Imeds.pl

Enilor 5 Mg

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Enilor, 1,25 mg, tabletki powlekane Enilor, 2,5 mg, tabletki powlekane Enilor, 3,75 mg, tabletki powlekane Enilor, 5 mg, tabletki powlekane Enilor, 7,5 mg, tabletki powlekane Enilor, 10 mg, tabletki powlekane

2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Enilor, 1,25 mg: Enilor, 2,5 mg: Enilor, 3,75 mg: Enilor, 5 mg: Enilor, 7,5 mg: Enilor, 10 mg:


Każda tabletka powlekana zawiera 1,25 mg bisoprololu fumaranu, co odpowiada 1,06 mg bisoprololu.

Każda tabletka powlekana zawiera 2,5 mg bisoprololu fumaranu, co odpowiada 2,12 mg bisoprololu.

Każda tabletka powlekana zawiera 3,75 mg bisoprololu fumaranu, co odpowiada 3,18 mg bisoprololu.

Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg bisoprololu fumaranu, co odpowiada 4,24 mg bisoprololu.

Każda tabletka powlekana zawiera 7,5 mg bisoprololu fumaranu, co odpowiada 6,36 mg bisoprololu.

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg bisoprololu fumaranu, co odpowiada 8,48 mg bisoprololu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1

3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Enilor, 1,25 mg, tabletki powlekane

Białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o średnicy 5,2 mm, z wytłoczonym „P” po jednej stronie oraz „1” po drugiej stronie.

Enilor, 2,5 mg, tabletki powlekane

Białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o średnicy 5,2 mm, z wytłoczonym „P” i linią podziału po jednej stronie oraz „2” po drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na połowy.

Enilor, 3,75 mg, tabletki powlekane

Białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o średnicy 6,2 mm, z wytłoczonym „P” i linią podziału po jednej stronie oraz „3” po drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na połowy.

Enilor, 5 mg, tabletki powlekane

Białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o średnicy 6,7 mm, z wytłoczonym „P” i linią podziału po jednej stronie oraz „5” po drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na połowy.

Enilor, 7,5 mg, tabletki powlekane

Białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o średnicy 7,8 mm, z wytłoczonym „P” i linią podziału po jednej stronie oraz „7” po drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na połowy.

Enilor, 10 mg, tabletki powlekane

Białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o średnicy 8,8 mm, z wytłoczonym „P” i linią podziału po jednej stronie oraz „10” po drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na połowy.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.


4.1    Wskazania do stosowania

Leczenie stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z zaburzeniem czynności skurczowej lewej komory w skojarzeniu z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi, a także w razie konieczności z glikozydami naparstnicy (Dodatkowe informacje, patrz punkt 5.1).

4.2    Dawkowanie i sposób podawania

Sposób podawania

Bisoprolol w tabletkach należy przyjmować rano. Można go przyjmować podczas posiłku. Tabletki należy połykać w całości, popijając płynem. Nie należy rozgryzać tabletek.

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca

Standardowo w leczeniu przewlekłej niewydolności serca stosuje się inhibitory ACE (lub, w przypadku nietolerancji inhibitorów ACE, leki z grupy antagonistów receptora angiotensyny), leki beta-adrenolityczne, leki moczopędne oraz, jeśli to wskazane, glikozydy naparstnicy. Leczenie bisoprololem należy rozpoczynać u pacjentów w stabilnym stanie klinicznym (bez zaostrzenia niewydolności serca).

Zalecane jest, aby lekarz prowadzący miał doświadczenie w leczeniu przewlekłej niewydolności serca.

W okresie ustalania dawki i później możliwe jest przemijające nasilenie niewydolności serca, wystąpienie niedociśnienia lub bradykardii.

Etapy dostosowania dawki

Leczenie stabilnej, przewlekłej niewydolności serca bisoprololem wymaga fazy dostosowania dawki.

