Imeds.pl

Ilomedin 20 20 Mcg/Ml

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Ilomedin 20

20 pg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

(Iloprostum)

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.

-    Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

-    Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek wątpliwości.

-    Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

-    Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane

_niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie._


Spis treści ulotki:

1.    Co to jest lek Ilomedin 20 i w jakim celu się go stosuje

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ilomedin 20

3.    Jak stosować lek Ilomedin 20

4.    Możliwe działania niepożądane

5.    Jak przechowywać lek Ilomedin 20

6.    Zawartość opakowania i inne informacje

1. CO TO JEST LEK ILOMEDIN 20 I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Ilomedin 20 jest podobny do naturalnej substancji występującej w organizmie zwanej prostacykliną. Ilomedin 20 i prostacyklina spowalniają niekorzystne blokowanie się lub zwężenie naczyń i umożliwiają przepływ przez tętnice większej ilości krwi.

Ilomedin 20 wspomaga proces gojenia owrzodzeń spowodowanych niedokrwieniem zapewniając odpowiednie natlenowanie (w przypadku niedokrwienia) oraz łagodzi ból w ciężkich, przewlekłych zaburzeniach krążenia tętniczego.

Ilomedin 20 to klarowny, wodny roztwór, który rozcieńczany jest przed wlewem do żyły. Wskazania do stosowania leku Ilomedin 20

   Zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń (choroba Buergera) ze znacznego stopnia niedotlenieniem kończyn w przypadkach, gdy udrożnienie naczyń jest niewskazane.

   Ciężkie przypadki zarostowych schorzeń tętnic obwodowych, szczególnie u pacjentów, u których występuje ryzyko amputacji i nie można wykonać zabiegu chirurgicznego lub zespolenia naczyniowego.

   Ciężki, upośledzający zespół Raynauda u pacjentów, którzy nie reagują na inne sposoby leczenia.

Choroba Buergera (zapalenie zakrzepowo-zarostowe naczyń) jest to stan zapalny drobnych i średnich tętnic kończyn. Typowymi objawami są ból stóp i (lub) dłoni podczas wysiłku spowodowany niedostatecznym przepływem krwi (chromanie), lub ból w tych okolicach w stanie spoczynku.

Zarostowe schorzenie tętnic obwodowych jest to stan ze zwężonymi naczyniami krwi w tętnicach obwodowych, który może powodować obniżenie transportu tlenu do tych obszarów. Do objawów zaliczają się: szybkie męczenie się np. mięśni nóg co wymaga częstych odpoczynków podczas chodzenia. W zaawansowanym stadium mogą wystąpić stały ból w stanie spoczynku oraz owrzodzenia nóg.

Choroba Raynauda to stan naczyń krwionośnych palców będący następstwem nadmiernego pobudzania współczulnego układu nerwowego. W chorobie Raynauda zmniejszony jest przepływ krwi i palce często stają się niebieskie (sine) z powodu słabego krążenia krwi.

2.    INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU ILOMEDIN 20

Kiedy nie stosować leku Ilomedin 20

Jeżeli pacjent uważa, że występuje którykolwiek z niżej wymienionych stanów, należy zwrócić się do lekarza:

•    Jeśli pacjent ma uczulenie na iloprost lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienione w punkcie 6).

•    Jeśli u pacjenta istnieje ryzyko krwawienia, na przykład czynne wrzody żołądka i (lub) dwunastnicy, urazy, krwotok wewnątrzczaszkowy.

•    Jeśli u pacjenta występuje znaczne nagromadzenie płynu w płucach, powodujące trudności w oddychaniu.

•    Jeśli u pacjenta występują problemy z sercem, na przykład:

-    zawał mięśnia sercowego przebyty w ciągu ostatnich 6 miesięcy;

-    poważne zmiany częstości pracy serca;

-    słaby przepływ krwi w mięśniu sercowym (ciężka choroba wieńcowa lub niestabilna dławica piersiowa). Objawem może być ból w klatce piersiowej.

-    jeżeli serce jest niewydolne (ostra lub przewlekła zastoinowa niewydolność serca (NYHA II - IV).

Jeżeli uważa się, że występuje którykolwiek z wyżej wymienionych stanów, należy zwrócić się do lekarza.

Lek Ilomedin 20 nie jest przeznaczony dla kobiet w ciąży.

•    Jeśli pacjentka jest w ciąży lub podejrzewa, że jest w ciąży, powinna o tym bezzwłocznie poinformować lekarza. Leku Ilomedin 20 nie wolno podawać kobietom w ciąży.

