Imeds.pl

Ebetrexat 10 Mg/Ml

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Ebetrexat, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

Methotrexatum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta.

-    Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

-    Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.

-    Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.

Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

-    Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Spis treści ulotki:

1.    Co to jest lek Ebetrexat i w jakim celu się go stosuje

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ebetrexat

3.    Jak stosować lek Ebetrexat

4.    Możliwe działania niepożądane

5.    Jak przechowywać lek Ebetrexat

6.    Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest lek Ebetrexat i w jakim celu się go stosuje

Ebetrexat jest lekiem o następujących właściwościach:

♦    zakłóca wzrost niektórych szybko dzielących się komórek w organizmie (działanie przeciwnowotworowe);

♦    osłabia niepożądane reakcje obronne organizmu (działa immunosupresyjnie);

♦    działa przeciwzapalnie.

Ebetrexat stosuje się w leczeniu pacjentów z:

♦    czynnym reumatoidalnym zapaleniem stawów u dorosłych;

♦    wielostawowymi (czyli z zajęciem 5 lub więcej stawów) postaciami ciężkiego, czynnego młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów, jeśli leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) okazało się nieskuteczne;

♦ ciężką, oporną na leczenie łuszczycą prowadzącą do niesprawności, w której nie uzyskano wystarczającej odpowiedzi na inne rodzaje leczenia, takie jak fototerapia, fotochemioterapia (PUVA) czy retinoidy oraz z ciężką łuszczycą stawową (łuszczycowe zapalenie stawów)

u dorosłych pacjentów.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ebetrexat

Ważne ostrzeżenie dotyczące dawkowania metotreksatu:

Metotreksat stosowany w leczeniu chorób reumatycznych lub chorób skóry wolno podawać tylko raz w tygodniu.

Niewłaściwe dawkowanie metotreksatu może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, które mogą zakończyć się zgonem. Należy bardzo dokładnie zapoznać się z treścią punktu 3 tej ulotki.

W razie jakichkolwiek pytań, przed stosowaniem leku Ebetrexat należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.


Kiedy nie stosować leku Ebetrexat

♦ Jeśli pacjent ma uczulenie na metotreksat lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienione w punkcie 6).

♦    Jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek (lekarz ocenia, czy choroba jest ciężka).

♦ Jeśli pacjent ma ciężką chorobę wątroby (lekarz ocenia, czy choroba jest ciężka).

♦    Jeśli u pacjenta stwierdzono zaburzenia układu krwiotwórczego.

♦ Jeśli pacjent spożywa duże ilości alkoholu.

♦    Jeśli pacjent ma zaburzenia czynności układu odpornościowego.

♦    Jeśli pacjent ma ciężkie lub współistniejące zakażenie, np. gruźlicę lub zakażenie HIV.

♦    Jeśli pacjent ma chorobę wrzodową.

♦ Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią (patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”).

♦ Jeśli pacjent otrzymuje w tym samym czasie szczepionki zawierające żywe drobnoustroje.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Ebetrexat należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, jeśli:

♦    pacjent choruje na cukrzycę i jest leczony insuliną;

♦ pacjent ma nieaktywne, przewlekłe zakażenie (np. gruźlicę, zapalenie wątroby typu B lub C, półpasiec);

♦    pacjent choruje lub chorował w przeszłości na chorobę nerek lub wątroby;

♦    pacjent ma zaburzenia czynności płuc;

♦    pacjent ma znaczną nadwagę;

♦    u pacjenta gromadzi się płyn w jamie brzusznej (wodobrzusze) lub w przestrzeni między płucami a klatką piersiową (wysięk opłucnowy);

♦    pacjent jest odwodniony lub ma zaburzenia prowadzące do odwodnienia (wymioty, biegunka, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej).

Lek należy stosować raz w tygodniu.

Niewłaściwe stosowanie metotreksatu może prowadzić do ciężkich, w tym potencjalnie śmiertelnych działań niepożądanych.

Należy bardzo uważnie przeczytać rozdział 3 tej ulotki.

