Imeds.pl

Karbagen 600 Mg

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Karbagen, 150 mg, tabletki powlekane Karbagen, 300 mg, tabletki powlekane Karbagen, 600 mg, tabletki powlekane

2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka leku Karbagen 150 mg, tabletki powlekane zawiera 150 mg okskarbazepiny. Jedna tabletka leku Karbagen 300 mg, tabletki powlekane zawiera 300 mg okskarbazepiny. Jedna tabletka leku Karbagen 600 mg, tabletki powlekane zawiera 600 mg okskarbazepiny.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: laktoza jednowodna.

Tabletka 150 mg zawiera 1,23 mg laktozy jednowodnej.

Tabletka 300 mg zawiera 2,46 mg laktozy jednowodnej.

Tabletka 600 mg zawiera 4,92 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych patrz punkt 6.1.

3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki powlekane

Karbagen 150 mg: Podłużna, wypukła, jasnożółta tabletka powlekana z tłoczonym napisem „OX|150" po jednej stronie i „G|G" po drugiej stronie. Tabletka ma rowek dzielący, który ułatwia jej przełamanie w celu łatwiejszego połknięcia a nie w celu podzielenia tabletki na dwie równe dawki.

Karbagen 300 mg: Podłużna, wypukła, jasnożółta tabletka powlekana z tłoczonym napisem „OX|300" po jednej stronie i „G|G" po drugiej stronie. Tabletka ma rowek dzielący, który ułatwia jej przełamanie w celu łatwiejszego połknięcia a nie w celu podzielenia tabletki na dwie równe dawki.

Karbagen, 600 mg: Podłużna, wypukła, jasnożółta tabletka powlekana z tłoczonym napisem „OX|600" po jednej stronie i „G|G" po drugiej stronie. Tabletka ma rowek dzielący, który ułatwia jej przełamanie w celu łatwiejszego połknięcia a nie w celu podzielenia tabletki na dwie równe dawki.

4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Karbagen jest wskazany do stosowania w leczeniu częściowych napadów padaczkowych przechodzących lub nie we wtórnie uogólnione napady toniczno-kloniczne.

Produkt leczniczy Karbagen jest wskazany do stosowania w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym u dorosłych i u dzieci w wieku 6 lat i starszych.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie:

W monoterapii i w leczeniu skojarzonym, leczenie produktem leczniczym Karbagen rozpoczyna się od dawki skutecznej klinicznie, podawanej w dwóch dawkach podzielonych. Dawkę można zwiększać w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta. Jeśli inne leki przeciwpadaczkowe są zastępowane przez produktem leczniczym Karbagen, dawkę jednocześnie stosowanego(ych) leku(ów) przeciwpadaczkowego(ych) należy stopniowo zmniejszać po rozpoczęciu leczenia prouktem leczniczym Karbagen. W leczeniu skojarzonym, ponieważ całkowite obciążenie pacjenta lekami przeciwpadaczkowymi jest zwiększone, może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki jednocześnie stosowanego(ych) leku(ów) przeciwpadaczkowego(ych) i (lub) wolniejszego zwiększania dawki produktu leczniczego Karbagen (patrz punkt 4.5).

Poniższe zalecenia dotyczące dawkowania odnoszą się do wszystkich pacjentów bez zaburzonej czynności nerek (patrz punkt 5.2). Nie ma konieczności monitorowania stężenia leku w osoczu w celu zapewnienia optymalnego leczenia produktem leczniczym Karbagen.

Dorośli

Monoterapia

Leczenie produktem leczniczym Karbagen należy rozpoczynać od dawki 600 mg na dobę (8 do 10 mg/kg mc. na dobę), podawanej w dwóch dawkach podzielonych. Jeśli istnieją wskazania kliniczne, dawkę można zwiększać maksymalnie o 600 mg na dobę w około jednotygodniowych odstępach czasu, zaczynając od dawki początkowej, do uzyskania pożądanej odpowiedzi klinicznej. Działanie terapeutyczne obserwuje się po dawkach od 600 mg na dobę do 2400 mg na dobę.

