Imeds.pl

Furosemide Kabi 20 Mg/2 Ml

Ulotka dołączona do opakowania: Informacja dla użytkownika Furosemide Kabi, 20 mg/2 ml, roztwór do wstrzykiwań

Furosemidum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta.

•    Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

•    W razie jakichkolwiek wątpliwości, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

•    Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

•    Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:

1.    Co to jest Furosemide Kabi i w jakim celu się go stosuje

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Furosemide Kabi

3.    Jak stosować Furosemide Kabi

4.    Możliwe działania niepożądane

5.    Jak przechowywać Furosemide Kabi

6.    Zawartość opakowania i inne informacje

1.    Co to jest Furosemide Kabi i w jakim celu się go stosuje

Furosemide Kabi należy do grupy leków moczopędnych.

Furosemid zwiększa ilość wytwarzanego przez organizm moczu.

Furosemid jest stosowany w celu usunięcia zbyt dużej ilości płynów z organizmu (obrzęki). Zbyt duża ilość płynów w organizmie może być spowodowana:

•    chorobami serca,

•    chorobami wątroby,

•    chorobami nerek.

Furosemid jest stosowany także:

•    w przypadku znacznego podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi, które może doprowadzić do stanu zagrażającego życiu (przełomu nadciśnieniowego).

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Furosemide Kabi Kiedy nie stosować leku Furosemide Kabi

•    Jeśli pacjent ma uczulenie na furosemid lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).

•    Jeśli u pacjenta występuje uczulenie na antybiotyki sulfonamidowe.

•    W przypadku znacznego odwodnienia (utrata znacznej ilości płynów np. z powodu biegunki lub wymiotów).

•    W przypadku niewydolności nerek i niewydalania moczu, pomimo podania furosemidu.

•    W przypadku niewydolności nerek powstałej w wyniku zatrucia substancjami nefrotoksycznymi lub hepatotoksycznymi.

•    Jeśli u pacjenta stwierdzono znaczne zmniejszenie stężenia potasu lub sodu we krwi.

•    Jeśli pacjent znajduje się w stanie śpiączki na skutek niewydolności wątroby.

•    Podczas karmienia piersią.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem leku, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Należy poinformować lekarza lub pielęgniarkę, jeśli u pacjenta:

•    występują zaburzenia oddawania moczu spowodowane zwężeniem w układzie moczowym (np. związane z powiększeniem prostaty);

•    występuje cukrzyca;

•    występuje niedociśnienie tętnicze lub stany nagłego obniżenia ciśnienia tętniczego (występuje zwężenie naczyń serca lub mózgu);

•    występuje choroba wątroby (np. marskość);

•    występują choroby nerek (np. zespół nerczycowy);

•    występuje odwodnienie (utrata płynów z powodu ciężkiej biegunki lub wymiotów); taki stan może powodować zapaść lub zakrzepicę;

•    występuje dna moczanowa (ból lub zapalenie stawów), spowodowana dużym stężeniem kwasu moczowego (produkt metabolizmu) we krwi;

•    występuje choroba o podłożu zapalnym zwana „toczniem rumieniowatym”;

•    występują zaburzenia słuchu;

• stosowany jest sorbitol (zamiennik cukru dla pacjentów z cukrzycą);

•    stosowane są leki powodujące zagrażającą życiu, nieregularną czynność serca (wydłużenie odstępu QT);

• stosowany jest lit;

•    występuje porfiria (choroba, w której zaburzone jest wiązanie tlenu przez krwinki czerwone oraz pojawia się fioletowe zabarwienie moczu);

•    występuje zwiększona wrażliwość skóry na światło słoneczne (nadwrażliwość na światło);

•    Pacjent jest sportowcem - lek może powodować dodatni wynik testów antydopingowych.

Podanie furosemidu wcześniakom może być przyczyną powstania kamieni nerkowych lub wapnienia nerek.

Jeżeli którykolwiek z powyższych stanów odnosi się do pacjenta lekarz może zmienić leczenie lub zastosować odpowiednią kontrolę.

Podczas stosowania leku Furosemide Kabi lekarz może zalecić regularne monitorowanie stężenia cukru lub kwasu moczowego we krwi. Zalecone może być także monitorowanie stężenia podstawowych elektrolitów, takich jak sód i potas, co ma szczególne znaczenie w przypadku wymiotów lub biegunki.