Podczas stosowania metotreksatu może dojść do nawrotu objawów zapalenia skóry wywołanego napromienianiem (popromienne zapalenie skóry) lub oparzeniem słonecznym (tzw. „reakcja przypomnienia”).

Dzieci, młodzież i osoby w podeszłym wieku

Dawkowanie zależy od masy ciała pacjenta. Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów w wieku poniżej 3 lat ze względu na niewystarczające doświadczenie w tej grupie wiekowej.

Podczas stosowania leku Ebetrexat należy szczególnie uważnie kontrolować stan dzieci i pacjentów w podeszłym wieku, aby możliwie jak najwcześniej rozpoznać ewentualne działania niepożądane.

Dawki leku stosowane u pacjentów w podeszłym wieku powinny być względnie małe ze względu na związane z wiekiem zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz zmniejszoną rezerwę folianów.

Specjalne środki ostrożności podczas stosowania leku Ebetrexat

Ebetrexat może przepisywać wyłącznie lekarz z odpowiednim doświadczeniem w leczeniu danej choroby metotreksatem.

Metotreksat może przemijaj ąco wpływać na wytwarzanie plemników i owulację. Pacjenci i ich partnerzy nie powinni planować poczęcia dziecka (zajścia w ciążę lub ojcostwa) podczas leczenia metotreksatem i przez co najmniej sześć miesięcy po zakończeniu leczenia. Patrz także punkt „Ciąża i karmienie piersią”.

Narażenie na promieniowanie UV podczas terapii lekiem Ebetrexat może nasilić zmiany skórne związane z łuszczycą.

Zalecane badania kontrolne oraz ostrzeżenia

Nawet po zastosowaniu małych dawek leku Ebetrexat mogą wystąpić ciężkie działania niepożądane. W celu odpowiednio wczesnego wykrycia tych działań lekarz musi przeprowadzać badania kontrolne i laboratoryjne.

Przed rozpoczęciem leczenia

Przed rozpoczęciem leczenia lekarz może zlecić wykonanie badań krwi i sprawdzić czynność nerek i wątroby. Może również zalecić wykonanie zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej. Dalsze badania mogą być także przeprowadzane w trakcie leczenia i po jego zakończeniu. Należy pamiętać o wyznaczonych terminach badań krwi.

Jeśli wynik któregokolwiek z tych badań okaże się nieprawidłowy, leczenie zostanie wznowione dopiero wówczas, gdy wszystkie badane wskaźniki powrócą do normy.

Inne leki i Ebetrexat

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Jeśli lekarz przepisuje pacjentowi inne leki, należy poinformować go o stosowaniu leku Ebetrexat. Szczególnie ważne jest, aby poinformować lekarza o stosowaniu:

♦    innych leków stosowanych w reumatoidalnym zapaleniu stawów lub łuszczycy, takich jak leflunomid, sulfasalazyna (stosowana też w leczeniu wrzodziejącego zapalenia okrężnicy), kwas acetylosalicylowy, fenylobutazon lub aminofenazon;

♦    alkoholu (należy go unikać);

♦    żywych szczepionek;

♦    azatiopryny (stosowanej w zapobieganiu odrzucenia przeszczepionego narządu);

♦    retinoidów (stosowanych w leczeniu łuszczycy i innych chorób skórnych);

♦    leków przeciwdrgawkowych (zapobiegających napadom padaczkowym);

♦    leków przeciwnowotworowych;

♦    barbituranów (leków nasennych do wstrzykiwań);

♦    leków uspokajających;

♦    doustnych środków antykoncepcyjnych;

♦    probenecydu (stosowanego w leczeniu dny);

♦    antybiotyków;

♦    pirymetaminy (stosowanej w zapobieganiu i leczeniu malarii);

♦    preparatów witaminowych zawierających kwas foliowy;

♦    inhibitorów pompy protonowej (stosowanych w leczeniu silnej zgagi lub wrzodów);

♦    teofiliny (stosowanej w leczeniu astmy).

