonu. Dlatego od początku terapii lekarz będzie regularnie zlecał badania czynności wątroby (określenie aktywności aminotransferaz we krwi). W razie wystąpienia zaburzeń czynności wątroby lekarz rozważy zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia.

-    W celu uniknięcia niepożądanego działania w miejscu podania, lek Cordarone podaje się poprzez dostęp do żył centralnych.

Cordarone a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub

ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Nie wolno stosować leku Cordarone jednocześnie z lekami mogącymi spowodować zagrażające

życiu zaburzenia rytmu serca (typu torsades de pointes). Do tych leków należą:

-    leki stosowane w leczeniu arytmii (nierównego bicia serca): chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil,

-    podawanie dożylne leków przeciwzakaźnych: erytromycyny, kotrimoksazolu lub leku pierwotniakobójczego - pentamidyny,

-    leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol,

-    niektóre leki stosowane w innych chorobach psychicznych: preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np. doksepina, amitryptylina,

-    niektóre leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu uczulenia: terfenadyna, astemizol, mizolastyna,

-    leki przeciw malarii: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna,

-    lek stosowany w leczeniu zaburzeń krążenia mózgowego, zawrotów głowy, szumu

w uszach, zaburzeń pamięci i uczenia się, zwłaszcza w podeszłym wieku - winkamina,

-    lek stosowany w leczeniu opóźnionego opróżniania żołądka - cyzapryd.

Nie zaleca się stosowania leku Cordarone jednocześnie z:

-    fluorochinolonami - lekami przeciw zakażeniom: cyprofloksacyną, ofloksacyną, lewofloksacyną,

-    beta-blokerami - lekami stosowanymi w chorobach serca np. propranololem,

-    antagonistami wapnia - lekami stosowanymi w dusznicy bolesnej (choroba serca) lub w nadciśnieniu tętniczym (za duże ciśnienie krwi): werapamilem, diltiazemem,

-    niektórymi lekami przeczyszczającymi (stosowanymi w leczeniu zaparć) wywołującymi za małe stężenie potasu we krwi: bisakodylem, senną,

-    lekami obniżającymi stężenie cholesterolu - statynami, np. symwastatyną, atorwastatyną, lowastatyną.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania następujących leków jednocześnie

z Cordarone:

-    leki moczopędne, np. furosemid,

-    leki przeciwzapalne - kortykosteroidy stosowane ogólnoustrojowo, np. hydrokortyzon, prednizolon,

-    tetrakozaktyd - lek stosowany do badania pewnych zaburzeń hormonalnych,

-    lek przecigrzybiczy - amfoterycyna B podawana dożylnie,

-    środki stosowane w znieczuleniu ogólnym lub duże stężenie tlenu podawane podczas zabiegów operacyjnych (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności w punkcie 2 i punkt 4).

Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu leku Cordarone,

-    fenytoina - stosowany w leczeniu napadów padaczkowych: należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu,

-    glikozyd naparstnicy np. digoksyna - stosowane w chorobach serca: lekarz zleci przeprowadzanie badań stężenia digoksyny w osoczu oraz wykonanie badania EKG

i zmieni dawkę glikozydu naparstnicy; pacjenta należy obserwować pod kątem wystąpienia objawów zatrucia glikozydami naparstnicy,

-    leki przeciwzakrzepowe - warfaryna, dabigatran: konieczne będzie regularne badanie krzepnięcia krwi, aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia jak i po zakończeniu leczenia lekiem Cordarone; może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu,

-    leki zapobiegające odrzuceniu przeszczepu - cyklosporyna, takrolimus,

-    flekainid - stosowany w leczeniu arytmii: leczenie będzie prowadzone pod ścisłą kontrolą lekarską; lekarz zmieni dawkę flekainidu,

-    fentanyl - silny lek przeciwbólowy,

-    lidokaina - środek znieczulający,

-    syldenafil - stosowany w leczeniu impotencji,

-    midazolam - stosowany w stanach lękowych i w celu uspokojenia przed zabiegami operacyjnymi,

-    triazolam - stosowany w bezsenności,

-    dihydroergotamina i ergotamina - leki przeciwmigrenowe,

-    kolchicyna - stosowana w leczeniu ostrych napadów dny moczanowej.

Cordarone z jedzeniem i piciem

Zaleca się unikanie spożywania soku z grejpfruta podczas leczenia lekiem Cordarone.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża

Ze względu na wpływ Cordarone na tarczycę płodu, stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane. Przed zastosowaniem leku należy poradzić się lekarza.

