Imeds.pl

Esomeprazol Teva 40 Mg

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Esomeprazol Teva, 40 mg, tabletki dojelitowe

2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka dojelitowa zawiera 40 mg ezomeprazolu (Esomeprazolum), w postaci ezomeprazolu magnezowego.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu: laktoza, sacharoza.

Każda tabletka dojelitowa ezomeprazolu 40 mg zawiera 64 mg laktozy i 29 mg sacharozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka dojelitowa

Ceglastoczerwone, okrągłe, obustronnie wypukłe o ściętych krawędziach tabletki powlekane, z nadrukiem ”40” po jednej stronie.

4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Esomeprazol Teva stosowany jest w leczeniu:

Choroba refluksowa przełyku (ang. Gastroesophageal Reflux Disease, GERD):

-    leczenie nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku;

-    zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku;

-    leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku (GERD).

Eradykacja Helicobacterpylori w połączeniu z odpowiednim leczeniem przeciwbakteryjnym oraz:

-    leczenie owrzodzenia dwunastnicy współistniejącego z zakażeniem Helicobacter pylori

-    zapobieganie nawrotom wrzodu trawiennego u pacjentów z chorobą wrzodową wywołaną zakażeniem Helicobacter pylori.

Leczenie pacjentów, u których konieczne jest stosowanie długotrwałego leczenia niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ):

-    Leczenie owrzodzenia związanego z leczeniem NLPZ;

-    Zapobieganie wrzodom żołądka i dwunastnicy, związanym z leczeniem NLPZ, u pacjentów z grupy ryzyka.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona

Długotrwałe leczenie po dożylnej terapii profilaktycznej krwawienia z wrzodów trawiennych

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Sposób podawania

Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą niegazowaną. Nie należy ich żuć ani rozgryzać

Pacjenci mający trudności z połknięciem tabletki mogą ją rozpuścić w połowie szklanki niegazowanej wody. Nie należy stosować żadnych innych płynów, ponieważ otoczka może ulec rozpuszczeniu. Mieszać do uzyskania rozpadu tabletki i wypić płyn zawierający peletki natychmiast po rozpuszczeniu lub w ciągu 30 minut. Szklankę należy przepłukać połową objętości wody, a następnie wypić tę wodę. Nie należy żuć ani rozgryzać peletek.

W przypadku pacjentów, którzy nie mogą przełykać, tabletkę można rozpuścić w połowie szklanki niegazowanej wody i podawać przez zgłębnik żołądkowy. Ważne jest dokładne sprawdzenie, czy wybrana strzykawka i zgłębnik są do tego celu odpowiednie. Wskazówki dotyczące przygotowania i podawania: patrz punkt 6.6.

Dawkowanie

Dorośli i młodzież w wieku 12 lat i starsza:

Choroba refluksowa przełyku (GERD):

-    leczenie nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku 40 mg raz na dobę przez 4 tygodnie.

U pacjentów, u których nie doszło do wyleczenia zapalenia przełyku lub, u których utrzymują się objawy, leczenie należy kontynuować przez kolejne 4 tygodnie.

-    z apobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku 20 mg raz na dobę.

-    leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku (GERD)

U pacjentów, u których wykluczono zapalenie błony śluzowej przełyku stosuje się 20 mg raz na dobę. Jeśli objawy nie ustępują po 4 tygodniach, pacjent powinien być poddany dalszym badaniom. Po ustąpieniu objawów, w celu kontrolowania przebiegu choroby, można stosować dawkę 20 mg raz na dobę. U osób dorosłych dawka 20 mg raz na dobę może być stosowana doraźnie, w razie konieczności. U pacjentów leczonych NLPZ, u których występuje ryzyko owrzodzenia żołądka i dwunastnicy, nie zaleca się podawania doraźnego w przypadku nawrotu dolegliwości.

Dorośli

Eradykacja Helicobacterpylori w połączeniu z odpowiednim leczeniem przeciwbakteryjnym oraz:

-    leczenie owrzodzenia dwunastnicy współistniejącego z zakażeniem Helicobacter pylori

-    zapobieganie nawrotom wrzodu trawiennego, u pacjentów z chorobą wrzodową spowodowaną zakażeniem Helicobacter pylori

20 mg ezomeprazolu z, np. amoksycyliną 1 g i klarytromycyną 500 mg należy przyjmować dwa razy na dobę przez 7 dni.

Przy wyborze odpowiedniego leczenia skojarzonego należy wziąć pod uwagę oficjalne krajowe, regionalne i lokalne wytyczne dotyczące oporności bakterii, czas trwania leczenia (najczęściej 7 dni, ale czasami nawet do 14 dni), i odpowiednie stosowanie leków przeciwbakteryjnych. Leczenie powinno być nadzorowane przez specjalistę.

U pacjentów, u których konieczne jest stosowanie długotrwałego leczenia NLPZ:

-    Leczenie wrzodów żołądka związanych z leczeniem NLPZ:

Zazwyczaj stosowana dawka to 20 mg raz na dobę przez 4 do 8 tygodni.

-    Zapobieganie owrzodzeniu żołądka i dwunastnicy, związanemu z leczeniem NLPZ, u pacjentów z grupy ryzyka:

20 mg raz na dobę.

Długotrwałe leczenie po dożylnej terapii profilaktycznej krwawienia z wrzodów trawiennych

40 mg raz na dobę przez 4 tygodnie po dożylnej terapii profilaktycznej krwawienia z wrzodów trawiennych.

W leczeniu zespołu Zollingera-Ellisona

Zalecana dawka początkowa to 40 mg esomeprazolu dwa razy na dobę. Następnie dawka powinna być ustalona indywidualnie, a leczenie kontynuowane tak długo jak istnieją wskazania kliniczne.