Ebetrexat z jedzeniem, piciem i alkoholem

Podczas leczenia lekiem Ebetrexat należy unikać spożywania alkoholu, a także nadmiernej ilości kawy, napojów zawierających kofeinę i czarnej herbaty.

Podczas leczenia lekiem Ebetrexat należy pić dużo płynów, gdyż odwodnienie (zmniejszenie ilości wody w organizmie) może nasilić toksyczne działania leku Ebetrexat.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

Ciąża

Nie należy stosować leku Ebetrexat, jeśli pacjentka jest w ciąży lub planuje ciążę. Metotreksat może spowodować wystąpienie wad wrodzonych, działać szkodliwie na nienarodzone dziecko lub wywołać poronienie. Dlatego bardzo ważne jest, aby leku nie stosować u kobiet w ciąży lub planujących ciążę. U pacjentek w wieku rozrodczym należy jednoznacznie wykluczyć ciążę, np. wykonując test ciążowy przed rozpoczęciem leczenia. Pacjentka powinna unikać zajścia w ciążę w trakcie leczenia metotreksatem oraz przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu terapii. W tym celu konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji przez cały ten czas (patrz także punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jeśli jednak kobieta zajdzie w ciążę podczas leczenia, powinna zasięgnąć porady lekarza na temat związanego z leczeniem ryzyka uszkodzenia płodu.

Jeśli pacjentka planuje ciążę, lekarz prowadzący może skierować ją przed rozpoczęciem leczenia na specjalistyczną konsultację, gdyż metotreksat może wykazywać działanie genotoksyczne, co oznacza, że może powodować uszkodzenie genetyczne.

Karmienie piersią

Nie należy karmić piersią podczas leczenia, gdyż metotreksat przenika do mleka kobiecego. Jeśli lekarz prowadzący uzna leczenie metotreksatem za bezwzględnie konieczne w tym czasie, należy przerwać karmienia piersią.

Płodność mężczyzn

Metotreksat może mieć działanie genotoksyczne. Oznacza to, że może powodować zmiany genetyczne. Metotreksat może wpływać na wytwarzanie plemników i owulację, z możliwością wywoływania wad wrodzonych. Dlatego pacjenci leczeni metotreksatem nie powinni planować ojcostwa w czasie leczenia oraz przez co najmniej 6 miesięcy po jego zakończeniu. Ze względu na to, że metotreksat może spowodować niepłodność, należy zasięgnąć porady o możliwości przechowania nasienia przed rozpoczęciem leczenia (patrz także punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Podczas stosowania leku Ebetrexat mogą wystąpić działania niepożądane ze strony centralnego układu nerwowego, takie jak uczucie zmęczenia i zawroty głowy. W niektórych przypadkach mogą one zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jeśli pacjent odczuwa zmęczenie lub zawroty głowy, nie powinien prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Ebetrexat zawiera sód

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) sodu na dawkę tygodniową, tzn. zasadniczo „nie zawiera sodu”.

3. Jak stosować lek Ebetrexat

Ebetrexat może być przepisywany wyłącznie przez lekarzy znających właściwości różnych leków i sposób ich działania.

Ebetrexat należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Ebetrexat podaje się tylko raz na tydzień. Wspólnie z lekarzem należy wybrać odpowiedni dzień tygodnia, w którym wykonywanie będzie wstrzyknięcie.

Niewłaściwe stosowanie leku Ebetrexat może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, które mogą zakończyć się zgonem.

Zalecana dawka to:

Dawkowanie u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów

Zalecana dawka początkowa wynosi 7,5 mg metotreksatu raz na tydzień. Ebetrexat podaje się w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym, domięśniowym lub dożylnym (patrz punkt „Sposób podawania leku i czas trwania leczenia”).