Karmienie piersią

Stosowanie leku Cordarone w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Przed zastosowaniem leku należy poradzić się lekarza.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu, lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Cordarone zawiera alkohol benzylowy

Cordarone zawiera alkohol benzylowy (20 mg/ml) jako środek konserwujący. Nie podawać wcześniakom lub noworodkom. Lek może powodować zatrucia i reakcje alergiczne u niemowląt i dzieci do 3 lat (patrz „Kiedy nie stosować Cordarone” w punkcie 2)

3. Jak stosować Cordarone

Lek podaje lekarz lub pielęgniarka zgodnie z zaleceniem lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza.

Lek należy podawać dożylnie stale kontrolując stan pacjenta (zapis EKG, pomiary ciśnienia tętniczego).

Lek Cordarone przed podaniem pacjentowi jest rozcieńczany.

Lekarz dobiera odpowiednią wielkość dawki dla każdego pacjenta w zależności od masy ciała i schorzenia.

Zazwyczaj stosuje się następujące dawkowanie:

Dorośli:

Wlew dożylny

Dawka nasycająca: 5 mg/kg mc. podana w 250 ml 5% glukozy we wlewie trwającym od 20 minut do 2 godzin. Wlew można powtarzać 2 do 3 razy na dobę. Szybkość wlewu należy ustalić w oparciu o uzyskany efekt działania leku.

Dawka podtrzymująca: 10-20 mg/kg mc./dobę (zazwyczaj 600 do 800 mg/24 godziny do dawki 1200 mg/24 godziny) we wlewie w 250 ml 5% glukozy przez kilka dni.

Gdy tylko zostanie uzyskany pożądany efekt terapeutyczny, lekarz zaleci jednoczesne podawanie doustne leku zawierającego amiodaron w zwykłej dawce nasycającej (3 x 200 mg na dobę). Dawkę podawaną dożylnie zmniejsza się stopniowo.

W stanach nagłych stosuje się 150-300 mg amiodaronu w 10-20 ml 5% roztworu glukozy w powolnym, trwającym co najmniej 3 minuty wstrzyknięciu.

Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 minutach, nawet jeżeli w pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki (150 mg). Jeżeli konieczne jest podanie następnych dawek amiodaronu, należy je podawać w formie wlewu dożylnego.

Resuscytacja krążeniowo-oddechowa

W szczególnym przypadku resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjenta z migotaniem komór opornym na defibrylację, pierwszą dawkę 300 mg (lub 5 mg/kg) amiodaronu, rozcieńczając odpowiednią objętość roztworu leku Cordarone w 20 ml 5% roztworu glukozy, podaje się w wstrzyknięciu dożylnym. W przypadku utrzymywania się migotania komór można rozważyć podanie dodatkowej dożylnej dawki amiodaronu w wysokości 150 mg (lub 2,5 mg/kg).

Nie należy mieszać innych leków z lekiem Cordarone w tej samej strzykawce.

Nie należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Nie ma szczegółowych danych dotyczących dawkowania u osób w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególne środki ostrożności.

Stosowanie u dzieci

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania amiodaronu u dzieci. Nie stosować leku Cordarone u wcześniaków, noworodków, niemowląt i dzieci w wieku do 3 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki Cordarone

Ponieważ lek będzie podawany pacjentowi podczas pobytu w szpitalu, jest mało prawdopodobne aby zastosowano zbyt małą lub zbyt dużą dawkę leku, jeśli jednak pacjent będzie miał jakiekolwiek wątpliwości powinien poinformować o nich lekarza lub pielęgniarkę.

Pominięcie zastosowania Cordarone

Lek stosowany w lecznictwie zamkniętym.

Przerwanie stosowania Cordarone

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy zaprzestać stosowania Cordarone i niezwłocznie zasięgnąć porady medycznej w razie wystąpienia:

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

•    obrzęku warg, twarzy lub języka, trudności w oddychaniu i przełykaniu (obrzęk Quinckego); są to objawy reakcji uczuleniowych;

•    nieregularnego bicia serca, może to być objawem zagrażającej życiu arytmii typu torsades de pointes (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności oraz Inne leki i Cordarone w punkcie 2);

Bardzo rzadko (występuje rzadziej niż u 1 na 10 000 pacjentów)

•    zawrotów głowy, dezorientacji i omdlenia, mogą to być objawy zagrażającego życiu wstrząsu anafilaktycznego (niedostateczny przepływ krwi w narządach w wyniku niewydolności krążenia);

