Imeds.pl

Hydrochlorothiazidum Polpharma 12,5 Mg

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Hydrochlorothiazidum Polpharma, 12,5 mg, tabletki

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

1 tabletka zawiera: 12,5 mg hydrochlorotiazydu (Hydrochlorothiazidum). Substancja pomocnicza biologicznie czynna: laktoza jednowodna 65,2 mg.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki.

Tabletki białe, okrągłe, obustronnie wypukłe.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Obrzęki o różnej etiologii

   w zastoinowej niewydolności serca

•    w marskości wątroby

•    w zaburzeniach czynności nerek (np. w zespole nerczycowym, w ostrym kłębuszkowym zapaleniu nerek)

Nadciśnienie tętnicze

Preparat stosuje się zwykle w skojarzeniu z innymi lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas lub z innymi lekami hipotensyjnymi.

4.2    Dawkowanie i sposób podawania

Dawkę preparatu należy ustalać indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od ciężkości choroby i reakcji na leczenie. Należy stosować najmniejszą dawkę skuteczną.

Zwykle stosuje się:

Niemowlęta i dzieci

Nie zaleca się stosowania preparatu u niemowląt i dzieci.

Dorośli

W obrzękach

Początkowo 25-75 mg na dobę jednorazowo lub w 2 dawkach podzielonych. Po uzyskaniu poprawy dawkę zmniejsza się stopniowo do dawki podtrzymującej, którą podaje się co drugą dobę.

Zalecana maksymalna dawka dobowa wynosi 100 mg.

W nadciśnieniu tętniczym

Początkowo 25 mg na dobę jednorazowo lub w dawkach podzielonych.

U niektórych pacjentów efekt leczniczy występuje już po dawce 12,5 mg (w monoterapii lub w

skojarzeniu z innym lekiem hipotensyjnym). Nie należy przekraczać dawki 50 mg na dobę. Hydrochlorotiazyd nasila działanie innych leków hipotensyjnych, dlatego podczas jednoczesnego stosowania należy zmniejszyć dawkę jednego z nich, aby zapobiec nadmiernemu spadkowi ciśnienia.

Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia)

U tych pacjentów dawkę preparatu należy dobrać w zależności od czynności nerek i klinicznej reakcji na lek.

4.3    Przeciwwskazania

•    Nadwrażliwość na substancję czynną inne preparaty sulfonamidowe lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1

•    Bezmocz

•    Ciężka niewydolność nerek lub wątroby

•    Choroba Addisona

•    Podwyższone stężenie wapnia w surowicy

•    Stosowanie związków litu

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

•    Hydrochlorotiazyd może zaburzać równowagę elektrolitową i wywoływać hiponatremię, alkalozę hipochloremiczną, hipokaliemię i hipomagnezemię.

Pacjentów w czasie leczenia należy dokładnie kontrolować, szczególnie tych, którzy otrzymują parenteralnie płyny lub u których występują uporczywe wymioty.

Następujące objawy wskazują na zaburzenia równowagi elektrolitowej: suchość w ustach, pragnienie, osłabienie, letarg, senność, niepokój ruchowy, drgawki, dezorientacja, bóle i skurcze mięśni, nużliwość mięśni, niedociśnienie, oliguria, tachykardia, nudności i wymioty. Hiponatremia spowodowana lekiem przebiega najczęściej łagodnie i bezobjawowo. Rzadko występuje ciężka hiponatremia (stężenie sodu w surowicy mniejsze niż 120 mEq/l).

U pacjentów z zastoinową niewydolnością krążenia i schorzeniami wątroby może wystąpić hiponatremia (podczas upałów), na którą narażeni są szczególnie pacjenci w podeszłym wieku, kobiety z niską masą ciała, osoby stosujące dietą niskosodową i przyjmujące doustnie mało płynów i elektrolitów. Wyżej wymienione osoby powinny ograniczać podaż płynów do około 500 ml na dobę i odstawić lek moczopędny.

W hiponatremii zagrażającej życiu nie należy podawać chlorku sodu.

Należy zachować ostrożność podczas leczenia chlorkiem sodu ciężkiej, objawowej hiponatremii. Zaleca się wyrównanie stężenia sodu w surowicy podczas pierwszych 24 godzin leczenia o nie więcej niż 20 mEq/l. Szybkie doprowadzenie do normonatremii lub hipernatremii może być przyczyną uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.

•    U pacjentów leczonych hydrochlorotiazydem przez dłuższy czas oraz u pacjentów z marskością wątroby może wystąpić hipokaliemia.

Hipokaliemia zwiększa wrażliwość mięśnia sercowego na toksyczne działanie glikozydów naparstnicy.

•    U niektórych pacjentów, zwłaszcza z alergią lub z astmą oskrzelową w wywiadzie, mogą wystąpić objawy nadwrażliwości na lek.