Z dostępnych badań klinicznych wynika, że u większości pacjentów, dawki od 80 mg do 160 mg ezomeprazolu na dobę są wystarczające do kontrolowania objawów. Dawki większe niż 80 mg na dobę należy podawać w dawkach podzielonych dwa razy na dobę.

Zaburzenia czynności nerek

Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Ze względu na ograniczone doświadczenia u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek należy zachować ostrożność podczas leczenia tej grupy chorych (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniami czynności wątroby nie ma konieczności dostosowania dawki. U pacjentów z ciężkim upośledzeniem czynności wątroby nie należy przekraczać maksymalnej dawki ezomeprazolu wynoszącej 20 mg (patrz punkt 5.2).

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Dzieci

Choroba refluksowa przełyku (z ang. GERD)

- Leczenie nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku stwierdzonych w badaniu endoskopowym

Masa ciała > 20 kg: 10 mg lub 20 mg raz na dobę przez 8 tygodni. (Dostępne są inne produkty zawierające ezomeprazol dla leczenia dawką 10 mg.)

Esomeprazol Teva 20 mg, tabletki dojelitowe nie jest wskazany do stosowania u dzieci o masie ciała poniżej 20 kg.

Esomeprazol Teva 40 mg, tabletki dojelitowe nie jest wskazany do stosowania u dzieci w wieku poniżej 12 lat

Doświadczenie w stosowaniu ezomeprazolu u dzieci w wieku poniżej 1 roku jest ograniczone i z tego względu stosowanie leku w tej grupie wiekowej nie jest zalecane (patrz punkt 5.1).

Leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy wywołanej przez Helicobacter pylori:

Młodzież w wieku powyżej 12 lat:

Zalecenia dotyczące dawkowania są następujące:

Masa ciała 30 - 40 kg: 20 mg ezomeprazolu w skojarzeniu z dwoma antybiotykami: np. 750 mg amoksycyliny i 7,5 mg/kg masy ciała klarytromycyny, wszystkie podaje się dwa razy na dobę przez jeden tydzień.

Masa ciała >40 kg: 20 mg ezomeprazolu w skojarzeniu z dwoma antybiotykami: np. 1 g amoksycyliny i 500 mg klarytromycyny, wszystkie podaje się dwa razy na dobę przez jeden tydzień.

Przy wyborze odpowiedniego leczenia skojarzonego należy uwzględniać oficjalne krajowe, regionalne i lokalne wytyczne dotyczące oporności bakterii, czasu trwania leczenia (najczęściej 7 dni, ale niekiedy do 14 dni) oraz właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych. Leczenie powinno przebiegać pod kontrolą specjalisty.

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ezomeprazol, pochodne benzoimidazolu lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Ezomeprazolu nie należy podawać jednocześnie z nelfinawirem (patrz punkt 4.5).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

U pacjentów z podejrzeniem lub rozpoznaniem choroby wrzodowej żołądka i w razie wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów (takich jak: znaczna, niezamierzona utrata masy ciała, nawracające wymioty, zaburzenia połykania, wymioty z domieszką krwi, smoliste stolce), należy wykluczyć nowotworowy charakter choroby, gdyż leczenie ezomeprazolem może złagodzić objawy choroby nowotworowej i opóźnić jej rozpoznanie.

Pacjenci poddawani długotrwałemu leczeniu (szczególnie osoby leczone dłużej niż rok) powinni znajdować się pod stałym nadzorem.

Pacjenci leczeni doraźnie powinni zostać poinformowani o konieczności zgłoszenia się do lekarza, jeśli charakter dolegliwości ulegnie zmianie. W przypadku przepisywania ezomeprazolu do doraźnego stosowania, należy zwrócić uwagę na zmienne stężenie ezomeprazolu w osoczu i związane, z tym możliwe interakcje z innymi lekami (patrz punkt 4.5.).

Przepisując ezomeprazol w celu wyeliminowania zakażenia bakterią Helicobacterpylori, należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje wszystkich trzech stosowanych leków. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4, dlatego należy wziąć pod uwagę możliwe przeciwwskazania i interakcje klarytromycyny, w razie, gdy trójskładnikowa terapia stosowana jest u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki metabolizowane przez CYP3A4, jak np. cyzapryd.

Stosowanie leków z grupy inhibitorów pompy protonowej może powodować nieznacznie zwiększone ryzyko zakażeń przewodu pokarmowego, takimi bakteriami jak Salmonella i Campylobacter (patrz punkt 5.1).

Nie zaleca się podawania ezomeprazolu jednocześnie z atazanawirem (patrz punkt 4.5). Jeżeli jednoczesne podawanie atazanawiru i inhibitora pompy protonowej jest konieczne, zaleca się dokładną kontrolę kliniczną wraz ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg podawanego ze 100 mg rytonawiru. Nie należy stosować dawki większej niż 20 mg ezomeprazolu na dobę.

Ezomeprazol jest inhibitorem izoenzymu CYP2C19. Rozpoczynając lub kończąc leczenie esomperazolem, należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje z innymi lekami metabolizowanymi przez izoenzym CYP2C19. Zaobserwowano interakcję pomiędzy klopidogrelem i omeprazolem (patrz punkt 4.5), jednak kliniczne znaczenie tej interakcji jest niejasne. Jako środek ostrożności, należy unikać skojarzonego leczenia omeprazolem i klopidogrelem

Zakłócenia wyników badań laboratoryjnych

Zwiększone stężenie CgA może zakłócać wyniki badań w kierunku guzów neuroendokrynnych. Aby tego uniknąć, należy czasowo odstawić ezomeprazol na co najmniej pięć dni przed wykonaniem badań stężenia CgA.

Podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu żołądkowego, ezomeprazol może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalamina) wskutek hipo- lub achlorohydrii. Należy to uwzględnić w przypadku pacjentów, u których zapasy w organizmie są zmniejszone lub występują czynniki ryzyka zmniejszenia wchłaniania witaminy B12 w przypadku długotrwałego podawania leku.

Inhibitory pompy protonowej, szczególnie jeśli są stosowane w dużych dawkach i przez długi czas (>1 rok), mogą w umiarkowanym stopniu zwiększać ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u osób w wieku podeszłym lub jeśli występują inne istotne czynniki ryzyka. Badania obserwacyjne wskazują, że inhibitory pompy protonowej (PPI) mogą zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10-40%. Część tej wartości może wynikać z występowania innych czynników ryzyka. Postępowanie w przypadku pacjentów z ryzykiem osteoporozy powinno być zgodne z aktualnymi wytycznymi klinicznymi; podaż witaminy D i wapnia powinna być odpowiednia.

Hipomagnezemia

W przypadku pacjentów, którym podawano PPI, na przykład ezomeprazol, przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków przez rok, donoszono o ciężkiej hipomagnezemii. Mogą występować poważne objawy hipomagnezemii, takie jak zmęczenie, tężyczka, majaczenie, drgawki, zawroty głowy i niemiarowość komorowa, jednak początek choroby może być podstępny i nie zostać stwierdzony. U większości pacjentów stan w przypadku hipomagnezemii poprawił się po uzupełnieniu magnezu i odstawieniu PPI.

W przypadku pacjentów, u których leczenie może być długotrwałe lub przyjmujących PPI z digoksyną lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. leki moczopędne), pracownik służby zdrowia powinien rozważyć oznaczenie stężenia magnezu przed rozpoczęciem podawania PPI i okresowo podczas leczenia.

Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Ten produkt leczniczy zawiera sacharozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją fruktozy, glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy nie powinni przyjmować tego leku.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Badania interakcji zostały przeprowadzone tylko u osób dorosłych.

Wpływ ezomeprazolu na właściwości farmakokinetyczne innych leków

Leki, których wchłanianie zależy odpH

Zmniejszona kwaśność soku żołądkowego podczas leczenia ezomeprazolem może wpływać na zwiększenie lub zmniejszenie wchłaniania leków, których wchłanianie zależy od kwaśności soku żołądkowego. Podczas leczenia ezomeprazolem, podobnie jak podczas stosowania innych leków zmniejszających wydzielanie kwasu solnego lub leków zobojętniających kwas solny w żołądku, może się zmniejszać wchłanianie ketokonazolu i itrakonazolu z przewodu pokarmowego, zaś wchłanianie digoksyny może się zwiększyć. Jednoczesne podawanie omeprazolu (20 mg na dobę) i digoksyny osobom zdrowym zwiększało biodostępność digoksyny o 10% (do 30% u dwóch z 10 osób). Donoszono rzadko o przypadkach toksyczności digoksyny. Należy jednak zachować ostrożność, jeśli podaje się duże dawki ezomeprazolu pacjentom w podeszłym wieku. Należy wtedy zwiększyć monitorowanie terapii digoksyną.

Zgłaszano przypadki interakcji omeprazolu z niektórymi inhibitorami proteazy. Kliniczne znaczenie i mechanizm, poza zgłoszonymi przypadkami takich interakcji, nie są jeszcze znane. Zwiększone pH soku żołądkowego podczas przyjmowania omeprazolu może zaburzać wchłaniane inhibitorów proteazy. Innym możliwym mechanizmem interakcji jest oddziaływanie poprzez hamowanie aktywności izoenzymu CYP2C19. Obserwowano zmniejszone stężenie atazanawiru i nelfinawiru w surowicy podczas jednoczesnego podawania z omeprazolem. Dlatego też nie zaleca się jednoczesnego stosowania atazanawiru i nelfinawiru z omeprazolem. U zdrowych ochotników, jednoczesne podawanie omeprazolu (w dawce 40 mg raz na dobę) oraz atazanawiru (w dawce 300 mg) i rytonawiru (w dawce 100 mg) powodowało znaczące zmniejszenie ekspozycji na atazanawir (zmniejszenie AUC, C max i Cmm mniej więcej o 75%). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie wyrównywało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. U zdrowych ochotników, jednoczesne podawanie omeprazolu (w dawce 20 mg raz na dobę) oraz atazanawiru (w dawce 400 mg) i rytonawiru (w dawce 100 mg) powodowało zmniejszenie ekspozycji o około 30% na atazanawir w porównaniu do narażenia obserwowanego podczas podawania 300 mg atazanawiru i 100 mg rytonawiru raz na dobę bez 20 mg omeprazolu raz na dobę. Jednoczesne podawanie z omeprazolem (40 mg raz na dobę) powodowało zmniejszenie średniego AUC, Cmax i Cmm nelfinawiru o 36-39% oraz zmniejszenie średniego AUC, Cmax i Cmm farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 o 75-92%.Dla sakwinawiru (podawanego z rytonawirem) obserwowano zwiększenie stężenia w surowicy (80-100%) podczas jednoczesnego stosowania z omeprazolem (40 mg raz na dobę). Podawanie omeprazolu w dawce 20 mg raz na dobę nie miało wpływu na ekspozycję na darunawir (przyjmowany jednocześnie z rytonawirem) i amprenawir (przyjmowany jednocześnie z rytonawirem). Podawanie ezomeprazolu w dawce 20 mg raz na dobę nie miało wpływu na ekspozycję na amprenawir (przyjmowany jednocześnie z rytonawirem lub bez). Podawanie omeprazolu w dawce 40 mg raz na dobę nie miało wpływu na ekspozycję na lopinawir (przyjmowany jednocześnie z rytonawirem).