Jeśli Ebetrexat nie jest wystarczaj ąco skuteczny, a pacjent go dobrze toleruje, lekarz może zwiększyć dawkę. Średnia dawka tygodniowa metotreksatu wynosi 15-20 mg. Na ogół nie należy przekraczać tygodniowej dawki 25 mg. Po uzyskaniu zamierzonego wyniku terapeutycznego dawkę należy, jeśli to możliwe, stopniowo zmniejszać do uzyskania najmniejszej skutecznej dawki podtrzymującej.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Dawkowanie u dzieci i młodzieży z wielostawowymi postaciami młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów

Zalecana dawka wynosi 10-15 mg/m2 powierzchni ciała na tydzień. W razie niewystarczającej odpowiedzi na leczenie, lekarz może zwiększyć dawkę tygodniową do 20 mg/m2 powierzchni ciała na tydzień. Konieczne jest wtedy częstsze wykonywanie badań kontrolnych. Ze względu na ograniczoną liczbę danych dotyczących dożylnego podawania leku dzieciom i młodzieży, metotreksat należy podawać tylko we wstrzyknięciu podskórnym i domięśniowym.

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci w wieku poniżej 3 lat ze względu na niewystarczające doświadczenie w tej grupie wiekowej.

Dorośli z ciężką postacią łuszczycy zwykłej lub łuszczycowym zapaleniem stawów

Zaleca się podanie jednorazowej dawki próbnej 5-10 mg, aby ocenić możliwe działania toksyczne.

Dawkę tę można podać podskórnie, domięśniowo lub dożylnie.

Jeśli po tygodniu nie wystąpią zmiany liczby krwinek, leczenie kontynuuje się dawką około 7,5 mg. Dawkę tę można stopniowo zwiększać (o 5-7,5 mg na tydzień, kontrolując liczbę krwinek) aż do uzyskania optymalnych wyników leczenia. Na ogół nie należy przekraczać tygodniowej dawki 30 mg. Po osiągnięciu zamierzonego wyniku terapeutycznego, dawkę należy zmniejszać co tydzień do uzyskania najmniejszej skutecznej dawki podtrzymującej u danego pacjenta.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne może być zmniejszenie dawki.

Sposób podawania leku i czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia ustala lekarz prowadzący. Ebetrexat stosuje się we wstrzyknięciu raz na tydzień! Zaleca się wybór jednego dnia w tygodniu, w którym wykonuje się wstrzyknięcie leku. Ebetrexat jest podawany we wstrzyknięciu podskórnym, domięśniowym lub dożylnym.

Dzieciom i młodzieży leku nie wolno podawać dożylnie.

Leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów, młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów, łuszczycy zwykłej i łuszczycowego zapalenia stawów wymaga długotrwałego stosowania leku Ebetrexat.

Reumatoidalne zapalenie stawów

Złagodzenie objawów obserwuje się zwykle po 4-8 tygodniach leczenia.

Po odstawieniu leku Ebetrexat objawy mogą powrócić.

Ciężkie postacie łuszczycy zwykłej i łuszczycowe zapalenie stawów (psoriasis arthropatica) Oczekiwana reakcja na leczenie występuje na ogół po 2-6 tygodniach. W zależności od nasilenia objawów i wartości wskaźników laboratoryjnych, leczenie należy kontynuować lub przerwać.

Na początku leczenia lek Ebetrexat może być podawany przez personel medyczny. Lekarz prowadzący może jednak zdecydować, że właściwe jest, aby pacjent nauczył się samodzielnie wykonywać podskórne wstrzyknięcie leku Ebetrexat. W takim przypadku pacjent zostanie odpowiednio przeszkolony. W żadnym wypadku nie należy samodzielnie wykonywać wstrzyknięcia bez odpowiedniego przeszkolenia.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Ebetrexat

Należy stosować dawkę zaleconą przez lekarza prowadzącego. Nigdy nie należy jej samodzielnie zmieniać.