Leczenie bisoprololem rozpoczyna się stopniowo, zwiększając dawkę według następuj ącego schematu: 1,25 mg raz na dobę przez 1 tydzień; w przypadku dobrej tolerancji, dawkę można zwiększyć do

2.5    mg raz na dobę przez kolejny tydzień; w przypadku dobrej tolerancji, dawkę można zwiększyć do 3,75 mg raz na dobę przez następny tydzień; w przypadku dobrej tolerancji, dawkę można zwiększyć do 5 mg raz na dobę przez 4 kolejne tygodnie; w przypadku dobrej tolerancji, dawkę można zwiększyć do

7.5    mg raz na dobę przez 4 kolejne tygodnie; w przypadku dobrej tolerancji, dawkę można zwiększyć do 10 mg raz na dobę w leczeniu podtrzymującym.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 10 mg bisoprololu raz na dobę.

W trakcie ustalania dawki zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów życiowych (częstości akcji serca, ciśnienia tętniczego) oraz obserwacj ę pacjenta pod kątem występowania objawów nasilenia niewydolności serca. Objawy te mogą wystąpić już w pierwszym dniu po rozpoczęciu leczenia.

Modyfikacja leczenia

Jeśli maksymalna zalecana dawka nie jest dobrze tolerowana, można rozważyć stopniowe zmniejszenie dawki.

W przypadku przemijającego nasilenia niewydolności serca, niedociśnienia lub bradykardii, zaleca się ponowne przeanalizowanie dawkowania jednocześnie stosowanych leków. Może być również konieczne czasowe zmniejszenie dawki bisoprololu lub rozważenie jego odstawienia.

Zawsze w przypadku ponownego ustabilizowania stanu klinicznego pacjenta należy rozważyć wznowienie podawania i (lub) zwiększenie dawki bisoprololu.

W przypadku rozważania decyzji o odstawieniu produktu leczniczego, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, ponieważ nagłe przerwanie leczenia może prowadzić do ostrego pogorszenia się stanu pacjenta. Leczenie bisoprololem stabilnej, przewlekłej niewydolności serca jest zwykle długotrwałe.

Zaburzenia czynności nerek lub wątroby

Brak danych dotyczących farmakokinetyki bisoprololu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i

zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Zatem w tej populacji pacjentów należy zachować szczególną ostrożność podczas zwiększania dawki produktu leczniczego.

Osoby w podeszłym wieku

Nie jest konieczne dostosowywanie dawkowania produktu leczniczego.

Dzieci i młodzież

Nie ma doświadczenia w stosowaniu bisoprololu u dzieci, dlatego nie zaleca się stosowania produktu leczniczego u dzieci.

4.3    Przeciwwskazania

Stosowanie bisoprololu jest przeciwwskazane u pacjentów z:

• nadwrażliwością na bisoprolol lub na którąkolwiek substancj ę pomocniczą,

•    ostrą niewydolnością serca lub podczas incydentów dekompensacji niewydolności serca, wymagaj ących dożylnego stosowania leków inotropowych,

•    wstrząsem kardiogennym,

•    blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego lub trzeciego stopnia (bez stymulatora serca),

•    zespołem chorego węzła zatokowego,

•    blokiem zatokowo-przedsionkowym,

•    bradykardią objawową,

•    objawowym niedociśnieniem tętniczym,

•    ciężką astmą oskrzelową lub ciężką przewlekłą obturacyj ną chorobą płuc,

• ciężką postacią miażdżycy zarostowej tętnic obwodowych lub ciężkimi postaciami zespołu Raynauda,

•    nieleczonym guzem chromochłonnym nadnerczy (patrz punkt 4.4),

•    kwasicą metaboliczną,

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Specjalne ostrzeżenia

Leczenie bisoprololem stabilnej, przewlekłej niewydolności serca należy rozpocząć od etapu dostosowania dawki (patrz punkt 4.2).

Leczenia bisoprololem nie wolno przerywać nagle, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, chyba że zajdzie taka konieczność. Nagłe przerwanie leczenia może prowadzić do przejściowego zaostrzenia choroby serca (patrz punkt 4.2).

Środki ostrożności

Rozpoczęcie leczenia stabilnej, przewlekłej niewydolności serca bisoprololem wymaga regularnego monitorowania stanu pacjenta. Informacje na temat dawkowania i sposobu podawania, patrz punkt 4.2.

Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu bisoprololu u pacjentów z niewydolnością serca z następuj ącymi chorobami i stanami:

-    cukrzyca insulinozależna (typu I);

-    ciężkie zaburzenia czynności nerek;

-    ciężkie zaburzenia czynności wątroby;

-    kardiomiopatia restrykcyjna;

-    wrodzona wada serca;

-    istotna hemodynamicznie organiczna wada zastawki serca;

-    zawał serca w okresie ostatnich 3 miesięcy.

Bisoprolol trzeba stosować ostrożnie w przypadku:

- cukrzycy z dużymi wahaniami stężenia glukozy we krwi. Objawy hipoglikemii (np. tachykardia, kołatanie serca lub nasilone pocenie) mogą być maskowane;

- głodówki;

- w trakcie leczenia odczulającego. Podobnie jak w przypadku pozostałych leków beta-adrenolitycznych, bisoprolol może zwiększać wrażliwość na alergeny i stopień ciężkości reakcji anafilaktycznych. Leczenie adrenaliną nie zawsze przynosi spodziewany skutek terapeutyczny;

-    bloku przedsionkowo-komorowego pierwszego stopnia;

- dławicy Prinzmetala;

- miażdżycy zarostowej tętnic obwodowych. Nasilenie objawów może wystąpić szczególnie na początku leczenia.

U pacjentów z łuszczycą lub łuszczycą w wywiadzie można zastosować leki beta-adrenolityczne (np. bisoprolol) wyłącznie po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka leczenia.

Leczenie bisoprololem może maskować objawy nadczynności tarczycy.

U pacjentów z guzem chromochłonnym nadnerczy nie wolno stosować bisoprololu, dopóki nie zablokuje się receptorów adrenergicznych typu alfa.

U pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu blokada receptorów beta-adrenergicznych zmniejsza częstość występowania arytmii oraz niedokrwienia serca podczas indukcji i intubacji oraz w okresie pooperacyjnym. Obecnie zaleca się, aby utrzymywać blokadę receptorów beta-adrenergicznych w okresie okołooperacyjnym. Należy poinformować anestezjologa o stosowaniu beta-adrenolityku ze względu na możliwe interakcje z innymi lekami, mogącymi powodować bradyarytmie, osłabienie odruchowej tachykardii i zmniejszenie odruchowej zdolności do kompensacji utraty krwi. Jeśli przerwanie leczenia lekami beta-adrenolitycznymi przed zabiegiem chirurgicznym jest konieczne, odstawienie leku powinno być stopniowe i zakończyć się około 48 godzin przed znieczuleniem ogólnym.

W przypadku astmy oskrzelowej lub innych chorób obturacyjnych płuc, które mogą przebiegać objawowo zaleca się jednoczesne podawanie leków rozszerzających oskrzela. Sporadycznie u pacjentów z astmą może dojść do zwiększenia oporu oddechowego, w związku z tym konieczne może być zwiększenie dawki leków pobudzających receptory beta2-adrenergiczne.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Leczenie skojarzone niezalecane

Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, dizopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon): możliwe nasilenie wpływu na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz nasilenie ujemnego efektu inotropowego.

Antagoniści kanału wapniowego typu werapamilu oraz, w mniejszym stopniu, typu diltiazemu: ujemny wpływ na kurczliwość serca i przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Podanie dożylnie werapamilu u pacjentów przyjmuj ących leki beta-adrenolityczne może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i bloku przedsionkowo-komorowego.

Leki przeciwnadciśnieniowe o działaniu ośrodkowym (np. klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna): jednoczesne podanie leków przeciwnadciśnieniowych o działaniu ośrodkowym może prowadzić do dalszego zmniejszenia aktywności układu współczulnego, a zatem do zwolnienia czynności serca oraz pojemności minutowej serca i rozszerzenia naczyń krwionośnych. Nagłe odstawienie tych leków, zwłaszcza przed zaprzestaniem stosowania beta-adrenolityku, może wiązać się ze zwiększeniem ryzyka wystąpienia nadciśnienia „z odbicia”.