•    Hydrochlorotiazyd zmniejsza wiązanie jodu z białkami osocza - nie zaburzając czynności gruczołu tarczowego.

•    Preparat należy odstawić przed wykonaniem badań czynnościowych przytarczyc.

•    Hydrochlorotiazyd zmniejsza wydalanie z moczem wapnia, a u niektórych pacjentów (bez zaburzeń metabolicznych) nieznacznie podwyższa stężenie tego jonu w surowicy krwi.

•    Hydrochlorotiazyd nie jest skuteczny, jeśli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 30 ml/min.

•    Hydrochlorotiazyd może przyspieszyć wystąpienie lub nasilić objawy mocznicy (kumulacja preparatu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek). U tych osób należy przerwać leczenie hydrochlorotiazydem.

•    Hydrochlorotiazyd należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby,

ponieważ nieznaczne zaburzenia równowagi elektrolitowej mogą wywołać śpiączkę wątrobową.

•    Hydrochlorotiazyd może podwyższać stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi i wywołać dnę.

•    Hydrochlorotiazyd zmniejsza tolerancję glukozy oraz podwyższa poziom cholesterolu i trójglicerydów w surowicy krwi.

U pacjentów z cukrzycą utajoną w czasie leczenia hydrochlorotiazydem może ujawnić się cukrzyca.

•    Hydrochlorotiazyd może wywołać lub zaostrzyć objawy układowego tocznia rumieniowatego.

•    Produkt leczniczy zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lappa) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

4.5    Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

•    Stosowanie hydrochlorotiazydu jednocześnie z kortykosteroidami, kortykotropiną i amfoterycyną B nasila hipokaliemię.

•    Hydrochlorotiazyd zwiększa zapotrzebowanie na insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe -może być konieczna zmiana dawki.

•    Hydrochlorotiazyd stosowany z barbituranami, opioidami lub alkoholem nasila niedociśnienie ortostatyczne.

•    Hydrochlorotiazyd zwiększa pobudliwość komór u pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy. Hipokaliemia wywołana przez lek zwiększa toksyczność glikozydów naparstnicy.

•    Hydrochlorotiazyd stosowany równocześnie z solami litu zwiększa ich toksyczność (zmniejsza się klirens litu i zwiększa się jego stężenie w surowicy krwi).

Jeśli równoczesne stosowanie tych leków jest konieczne, należy zmniejszyć o 50% dawkę soli litu i kontrolować stężenie litu w surowicy. W zasadzie należy unikać równoczesnego stosowania tych leków.

•    Podczas równoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) zwiększa się ryzyko wystąpienia niewydolności nerek; NLPZ poprzez hamowanie prostaglandyn zmniejszają przepływ nerkowy i mogą zmniejszać diuretyczne, natriuretyczne i przeciwnadciśnieniowe działanie hydrochlorotiazydu.

•    Hydrochlorotiazyd nasila działanie wielu leków przeciwnadciśnieniowych;

podczas jednoczesnego stosowania z guanetydyną, metyldopą lub lekami blokującymi zwoje może wystąpić ciężkie niedociśnienie ortostatyczne.

•    Cholestyramina lub kolestypol mogą wiązać tiazydy i zmniejszać ich wchłanianie z przewodu pokarmowego, hydrochlorotiazyd należy stosować na 2 godziny przed zastosowaniem tych preparatów.

•    Hydrochlorotiazyd nasila zwiotczające działanie tubokuraryny.

Wpływ na wyniki testów laboratoryjnych

Hydrochlorotiazyd może wpływać na wyniki niektórych testów laboratoryjnych.

•    Fałszywie ujemne wyniki można uzyskać w oznaczeniach tyraminy i fentolaminy oraz w teście histaminowym guza chromochłonnego nadnerczy.

•    Hydrochlorotiazyd wpływa na metabolizm wapnia, dlatego lek należy odstawić przed wykonaniem badań czynnościowych przytarczyc.

4.6    Wpływ na płodność, ciążę lub laktację

Ciąża:

Dane dotyczące stosowania hydrochlorotiazydu w czasie ciąży, a szczególnie w pierwszym trymestrze ciąży, są ograniczone. Badania przeprowadzone na zwierzętach są niewystarczające. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Na podstawie farmakologicznego mechanizmu działania hydrochlorotiazydu, stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży może pogorszyć perfuzję łożysko-płód oraz może powodować u płodu i noworodka żółtaczkę, zaburzenia równowagi elektrolitowej i trombocytopenię.

Hydrochlorotiazyd nie powinien być stosowany w przypadku obrzęku ciążowego, nadciśnienia ciążowego lub stanu przedrzucawkowego w związku z ryzykiem zmniejszenia objętości osocza i hipoperfuzji łożyska, bez korzystnego wpływu na przebieg choroby.