Badanie kontrolowane z lekiem stosowanym w monoterapii u pacjentów nie leczonych aktualnie lekami przeciwpadaczkowymi wykazały, że skuteczna jest dawka 1200 mg na dobę; u pacjentów bardziej opornych na leczenie, przestawianych z innych leków przeciwpadaczkowych na monoterapię produktem leczniczym Karbagen, wykazano, że skuteczna jest dawka 2400 mg na dobę.

W kontrolowanych warunkach szpitalnych zwiększenie dawki do 2400 mg na dobę osiągano w ciągu 48 godzin.

Leczenie skojarzone

Leczenie produktem leczniczym Karbagen należy rozpoczynać od dawki 600 mg na dobę (8 do 10 mg/kg mc. na dobę), podawanej w dwóch dawkach podzielonych. Jeśli istnieją wskazania kliniczne, dawkę można zwiększać maksymalnie o 600 mg na dobę w około jednotygodniowych odstępach czasu, zaczynając od dawki początkowej, do uzyskania pożądanej odpowiedzi klinicznej. Odpowiedź terapeutyczną obserwuje się po dawkach od 600 mg na dobę do 2400 mg na dobę.

W kontrolowanym badaniu klinicznym z leczeniem skojarzonym wykazano, że skuteczne są dawki od 600 mg do 2400 mg na dobę, choć większość pacjentów nie tolerowała dawki 2400 mg na dobę bez zmniejszenia dawkowania innych, jednocześnie stosowanych leków przeciwpadaczkowych, głównie z powodu objawów niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Dawki dobowe powyżej 2400 mg na dobę nie były systematycznie oceniane w badaniach klinicznych.

Osoby w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku z zaburzoną czynnością nerek zaleca się modyfikację dawkowania leku (patrz Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek"). Osoby zagrożone hiponatremią patrz punkt 4.4.

Populacja pediatryczna w wieku 6 lat i więcej

W monoterapii i terapii skojarzonej leczenie produktem leczniczym Karbagen należy zaczynać od dawki 8-10 mg/kg mc. na dobę podawanej w dwóch dawkach podzielonych. W leczeniu skojarzonym działanie terapeutyczne obserwowano po średniej dawce podtrzymującej wynoszącej około 30 mg/kg mc. na dobę. Jeśli istnieją wskazania kliniczne, dawkę można zwiększać maksymalnie o 10 mg/kg mc. na dobę w około jednotygodniowych odstępach czasu, zaczynając od dawki początkowej, do maksymalnej dawki 46 mg/kg mc. na dobę, aby uzyskać pożądaną odpowiedź kliniczną (patrz punkt 5.2).

Produkt leczniczy Karbagen jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku 6 lat i starszych. Skuteczność i bezpieczeństwo leku oceniano w kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących około 230 dzieci w wieku poniżej 6 lat (do 1 miesiąca). Produkt leczniczy Karbagen nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku poniżej 6 lat, gdyż skuteczność i bezpieczeństwo leczenia nie zostały odpowiednio potwierdzone.

Wszystkie powyższe zalecenia dotyczące dawkowania (u dorosłych, u osób w podeszłym wieku i u dzieci) zostały oparte na dawkowaniu przebadanym w badaniach klinicznych z udziałem wszystkim grup wiekowych. W uzasadnionych przypadkach można jednak rozważyć zastosowanie mniejszych dawek początkowych.

Pacjenci z zaburzoną czynnością wątroby

Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby. Stosowanie produktu leczniczego Karbagen nie było oceniane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i dlatego należy zachować ostrożność ustalaj ąc dawkowanie leku u chorych z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkt 5.2).

Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) leczenie produktem leczniczym Karbagen należy rozpoczynać od dawki o połowę mniejszej niż

zwykła dawka początkowa (300 mg na dobę). Dawkę należy zwiększać w odstępach co najmniej tygodniowych, do osiągnięcia pożądanej odpowiedzi klinicznej (patrz punkt 5.2).

Zwiększanie dawki u pacjentów z czynnością nerek wymaga staranniejszej obserwacji.