W razie podejrzenia, że pacjent (lub ktoś inny) zastosował większą dawkę leku niż powinien, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub oddziałem ratunkowym najbliższego szpitala. Tylko lekarz może zadecydować o rodzaju podjętych metod leczenia, zależnie od ciężkości objawów zatrucia. Przedawkowanie metotreksatu może spowodować ciężkie reakcje toksyczne. Do objawów przedawkowania należą: łatwe powstawanie siniaków lub krwawienia, nieuzasadnione osłabienie, rany w jamie ustnej, nudności, wymioty, czarne lub krwiste stolce, odkrztuszanie krwi lub wymioty z treścią przypominającą fusy od kawy oraz oddawanie mniejszej ilości moczu. Patrz także punkt 4.

Pacjenci zgłaszający się do szpitala lub lekarza powinni zabrać ze sobą opakowanie leku.

Odtrutką stosowaną w przypadku zatrucia jest folinian wapnia.

Pominięcie zastosowania leku Ebetrexat

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Należy kontynuować przyjmowanie zaleconej dawki leku. Należy zwrócić się o poradę do lekarza.

Przerwanie stosowania leku Ebetrexat

Nie należy przerywać lub kończyć leczenia lekiem Ebetrexat bez uzgodnienia tego z lekarzem.

W razie podejrzewania ciężkich działań niepożądanych należy natychmiast zasięgnąć porady lekarza.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

4. MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli u pacjenta wystąpi nagle świszczący oddech, trudności w oddychaniu, obrzęk powiek, twarzy lub warg, wysypka lub świąd (zwłaszcza obejmujące całe ciało).

Ciężkie działania niepożądane

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią wymienione niżej działania niepożądane:

♦ dolegliwości płucne (objawem może być ogólne złe samopoczucie; suchy, drażniący kaszel; skrócenie oddechu, duszność podczas spoczynku, ból w klatce piersiowej lub gorączka);

♦    silne łuszczenie się skóry lub powstawanie pęcherzy skórnych;

♦    niewyjaśnione krwawienie (w tym krwawe wymioty) lub powstawanie siniaków;

♦    ciężka biegunka;

♦    owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej;

♦    czarne lub smoliste stolce;

♦    krew w moczu lub w kale;

♦    drobne czerwone plamki na skórze;

♦    gorączka;

♦    zażółcenie skóry (żółtaczka);

♦    ból lub trudności w oddawaniu moczu;

♦    uczucie pragnienia i (lub) częste oddawanie moczu;

♦    napady padaczkowe (drgawki);

♦    utrata przytomności;

♦    nieostre widzenie lub zaburzenia widzenia;

♦    zaburzenia dotyczące mózgu.

Zgłaszano również następujące działania niepożądane:

Bardzo często (mogą występować częściej niż u 1 na 10 osób):

utrata apetytu, nudności, wymioty, ból brzucha, zapalenie i owrzodzenie jamy ustnej i gardła, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych

Często (mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 osób):

zmniejszenie wytwarzania komórek krwi ze zmniejszeniem liczby krwinek białych i (lub) czerwonych lub płytek krwi (leukopenia, niedokrwistość, małopłytkowość), ból głowy, uczucie zmęczenia, ospałość, zapalenie płuc z suchym, nieproduktywnym kaszlem, skróceniem oddechu i gorączką, biegunka, wysypka, zaczerwienienie skóry, świąd.

Niezbyt często (mogą występować rzadziej niż u 1 na 100 osób):

zmniejszenie liczby krwinek i płytek krwi, zawroty głowy, dezorientacja, depresja, napady padaczkowe, zapalenie naczyń krwionośnych, uszkodzenie płuc, wrzody i krwotoki z przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, zmniejszenie stężenia białka we krwi, pokrzywka (bez innych objawów), nadwrażliwość skóry na światło słoneczne, brązowe zabarwienie skóry, wypadanie włosów, powiększenie guzków reumatycznych, półpasiec, bolesność zmian łuszczycowych, bóle stawów lub mięśni, osteoporoza (zmniejszenie masy kostnej), zapalenie i owrzodzenie pęcherza moczowego (może przebiegać z krwiomoczem), bolesne oddawanie moczu, ciężkie reakcje alergiczne, zapalenie i owrzodzenie pochwy, powolne gojenie się ran.