Hydrochlorotiazyd nie powinien być wykorzystywany w celu leczenia nadciśnienia samoistnego u kobiet w ciąży z wyjątkiem rzadkich sytuacji, gdy żadne inne leczenie nie może być zastosowane. Laktacja:

Hydrochlorotiazyd w małych ilościach jest wydzielany do mleka matki. Stosowanie tiazydów w dużych dawkach nasila diurezę i może hamować wytwarzanie mleka. Stosowanie hydrochlorotiazydu w okresie karmienia piersią nie jest zalecane, a przyjmowane dawki powinny być najmniejszymi dawkami skutecznymi.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Preparat może wywołać objawy niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, zaburzenia widzenia). Należy ostrzec pacjenta o niebezpieczeństwie związanym z prowadzeniem pojazdów samochodowych i obsługą urządzeń będących w ruchu.

4.8    Działania niepożądane

Hydrochlorotiazyd może wywołać następujące objawy niepożądane.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

leukopenia, agranulocytoza, trombocytopenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna

Zaburzenia układu immunologicznego

plamice, nadwrażliwość na światło, wysypka, pokrzywka, guzkowe zapalenie okołotętnicze, złuszczające zapalenie skóry, gorączka, zespół zaburzeń oddechowych, w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc, reakcje anafilaktyczne, toksyczna martwica naskórka

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

hiperglikemia, glikozuria, hiperurykemia, zaburzenia równowagi elektrolitowej

Zaburzenia układu nerwowego

zawroty głowy, parestezje, bóle głowy, niepokój ruchowy

Zaburzenia oka

widzenie w żółtym kolorze, niewyraźne widzenie (przemijające)

Zaburzenia

naczyniowe

niedociśnienie, również ortostatyczne

Zaburzenia żołądka i jelit

brak łaknienia, podrażnienie błony śluzowej żołądka, nudności, wymioty, skurcze, biegunka, zaparcia, zapalenie trzustki, zapalenie ślinianek

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

żółtaczka

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

skurcze mięśni

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

zaburzenia czynności nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

impotencja

Zaburzenia ogólne i

osłabienie

stany w miejscu

podania

W razie wystąpienia objawów niepożądanych, zwłaszcza umiarkowanych lub ciężkich, należy zmniejszyć dawkę leku lub odstawić lek.

4.9 Przedawkowanie

Nie opisano przypadków śmierci po przedawkowaniu hydrochlorotiazydu.

Najwyższe znane dawki, powodujące zatrucie, wynosiły u dzieci: 500 mg u 14 letniej dziewczynki i 125 mg u 2,5 letniego dziecka.

Objawy zatrucia

Najpoważniejsze objawy zatrucia, to utrata wody i elektrolitów, a także tachykardia, niedociśnienie, wstrząs, osłabienie, stany splątania, zawroty głowy, skurcze mięśni łydek, parestezje, zmęczenie, utrata świadomości, nudności, wymioty, pragnienie, poliuria, oliguria lub anuria, hipokaliemia, hiponatremia, alkaloza, podwyższone stężenie azotu mocznikowego w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Leczenie zatrucia

Nie ma swoistej odtrutki w zatruciach hydrochlorotiazydem.

W razie zatrucia należy spowodować wymioty, ewentualnie wykonać płukanie żołądka z dodatkiem węgla aktywowanego. Należy stosować leczenie objawowe; w razie konieczności zastosować tlen lub oddychanie wspomagane.

Pacjenta z niedociśnieniem lub we wstrząsie należy ułożyć w odpowiedniej pozycji (nogi uniesione w stosunku do tułowia), podać płyny i elektrolity, zwłaszcza potas, sód. Pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą do chwili ustąpienia zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki moczopędne tiazydowe, kod ATC: C03A A03

Hydrochlorotiazyd jest diuretykiem tiazydowym o średnio silnym działaniu.

Mechanizm tego działania polega na bezpośrednim wpływie na hamowanie zwrotnego transportu jonów sodowych w kanalikach dystalnych krętych, co w efekcie powoduje zwiększenie natriurezy i diurezy.

Zwiększone wydalanie sodu pociąga za sobą wydalanie jonów potasu, na skutek zahamowania wymiany jonów sodu i potasu w kanalikach dystalnych. Długotrwała terapia za pomocą tiazydów może również wywołać łagodną postać alkalozy metabolicznej z hipokaliemią i hipochloremią. Hydrochlorotiazyd - podobnie jak inne tiazydy - zwiększa wchłanianie zwrotne wapnia i zmniejsza jego wydalanie z moczem.

Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie jonów magnezowych, co może być przyczyną hipomagnezemii.