•    Pacjentki w wieku rozrodczym powinny stosować niezawodną metodę antykoncepcji podczas leczenia.

Lek Ilomedin 20 nie jest przeznaczony dla kobiet karmiących piersią.

Po rozpoczęciu stosowania leku Ilomedin 20 należy zaprzestać karmienia piersią. Leku Ilomedin 20 nie wolno podawać kobietom karmiącym piersią, gdyż nie wiadomo, czy substancja czynna przenika do mleka matki.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Należy zachować szczególną ostrożność jeżeli występuje którykolwiek ze stanów opisanych poniżej.

Jeżeli u pacjenta konieczna jest szybka amputacja. Nie należy opóźniać wykonania zabiegów chirurgicznych u pacjentów, u których konieczne jest przeprowadzenie szybkiej amputacji (np. zakażona zgorzel).

Jeżeli pacjent pali tytoń. Stanowczo zaleca się pacjentom zaprzestanie palenia tytoniu.

Jeżeli u pacjenta występują problemy z wątrobą lub bardzo poważne problemy z nerkami należy poinformować o tym lekarza. Podawana dawka leku może zostać zmniejszona.

Jeżeli pacjent ma niskie ciśnienie krwi zaleca się ścisłą opiekę aby nie dopuścić do dalszego spadku ciśnienia (hipotensja), a jeśli występuje poważna choroba serca będzie prowadzona dokładna obserwacja pacjenta.

Jeżeli po zakończeniu wlewu pacjent zmienia pozycję z leżącej na stojącą może wystąpić nagłe obniżenie ciśnienia krwi. Może to spowodować krótkotrwałe zawroty głowy do momentu powrotu ciśnienia krwi do normy (tzw. hipotonia ortostatyczna). Podczas wstawania z łóżka należy podnosić się powoli, co pozwoli organizmowi przyzwyczaić się do zmienionej pozycji i ciśnienia krwi.

Jeżeli w ciągu ostatnich 3 miesięcy u pacjenta doszło do udaru lub innej przerwy w dopływie krwi do mózgu (np. udar niedokrwienny mózgu). Patrz również „Nie należy stosować leku Ilomedin -ryzyko krwawienia”.

Jeżeli pacjentowi zostanie podany pozanaczyniowo (okołonaczyniwo) nierozcieńczony lek, może to doprowadzić do wystąpienia zmian w miejscu podania.

Jeżeli dojdzie do kontaktu leku Ilomedin 20 ze skórą:

Nie należy dopuścić do kontaktu roztworu leku Ilomedin 20 ze skórą lub oczami; nie należy połykać leku Ilomedin 20. W przypadku kontaktu ze skórą iloprost może wywołać długotrwałe, lecz niebolesne zaczerwienienie skóry (rumień). Jeżeli dojdzie do kontaktu leku ze skórą lub oczami, należy je jak najszybciej przemyć wodą lub roztworem soli fizjologicznej.

Dzieci i młodzież

Pacjenci poniżej 18 lat powinni poinformować lekarza o swoim wieku, ponieważ mało wiadomo o tym jak ta grupa wiekowa reaguje na leczenie lekiem Ilomedin 20.

Inne leki i Ilomedin 20

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio i obecnie lekach, nawet tych, które wydawane są bez recepty. Wzajemne oddziaływanie leku Ilomedin 20 i niektórych leków może wpływać na organizm pacjenta. W szczególności należy pamiętać o następujących lekach:

•    Leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi lub choroby serca. Ciśnienie może obniżyć się jeszcze bardziej. Może być konieczna zmiana dawkowania leku Ilomedin 20.

•    Leki rozrzedzające krew lub hamujące krzepnięcie krwi (należy do nich aspiryna czyli kwas acetylosalicylowy - substancja obecna w wielu lekach obniżających gorączkę i uśmierzających ból, a także w innych lekach). Może zwiększyć się ryzyko krwawienia. Jeżeli wystąpi krwawienie należy zaprzestać leczenie lekiem Ilomedin 20.

•    Leki stosowane w leczeniu stanów zapalnych, takie jak steroidy (kortykosteroidy). Możliwe, że rozszerzający wpływ leku Ilomedin 20 na naczynia krwionośne może być zmniejszony.

Lekarz lub farmaceuta mają większą wiedzę na jakie leki zwrócić uwagę lub jakich leków unikać podczas leczenia lekiem Ilomedin 20, dlatego też należy poinformować lekarza lub farmaceutę o przyjmowaniu innych leków.