Rzadko (mogą występować rzadziej niż u 1 na 1000 osób):

zapalenie „worka” okalającego serce (osierdzia), płyn w osierdziu, ciężkie zaburzenia widzenia, wahania nastroju, niskie ciśnienie tętnicze krwi, zakrzepy krwi, ból gardła, zatrzymanie oddychania, astma, zapalenie układu trawiennego, krwawe stolce, zapalenie dziąseł, zaburzenia trawienia, ostre zapalenie wątroby, zmiana zabarwienia paznokci, trądzik, obecność czerwonych lub fioletowych plam na skutek krwawień, złamania kości, niewydolność nerek, zmniejszenie ilości lub brak moczu, zaburzenia elektrolitowe, nieprawidłowe wytwarzanie nasienia, zaburzenia miesiączkowania.

Bardzo rzadko (mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 000 osób):

zakażenia, ciężka niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, obrzęk węzłów chłonnych, bezsenność, ból, osłabienie mięśni, uczucie mrowienia, zaburzenia smaku (metaliczny posmak w ustach), zapalenie opon rdzeniowo-mózgowych (błon pokrywających mózg), powodujące porażenia lub wymioty, zaczerwienienie oczu, uszkodzenie siatkówki oka, płyn w płucach, krwiste wymioty, opryszczka warg, obecność białka w moczu, gorączka, brak popędu płciowego, zaburzenia w osiągnięciu wzwodu, zakażenie wału paznokciowego u rąk, ciężkie powikłania w obrębie przewodu pokarmowego, czyraki, obecność małych naczynek krwionośnych na skórze, zakażenia grzybicze, uszkodzenie naczyń krwionośnych skóry, upławy z dróg rodnych, niepłodność, powiększenie piersi u mężczyzn (ginekomastia).

Po podaniu domięśniowym często mogą wystąpić działania niepożądane (uczucie pieczenia) lub uszkodzenie tkanki (powstanie jałowego ropnia, zanik tkanki tłuszczowej) w miejscu podania. Podskórne podanie metotreksatu jest dobrze tolerowane. Obserwowano tylko lekkie reakcje skórne, zmniejszające się podczas trwania leczenia.

Metotreksat może spowodować zmniejszenie liczby krwinek białych i osłabienie odporności na zakażenia. Jeśli u pacjenta wystąpi zakażenie z takimi objawami, jak gorączka i znaczne pogorszenie ogólnego stanu zdrowia, albo gorączka i objawy miejscowego zakażenia (ból gardła i [lub] ból krtani i [lub] ból w obrębie jamy ustnej), albo zaburzenia oddawania moczu, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza. Lekarz zaleci wykonanie badań krwi w celu stwierdzenia, czy nie zmniejszyła się liczba krwinek białych (nie wystąpiła agranulocytoza). Ważne jest poinformowanie lekarza o stosowaniu leku Ebetrexat.

Metotreksat może wywoływać ciężkie (niekiedy zagrażające życiu) działania niepożądane. Dlatego lekarz zaleci przeprowadzenie badań w celu wykrycia ewentualnych zmian w obrazie krwi (np. zmniejszonej liczby krwinek białych, małej liczby płytek krwi, obecności chłoniaka) oraz zmian w nerkach i wątrobie.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

5. Jak przechowywać lek Ebetrexat

Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować leku Ebetrexat po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie ampułko-strzykawki i na pudełku po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Nie zamrażać.

Lek należy zastosować bezpośrednio po otwarciu.

Nie wolno stosować leku Ebetrexat, jeśli roztwór nie jest klarowny lub zawiera wytrącone cząstki.

Lek przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Niewykorzystany roztwór należy usunąć!

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Ebetrexat

Substancją czynną leku jest metotreksat.

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 mg metotreksatu (w postaci 10,97 mg metotreksatu disodowego)

1 ampułko-strzykawka z 0,75 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg metotreksatu.

1 ampułko-strzykawka z 1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 mg metotreksatu.