Sposób podawania

Podanie doustne

Produkt leczniczy Karbagen można przyjmować w czasie posiłku lub niezależnie od posiłku.

Tabletki maj ą rowek dzielący i mogą być przełamane na połowy, aby ułatwić połknięcie tabletki przez pacjenta. Dla dzieci, które nie potrafią połykać tabletek oraz dla pacjentów, u których wymagana dawka leku nie może być podana przy użyciu tabletek, dostępne są inne postacie farmaceutyczne leku zawieraj ące okskarbazepinę.

4.3    Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancj ę czynną lub którąkolwiek substancj ę pomocniczą leku wymienioną w punkcie 6.1.

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Nadwrażliwość

W okresie porejestracyjnym przedstawiano doniesienia o reakcjach nadwrażliwości typu I (natychmiastowych) obejmujących wysypkę, świąd skóry, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy oraz doniesienia o anafilaksji. Przypadki anafilaksji i obrzęku naczynioruchowego z zaj ęciem krtani, głośni, warg i powiek opisywano u pacjentów po zażyciu pierwszej lub kolejnych dawek okskarbazepiny. Jeśli u pacjenta wystąpią takie reakcje po leczeniu okskarbazepiną należy ten lek odstawić i włączyć inne leczenie. Pacjentów, u których wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości na karbamazepinę należy poinformować, że w około 25-30% takich przypadków mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości (np. ciężkie reakcje skórne) na okskarbazepinę (patrz punkt 4.8).

Reakcje nadwrażliwości, w tym wielonarządowe reakcje nadwrażliwości, mogą wystąpić również u pacjentów bez nadwrażliwości na karbamazepinę w wywiadzie. Reakcje te mogą dotyczyć skóry, wątroby i układu limfatycznego lub innych narządów. Mogą występować samodzielnie lub jako element reakcji układowej (patrz punkt 4.8). Generalnie, jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe sugerujące reakcje nadwrażliwości okskarbazepinę należy natychmiast odstawić.

Objawy skórne

Bardzo rzadko po zastosowaniu okskarbazepiny opisywano groźne reakcje dermatologiczne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, martwicę toksyczno-rozpływną naskórka (zespół Lyella) i rumień wielopostaciowy. Pacjenci z ciężkimi reakcjami dermatologicznymi mogą wymagać hospitalizacji, gdyż stany te mogą stanowić zagrożenie dla życia i bardzo rzadko prowadzić do zgonu. Zmiany związane z okskarbazepiną występowały zarówno u dzieci jak i u dorosłych. Mediana czasu wystąpienia tych zmian wynosiła 19 dni. Opisano kilka pojedynczych przypadków nawrotu ciężkich reakcji skórnych po powtórnej próbie leczenia okskarbazepiną. Pacjenci, u których wystąpi reakcja skórna po leku okskarbazepinie, powinni być pilnie zbadani a lek natychmiast odstawiony, chyba że wysypka na pewno nie jest związana ze stosowaniem okskarbazepiny. W razie odstawiania leku należy rozważyć zastąpienie okskarbazepiny innym lekiem przeciwpadaczkowym, aby uniknąć wystąpienia napadu padaczkowego. Nie należy ponownie stosować okskarbazepiny u pacjentów, którzy przerwali leczenie z powodu reakcji nadwrażliwości (patrz punkt 4.3).