Ze względu na podobne działanie farmakodynamiczne i właściwości farmakokinetyczne omeprazolu i ezomeprazolu, jednoczesne podawanie atazanawiru i ezomeprazolu nie jest zalecane, natomiast jednoczesne podawanie ezomeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane.

Leki metabolizowane przez izoenzym CYP2C19

Ezomeprazol hamuje aktywność głównego izoenzymu odpowiedzialnego za jego metabolizm -CYP2C19. Podawanie ezomeprazolu równocześnie z lekami metabolizowanymi przez ten izoenzym, takimi jak: diazepam, cytalopram, imipramina, klomipramina, fenytoina itp., może powodować zwiększenie ich stężenia w osoczu. Konieczne może być w związku z tym zmniejszenie dawek tych leków. Należy to wziąć pod uwagę szczególnie w przypadku pacjentów stosujących ezomeprazol doraźnie. Jednoczesne podanie ezomeprazolu w dawce 30 mg powoduje zmniejszenie o 45% klirensu diazepamu - substratu dla izoenzymu CYP2C19. U pacjentów z padaczką leczonych fenytoiną, jednoczesne podanie ezomeprazolu w dawce 40 mg powoduje zwiększenie stężenia fenytoiny w osoczu o 13%. W związku z tym, zaleca się oznaczanie stężenia fenytoiny w osoczu, w momencie rozpoczynania, jak i po zakończeniu leczenia ezomeprazolem. Omeprazol stosowany w dawce 40 mg raz na dobę zwiększał stężenie worykonazolu (substratu dla CYP2C19) Cmax i AUCt odpowiednio o 15% i 41%.

W badaniach klinicznych podczas jednoczesnego stosowania ezomeprazolu w dawce 40 mg na dobę u pacjentów leczonych warfaryną, wartości czasu krzepnięcia były w zakresie wartości dopuszczalnych. Jednak podczas stosowania klinicznego ezomeprazolu, zaobserwowano pojedyncze przypadki istotnego klinicznie zwiększenia wartości współczynnika INR (Międzynarodowy Współczynnik Znormalizowany). W związku z tym, zaleca się kontrolowanie współczynnika INR w trakcie rozpoczynania i kończenia podawania ezomeprazolu pacjentom leczonym warfaryną lub innymi pochodnymi kumaryny.

Podanie zdrowym ochotnikom ezomeprazolu w dawce 40 mg jednocześnie z cyzaprydem powodowało zwiększenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia ezomeprazolu w osoczu od czasu (ang. area under the curve, AUC) o 32% i wydłużenie okresu półtrwania ezomeprazolu (t1/2) o 31%. Nie obserwowano istotnego zwiększenia maksymalnego stężenia cyzaprydu w osoczu. Stosowanie samego cyzaprydu powoduje niewielkie wydłużenie odcinka QT. Jednoczesne zastosowanie ezomeprazolu i cyzaprydu nie powoduje dodatkowo wydłużenia odcinka QT (patrz także punkt 4.4).

Ezomeprazol nie wykazuje istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę amoksycyliny lub chinidyny.

W krótkotrwałych badaniach klinicznych, z jednoczesnym zastosowaniem ezomeprazolu i naproksenu lub rofekoksybu, nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych.

W badaniu klinicznym przeprowadzonym metodą naprzemienną, klopidogrel (300 mg - dawka nasycająca, a następnie dawka 75 mg/dobę) stosowano przez 5 dni, w monoterapii lub w skojarzeniu z omeprazolem (dawka 80 mg podawana jednocześnie z klopidogrelem). W przypadku jednoczesnego stosowania klopidogrelu z omeprazolem stwierdzono zmniejszenie ekspozycji na działanie czynnego metabolitu klopidogrelu o 46% (Dzień 1) i 42% (Dzień 5). Równoczesne stosowanie obu leków powodowało zmniejszenie średniego stopnia zahamowania agregacji płytek krwi (ang. IPA -Inhibition of Platelet Aggregation) o 47% (24 godziny) i 30% (Dzień 5). W innym badaniu wykazano, że stosowanie klopidogrelu i omeprazolu w różnym czasie nie zapobiegało wystąpieniu ich interakcji, która prawdopodobnie jest powodowana przez hamujące działanie omeprazolu na izoenzym CYP2C19. Dane dotyczące klinicznych implikacji wymienionych interakcji farmakokinetycznych (PK) lub farmakodynamicznych (PD) odnośnie występowania poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, pochodzące zarówno z badań obserwacyjnych jak i klinicznych są niejednoznaczne.

Wpływ innych leków na właściwości farmakokinetyczne ezomeprazolu

Ezomeprazol jest metabolizowany przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4. Jednoczesne podawanie ezomeprazolu z lekiem hamującym CYP3A4 (klarytromycyną w dawce 500 mg dwa razy na dobę), powodowało dwukrotne zwiększenie ekspozycji na ezomeprazol (AUC). Jednoczesne podawanie ezomeprazolu w skojarzeniu z lekami hamującymi enzymy CYP2C19 i CYP3A4, może powodować ponad dwukrotne zwiększenie ekspozycji na ezomeprazol.

Inhibitor CYP2C19 i CYP3A4, worykonazol, zwiększał AUC omeprazolu o 280%. Nie ma konieczności rutynowego dostosowania dawki ezomeprazolu w żadnym z tych przypadków. Jednakże, dostosowanie dawki należy rozważyć u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz gdy wskazane jest długotrwałe leczenie. Długotrwałe leczenie jest wskazane u dorosłych i młodzieży (od 12 roku życia, patrz punkt 4.1).