Antagoniści kanału wapniowego typu dihydropirydyny, jak felodypina i amlodypina: jednoczesne stosowanie może zwiększyć ryzyko niedociśnienia. Nie można także wykluczyć zwiększenia ryzyka dalszego pogorszenia czynności skurczowej komór u pacjentów z niewydolnością serca.

Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron): możliwość nasilenia wpływu na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego.

Leki parasympatykomimetyczne: jednoczesne stosowanie może spowodować wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego i zwiększać ryzyko wystąpienia bradykardii.

Beta-adrenolityki stosowane miejscowo (np. krople do oczu stosowane w jaskrze) mogą nasilić działania układowe bisoprololu.

Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe: nasilenie działania hipoglikemizującego. Zablokowanie aktywności receptorów beta-adrenergicznych może maskować objawy hipoglikemii.

Leki znieczulające: osłabienie tachykardii odruchowej oraz zwiększenie ryzyka wystąpienia niedociśnienia (dodatkowe informacje dotyczące znieczulenia ogólnego znajdują się także w punkcie 4.4).

Glikozydy naparstnicy: wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zwolnienie czynności serca.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): leki z tej grupy mogą osłabić hipotensyjne działanie bisoprololu.

P-sympatykomimetyki (np. izoprenalina, dobutamina): jednoczesne stosowanie z bisoprololem może osłabić działanie leków należących do obydwu grup.

Sympatykomimetyki pobudzające zarówno receptory P- i a-adrenergiczne (np. noradrenalina, adrenalina): podawane jednocześnie z bisoprololem mogą ujawnić ich działanie zwężające naczynia wynikaj ące z pobudzenia receptorów a-adrenergicznych, prowadząc do zwiększenia ciśnienia tętniczego i zaostrzenia objawów chromania przestankowego. Uważa się, że wystąpienie tego rodzaju interakcji jest bardziej prawdopodobne w przypadku nieselektywnych antagonistów receptora P-adrenergicznego.

Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi, a także z innymi lekami mogącymi powodować obniżenie ciśnienia tętniczego (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny) może wiązać się ze zwiększeniem ryzyka wystąpienia niedociśnienia.

Leczenie skojarzone do rozważenia:

Meflochina: zwiększenie ryzyka wystąpienia bradykardii.

Inhibitory monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B): nasilenie hipotensyjnego działania beta-adrenolityków, ale także ryzyko wystąpienia przełomu nadciśnieniowego.

Ryfampicyna: możliwe nieznaczne skrócenie okresu półtrwania bisoprololu w wyniku indukcji enzymów wątrobowych uczestniczących w metabolizmie leku. Zwykle nie jest konieczne dostosowywanie dawki.

Pochodne ergotaminy: zaostrzenie zaburzeń krążenia obwodowego.

4.6 Ciąża i laktacja

Ciąża

Ze względu na swoje działanie farmakologiczne bisoprolol może szkodliwie wpływać na ciążę i (lub) rozwój płodu bądź noworodka. Leki beta-adrenolityczne zmniejszają przepływ łożyskowy, co może powodować opóźnienie wzrostu płodu, śmierć wewnątrzmaciczną, poronienie lub poród przedwczesny.

U płodu i noworodka mogą wystąpić działania niepożądane (np. hipoglikemia, bradykardia). W razie konieczności leczenia lekami beta-adrenolitycznymi należy stosować P ^selektywne adrenolityki.

Nie zaleca się stosowania bisoprololu w okresie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. W przypadku konieczności leczenia bisoprololem należy monitorować przepływ maciczno-łożyskowy i rozwój płodu. W przypadku szkodliwego wpływu na ciążę lub płód należy rozważyć stosowanie innych metod leczenia. Noworodki muszą być dokładnie obserwowane. Objawy hipoglikemii i bradykardia występują najczęściej w pierwszych 3 dobach życia noworodka.

Karmienie piersią

Nie zaleca się karmienia piersią podczas leczenia bisoprololem w związku z brakiem danych dotyczących przenikania bisoprololu do mleka ludzkiego lub bezpieczeństwa dziecka narażonego na działanie bisoprololu.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

W badaniu pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, bisoprolol nie zaburzał zdolności prowadzenia pojazdów. W zależności od indywidualnych reakcji pacjentów na lek, nie można jednak wykluczyć wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Należy to rozważyć szczególnie na początku leczenia, po zmianie produktu leczniczego oraz w przypadku jednoczesnego spożycia alkoholu.