Lekami, dla których dotąd nie wykazano interakcji są doustna digoksyna lub aktywator tkankowego plazminogenu (t-PA). Badania in vitro również nie wskazują, by iloprost hamował aktywność enzymów wątrobowych, które metabolizują większość innych leków (enzymy cytochromu P450).

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn:

Lek Ilomedin 20 może wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania maszyn, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak bóle głowy, zawroty głowy i obniżenie ciśnienia krwi. Nie można prowadzić pojazdów mechanicznych, ani obsługiwać maszyn jeżeli wystąpią takie objawy.

3.    JAK STOSOWAĆ LEK ILOMEDIN 20

Lek Ilomedin 20 należy stosować jedynie pod ścisłą kontrolą lekarza w szpitalach lub w ambulatoriach z odpowiednim wyposażeniem.

U kobiet przed rozpoczęciem leczenia musi być wykluczona ciąża.

Przygotowanie leku Ilomedin 20 do podania

Ilomedin 20 jest roztworem w szklanej ampułce. Należy pobrać zawartość ampułki i rozcieńczyć roztworem soli fizjologicznej (0,9 %) lub roztworem glukozy (5 %). W celu zapewnienia sterylności, każdego dnia należy przygotować świeży roztwór leku do wlewu dożylnego. Zawartość ampułki i rozpuszczalnika należy dokładnie wymieszać. Ilomedin 20 można stosować dopiero po rozcieńczeniu. Bardziej szczegółowe informacje dla lekarzy i personelu medycznego znajdują się na końcu ulotki.

Sposób podawania leku Ilomedin 20

Roztwór jest podawany w kroplówce bezpośrednio do jednej z żył ramienia lub przez cewnik założony do żyły blisko szyi. Ilomedin 20 podaje się we wlewie dożylnym codziennie przez 6 godzin.

Dawka zależy od indywidualnej tolerancji i wynosi od 0,5 do 2,0 ng iloprostu/kg mc./min.

W momencie rozpoczęcia wlewu, jak również po każdym zwiększeniu dawki będzie mierzone ciśnienie tętnicze krwi i częstość akcji serca.

Dawkowanie

W ciągu pierwszych 2 - 3 dni podawania leku ustala się dawkę tolerowaną przez pacjenta.

W tym celu zaczyna się leczenie od małej dawki. Leczenie należy rozpocząć od podawania 0,5 ng/kg mc./min przez 30 minut. Następnie należy zwiększać dawkę o 0,5 ng/kg mc./min co 30 minut aż do 2,0 ng/kg mc./min. Szybkość podawania wlewu należy ustalić na podstawie masy ciała pacjenta oraz dawki w zakresie od 0,5 do 2,0 ng iloprostu/kg mc./min (patrz zamieszczone poniżej tabele, do stosowania podczas podawania leku za pomocą pompy infuzyjnej lub strzykawki automatycznej do ciągłego wlewu).

Jeżeli wystąpią objawy niepożądane, takie jak ból głowy i nudności lub znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi należy od razu powiedzieć o tym lekarzowi. Należy zmniejszyć szybkość podawania wlewu aż do ustalenia dawki tolerowanej przez pacjenta. Jeżeli wystąpią ciężkie działania niepożądane, należy przerwać podawanie leku. Przez pozostały okres kontynuuje się leczenie podając dawkę dobrze tolerowaną w pierwszych 2 do 3 dobach.

Lekarz zdecyduje czy Ilomedin 20 będzie stosowany we wlewie za pomocą pompy infuzyjnej, czy z użyciem pompy strzykawkowej.

Jeżeli Ilomedin 20 ma być podany za pomocą pompy infuzyjnej, zostanie rozcieńczony przed wlewem do stężenia 0,2 mikrograma/ml. Jeśli ma być podawany przy pomocy pompy strzykawkowej, zostanie rozcieńczony przed wlewem do stężenia 2 mikrogramy/ml.

Szczegóły dotyczące użycia pompy infuzyjnej lub pompy strzykawkowej podczas podawania leku Ilomedin 20 znajdują się na końcu ulotki w części przeznaczonej dla personelu medycznego lub pracowników służby zdrowia.

Jeżeli występuje niewydolność nerek, przy której konieczna jest dializa lub występuje marskość wątroby wydalanie iloprostu z organizmu jest zmniejszone i podawana dawka leku będzie zmniejszona np. do połowy zalecanej dawki. Należy powiedzieć lekarzowi o problemach z wątrobą lub nerkami.