Leki indukujące izoenzymy CYP2C19 i (lub) CYP3A4 (np. ryfampicyna i dziurawiec) mogą zmniejszać stężenie ezomeprazolu w surowicy wskutek zwiększenia jego metabolizmu.

4.6    Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża

Dane kliniczne dotyczące ekspozycji ciężarnych kobiet na ezomeprazol nie są wystarczające. Dane dotyczące zastosowania mieszaniny racemicznej omeprazolu u większej grupy kobiet w okresie ciąży, uzyskane z badań epidemiologicznych, świadczą o tym, że nie wywołuje on szkodliwego wpływu na rozwój płodu, ani nie uszkadza płodu. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu ezomeprazolu na rozwój zarodka lub płodu (patrz także pkt 5.3). Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu mieszaniny racemicznej na przebieg ciąży, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy. Należy zachować ostrożność w razie przepisywania produktu kobietom w ciąży.

Karmienie piersią

Brak danych na temat przenikania ezomeprazolu do mleka kobiet karmiących piersią. Nie prowadzono badań u kobiet w okresie laktacji. Dlatego nie należy podawać produktu Esomeprazol Teva kobietom karmiącym piersią.

Płodność

Brak danych na temat wpływu ezomeprazolu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach wykazano, że płodność nie uległa zmianie po leczeniu omeprazolem (patrz punkt 5.3).

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt Esomeprazol Teva nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

4.8    Działania niepożądane

W trakcie badań klinicznych ezomeprazolu oraz podczas jego stosowania po wprowadzeniu do obrotu obserwowano lub podejrzewano wystąpienie wymienionych poniżej działań niepożądanych. Żadne z działań niepożądanych nie wykazywało zależności od dawki.

Wymienione działania niepożądane zostały podzielone w zależności od częstości występowania (często > 1/100, < 1/10; niezbyt często > 1/1000, < 1/100; rzadko > 1/10 000, < 1/1000; bardzo rzadko < 1/10 000).

Zaburzenia krwi i układu limfatycznego

Rzadko:    Leukopenia, trombocytopenia

Bardzo rzadko: Agranulocytoza, pancytopenia

Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadko:    Reakcje nadwrażliwości, np. gorączka, obrzęk naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna

lub wstrząs anafilaktyczny

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Niezbyt często: Obrzęki obwodowe

Rzadko:    hiponatremia

Nieznana: Hipomagnezemia (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia psychiczne

Niezbyt często: Bezsenność

Rzadko:    Pobudzenie, splątanie,    depresja

Bardzo rzadko: Agresja, omamy

Zaburzenia układu nerwowego

Często:    Bóle głowy

Niezbyt często: Zawroty głowy, parestezje, senność

Rzadko:    Zaburzenia    smaku

Zaburzenia oka

Rzadko:    Niewyraźne widzenie

Zaburzenia ucha i błędnika

Niezbyt często: Zawroty głowy

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Rzadko:    Skurcz oskrzeli

Zaburzenia żołądka i jelit

Często:    Bóle brzucha,    zaparcia,    biegunka,    wzdęcia, nudności lub wymioty

Niezbyt często:    Suchość w jamie    ustnej

Rzadko:    Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, kandydoza przewodu pokarmowego

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Niezbyt często: Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych Rzadko:    Zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez żółtaczki

Bardzo rzadko: Niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z uprzednio istniejącą chorobą wątroby

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Niezbyt często: Zapalenie skóry, świąd, wysypka, pokrzywka Rzadko:    Łysienie, nadwrażliwość na światło

Bardzo rzadko: Rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna rozpływna martwica naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN)

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Niezbyt często: Złamanie biodra, nadgarstka lub kręgosłupa (patrz punkt 4.4)

Rzadko:    Artralgia, mialgia

Bardzo rzadko: Osłabienie mięśni

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Bardzo rzadko: Śródmiąższowe zapalenie nerek

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Bardzo rzadko: Ginekomastia

Zaburzenia ogólnie i stany w miejscu podania

Rzadko:    Złe samopoczucie, nadmierna potliwość

4.9 Przedawkowanie

Dane dotyczące zamierzonego przedawkowania są ograniczone. Po dawce 280 mg obserwowano objawy żołądkowo-jelitowe i osłabienie. Pojedyncze dawki 80 mg ezomeprazolu nie powodowały żadnych niepokojących objawów. Nie jest znane specyficzne antidotum dla ezomeprazolu. Ezomeprazol bardzo silne wiąże się z białkami osocza i dlatego nie jest łatwo eliminowany z organizmu podczas dializy. Tak jak w każdym przypadku przedawkowania, konieczne jest zastosowanie leczenia objawowego i podtrzymującego.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: inhibitory pompy protonowej, kod ATC: A02B C05.

Ezomeprazol jest S-izomerem omeprazolu. Zmniejsza wydzielanie kwasu w żołądku poprzez specyficzny ukierunkowany mechanizm działania. Ezomeprazol jest specyficznym inhibitorem pompy protonowej w komórkach okładzinowych. Właściwości farmakodynamiczne obydwu izomerów R i S omeprazolu są podobne.

Miejsce i mechanizm działania

Ezomeprazol jest słabą zasadą, która osiąga duże stężenie w silnie kwaśnym środowisku kanalików wydzielniczych w komórkach okładzinowych żołądka. Jest tam przekształcany do czynnej postaci, która hamuje aktywność enzymu pompy protonowej - H+, K+ -ATP-azy. W ten sposób hamowane jest podstawowe i stymulowane wydzielanie kwasu w żołądku.