1 ampułko-strzykawka z 1,5 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 15 mg metotreksatu.

1 ampułko-strzykawka z 2 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 mg metotreksatu.

Pozostałe składniki to: sodu wodorotlenek, sodu chlorek i woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda lek Ebetrexat i co zawiera opakowanie

Ebetrexat w ampułko-strzykawkach jest klarownym, żółtym roztworem do wstrzykiwań.

Każde opakowanie zawiera 1, 4 lub 5 ampułko-strzykawek z 0,75 ml, 1,0 ml, 1,5 ml lub 2,0 ml roztworu do wstrzykiwań, jednorazowe igły do wstrzykiwań i gaziki nasączone alkoholem.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca Ebewe Pharma Ges.m.b.H. Nfg. KG Mondseestrasse 11 A-4866 Unterach, Austria

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji o leku oraz jego nazwach w innych państwach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do:

Sandoz Polska Sp. z o.o. ul. Domaniewska 50 C 02-672 Warszawa tel. 22 209 70 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: styczeń 2014 Logo Ebewe

Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego

Instrukcja dotycząca stosowania, sposobu postępowania oraz utylizacji

Roztwór powinien być przejrzysty i nie zawierać cząstek.

Sposób postępowania i utylizacji powinien być zgodny z krajowymi przepisami dotyczącymi przygotowywania innych leków cytotoksycznych. Pracownice służby zdrowia będące w ciąży nie powinny mieć kontaktu i (lub) podawać produktu leczniczego Ebetrexat.

Lek przeznaczony jest do jednorazowego użycia. Niewykorzystany roztwór należy usunąć. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi utylizacji leków cytotoksycznych.

Niezgodności

Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności.

Szczególne środki ostrożności dotyczące przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przez światłem.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.

Nie zamrażać.

Instrukcja podawania podskórnego, krok po kroku

•    Otworzyć pudełko i uważnie przeczytać ulotkę dołączoną do opakowania.

•    Wyjąć wewnętrzne opakowanie z ampułko-strzykawką i igłą w ochronnej osłonce.

•    Pociągając boczną klapkę, otworzyć opakowanie wewnętrzne. Wyjąć ampułko-strzykawkę z opakowania.

•    Zdjąć (ruchem obrotowym) szarą gumową zatyczkę ze strzykawki, nie dotykając odsłoniętej końcówki ampułko-strzykawki.

• Strzykawkę odłożyć ponownie do sterylnego opakowania wewnętrznego. Żółty roztwór nie będzie wyciekał ze strzykawki.

• Następnie otworzyć górną część opakowania igły w ochronnej osłonce. Nie należy dotykać palcami okrągłego sterylnego otworu. W tym celu należy trzymać osłonkę za dolny koniec.

• Dołączyć igłę z ochronną osłonką do ampułko-strzykawki i przymocować ją (obrót zgodnie z ruchem wskazówek zegara). Gotową do użycia ampułko-strzykawkę odłożyć na bok.

• Wybrać miejsce wstrzyknięcia. Okrężnym ruchem przetrzeć miejsce wstrzyknięcia gazikiem nasączonym alkoholem. Nie dotykać zdezynfekowanego miejsca wkłucia.

• Zdjąć ochronną osłonkę igły, a następnie odłożyć ją na bok.

• Nie należy dotykać sterylnej igły. Jeśli do tego dojdzie, należy poprosić lekarza lub farmaceutę o użycie nowej igły. Przytrzymując skórę dwoma palcami, utworzyć fałd skórny i wkłuć igłę ampułko-strzykawki w pozycji prawie pionowej.

• Wprowadzić igłę do końca w fałd skórny. Następnie powoli przyciskać tłok strzykawki, wstrzykując cały roztwór pod skórę.

• Ostrożnie wyciągnąć igłę z fałdu skórnego i przyłożyć gazik w miejsce wkłucia. Nie należy

Żeby uniknąć ukłucia, utylizować zużytą strzykawkę w specjalnym pojemniku.


11 AT/H/0222/001/P/001