Leczenie trwa do 4 tygodni. W przypadku zespołu Raynauda, do uzyskania kilkutygodniowej poprawy stanu pacjenta, często wystarczy podawanie leku przez krótszy okres (3 do 5 dni).

Nie zaleca się podawania leku we wlewie ciągłym, trwającym nieprzerwanie kilka dni, ponieważ może rozwinąć się tolerancja na działanie antyagregacyjne iloprostu. Po zakończeniu leczenia może wystąpić zwiększona agregacja płytek krwi, ale nie ma doniesień o powikłaniach klinicznych związanych z tym zjawiskiem.

W przypadku wrażenia, że działanie leku Ilomedin 20 jest za mocne lub za słabe należy zwrócić się do lekarza.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Ilomedin 20

Może wystąpić obniżone ciśnienie tętnicze krwi (reakcja hipotensyjna) jak również ból głowy, zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i biegunka. Może ponadto wystąpić podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi, wolniejsze lub szybsze bicie serca, ból kończyn i ból pleców.

Nie jest znane specyficzne antidotum dla iloprostu.

W przypadku przedawkowania zaleca się przerwanie podawania iloprostu we wlewie, monitorowanie pacjenta i leczenie objawowe.

4.    MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, lek Ilomedin 20 może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.

Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi u pacjentów otrzymujących iloprost (mogą występować u 1 lub większej liczby pacjentów na 10) są: bóle głowy, uderzenia gorąca (zaczerwienie twarzy), nadmierna potliwość (pocenie się) i objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty. Mogą one wystąpić na początku leczenia podczas ustalania najlepiej tolerowanej dawki. Tym niemniej, wszystkie te działania niepożądane zazwyczaj szybko ustępują po zmniejszeniu dawki.

Najcięższymi działaniami niepożądanymi, które prowadziły do zgonu lub zagrażały życiu pacjentów otrzymujących iloprost, były:

•    udar naczyniowy mózgu (udar mózgu)

•    zawał mięśnia sercowego (atak serca)

•    zator tętnicy płucnej (trudności z oddychaniem lub ból w klatce piersiowej podczas wykonywania wdechu, spowodowane przez zakrzep krwi w płucu)

•    niewydolność serca

•    drgawki

•    hipotensja (obniżone ciśnienie tętnicze)

•    częstoskurcz (szybkie bicie serca)

•    astma

•    dusznica bolesna (ból lub uczucie ucisku w klatce piersiowej spowodowane przez niewystarczający dopływ krwi do serca)

•    duszność (trudności z oddychaniem)

• obrzęk płuc (trudności z oddychaniem lub odkasływanie krwi spowodowane przez nagromadzenie płynu w płucu)

Inna grupa działań niepożądanych związana jest z miejscowymi reakcjami w miejscu podania, na przykład wystąpienie zaczerwienienia i ból w miejscu podania lub rozszerzenie naczyń krwionośnych, które może prowadzić do podłużnego zaczerwienienia nad żyłą, do której podano lek.

Możliwe działania niepożądane wymieniono poniżej według prawdopodobieństwa ich wystąpienia.

Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób):

•    ból głowy

•    uderzenia gorąca (zaczerwienie twarzy)

•    nudności

•    wymioty

•    nadmierna potliwość

Często (mogą wystąpić u 1 do 10 osób na 100):

•    brak apetytu

•    apatia

•    stan splątania

•    zawroty głowy / zawroty głowy pochodzenia błędnikowego

•    drętwienie i uczucie mrowienia (parestezja)/ uczucie pulsowania/ hiperestezja (zwiększona wrażliwość na ból lub dotyk)/ uczucie pieczenia

•    niepokój, podniecenie

•    uspokojenie

•    senność

•    częstoskurcz (szybkie bicie serca)

•    rzadkoskurcz (wolniejsze bicie serca)

•    dusznica bolesna (ból lub uczucie ucisku w klatce piersiowej spowodowane przez niewystarczaj ący dopływ krwi do serca)

•    hipotensja (niskie ciśnienie krwi)

•    podwyższone ciśnienie tętnicze

•    duszność (trudności w oddychaniu)

•    biegunka

•    dyskomfort w nadbrzuszu/ ból w nadbrzuszu

•    ból żuchwy/ szczękościsk (skurcz szczęki)