Wpływ na wydzielanie kwasu solnego w żołądku

Po doustnym podaniu ezomeprazolu w dawce 20 mg lub 40 mg, działanie występuje w ciągu jednej godziny. Ezomeprazol podawany w dawce 20 mg raz na dobę przez 5 dni, zmniejsza maksymalne wydzielanie kwasu solnego, po stymulacji pentagastryną o 90%. Pomiar wykonano 6-7 godzin po podaniu leku w piątym dniu leczenia.

U pacjentów z objawami choroby refluksowej przełyku, po 5 dniach podawania ezomeprazolu doustnie w dawce 20 mg lub 40 mg, wartość pH w żołądku utrzymywała się powyżej 4, odpowiednio przez 13 i 17 godzin w ciągu doby. Odsetek pacjentów, u których wartość pH soku żołądkowego była większa od 4 przez co najmniej 8, 12 lub 16 godzin, wynosił odpowiednio: pacjenci leczeni ezomeprazolem w dawce 20 mg na dobę - 76%, 54% i 24%; pacjenci leczeni ezomeprazolem w dawce 40 mg na dobę - 97%, 92% i 56%.

Posługując się AUC jako zastępczym parametrem dla stężeń w osoczu, wykazano związek między hamowaniem wydzielania kwasu, a ekspozycją na ezomeprazol.

Skutki lecznicze hamowania wydzielania kwasu w żołądku

Zagojenie zmian związanych z refluksowym zapaleniem przełyku uzyskuje się u około 78% pacjentów leczonych przez 4 tygodnie ezomeprazolem w dawce 40 mg na dobę i u 93% pacjentów po leczeniu taką samą dawką przez 8 tygodni.

Podawanie ezomeprazolu w dawce 20 mg dwa razy na dobę jednocześnie z odpowiednimi antybiotykami przez tydzień, prowadzi do wyleczenia zakażenia Helicobacter pylori u około 90% pacjentów.

W niepowikłanej chorobie wrzodowej dwunastnicy, po tygodniowym leczeniu w celu wyeliminowania zakażenia Helicobacter pylori, nie ma konieczności stosowania leków zmniejszających wydzielanie kwasu w monoterapii, w celu uzyskania zagojenia wrzodu oraz ustąpienia objawów.

W randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, z podwójnie ślepą próbą, pacjenci z endoskopowo potwierdzonym krwawieniem wrzodowym sklasyfikowanym jako stopień Ia (9%), Ib (43%), IIa (38%) lub IIb (10%) w skali Forresta zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej ezomeprazol w postaci roztworu do wlewów (n = 375) lub do grupy otrzymującej placebo (n = 389). Po hemostazie endoskopowej pacjenci otrzymywali albo 80 mg ezomeprazolu we wlewie dożylnym przez 30 minut, po czym następował ciągły wlew w tempie 8 mg na godzinę, albo placebo przez 72 godziny. Po wstępnym okresie 72 godzin wszyscy pacjenci otrzymywali w badaniu otwartym doustnie 40 mg ezomeprazolu przez 27 dni w celu zmniejszenia wydzielania kwasu. W ciągu 3 dni ponowne krwawienie wystąpiło u 5,9% pacjentów z grupy leczonej ezomeprazolem w porównaniu do 10,3% pacjentów w grupie placebo. W ciągu 30 dni po terapii występowanie ponownego krwawienia w grupie leczonej ezomeprazolem wyniosło 7,7% w porównaniu do 13,6% w grupie placebo.

Inne procesy związane z hamowaniem wydzielania kwasu

Podczas leczenia lekami zmniejszającymi wydzielanie kwasu, zwiększa się stężenie gastryny w surowicy w odpowiedzi na zmniejszenie wydzielania kwasu.

U niewielu pacjentów, podczas długotrwałego stosowania ezomeprazolu, obserwowano zwiększenie liczby komórek ECL spowodowane prawdopodobnie zwiększeniem stężenia gastryny w surowicy.

Podczas długotrwałego leczenia lekami zmniejszającymi wydzielanie kwasu solnego w żołądku, nieznacznie wzrasta częstość występowania torbieli gruczołowych żołądka. Zmiany te są fizjologicznym następstwem znacznego zahamowania wydzielania kwasu. Są one łagodne i wydają się być przemijające.

Zmniejszona kwaśność soku żołądkowego spowodowana różnymi czynnikami, łącznie z lekami z grupy inhibitorów pompy protonowej, powoduje zwiększenie liczby bakterii w żołądku, które normalnie występują w przewodzie pokarmowym. Stosowanie leków z grupy inhibitorów pompy protonowej może powodować nieznacznie zwiększone ryzyko zakażeń pokarmowych wywołanych bakteriami, takimi jak Salmonella i Campylobacter.

W dwóch badaniach klinicznych, w których porównywano ezomeprazol z ranitydyną, wykazano, że ezomeprazol jest skuteczniejszy w leczeniu wrzodów żołądka u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym działających selektywnie na COX-2.

W dwóch badaniach klinicznych, ezomeprazol był skuteczniejszy niż placebo w zapobieganiu wrzodom żołądka i dwunastnicy u pacjentów (w wieku > 60 lat i (lub) z chorobą wrzodową w wywiadzie) przyjmujących NLPZ, w tym działających selektywnie na COX-2.