Furosemide Kabi a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Jest to ważne, ponieważ niektórych leków nie należy stosować jednocześnie z lekiem Furosemide Kabi.

Szczególnie istotne jest to w przypadku, jeśli pacjent stosuje:

•    lit - stosowany w zaburzeniach nastroju. Jednoczesne stosowanie z furosemidem może powodować nasilenie działania i działań niepożądanych. Lekarz zaleci jednoczesne stosowanie tylko w przypadku absolutnej konieczności oraz będzie monitorować stężenie litu we krwi i może zmienić dawkę.

•    leki nasercowe, takie jak digoksyna. Lekarz może zmienić dawkę leku.

•    leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, w tym diuretyki tiazydowe (takie jak bendroflumetazyd lub hydrochlorotiazyd), inhibitory ACE (takie jak lizynopryl), antagoniści angiotensyny II (takie jak losartan), ponieważ furosemid może spowodować zbyt duże obniżenie ciśnienia tętniczego. Lekarz może zmienić dawkę furosemidu.

•    leki zmniejszające stężenie cholesterolu i lipidów, takie jak fibraty, np. klofibrat, fenofibrat lub bezafibrat, ponieważ działanie furosemidu może być nasilone;

•    leki stosowane w leczeniu cukrzycy, takie jak metformina i insulina, ponieważ może wystąpić zwiększone stężenie cukru we krwi;

•    leki przeciwzapalne, w tym NLPZ (takie jak aspiryna i celekoksyb), ponieważ mogą osłabiać działanie furosemidu. Duże dawki leków przeciwbólowych (salicylanów) mogą nasilać działania niepożądane furosemidu.

•    leki przeciwzapalne i przeciwalergiczne, takie jak kortykosteroidy, karbenoksolon -stosowany w leczeniu wrzodów żołądka lub leki przeczyszczające. Stosowane jednocześnie z furosemidem wpływają na stężenie sodu i potasu we krwi. Lukrecja działa w ten sam sposób, jak karbenoksolon. Lekarz zaleci monitorowanie stężenia potasu we krwi.

•    leki podawane we wstrzyknięciach w czasie zabiegów chirurgicznych, w tym tubokurarynę, pochodne kuraryny i sukcynylocholinę;

•    wodzian chloralu - stosowany w zaburzeniach snu (w pojedynczych przypadkach, dożylne podanie furosemidu w ciągu 24 godzin przed podaniem wodzianu chloralu może powodować nagłe zaczerwienienie twarzy, nadmierne pocenie się, niepokój, nudności, podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi i przyspieszenie czynności serca). Z tych powodów nie zaleca się jednoczesnego stosowania furosemidu i wodzianu chloralu.

•    fenytoinę lub fenobarbital - stosowane w leczeniu padaczki, ponieważ działanie furosemidu może być osłabione;

•    teofilinę - stosowaną w leczeniu astmy, ponieważ furosemid może nasilić jej działanie;

•    antybiotyki, takie jak cefalosporyny, polimyksyny, aminoglikozydy lub chinolony oraz inne leki zaburzające czynność nerek, takie jak leki immunosupresyjne, jodowe środki kontrastujące, foskarnet lub pentamidyna, ponieważ furosemid może nasilać ich działanie;

•    probenecyd - stosowany nefroprotekcyjnie z innymi lekami, ponieważ może osłabiać działanie furosemidu;

•    organiczne związki platyny - stosowane w leczeniu niektórych nowotworów, ponieważ furosemid może nasilać działania niepożądane tych leków;

•    metotreksat - stosowany w leczeniu niektórych nowotworów i ciężkiego zapalenia stawów, ponieważ może osłabiać działanie furosemidu;

•    leki zwiększające ciśnienie tętnicze krwi (aminy presyjne), ponieważ jednoczesne stosowanie furosemidu może osłabić ich działanie;

•    aminoglutetymid - stosowany w celu hamowania wytwarzania kortykosteroidów (zespół Cushinga), ponieważ może nasilać działania niepożądane furosemidu;

•    karbamazepinę - stosowaną w leczeniu padaczki lub schizofrenii, ponieważ może ona nasilać działania niepożądane furosemidu;

•    cyklosporynę - stosowaną w celu zapobieżenia odrzucenia przeszczepu. Równoczesne stosowanie z furosemidem zwiększa ryzyko wystąpienia dnawego zapalenia stawów (bolesność stawów).