Hiponatremia

Stężenia sodu w surowicy poniżej 125 mmol/1, zwykle bezobjawowe i niewymagające modyfikacji terapii, obserwowano nawet u 2,7% pacjentów leczonych okskarbazepiną. Doświadczenie uzyskane w badaniach klinicznych wskazuje, że stężenia sodu w surowicy powracały do normy po zmniejszeniu dawki okskarbazepiny, odstawieniu leku lub po zastosowaniu leczenia zachowawczego (np. ograniczenie podaży płynów). U chorych ze współistniejącymi schorzeniami nerek związanymi z małym stężeniem sodu w surowicy lub u chorych leczonych jednocześnie lekami zmniejszaj ącymi stężenie sodu (np. diuretyki, desmopresyna) bądź niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) (np. indometacyna), przed rozpoczęciem terapii należy oznaczyć stężenie sodu w surowicy. Potem stężenie sodu w surowicy należy sprawdzić po około 2 tygodniach, a następnie kontrolować co miesiąc przez pierwsze 3 miesiące leczenia lub w zależności od wskazań klinicznych. Wspomniane czynniki ryzyka odnoszą się szczególnie do osób w podeszłym wieku. Takie samo postępowanie dotyczące kontroli stężenia sodu obowiązuje w przypadku pacjentów leczonych okskarbazepiną, u których włączane są leki zmniejszające stężenie sodu. Generalnie, jeśli w czasie terapii okskarbazepiną wystąpią objawy kliniczne mogące sugerować hiponatremię (patrz punkt 4.8), należy rozważyć oznaczenie stężenia sodu w surowicy. U innych chorych można oceniać stężenia sodu w surowicy w ramach rutynowych badań laboratoryjnych.

U wszystkich chorych z zaburzeniami pracy serca i wtórną niewydolnością serca należy regularnie kontrolować masę ciała, aby wychwycić wystąpienie retencji płynów. W razie wystąpienia retencji płynów lub nasilenia się niewydolności serca należy skontrolować stężenie sodu w surowicy. Jeśli stwierdza się hiponatremię, ważnym środkiem zaradczym jest ograniczenie spożycia wody. W związku z tym, że okskarbazepina może bardzo rzadko prowadzić do zaburzenia przewodzenia w sercu, osoby z istniej ącymi wcześniej zaburzeniami przewodzenia (jak np. blok przedsionkowo-komorowy, arytmia) wymagają starannej obserwacji.

Czynność wątroby

Opisywano bardzo rzadko przypadki zapalenia wątroby, które u większości chorych dobrze rokowało. W razie podejrzenia zaburzeń wątrobowych należy skontrolować parametry czynności wątroby i rozważyć odstawienie okskarbazepiny.

Objawy hematologiczne

Bardzo rzadko w okresie porejestracyjnym u chorych leczonych okskarbazepiną zgłaszano doniesienia na temat agranulocytozy, anemii aplastycznej i pancytopenii (patrz punkt 4.8). Jeśli pojawią się cechy istotnej depresji szpiku kostnego należy rozważyć odstawienie leku.

Zachowania samobójcze

Myśli i zachowania samobójcze były opisywane u chorych leczonych lekami przeciwpadaczkowymi w kilku wskazaniach. Również metaanaliza randomizowanych kontrolowanych placebo badań klinicznych z lekami przeciwpadaczkowymi wykazała nieznacznie zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm wzrostu tego ryzyka nie jest znany a na podstawie dostępnych danych nie można wykluczyć możliwości takiego wzrostu ryzyka w przypadku okskarbazepiny.

W związku z tym pacjentów należy obserwować pod kątem objawów świadczących o myślach i zachowaniach samobójczych i rozważyć odpowiednie leczenie. Należy doradzać pacjentom (i ich opiekunom), aby w razie wystąpienia objawów świadczących o myślach i zachowaniach samobójczych zwracali się po pomoc lekarską.

Hormonalne środki antykoncepcyjne

Pacjentki w wieku rozrodczym należy ostrzec, że stosowanie okskarbazepiny jednocześnie z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi może być przyczyną nieskuteczności tego rodzaju antykoncepcji (patrz punkt 4.5). W czasie stosowania okskarbazepiny zaleca się dodatkowe niehormonalne metody antykoncepcji.

Alkohol

W razie spożywania alkoholu w czasie leczenia okskarbazepią należy zachować ostrożność ze względu na możliwe dodatkowe działanie sedatywne.

Odstawienie

Podobnie jak wszystkie inne leki przeciwpadaczkowe, okskarbazepinę należy odstawiać stopniowo, aby zminimalizować możliwość częstszego występowania napadów padaczkowych.

Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci, u których rzadko występuj ą dziedziczne schorzenia, takie jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp czy zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Indukcja enzymów

Okskarbazepina i jej farmakologicznie aktywny metabolit (pochodna monohydroksylowa, MHD) są słabymi induktorami in vitro i in vivo izoenzymów CYP3A4 i CYP3A5 cytochromu P450 odpowiedzialnych za metabolizm bardzo dużej liczby leków, na przykład leków immunosupresyjnych (np. cyklosporyna, takrolimus), doustnych środków antykoncepcyjnych (patrz poniżej) i niektórych innych leków przeciwpadaczkowych (np. karbamazepina), czego efektem jest zmniejszone stężenie tych leków w osoczu (patrz tabela poniżej przedstawiająca interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi).

In vitro, okskarbazepina i MHD są słabymi induktorami UDP-glukuronylotransferaz (wpływ na swoiste enzymy z tej grupy nie jest znany). W związku z tym okskarbazepina i MHD mogą in vivo wywierać niewielki pobudzaj ący wpływ na metabolizm leków usuwanych głównie poprzez koniugacj ę z udziałem UDP-glukuronylotransferaz. W przypadku rozpoczynania leczenia okskarbazepiną lub zmiany dawki leku osiągnięcie nowego poziomu indukcji może potrwać około 2-3 tygodni.

W przypadku zakończenia leczenia okskarbazepiną konieczne może okazać się zmniejszenie dawek innych jednocześnie stosowanych leków. Decyzję taką należy podjąć na podstawie oceny klinicznej i (lub) oznaczania stężenia leków w osoczu. Indukcja enzymatyczna prawdopodobnie stopniowo zmniejszy się w ciągu 2-3 tygodni po zakończeniu leczenia okskarbazepiną.

Hormonalne środki antykoncepcyjne: Wykazano, że okskarbazepina ma wpływ na dwa składniki doustnych środków antykoncepcyjnych, etynyloestradiol (EE) i lewonorgestrel (LNG). Średnie wartości AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie) dla EE i LNG zmniejszały się odpowiednio o 48-52% i 32-52%. Z tego powodu jednoczesne stosowanie okskarbazepiny i hormonalnych środków antykoncepcyjnych może być przyczyną nieskuteczności tej metody antykoncepcji (patrz punkt 4.4). Należy stosować inne skuteczne metody antykoncepcji.

Hamowanie enzymów

Okskarbazepina i MHD hamują CYP2C19. W związku z tym, w razie stosowania dużych dawek okskarbazepiny jednocześnie z lekami metabolizowanymi głównie przez CYP2C19.(np. fenytoina) może dojść do interakcji. Stężenia fenytoiny w osoczu zwiększały się do 40%, gdy okskarbazepinę podawano w dawkach powyżej 1200 mg na dobę (patrz tabela poniżej przedstawiająca wyniki interakcji z innymi lekami przeciwpadaczkowymi). W takim przypadku konieczna może okazać się redukcja dawki jednocześnie stosowanej fenytoiny (patrz punkt 4.2).

Leki przeciwpadaczkowe

Potencjalne interakcje okskarbazepiny z innymi lekami przeciwpadaczkowymi były oceniane w badaniach klinicznych. Wpływ tych interakcji na średnie wartości AUC i Cmin zestawiono w poniższej tabeli.