Dzieci

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ezomeprazolu u pacjentów (98 pacjentów w wieku 1-11 miesięcy) z objawami przedmiotowymi i podmiotowymi choroby refluksowej przełyku oceniono w badaniu kontrolowanym placebo. Pacjentom podawano ezomeprazol w dawce 1 mg/kg mc. raz na dobę przez 2 tygodnie (otwarta faza badania) a u 80 pacjentów kontynuowano podawanie ezomeprazolu przez kolejne 4 tygodnie (faza badania z odstawieniem leku prowadzona metodą podwójnie ślepej próby). Nie zaobserwowano istotnych różnic pomiędzy ezomeprazolem i placebo w pierwszorzędowym punkcie końcowym obejmującym czas do odstawienia leku z powodu nasilenia objawów.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ezomeprazolu u pacjentów (52 pacjentów w wieku poniżej 1 miesiąca) z objawami choroby refluksowej przełyku oceniono w badaniu kontrolowanym placebo. Pacjentom podawano ezomeprazol w dawce 0,5 mg/kg mc. raz na dobę przez co najmniej 10 dni. Nie zaobserwowano istotnych różnic pomiędzy ezomeprazolem i placebo w pierwszorzędowym punkcie końcowym obejmującym różnicę w częstości występowania objawów choroby refluksowej przełyku w porównaniu do wartości wyjściowej.

Ponadto, wyniki badań pediatrycznych dzieci wskazują, że podawanie ezomeprazolu w dawce 0,5 mg/ kg mc. i 1,0 mg/kg mc. niemowlętom, odpowiednio w wieku < 1 miesiąca i 1 - 11 miesięcy, powodowało zmniejszenie średniego odsetka czasu, w którym wartość pH w przełyku jest mniejsza niż 4.

Profil bezpieczeństwa wydaje się być zbliżony do profilu obserwowanego u osób dorosłych.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie i dystrybucja

Ezomeprazol jest wrażliwy na działanie kwasu i jest podawany doustnie w postaci peletek odpornych na jego działanie. Konwersja do izomeru R in vivo nie ma znaczenia klinicznego. Ezomeprazol jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu występuje po około 1 do 2 godzin od jego podania. Całkowita biodostępność leku, po jednorazowym podaniu dawki 40 mg wynosi 64% i zwiększa się do 89% po wielokrotnym podaniu raz na dobę. Dla dawki 20 mg ezomeprazolu wartości te wynoszą odpowiednio 50 i 68%. Pozorna objętość dystrybucji ezomeprazolu u zdrowych ochotników wynosi w stanie stacjonarnym około 0,22 l/kg masy ciała. Ezomeprazol w 97% wiąże się z białkami osocza.

Przyjmowanie pokarmu opóźnia i zmniejsza wchłanianie ezomeprazolu. Nie ma to jednak istotnego wpływu na działanie ezomeprazolu na kwaśność soku żołądkowego.

Metabolizm i wydalanie

Ezomeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP), głównie za pośrednictwem polimorficznej postaci izoenzymu CYP2C19, biorącego udział w przemianie ezomeprazolu do hydroksylowanych i demetylowanych metabolitów. Pozostała część leku jest metabolizowana przez inny, specyficzny izoenzym - CYP3A4, biorący udział w powstawaniu sulfonowej pochodnej ezomeprazolu, będącej głównym metabolitem w osoczu.

Dane podane poniżej dotyczą głównie farmakokinetyki leku u pacjentów z prawidłową aktywnością enzymu CYP2C19, tzw. szybko metabolizujących.

Całkowity klirens osoczowy wynosi około 17 l na godzinę po jednorazowym podaniu i około 9 l na godzinę po wielokrotnym podaniu. Okres półtrwania w osoczu w fazie eliminacji, po wielokrotnym podaniu raz na dobę, wynosi około 1,3 godziny. Farmakokinetyka ezomeprazolu była badana przy dawkach do 40 mg dwa razy na dobę. Pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia ezomeprazolu w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się po wielokrotnym podaniu leku. Zjawisko to jest zależne od dawki i ma charakter nieliniowy po wielokrotnym podaniu leku. Zależność od dawki i czasu wynika ze zmniejszonego efektu pierwszego przejścia przez wątrobę oraz zmniejszenia klirensu ogólnoustrojowego spowodowanego prawdopodobnie hamowaniem aktywności izoenzymu CYP2C19 przez ezomeprazol i (lub) jego sulfonowany metabolit. Ezomeprazol podawany raz na dobę był całkowicie eliminowany z osocza między podaniem kolejnych dawek i nie obserwowano jego kumulacji.

Główne metabolity ezomeprazolu nie wpływają na wydzielanie kwasu w żołądku. Prawie 80% dawki ezomeprazolu podanego doustnie, wydalane jest w postaci metabolitów z moczem, a pozostała część z kałem. W moczu wykrywa się mniej niż 1% leku w postaci niezmienionej.

Szczególne grupy pacjentów

Około 2,9±1,5% populacji zalicza się do tzw. osób wolno metabolizujących. Jest to związane z brakiem aktywności enzymu CYP2C19. U tych pacjentów metabolizm ezomeprazolu jest prawdopodobnie głównie katalizowany przez CYP3A4. Po podaniu wielokrotnym ezomeprazolu w dawce 40 mg raz na dobę, u pacjentów wolno metabolizujących, pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu była mniej więcej o 100% większa niż u pacjentów z aktywnością enzymu CYP2C19 (szybko metabolizujących). Największe średnie stężenie w osoczu było większe o około 60%. Zaobserwowane różnice nie mają wpływu na dawkowanie ezomeprazolu.

U osób w podeszłym wieku (71-80 lat) metabolizm ezomeprazolu nie zmienia się znacząco.

Po podaniu pojedynczej dawki 40 mg ezomeprazolu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia ezomeprazolu w osoczu od czasu jest o około 30% większa u kobiet niż u mężczyzn. Takiej zależności nie zaobserwowano po wielokrotnym podaniu raz na dobę. Zaobserwowane różnice nie mają wpływu na dawkowanie ezomeprazolu.