•    leki wpływające na czynność serca, takie jak amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid, ponieważ furosemid może nasilić ich działanie.

Furosemide Kabi z jedzeniem, piciem i alkoholem

Podczas stosowania furosemidu pacjent może jeść i pić jak dotychczas. Nie ma konieczności zmiany

diety, chyba że lekarz zaleci inaczej.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

•    Furosemid może przenikać z organizmu matki do dziecka.

•    Furosemid stosowany jest u kobiet w okresie ciąży tylko w przypadku absolutnej konieczności.

Nie należy stosować leku Furosemide Kabi podczas karmienia piersią.

•    Lek przenika do mleka ludzkiego.

Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Furosemide Kabi może osłabiać zdolność koncentracji. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn (patrz punkt 4. „Możliwe działania niepożądane”).

Furosemide Kabi zawiera sód

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w ampułce, co oznacza, że lek uznaje się za „wolny od sodu”.

3. Jak stosować Furosemide Kabi

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub pielęgniarki. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki.

Furosemide Kabi podawany jest przez lekarza lub pielęgniarkę:

•    w powolnym wstrzyknięciu do żyły (dożylnie) lub

•    w wyjątkowych przypadkach do mięśni (domięśniowo).

Lekarz określi dawkę leku. Dawka zależy od stanu pacjenta oraz czasu leczenia.

•    Zazwyczaj stosowana dawka początkowa u dorosłych (w tym młodzież w wieku powyżej 15 lat) wynosi 20 do 40 mg.

•    Jeżeli wymagane jest zastosowanie większej dawki, zostaną podane we wstrzyknięciu kolejne dawki 20 mg zazwyczaj co 2 godziny, aż do uzyskania pożądanej utraty płynów.

•    W niektórych przypadkach, zamiast wstrzyknięcia, lekarz może zalecić podanie leku w ciągłej infuzji dożylnej (kroplówka).

•    U dzieci (dzieci w wieku poniżej 15 lat są leczone furosemidem tylko w szczególnych przypadkach) dawka jest określana w zależności od masy ciała. Dawka początkowa wynosi 0,5 - 1 mg/kg masy ciała na dobę.

•    U osób w podeszłym wieku zazwyczaj stosowana dawka początkowa wynosi 20 mg na dobę. Dawkę można stopniowo zwiększać, aż do osiągnięcia pożądanej utraty płynów.

Zmniejszenie masy ciała spowodowane utratą płynów nie powinno być większe niż 1 kg masy ciała na dobę.

Jeżeli istnieje konieczność przedłużonego stosowania leku Furosemide Kabi, lekarz zaleci rozpoczęcie podawania doustnego (tabletki) tak szybko, jak to możliwe.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Furosemide Kabi

W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki leku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Objawami przedawkowania leku są: suchość błony śluzowej jamy ustnej, zwiększone pragnienie, nieregularna czynność serca, zaburzenia nastroju, kurcze lub ból mięśni, nudności lub wymioty, wyjątkowe zmęczenie lub osłabienie, słabo wyczuwalne tętno lub utrata apetytu.

W przypadku podejrzenia pominięcia wstrzyknięcia, należy poinformować lekarza lub pielęgniarkę.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Następujące działania niepożądane mogą wystąpić podczas leczenia furosemidem:

Niezbyt często (dotyczy mniej niż 1 na 100 pacjentów):

• Wysypki skórne (w tym świąd, zaczerwienienie, złuszczanie), skłonność do powstawania siniaków lub zwiększenie wrażliwości skóry na światło słoneczne.

•    Zmiany dotyczące komórek krwi mogące doprowadzić do zaburzeń krzepnięcia (zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień).

Rzadko (dotyczy mniej niż 1 na 1000 pacjentów):

•    Nudności lub wymioty, biegunka, zaparcia, utrata apetytu, dolegliwości dotyczące jamy ustnej i żołądka.

•    Zaburzenia słuchu (częstsze u pacjentów z niewydolnością nerek) i szum uszny (dzwonienie w uszach).