Lek

przeciwpadaczkowy

Jednoczesne

stosowanie

Wpływ okskarbazepiny na lek przeciwpadaczkowy

Stężenie

Wpływ leku

przeciwpadaczkowego na MHD

Stężenie

Karbamazepina

Zmniejszenie o 0 - 22 % (zwiększenie stężenia epoksydu

Zmniejszenie o 40 %

Klobazam

karbamazepiny o 30 %) Nie badano

Nie ma wpływu

Felbamat

Nie badano

Nie ma wpływu

Lamotrygina

Niewielkie zmniejszenie1

Nie ma wpływu

Fenobarbiton

Zwiększenie o 14 - 15 %

Zmniejszenie o 30 - 31 %

Fenytoina

Zwiększenie o 0 - 40 %

Zmniejszenie o 29 - 35 %

Kwas walproinowy

Nie ma wpływu

Zmniej szenie o 0 - 18 %


Zbiór interakcji między lekami przeciwpadaczkowymi i okskarbazepiną._

Wykazano, że silne induktory enzymów cytochromu P450 (np. karbamazepina, fenytoina i fenobarbiton) zmniejszają (o 29-40%) stężenia MHD w osoczu u dorosłych; u dzieci w wieku 4-12 lat klirens MHD zwiększał się o około 35%, gdy podawano jeden z trzech leków przeciwpadaczkowych indukujących enzymy w porównaniu z monoterapią. Jednoczesne leczenie okskarbazepiną i lamotryginą wiązało się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych (nudności, senność, zawroty głowy i bóle głowy). W razie podawania jednocześnie z okskarbazepiną jednego lub kilku leków przeciwpadaczkowych, należy rozważyć staranne dostosowanie dawkowania i (lub) monitorowanie stężenia leków w osoczu w zależności od indywidualnego przypadku, szczególnie u dzieci leczonych jednocześnie lamotryginą.

W przypadku okskarbazepiny nie obserwowano autoindukcji.

Interakcje z innymi lekami

Cymetydyna, erytromycyna, wiloksazyna, warfaryna i dekstropropoksyfen nie miały wpływu na farmakokinetykę MHD.

Teoretycznie, biorąc pod uwagę strukturalne podobieństwo okskarbazepiny do trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, możliwe są interakcje między okskarbazepiną a MAOI (inhibitory monoaminooksydazy).

Pacjenci leczeni trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi uczestniczyli w badaniach klinicznych i nie obserwowano u nich istotnych klinicznie interakcji.

Jednoczesne stosowanie litu i okskarbazepiny może być przyczyną zwiększonego działania neurotoksycznego.

4.6    Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Ogólne ryzyko związane z padaczka i lekami przeciwpadaczkowymi:

Wykazano, że u dzieci kobiet z padaczką częstość występowania wad rozwojowych jest 2-3 razy większa w porównaniu z częstością wynoszącą około 3% obserwowaną w populacji ogólnej. W populacji leczonej stwierdzano zwiększenie występowania wad rozwojowych w związku ze stosowaniem politerapii, jednak nie wyjaśniono, w jakim stopniu za powstanie wad rozwojowych odpowiada leczenie i (lub) sama choroba.

Poza tym, skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego nie wolno przerywać, gdyż zaostrzenie choroby jest szkodliwe zarówno dla matki jak i dla płodu.

Ryzyko związane z okskarbazepiną:

Dane kliniczne dotyczące ekspozycji na lek w czasie ciąży nadal są niewystarczające, aby móc ocenić ewentualne teratogenne działanie okskarbazepiny. W badaniach na zwierzętach, po dawkach toksycznych dla samicy obserwowano zwiększoną śmiertelność zarodków, opóźnienie wzrostu i wady rozwojowe u płodów (patrz punkt 5.3).

Biorąc pod uwagę powyższe dane:

- Jeśli kobieta przyjmująca okskarbazepinę zajdzie w ciążę lub planuje zajść w ciążę, należy ponownie starannie ocenić stosowanie tego leku. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę a jeśli to możliwe, należy preferować monoterapię, przynajmniej w pierwszych 3 miesiącach ciąży.

-    Pacjentki należy informować o zwiększonym ryzyku występowania wad rozwojowych i zapewnić im możliwość badań prenatalnych. W czasie ciąży nie wolno przerywać skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego okskarbazepiną, gdyż zaostrzenie choroby jest szkodliwe zarówno dla matki jak i dla płodu.

Monitorowanie i zapobieganie:

Leki przeciwpadaczkowe mogą przyczyniać się do niedoboru kwasu foliowego, co może być przyczyną nieprawidłowości u płodu. Suplementację kwasu foliowego zaleca się przed zajściem w ciążę i w czasie ciąży. W związku z tym, że skuteczność takiej suplementacji nie została udowodniona, specjalną diagnostykę prenatalną można proponować również tym kobietom, u których stosuje się suplementację kwasu foliowego.