•    bóle mięśni/ bóle stawów

•    ból miejscowy lub uogólniony

•    gorączka/ zwiększenie temperatury ciała

•    uczucie gorąca

•    astenia (osłabienie)/ ogólne złe samopoczucie

•    dreszcze

•    zmęczenie

•    pragnienie

•    reakcje w miejscu wstrzyknięcia takie jak zaczerwienienie, ból lub zapalenie żyły

Niezbyt często (mogą wystąpić u 1 do 10 osób na 1000):

• małopłytkowość (zaburzenie krwi charakteryzujące się łatwym powstawaniem siniaków lub krwawieniem)

•    nadwrażliwość (alergia)

•    niepokój, depresja, halucynacje

•    drgawki

•    omdlenie (krótka utrata świadomości)

•    trzęsienie się i dygotanie (drżenie)

•    migrena

•    nieprawidłowe widzenie, niewyraźne widzenie

•    podrażnienie oka

•    ból oka

•    atak serca (zawał mięśnia sercowego)

•    niewydolność serca

•    zaburzenia rytmu serca/ skurcze dodatkowe (nieregularne bicie serca)

•    przypadki naczyniowo-mózgowe/ niedokrwienie naczyniowo-mózgowe (udar mózgu)

•    zatorowość płucna (trudności w oddychaniu lub ból w klatce piersiowej podczas wykonywania wdechu, spowodowane przez zakrzep krwi w płucu)

•    ból nóg spowodowany skrzepliną w naczyniach nóg (zakrzepica żył głębokich)

•    astma

• obrzęk płuc (trudności z oddychaniem lub odkasływanie krwi spowodowane przez nagromadzenie płynu w płucu)

•    biegunka z krwią w stolcu (krwawa biegunka)

•    krwawienie odbytnicze (krwotok)

•    niestrawność (zgaga lub ból żołądka)

•    ból przy wypróżnianiu (bolesne parcie na stolec)

•    zaparcie

•    czkawka

•    trudności w przełykaniu (dysfagia)

•    suchość w ustach/ zaburzenia smaku

•    zażółcenie skóry i (lub) swędzenie spowodowane zaburzeniami wątroby (żółtaczka)

•    świąd

•    tężyczka (napad bolesnych skurczów mięśniowych)/ skurcz mięśni

•    mrowienie mięśni

•    hipertonia (wzmożone napięcie mięśniowe)

•    ból nerek

•    bolesne (nieskuteczne) parcie na mocz

•    nieprawidłowości w moczu

•    dyzuria (ból podczas oddawania moczu lub trudności z oddaniem moczu)

•    trudności w oddawaniu moczu

Działania niepożądane występujące rzadko (mogą wystąpić u 1 do 10 osób na 10000):

•    zaburzenia przedsionkowe (zawroty głowy spowodowane zaburzeniami w obrębie ucha wewnętrznego)

•    kaszel

•    zapalenie odbytnicy

Iloprost może wywołać ból lub ucisk w klatce piersiowej związany z dusznicą bolesną zwłaszcza u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Ryzyko krwawień ulega zwiększeniu u pacjentów, u których stosuje się jednocześnie iloprost oraz inhibitory agregacji płytek, heparynę lub leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryn.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

5.    JAK PRZECHOWYWAĆ LEK ILOMEDIN 20

Przechowywać w temperaturze do 30°C.

Lek przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku, po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.

Co zawiera lek Ilomedin 20

•    Substancją czynną leku jest iloprost (w postaci trometamolu iloprostu).

1 ml koncentratu zawiera 20 mikrogramów iloprostu (Iloprostum), w postaci trometamolu iloprostu.

2,5 ml koncentratu zawiera 50 mikrogramów iloprostu (Iloprostum), w postaci trometamolu iloprostu.

•    Inne składniki to trometamol, etanol 96%, chlorek sodu, kwas solny 1 mol/l oraz woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda lek Ilomedin 20 i co zawiera opakowanie

Jedna ampułka zawiera 1 lub 2,5 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji.

Lek Ilomedin 20 jest dostępny w opakowaniach:

1 ampułka po 1 ml 5 ampułek po 1 ml 1 ampułka po 2,5 ml 5 ampułek po 2,5 ml

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny

Bayer Pharma AG, D-13342 Berlin, Niemcy

Wytwórca

Berlimed. S.A., Poligono Industrial Santa Rosa s/n, 28806 Alcala de Henares, Madryt, Hiszpania

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do lekarza lub przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego.