Pacjenci z niewydolnością narządów

U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby, metabolizm ezomeprazolu może być spowolniony. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, szybkość metabolizmu zmniejsza się, czego skutkiem jest 2-krotne zwiększenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia ezomeprazolu w osoczu od czasu. W związku z tym maksymalna dawka u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby wynosi 20 mg na dobę. Podczas podawania raz na dobę, nie obserwowano kumulacji ezomeprazolu lub jego głównych metabolitów.

Nie prowadzono badań u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W mechanizmie eliminacji nerkowej wydalane są metabolity ezomeprazolu, ale nie sam ezomeprazol, dlatego nie należy spodziewać się zmian w metabolizmie ezomeprazolu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Dzieci i młodzież

Dzieci w wieku od 1-11 lat:

Po wielokrotnym podaniu ezomeprazolu w dawce 10 mg, powierzchnia pola pod krzywą zależności stężenia ezomeprazolu w osoczu od czasu (AUC) była zbliżona u pacjentów w wieku od 1 do 11 lat, a ekspozycja na ezomeprazol była zbliżona do ekspozycji obserwowanej u młodzieży i osób dorosłych w przypadku dawki 20 mg. Dawka 20 mg prowadziła do wyższej ekspozycji u pacjentów w wieku od 6 do 11 lat w porównaniu do tej samej dawki u młodzieży i dorosłych.

Młodzież w wieku od 12 do 18 lat:

U młodzieży w wieku od 12 do 18 lat, po wielokrotnym podaniu dawki 20 mg i 40 mg ezomeprazolu, całkowita ekspozycja (AUC) oraz czas potrzebny to osiągnięcia maksymalnego stężenia leku w osoczu (tmax) nie różniły się od wartości u dorosłych dla obydwu stosowanych dawek ezomeprazolu.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie ujawniają żadnego szczególnego zagrożenia dla człowieka.

Zbadano, że omeprazol w dawkach doustnych do 138 mg/kg mc./dobę u szczurów (około 9 razy większe od maksymalnej dawki dla ludzi omeprazolu według przelicznika na powierzchnię ciała) nie mają wpływu na zdolności rozrodcze zwierząt w wieku rozrodczym.

W badaniach dotyczących działania rakotwórczego, przeprowadzonych na szczurach, które otrzymywały mieszaninę racemiczną, zaobserwowano hiperplazję i rakowiaka komórek ECL w żołądku.

U szczurów działanie to było związane z przewlekłą, znaczną hipergastrynemią, wtórną do zmniejszenia wytwarzania kwasu w żołądku i obserwowane było u szczurów po długotrwałym leczeniu lekami hamującymi wydzielanie kwasu solnego w żołądku.

6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Celuloza krzemowana o składzie celuloza mikrokrystaliczna, krzemionka koloidalna bezwodna , talk,

Starlac o składzie: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana makrogol 8000

kopolimer kwasu metakrylowego i akrylanu etylu (1:1) kopowidon K-28, krospowidon, Typ A

sacharoza ziarenka (zawierające sacharozę i skrobię kukurydzianą),

powidon,

hypromeloza,

magnezu tlenek lekki,

magnezu stearynian,

ftalan dietylu,

krzemionka koloidalna, bezwodna, tytanu dwutlenek (E 171), etyloceluloza,

żelaza tlenek czerwony (E172).

Czarny tusz Opacode S-1-17823 zawierający żelaza tlenek czarny (E172) szelak, glikol propylenowy i amoniak

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3    Okres ważności

Blistry i butelka HDPE:

2 lata

Butelka HDPE: należy zużyć w ciągu 100 dni po pierwszym otwarciu.

6.4    Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.

6.5    Rodzaj i zawartość opakowania Blistry Aluminium /Aluminium:

Butelka HDPE z zamknięciem z PP z zabezpieczeniem oraz środkiem pochłaniającym wilgoć (pojemnik zawierający żel krzemionkowy)

Blistry: 7, 14, 15, 28, 30, 50, 56, 60, 90, 98, 100, 100x1 Butelka HDPE: 100, 150

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6    Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Podawanie przez zgłębnik do żołądka

1.    Otworzyć tabletkę i włożyć peletki do odpowiedniej strzykawki. Napełnić strzykawkę około 25 ml wody i około 5 ml powietrza.

W przypadku stosowania niektórych rodzajów zgłębnika należy wymieszać peletki z 50 ml wody, aby uniknąć zatkania nimi zgłębnika.

2.    Niezwłocznie po dodaniu wody należy potrząsnąć strzykawką około 2 minuty, aby tabletki uległy rozpadowi.

3.    Należy odwrócić strzykawkę końcówką do podawania do góry i sprawdzić czy nie jest ona zatkana.

4.    Połączyć końcówki zgłębnika i strzykawki, przy zachowaniu powyższych pozycji..

5.    Należy potrząsnąć strzykawką i odwrócić strzykawkę końcówką do podawania do dołu. Natychmiast podać 5 - 10 ml do zgłębnika. Po podaniu należy odwrócić strzykawkę końcówką do góry i wstrząsnąć (należy trzymać strzykawkę końcówką do podawania do góry tak, aby uniknąć jej zatkania).

6.    Należy odwrócić strzykawkę końcówką do podawania do dołu i natychmiast podać kolejne 5 do 10 ml do zgłębnika. Należy powtarzać te czynności aż strzykawka będzie pusta.

7.    Jeśli to konieczne, napełnić strzykawkę 25 ml wody i 5 ml powietrza i powtórzyć czynność opisaną w punkcie 5 tak, aby usunąć osad, który mógł pozostać w strzykawce. W przypadku stosowania niektórych rodzajów zgłębników, może być konieczne dodanie 50 ml wody.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o.

ul. Emilii Plater 53

00-113 Warszawa

8.    NUMER(Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

19525

9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIANA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

2011-12-22

10.    DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTRYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

styczeń 2013

14