•    zawrotów głowy, zmęczenia i krótkiego oddechu; mogą to być objawy znacznego zwolnienia rytmu serca, zatrzymania czynności węzła zatokowego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku, wystąpienie nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszenie istniejących zaburzeń rytmu serca, czasami

z zatrzymaniem akcji serca;

•    zażółcenia oczu i skóry (żółtaczki), bólów brzucha, utraty apetytu, zmęczenia, gorączki, dużej aktywności aminotransferaz w badaniach krwi; są to objawy zagrażającego życiu ostrego zaburzenia czynności wątroby lub niewydolności wątroby;

•    duszności i kaszlu bez odkrztuszania; mogą to być objawy zagrażającego życiu śródmiąższowego zapalenia płuc (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności w punkcie 2) lub wystąpienia skurczu oskrzeli i (lub) bezdechu w przypadku ciężkiej niewydolności oddechowej i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową;

•    bólu głowy nasilającego się rano lub po wysiłku, nudności, drgawek, omdlenia, zaburzeń widzenia lub dezorientacji, mogą to być objawy zaburzeń czynności mózgu z powodu zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu).

Pozostałe działania niepożądane leku Cordarone mogą wystąpić z następującą częstością:

Często (występuje u 1 do 10 na 100 pacjentów)

•    zwolnienie rytmu serca, zazwyczaj umiarkowane;

•    reakcje w miejscu podania leku, takie jak: ból, rumień, obrzęk, martwica, wynaczynienie krwi, naciek, stan zapalny, stwardnienie, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, zapalenie tkanki łącznej, zakażenie, zmiany zabarwienia skóry;

•    obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, zwykle umiarkowane i przemijające, objawiające się zawrotami głowy, dezorientacją i omdleniem. Donoszono o przypadkach ciężkiego niedociśnienia tętniczego lub zapaści naczyniowej w następstwie przedawkowania leku lub zbyt szybkiego podania leku.

Bardzo rzadko (występuje rzadziej niż u 1 na 10 000 pacjentów)

•    złe samopoczucie, uczucie dezorientacji lub słabości, nudności (mdłości), utrata apetytu. drażliwość. Może to oznaczać chorobę zwaną „zespołem nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)”;

•    nudności;

•    zwiększenie aktywności aminotransferaz uwidocznione w badaniach krwi, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie;

•    bóle głowy;

•    pocenie się;

•    nagłe zaczerwienienie twarzy.

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

•    bóle pleców, pokrzywka;

•    nadczynność tarczycy objawiajaca się pobudzeniem, zmniejszeniem masy ciała, zwiększoną potliwością.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,

Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e mail: ndl@urpl.gov.pl.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

5.    Jak przechowywać Cordarone

Lek przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.

6.    Zawartość opakowania i inne informacje Co zawiera Cordarone

-    Substancją czynną leku jest amiodaronu chlorowodorek 1 ampułka zawiera 150 mg amiodaronu chlorowodorku

-    Pozostałe składniki to: alkohol benzylowy, polisorbat 80,

woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda Cordarone i co zawiera opakowanie

Opakowanie zawiera 6 ampułek po 3 ml.

Podmiot odpowiedzialny:

Sanofi-Aventis France

1-13 boulevard Romain Rolland

75 014 Paryż

Francja

Wytwórca:

Sanofi-Winthrop Industrie 1, rue de la Vierge 33440 Ambares Francja

Sanofi Winthrop Industrie 6 boulevard de l' Europe 21800 Quetigny Francja

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

Sanofi-Aventis Sp. z o.o. ul. Bonifraterska 17 00-203 Warszawa

Data ostatniej aktualizacji ulotki: lipiec 2014

Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego:

W celu uzyskania pełnej informacji o leku należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu

Leczniczego (ChPL).

Dawkowanie i sposób podawania

Cordarone, roztwór do wstrzykiwań należy stosować wyłącznie w ośrodkach intensywnej opieki dysponujących możliwością monitorowania kardiologicznego, defibrylacji i stymulacji serca. Lek należy stosować we wlewie dożylnym. W przypadku infuzji ciągłej lub powtarzanej amiodaron należy podawać przez dostęp do żył centralnych, aby uniknąć niepożądanych reakcji w miejscu podawania (patrz punkt 4.8 ChPL).

Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i zapaści naczyniowej amiodaron we wstrzyknięciu dożylnym można podawać tylko w nagłych sytuacjach, gdy inne leki są nieskuteczne, wyłącznie na oddziale intensywnego nadzoru kardiologicznego, prowadząc ciągłe monitorowanie elektrokardiograficzne. Stosowana dawka wynosi około 5 mg/kg masy ciała.

Z wyjątkiem przypadków resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjentów z migotaniem komór opornym na defibrylację, wstrzyknięcie dawki amiodaronu powinno trwać minimum 3 minuty. Preparat Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, wykazuje niezgodność z fizjologicznym roztworem chlorku sodu i może być stosowany wyłącznie z 5% roztworem glukozy. Roztwór amiodaronu o stężeniu mniejszym niż 300 mg (2 ampułki) w 500 ml roztworu glukozy 5% nie jest stabilny i nie należy go stosować.

Wlew dożylny

Dawka nasycająca: zwykle dawka nasycająca wynosi 5 mg/kg mc. podana w 250 ml 5% glukozy we wlewie trwającym od 20 minut do 2 godzin. Wlew można powtarzać 2 do 3 razy na dobę. Szybkość wlewu należy ustalić w oparciu o uzyskany efekt działania leku.

Efekt terapeutyczny pojawia się w ciągu kilku pierwszych minut i następnie stopniowo słabnie, dlatego w celu jego przedłużenia należy kontynuować podawanie leku we wlewie.

Dawka podtrzymująca: 10-20 mg/kg mc./dobę (zazwyczaj 600 do 800 mg/24 godziny do dawki 1200 mg/24 godziny) we wlewie w 250 ml 5% glukozy przez kilka dni. W każdym przypadku należy dążyć do podawania minimalnej skutecznej dawki.

Przejście z podawania dożylnego na doustne: gdy tylko zostanie uzyskany pożądany efekt terapeutyczny należy rozpocząć jednoczesne podawanie doustne amiodaronu w zwykłej dawce nasycającej (3 x 200mg na dobę). Dawkę podawaną dożylnie należy zmniejszać stopniowo.

Dawkowanie w nagłych sytuacjach: stosuje się 150-300 mg amiodaronu w 10-20 ml 5% roztworu glukozy w powolnym, trwającym co najmniej 3 minuty wstrzyknięciu.

Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 minutach, nawet jeżeli w pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki (150 mg) ze względu na ryzyko wystąpienia zapaści naczyniowej. Jeżeli konieczne jest podanie następnych dawek amiodaronu, należy je podawać w formie wlewu dożylnego.

Resuscytacja krążeniowo-oddechowa

W szczególnym przypadku resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjenta z migotaniem komór opornym na defibrylację, pierwszą dawkę 300 mg (lub 5 mg/kg) amiodaronu, rozcieńczając odpowiednią objętość roztworu produktu Cordarone w 20 ml 5% roztworu glukozy, podaje się w formie bolusu dożylnego. W przypadku utrzymywania się migotania komór można rozważyć podanie dodatkowej dożylnej dawki amiodaronu w wysokości 150 mg (lub 2,5 mg/kg).

Nie należy mieszać innych leków z amiodaronem w tej samej strzykawce.

Nie należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Nie ma szczegółowych danych dotyczących dawkowania u osób w podeszłym wieku.

Jednak u pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególne środki ostrożności ze względu na możliwość wystąpienia ciężkiej bradykardii lub zaburzeń przewodzenia.

Dzieci i młodzież

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania amiodaronu u dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2 ChPL.

W skład amiodaronu do podawania dożylnego wchodzi alkohol benzylowy (patrz punkt 6.1 ChPL). Ze względu na obecność alkoholu benzylowego, podawanie dożylne amiodaronu jest przeciwwskazane u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku do 3 lat. Donoszono o występowaniu „zespołu braku tchu”, ze skutkiem śmiertelnym u noworodków po podaniu dożylnym roztworów zawierających ten konserwant. Objawy obejmują gwałtowny początek „zespołu braku tchu”: niedociśnienie tętnicze, bradykardię i zapaść sercowo-naczyniową.

Sposób otwarcia ampułki:

Ampułkę należy przytrzymać w taki sposób, aby punkt kolorowy był skierowany w stronę osoby trzymającej (rys. 1). Górną część ampułki należy umieścić między kciukiem a palcem wskazującym (kciuk należy umieścić na kolorowym punkcie), a następnie należy nacisnąć ampułkę z tyłu (rys. 2 i

3).