•    Anafilaksja, ciężka reakcja alergiczna, mogąca być przyczyną wysypki, obrzęku, trudności w oddychaniu i utraty przytomności. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

•    Uszkodzenie nerek (śródmiąższowe zapalenie nerek).

•    Bardzo mała ilość białych krwinek we krwi (może powodować zagrażające życiu zakażenia). Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

•    Zaburzenia mięśniowe, w tym kurcze mięśni nóg lub osłabienie mięśni.

•    Ból lub dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia (szczególnie po wstrzyknięciu domięśniowym).

•    Możliwość wystąpienia lub zaostrzenia stanu zapalnego zwanego toczniem rumieniowatym.

•    Nieprawidłowe wyniki badań krwi (substancje podobne do tłuszczów we krwi).

•    Zdrętwienie, mrowienie, zawroty.

•    Wysoka temperatura ciała.

•    Niewyraźne widzenie, splątanie, senność.

•    Suchość w ustach.

Bardzo rzadko (dotyczy mniej niż 1 na 10 000 pacjentów):

•    Ciężkie zaburzenia dotyczące mięśni, w tym: drgania, skurcze, kurcz mięśni (nazywane również „tężcem”).

•    Zmiany dotyczące komórek krwi mogące doprowadzić do niedokrwistości, zmniejszenia odporności na zakażenia.

•    Zapalenie trzustki (silny ból brzucha).

Mogą wystąpić również następujące działania niepożądane:

•    Obniżone ciśnienie tętnicze powodujące omdlenia lub zawroty głowy. Może również być przyczyną uczucia ucisku w głowie, bólu stawów, powstawania zakrzepów we krwi lub zapaści krążeniowej (wstrząsu).

•    Małe stężenie potasu we krwi, mogące być przyczyną osłabienia mięśni, mrowienia

i drętwienia, niewielkich trudności z poruszaniem części ciała, wymiotów, wzdęć i zaparć, zwiększonego wytwarzania moczu, nasilonego pragnienia, zwolnionej lub nieregularnej czynności serca. Zaburzenia te występują częściej w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub serca, w przypadku stosowania diety ubogiej w potas lub przyjmowania innych leków (patrz punkt: „Furosemide Kabi a inne leki”). Znaczna utrata potasu może doprowadzić do przejściowego zahamowania motoryki jelit lub do ograniczenia świadomości, aż do jej utraty w skrajnych przypadkach. Zalecane jest przeprowadzanie regularnych badań krwi oraz uzupełnienie braków potasu w diecie.

•    Małe stężenie sodu, wapnia i magnezu we krwi, spowodowane ich zwiększonym wydalaniem z moczem. Małe stężenie sodu jest przyczyną zaburzeń koncentracji, kurczów łydek, utraty apetytu, osłabienia, senności, wymiotów i splątania. Małe stężenie wapnia może być przyczyną bolesnych kurczów mięśni. Bolesne kurcze mięśni oraz zaburzenia rytmu serca mogą być również spowodowane małym stężeniem magnezu we krwi.

•    Może wystąpić lub nasilić się dna moczanowa.

•    Mogą się nasilić problemy z oddawaniem moczu.

•    Może wystąpić lub nasilić się cukrzyca.

•    Zaburzenia czynności wątroby lub zmiany dotyczące krwi mogą być przyczyną wystąpienia żółtaczki (zażółcenie skóry, ciemne zabarwienie moczu, zmęczenie).

•    Zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Znaczna utrata płynów może powodować zagęszczenie krwi prowadzące do powstawania zakrzepów.

•    U wcześniaków może doj ść do wytworzenia kamieni nerkowych lub wapnienia nerek.

• U wcześniaków, kanał pomiędzy tętnicą płucną a aortą, który jest otwarty u nienarodzonych dzieci może pozostać otwarty po narodzeniu.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych; {aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu}; e-mail: ndl@urpl.gov.pl.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać Furosemide Kabi

•    Lek należy przechowywać w miej scu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

•    Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

•    Przechowywać ampułki w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.

•    Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąc leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje Co zawiera Furosemide Kabi

Każda ampułka Furosemide Kabi zawiera jako substancję czynną 20 mg furosemidu w 2 ml roztworu do wstrzykiwań.