Hydrochlorotiazyd hamuje wydalanie kwasu moczowego, co może być przyczyną hiperurykemii. Wynikiem pozanerkowego działania hydrochlorotiazydu jest hiperglikemia występująca na czczo oraz występowanie nieprawidłowej krzywej glikemicznej po obciążeniu glukozą.

Hydrochlorotiazyd powoduje niewielkie zmniejszenie przesączania kłębuszkowego, co ogranicza j ego zastosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Tiazydy obniżają ciśnienie tętnicze krwi u pacjentów z nadciśnieniem.

Sugeruje się, że mechanizm tego działania polega nie tylko na zmniejszeniu objętości płynów pozakomórkowych, ale również na bezpośrednim działaniu na naczynia i zmniejszeniu oporu obwodowego. Zmniejszenie stężenia sodu w ścianach naczyń krwionośnych zmniejsza ich wrażliwość na endogenne aminy katecholowe.

Ponadto nasila się aktywność reniny w osoczu na skutek zmiany objętości płynów krążących, co należy brać pod uwagę w czasie terapii tiazydami.

5.2    Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Tiazydy wchłaniają się z przewodu pokarmowego w różnym stopniu.

Początek działania hydrochlorotiazydu po podaniu doustnym występuje po około 2 godzinach, a maksymalny efekt po około 3 do 6 godzinach.

Czas działania diuretycznego zależy od szybkości wydalania i może być różny u poszczególnych pacjentów. Po pojedynczej dawce wynosi 6 do 12 godzin.

Początek działania hipotensyjnego występuje po 3 lub 4 dniach. Po przerwaniu długotrwałego podawania działanie hipotensyjne zanika podczas pierwszego tygodnia po odstawieniu leku.

Dystrybucja

Tiazydy przenikają do przestrzeni pozakomórkowych i przekraczają barierę łożyska.

Nie przenikają przez barierę krew-mózg. Przenikają również do mleka kobiecego. Hydrochlorotiazyd łączy się z białkami osocza w 40-68%.

Metabolizm

Hydrochlorotiazyd nie jest metabolizowany.

Eliminacja

Lek jest eliminowany z moczem, głównie w postaci nie zmienionej. W ciągu 24 godzin wydala się nie mniej niż 61% leku.

Wydalanie następuje w wyniku przesączania kłębuszkowego i czynnego wydzielania w kanaliku proksymalnym.

Okres półtrwania wynosi 5,6 do 14,8 godzin.

U pacjentów z nie wyrównaną niewydolnością serca lub zaburzeniami czynności nerek wydalanie leku przebiega wolniej; należy wówczas zmodyfikować dawkowanie.

5.3    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Wartość LD50 dla szczurów po podaniu leku p.o.> 2750 mg/kg mc./dobę.

W badaniach na myszach (samice) i szczurach (samice i samce), którym podawano lek w dawce odpowiednio 600 mg/kg mc./dobę i 100 mg/kg mc./dobę przez 2 lata, nie obserwowano działania karcynogennego hydrochlorotiazydu.

Mutagenność:

W następujących badaniach in vitro:

-    na szczepach Salmonella typhimurium TA 98 i 100, TA 1535,1537 i 1538 (test Amesa).

-    w teście aberracji chromosomalnej na jajniku chomika chińskiego. oraz w badaniach in vivo:

-    z użyciem mysich zawiązków chromosomów komórkowych i chromosomów szpiku kostnego chomika chińskiego, pozytywne wyniki uzyskano jedynie w teście in vitro na jajniku chomika chińskiego, zmiany siostrzanej chromatydy (clastogenicity) i w komórkach chłoniaka mysiego, po zastosowaniu hydrochlorotiazydu w dawce od 43 do 1300 ^g/ml.

Hydrochlorotiazyd podawany ciężarnym myszom i szczurom w różnych okresach ciąży, w dawce odpowiednio 3000 i 1000 mg/kg mc./dobę, nie miał znaczącego wpływu na płód.

Wpływu na reprodukcję u zwierząt nie można odnieść w pełni do ludzi, dlatego lek w czasie ciąży można stosować tylko wtedy, jeśli jest to bezwzględnie konieczne.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza j ednowodna

Skrobia kukurydziana modyfikowana

Talk

Krzemionka koloidalna bezwodna Magnezu stearynian

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Nie stwierdzono.

6.3    Okres ważności 5 lat

6.4    Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.

6.5    Rodzaj i zawartość opakowania Blistry z folii Al/PVC.

Opakowanie zawiera 30 tabletek z ulotką w tekturowym pudełku.

6.6    Instrukcja dotycząca przygotowania produktu leczniczego do stosowania i usuwania jego pozostałości

Brak specjalnych zaleceń oprócz podanych w punkcie 4.2.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA SA ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański

8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr R/3746

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU /DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 06.11.1995 r.

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 13.09.2010 r.

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

7