4.8.    Działania niepożądane

Częstość występowania działań niepożądanych przedstawiono zgodnie z następuj ącą klasyfikacją:

bardzo często (> 1/10);

często (> 1/100, < 1/10);

niezbyt często (> 1/1000, < 1/100);

rzadko (> 1/10 000, < 1/1000);

bardzo rzadko (< 1/10 000);

częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia serca:

Bardzo często: bradykardia.

Często: nasilenie niewydolności serca.

Niezbyt często: zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego.

Badania diagnostyczne:

Rzadko: zwiększenie stężenia triglicerydów, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT).

Zaburzenia układu nerwowego:

Często: zawroty głowy, bóle głowy.

Rzadko: omdlenia.

Zaburzenia oka:

Rzadko: zmniejszenie wydzielania łez (istotne, jeśli pacjent nosi soczewki kontaktowe).

Bardzo rzadko: zapalenie spojówek.

Zaburzenia ucha i błędnika: Rzadko: zaburzenia słuchu.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

Niezbyt często: skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub obturacyjną chorobą płuc w wywiadzie.

Rzadko: alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa.

Zaburzenia żołądka i jelit:

Często: dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak: nudności, wymioty, biegunka, zaparcia. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

Rzadko: reakcje nadwrażliwości, takie jak: świąd, zaczerwienienie twarzy, wysypka.

Bardzo rzadko: beta-adrenolityki mogą wywołać lub nasilić objawy łuszczycy lub wywołać wysypkę łuszczycopodobną, łysienie.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:

Niezbyt często: osłabienie mięśni, skurcze mięśni.

Zaburzenia naczyniowe:

Często: uczucie zimna lub drętwienia kończyn, niedociśnienie tętnicze.

Zaburzenia ogólne:

Często: osłabienie, uczucie zmęczenia.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:

Rzadko: zapalenie wątroby.

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:

Rzadko: zaburzenia potencji.

Zaburzenia psychiczne:

Niezbyt często: zaburzenia snu, depresja.

Rzadko: koszmary nocne, omamy.

4.9 Przedawkowanie

Najczęstsze objawy przedawkowania leku beta-adrenolitycznego to: bradykardia, niedociśnienie, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca i hipoglikemia. Doświadczenie związane z przedawkowaniem bisoprololu jest ograniczone; opisano zaledwie kilka przypadków przedawkowania bisoprololu. Opisano występowanie bradykardii i (lub) niedociśnienia. Wszyscy pacjenci powrócili do zdrowia. Istnieje duża osobnicza zmienność pod względem wrażliwości na pojedynczą dużą dawkę bisoprololu. Pacjenci z niewydolnością serca są prawdopodobnie bardzo wrażliwi.

Zwykle w przypadku przedawkowania należy przerwać stosowanie bisoprololu i zastosować leczenie objawowe oraz podtrzymujące.

Opierając się na spodziewanych działaniach farmakologicznych i zaleceniach dotyczących przedawkowania innych beta-adrenolityjków, w uzasadnionych ze względów klinicznych przypadkach, należy rozważyć zastosowanie wymienionych niżej środków ogólnych.

Bradykardia: podać dożylnie atropinę. W przypadku niewystarczającej reakcji można podać ostrożnie izoprenalinę lub inny lek o dodatnim działaniu chronotropowym. W niektórych przypadkach konieczne może być wprowadzenie drogą przezżylną stymulatora serca.

Niedociśnienie tętnicze: należy podać dożylnie płyny i leki obkurczające naczynia. Może być też celowe dożylne podanie glukagonu.

Blok przedsionkowo-komorowy (II lub III stopnia): należy dokładnie monitorować pacjenta, podać dożylnie wlew z izoprenaliny. W razie konieczności należy tymczasowo zastosować czasową stymulację serca.