Bayer Sp. z o.o.

Al. Jerozolimskie 158 02-326 Warszawa, Polska tel. (0-22) 572 35 00

Data aktualizacji ulotki:

Poniższe informacje przeznaczone są wyłącznie dla personelu medycznego lub pracowników służby zdrowia:

Lek Ilomedin 20 należy podawać tylko po uprzednim rozcieńczeniu.

Ze względu na możliwość interakcji, nie należy dodawać innych leków do roztworu przygotowanego do podania.

Roztwór do wlewu należy sporządzić tuż przed podaniem, aby był jałowy.

• Przygotowywanie roztworów

W tym celu, w przypadku ampułki zawierającej 2,5 ml (50 pg) leku Ilomedin 20, zawartość należy rozcieńczyć jałowym roztworem soli fizjologicznej lub 5% roztworem glukozy do objętości 250 ml. Jeżeli ampułka zawiera 1 ml (20 pg) leku, zawartość należy rozcieńczyć jałowym roztworem soli fizjologicznej lub 5% roztworem glukozy do objętości 100 ml.

Roztwór Ilomedin 20 do podania przy użyciu pompy strzykawkowej:

W tym celu, w przypadku ampułki zawierającej 2,5 ml (50 pg) leku Ilomedin 20, zawartość należy rozcieńczyć jałowym roztworem soli fizjologicznej lub 5% roztworem glukozy do objętości 25 ml. Jeżeli ampułka zawiera 1 ml (20 pg) preparatu, zawartość należy rozcieńczyć jałowym roztworem soli fizjologicznej lub 5% roztworem glukozy do objętości 10 ml.

Szybkość podawania wlewu (ml/godz.) z użyciem pompy infuzyjnej w zależności od dawki

Zazwyczaj, gotowy do użycia roztwór podaje się we wlewie dożylnym przy pomocy pompy infuzyjnej (np. Infusomat®). Instrukcja rozcieńczania w przypadku stosowania pompy infuzyjnej znajduje się na końcu ulotki.

Podczas wykonywania wlewu leku Ilomedin 20 o stężeniu 0,2 pg/ml wymaganą szybkość podawania należy dobrać zgodnie z poniższym schematem tak, aby uzyskać dawkę leczniczą w zakresie 0,5-2,0 ng/kg mc./min.

Można skorzystać z poniższej tabeli aby ustalić szybkość wykonywania wlewu odpowiadającą aktualnej masie ciała pacjenta oraz dawce, którą należy podać. Należy interpolować aby dopasować aktualną wagę pacjenta a następnie określić szybkość wlewu w stosunku od dawki docelowej wyrażonej w ng/kg mc./min.

Masa ciała (kg)

Dawka (ng/kg/min)

0,5 1,0 1,5 2,0

Szybkość wlewu (ml/godz.)

40

6,0

12

18,0

24

50

7,5

15

22,5

30

60

9,0

18

27,0

36

70

10,5

21

31,5

42

80

12,0

24

36,0

48

90

13,5

27

40,5

54

100

15,0

30

45,0

60

110

16,5

33

49,5

66

Szybkość podawania wlewu (ml/godz.) z użyciem pompy strzykawkowej w zależności od dawki

Do podawania wlewu można również użyć pompy strzykawkowej z 50 ml strzykawką do iniekcji (np. Perfusor®).

Podczas wykonywania wlewu leku Ilomedin 20 o stężeniu 2 pg/ml wymaganą szybkość podawania należy dobrać zgodnie z poniższym schematem tak, aby uzyskać dawkę leczniczą w zakresie 0,5-2,0 ng/kg mc./min.

Można skorzystać z poniższej tabeli, aby ustalić szybkość wykonywania wlewu odpowiadającą aktualnej masie ciała pacjenta oraz dawce, którą należy podać. Należy interpolować, aby dopasować aktualną wagę pacjenta a następnie określić szybkość wlewu w stosunku od dawki docelowej wyrażonej w ng/kg mc./min.

Masa ciała (kg)

Dawka (ng/kg/min)

0,5 1,0 1,5 2,0

Szybkość wlewu (ml/godz.)

40

0,60

1,2

1,80

2,4

50

0,75

1,5

2,25

3,0

60

0,90

1,8

2,70

3,6

70

1,05

2,1

3,15

4,2

80

1,20

2,4

3,60

4,8

90

1,35

2,7

4,05

5,4

100

1,50

3,0

4,50

6,0

110

1,65

3,3

4,95

6,6

10