Pozostałe składniki to: sodu chlorek, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda Furosemide Kabi i co zawiera opakowanie

Furosemide Kabi to przezroczysty, bezbarwny lub prawie bezbarwny roztwór.

Opakowanie może zawierać 5, 50 lub 100 ampułek po 2 ml ze szkła oranżowego, zawierających Furosemide Kabi, 20 mg/2 ml, roztwór do wstrzykiwań.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:

Fresenius Kabi Pharma Portugal, Lda.

Avenida do Forte, n.° 3 - Edificio Suecia III, Piso 2

2790-073 Carnaxide

Portugalia

Wytwórca:

Labesfal - Laboratórios Almiro, S.A.

Zona Industrial do Lagedo 3465 - 157 Santiago de Besteiros Portugalia

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

Fresenius Kabi Polska Sp. z o.o. ul. Hrubieszowska 2 01-209 Warszawa tel. (22) 345 67 89

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Belgia

Czechy

Finlandia

Francja

Grecja

Irlandia

Polska

Portugalia

Holandia

Słowacja

Hiszpania

Wielka Brytania


Furosemide Fresenius Kabi 20 mg/2 ml oplossing voor injectie / solution

injectable / Injektionslosung

Furosemid Kabi 20 mg/ 2 ml, injekcni roztok

Furosemide Fresenius Kabi 10 mg/ml injektioneste, liuos

Furosemide Kabi 20 mg/2 ml, solution injectable

Furosemide Fresenius Kabi 20 mg/2ml, evśsi^o dia^u^a

Furosemide 20mg/2ml solution for injection

Furosemide Kabi

Furosemida Fresenius Kabi 20mg/2ml soluęao injectavel Furosemide Fresenius Kabi 20 mg/2 ml oplossing voor injectie Furosemid Kabi 20 mg/ 2 ml, injekcny roztok Furosemida Fresenius Kabi 20 mg/2 ml solución inyectable Furosemide 20mg/2ml solution for injection

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego:

Sposób podawania:

Dożylnie furosemid należy podawać powoli, nie szybciej niż 4 mg na minutę. Nie należy podawać innych leków w tej samej strzykawce.

Podanie domięśniowe furosemidu musi być ograniczone jedynie do wyjątkowych przypadków, kiedy niemożliwe jest doustne lub dożylne podanie leku. Należy zaznaczyć, że podanie domięśniowe nie jest odpowiednie w stanach ostrych, takich jak obrzęk płuc.

Zazwyczaj stosowana dawka początkowa dla dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 15 lat wynosi 20 do 40 mg (1 lub 2 ampułki), podawana dożylnie (bądź w szczególnych przypadkach domięśniowo); dawka maksymalna zależy od indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie. Jeżeli wymagane jest zastosowanie większej dawki, należy ją zwiększać jednorazowo o 20 mg i nie podawać częściej niż co

2    godziny.

U osób dorosłych maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 1500 mg furosemidu.

Niezgodności farmaceutyczne:

Furosemid Kabi może być mieszany z obojętnymi i słabo zasadowymi roztworami o pH wynoszącym 7 - 10, takimi jak 0,9% roztwór chlorku sodu i roztwór płynu Ringera.

Z powodu ryzyka wytrącenia się, nie należy mieszać furosemidu z silnie kwasowymi roztworami (pH mniejsze niż 5,5), takimi jak roztwory zawierające kwas askorbinowy, noradrenalinę i adrenalinę.

Nie należy stosować roztworu z widocznymi zanieczyszczeniami.

Lek przeznaczony jest do jednorazowego stosowania, niewykorzystany roztwór należy usunąć.

Okres ważności leku:

3    lata

Okres ważności po otwarciu:

Po otwarciu lek należy zużyć natychmiast.

Okres ważności po rozcieńczeniu:

Chemiczna i fizyczna stabilność leku została określona dla 24 godzin w temperaturze 25°C i w warunkach ochrony przed światłem.

Ze względów mikrobiologicznych, lek należy zużyć natychmiast. Jeżeli lek nie zostanie natychmiast wykorzystany, wówczas za czas i warunki przechowywania leku przed jego zastosowaniem odpowiada użytkownik. Leku nie należy przechowywać dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8°C, chyba że został rozcieńczony w kontrolowanych i zwalidowanych aseptycznych warunkach.

8/8