Zaostrzenie niewydolności serca: należy podać dożylnie leki moczopędne, leki działające inotropowo, leki rozszerzaj ące naczynia.

Skurcz oskrzeli: należy podać leki rozszerzające oskrzela, takie jak izoprenalina, p2-sympatykomimetyki i (lub) aminofilinę.

Hipoglikemia: należy podać dożylnie glukozę.

Ograniczona ilość danych wskazuje na to, że bisoprolol w bardzo niewielkim stopniu jest eliminowany za pomocą dializy.

5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1    Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki beta-adrenolityczne, selektywne, kod ATC: C07AB07.

Bisoprolol jest silnie selektywnym lekiem blokującym receptory P 1-adrenergiczne, pozbawionym wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i działania błonowego. Wykazuje niewielkie powinowactwo do beta2-receptorów mięśni gładkich oskrzeli i naczyń krwionośnych, jak również do beta2-receptorów związanych z regulacją metaboliczną. W związku z tym bisoprolol nie wpływa na opór dróg oddechowych i procesy metaboliczne, w których pośredniczą receptory beta2. Selektywność wobec receptora beta1 utrzymuje się po przekroczeniu dawek terapeutycznych.

Do badania CIBIS II włączono ogółem 2647 pacjentów. U 83% (N = 2202) stwierdzono niewydolność serca klasy III wg NYHA, a u 17% (N = 445) niewydolność serca klasy IV wg NYHA. Rozpoznano u nich stabilną objawową skurczową niewydolność serca (oceniana na podstawie echokardiografii frakcja wyrzutowa < 35%). Całkowita umieralność uległa zmniejszeniu z 17,3% do 11,8% (względna redukcja o 34%). Obserwowano zmniejszenie częstości występowania nagłych zgonów (3,6% w porównaniu z 6,3%, względna redukcja o 44%) i zmniejszenie liczby epizodów niewydolności serca, wymagających hospitalizacji (12% w porównaniu z 17,6%, względna redukcja o 36%). Wykazano ostatecznie istotną poprawę stanu czynnościowego według klasyfikacji NYHA. Obserwowano przypadki hospitalizacji z powodu wystąpienia bradykardii (0,53%), niedociśnienia (0,23%) i ostrej dekompensacji (4,97%) podczas rozpoczynania terapii bisoprololem i zwiększania jego dawki , ale nie były one częstsze niż w grupie placebo (0%, 0,3% i 6,74%). Liczba udarów mózgu prowadzących do zgonu lub inwalidztwa w okresie badania wyniosła 20 w grupie leczonej bisoprololem i 15 w grupie placebo.

W badaniu CIBIS III uczestniczyło 1010 pacjentów w wieku > 65 lat z łagodną i umiarkowaną przewlekłą niewydolnością serca (klasy II lub III wg NYHA) i frakcją wyrzutową lewej komory serca wynoszącą < 35%, którzy dotychczas nie przyjmowali inhibitorów ACE, antagonistów receptora beta-adrenergicznego ani antagonistów receptora angiotensyny. Pacjenci stosowali bisoprolol w skojarzeniu z enalaprylem przez okres 6 do 24 miesięcy po początkowej, trwającej 6 miesięcy, fazie leczenia bisoprololem lub enalaprylem.

Obserwowano tendencję do częstszego występowania przypadków nasilenia przewlekłej niewydolności serca, kiedy w początkowej 6-miesięcznej fazie leczenia stosowano bisoprolol. W analizie zgodnej z protokołem nie wykazano równoważności skuteczności wstępnej terapii bisprololem w porównaniu z wstępnym leczeniem enalaprylem, chociaż na zakończenie badania w przypadku obu strategii wstępnego leczenia przewlekłej niewydolności serca stwierdzono zbliżony wskaźnik występowania pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego, w postaci zgonów i hospitalizacji (32,4% w grupie leczonej początkowo bisoprololem w porównaniu z 33,1 % w grupie leczonej początkowo enalaprylem, populacja zgodna z protokołem). W badaniu wykazano, że bisoprolol można także stosować u pacjentów w podeszłym wieku z łagodną lub umiarkowaną przewlekłą niewydolnością serca.