Stosowanie materiałów medycznych z plastiku zawierających DEHP (2-dwuetyloheksyloftalan), w obecności roztworu amiodaronu do podawania dożylnego, może prowadzić do uwalniania DEHP. W celu minimalizowania ekspozycji pacjenta na DEHP zaleca się wykonanie końcowego rozcieńczenia amiodaronu przed infuzją i podawanie leku stosując zestawy nie zawierające DEHP.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Amiodaron może być podawany dożylnie tylko na oddziale intensywnego nadzoru kardiologicznego, gdzie pacjent jest starannie obserwowany (zapis EKG, wartości ciśnienia tętniczego).

Zaburzenia czynności serca

Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie świadczą o zatruciu amiodaronem.

Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkty 4.5 oraz 4.8 ChPL). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność wywoływania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes. .

Zaburzenia układu oddechowego

Wystąpienie duszności oraz nieproduktywnego kaszlu może być związane z efektem toksycznym w stosunku do tkanki płucnej, jak np. śródmiąższowym zapaleniem płuc. Opisywano bardzo rzadkie przypadki śródmiąższowego zapalenia płuc po zastosowaniu amiodaronu w formie dożylnej. W przypadku podejrzenia takiego rozpoznania u pacjenta, u którego wystąpiła duszność wysiłkowa izolowana lub połączona z pogorszeniem staniu ogólnego pacjenta (zmęczenie, spadek masy ciała, gorączka), należy wykonać badanie radiologiczne klatki piersiowej. W takim przypadku należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zazwyczaj odwracalne po wczesnym odstawieniu amiodaronu (objawy kliniczne ustępują zazwyczaj po upływie 3 do 4 tygodni, z następową stopniową poprawą wyników badań radiologicznych oraz badań czynnościowych płuc, w okresie kilku miesięcy). Należy rozważyć także wprowadzenie leczenia z zastosowaniem kortykosteroidów

Obserwowano bardzo rzadkie przypadki ciężkich powikłań oddechowych, niekiedy prowadzących do zgonu, zazwyczaj w okresie bezpośrednio po zabiegach chirurgicznych (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych); wskazywano na możliwą interakcję z tlenem w wysokim stężeniu (patrz punkt 4.5 ChPL).

Zaburzenia czynności wątroby

Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie wyników prób czynnościowych wątroby (aminotransferazy) począwszy od momentu włączenia terapii amiodaronem. Ostre (włącznie z ciężką niewydolnością czynnościową komórki wątrobowej lub niewydolnością wątroby, prowadzącą niekiedy do zgonu) i przewlekłe zaburzenia czynności wątroby mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej formy leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Dlatego, w przypadku wzrostu wartości stężeń aminotransferaz powyżej wartości trzykrotnie przekraczającej górną granicę normy należy zmniejszyć dawkę amiodaronu, lub przerwać leczenie. Nasilenie klinicznych i biologicznych objawów przewlekłych zaburzeń funkcji wątroby w wyniku doustnego stosowania amiodaronu może być minimalne (hepatomegalia, wzrost aktywności transaminaz do wartości 5-krotnie przekraczających górną granicę normy) i odwracalne po przerwaniu leczenia, niemniej opisywano także występowanie zaburzeń prowadzących do zgonu.

Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5 ChPL)

Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), pobudzające leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.

Znieczulenie

Należy poinformować anestezjologa przed zabiegiem operacyjnym o stosowaniu amiodaronu.

W celu uniknięcia niepożądanych reakcji w miejscu podania leku amiodaron należy podawać poprzez dostęp do żył centralnych (patrz punkt 4.8 ChPL).

Dzieci i młodzież

Amiodaron w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera alkohol benzylowy w stężeniu 20 mg/ml. Alkohol benzylowy może powodować reakcje toksyczne i alergiczne u niemowląt i dzieci w wieku do 3 lat.

Dalsze informacje dotyczące specjalnych ostrzeżeń przy przewlekłym stosowaniu amiodaronu zawarte są w Charakterystyce Produktu Leczniczego dla amiodaronu w tabletkach 200 mg (np. Cordarone, tabletki 200 mg).

Przedawkowanie

Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu.

Opisano sporadyczne przypadki bradykardii zatokowej, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo - komorowego (blok serca), napadów częstoskurczu komorowego typu torsades de pointes, niewydolności krążenia i uszkodzenia wątroby.

Leczenie powinno być objawowe. Amiodaronu ani jego metabolitów nie można usunąć przez dializę.

11