Bisoprolol stosowany jest także w leczeniu nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej.

Bisoprolol stosowany w ostrych stanach u pacjentów z chorobą wieńcową serca bez przewlekłej niewydolności serca zwalnia czynność serca i objętość wyrzutową i, co za tym idzie, zmniejsza pojemność minutową serca oraz zużycie tlenu. Podczas długotrwałego podawania początkowo zwiększony opór obwodowy zmniejsza się.

5.2    Właściwości farmakokinetyczne

Po podaniu doustnym bisoprolol dobrze się wchłania z przewodu pokarmowego, a jego dostępność biologiczna wynosi około 90%. Bisoprolol wiąże się z białkami osocza w około 30%. Objętość dystrybucji wynosi 3,5 l/kg mc. Klirens całkowity wynosi około 15 l/godz. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynoszący 10-12 godzin zapewnia 24-godzinne działanie leku przy dawkowaniu raz na dobę.

Bisoprolol jest wydalany z organizmu dwiema drogami. W 50% jest metabolizowany w wątrobie do postaci nieczynnych metabolitów usuwanych następnie przez nerki. W pozostałych 50% wydalany jest z moczem w postaci niezmienionej. Ponieważ bisoprolol jest w równym stopniu eliminowany przez nerki i wątrobę, nie jest konieczne dostosowywanie jego dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek czy wątroby. Nie przeprowadzono badań farmakokinetyki bisoprololu u pacjentów ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca i zaburzona czynnością wątroby lub nerek.

Kinetyka bisoprololu ma przebieg liniowy i nie zależy od wieku.

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (klasa III wg NYHA) stężenia bisoprololu w osoczu są wyższe, okres półtrwania jest natomiast dłuższy niż u zdrowych ochotników. Maksymalne stężenie w osoczu w stanie stacjonarnym u osób otrzymuj ących bisoprolol w dawce dobowej 10 mg wynosi 64±21 ng/ml, okres półtrwania natomiast 17±5 godzin.

5.3    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności lub działania rakotwórczego nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Podobnie jak inne beta-adrenolityki bisoprolol podawany w dużych dawkach powodował działanie szkodliwe u samic ciężarnych (zmniejszenie przyjmowania pokarmu i zmniejszenie masy ciała) oraz na zarodek i płód (zwiększona częstość resorpcji, zmniejszona urodzeniowa masa ciała, opóźnienie rozwoju fizycznego), jednak nie działał teratogennie.

6.    DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:

Celuloza mikrokrystaliczna Wapnia wodorofosforan, bezwodny Krzemionka koloidalna, bezwodna Krospowidon (Typ A)

Magnezu stearynian

Otoczka tabletki:

Hypromeloza 6 cP Tytanu dwutlenek (E 171)

Makrogol 400

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3    Okres ważności 2 lata

Po otwarciu butelki - 6 miesięcy

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Bisoprolol w tabletkach powlekanych pakowany jest w blistry Aluminium/Aluminium w tekturowym pudełku oraz pojemniki z HDPE z saszetką ze środkiem pochłaniającym wilgoć, zamknięciem z PP w tekturowym pudełku.

Wielkości opakowań: Blistry:

Enilor, 1,25 mg: Enilor, 2,5 mg: Enilor, 3,75 mg: Enilor, 5 mg:

Enilor, 7,5 mg: Enilor, 10 mg:


1, 10, 20, 28, 30 tabletek powlekanych.

10, 14, 28, 30, 100 tabletek powlekanych.

10, 28, 30, 56, 100 tabletek powlekanych.

7, 10, 28, 30, 50, 56, 100 tabletek powlekanych. 10, 28, 30, 100 tabletek powlekanych.

10, 28, 30, 56, 90, 100 tabletek powlekanych.

Pojemniki z HDPE:    30, 500 tabletek powlekanych (dla wszystkich mocy).

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6    Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania produktu leczniczego

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć w zgodnie z lokalnymi przepisami.

7.    PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE

DO OBROTU

Pfizer Europe MA EEIG

Ramsgate Road, Sandwich, Kent CT13 9NJ, Wielka Brytania

8.    NUMER(Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr:

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

10.