Wyniki pochodzące od ograniczonej liczby kobiet wskazują, że osoczowe stężenia aktywnego metabolitu okskarbazepiny, pochodnej 10-monohydroksylowej (MHD) mogą stopniowo zmniejszać się w czasie ciąży. U kobiet przyjmujących okskarbazepinę w czasie ciąży zaleca się staranne monitorowanie odpowiedzi klinicznej, aby zapewnić utrzymanie odpowiedniej kontroli napadów. Należy rozważyć badanie zmian w stężeniach MHD w osoczu. W przypadku zwiększania dawek leku w czasie ciąży można rozważyć również monitorowanie stężeń MHD w osoczu po porodzie.

U noworodka:

U noworodków opisywano zaburzenia krzepnięcia spowodowane lekami przeciwpadaczkowymi. W ostatnich tygodniach ciąży oraz u noworodka należy dla ostrożności, jako środek zapobiegawczy, podawać witaminę K1.

Karmienie piersią

Okskarbazepina i jej aktywny metabolit (MHD) są wydzielane do mleka kobiecego. Dla obu związków stosunek stężenia w mleku do stężenia w osoczu wynosi 0,5. Wpływ na dziecko narażone na działanie okskarbazepiny w ten sposób jest nieznany. W związku z tym okskarbazepiny nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Stosowanie okskarbazepiny wiąże się z takimi niepożądanymi działaniami, jak zawroty głowy i senność (patrz punkt 4.8). Pacjentów należy więc informować, że sprawność fizyczna i intelektualna, konieczna do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, może zostać zaburzona.

4.8    Działania niepożądane

Najczęściej opisywane działania niepożądane to: senność, bóle i zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz zmęczenie, które występują u ponad 10% pacjentów.

Profil działań niepożądanych sklasyfikowanych według układów organizmu został opracowany na podstawie działań niepożądanych obserwowanych w badaniach klinicznych w związku ze stosowaniem okskarbazepiny. Pod uwagę wzięto również znaczące klinicznie raporty na temat działań niepożądanych z programów obejmujących konkretnych pacjentów oraz doświadczenie uzyskane po wprowadzeniu leku na rynek.

Ocena częstości * występowania działań niepożądanych: bardzo często: > 1/10; często > 1/100 - <1/10; niezbyt często: > 1/1000 - < 1/100; rzadko > 1/10000 - < 1/1000; bardzo rzadko: < 1/10000; częstość nieznana: nie można jej określić na podstawie dostępnych danych.

W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane wymieniono w kolejności od najgroźniejszych do najmniej groźnych.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Niezbyt często:

Leukopenia.

Bardzo rzadko:

Małopłytkowość

Częstość nieznana:

Depresja szpiku kostnego, anemia aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia, neutropenia

Zaburzenia układu immunologicznego

Bardzo rzadko:

Nadwrażliwość (w tym nadwrażliwość wielonarządowa) cechowała się takimi objawami jak wysypka, gorączka. Reakcje mogą dotyczyć innych narządów lub układów, takich jak układ limfatyczny (np. eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, limfadenopatia, splenomegalia), wątroba (np. nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby, zapalenie wątroby), mięśnie i stawy (np. obrzęk stawów, bóle mięśni, bóle stawów), układ nerwowy (np. encefalopatia wątrobowa), nerki (np. białkomocz, śródmiąższowe zapalenie nerek, niewydolność nerek), płuc (np. duszność, obrzęk płuc, astma, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc), obrzęk naczynioruchowy.

Częstość nieznana:

Reakcje anafilaktyczne

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Często:

Hiponatremia

Bardzo rzadko:

Hiponatremia związana z objawami przedmiotowymi i podmiotowymi takimi, jak drgawki, splątanie, zaburzenia świadomości, encefalopatia (patrz również inne działania niepożądane w części „Zaburzenia układu nerwowego"), zaburzenia widzenia (np. nieostre widzenie), wymioty, nudności .

Częstość nieznana:

Niedoczynność tarczycy

Zaburzenia psychiczne

Często:

Stan splątania, depresja, apatia, pobudzenie (np. nerwowość), chwiejność afektu.

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często:

Senność, bóle głowy, zawroty głowy

Często:

Ataksja, drżenie mięśni, oczopląs, zaburzenia koncentracji uwagi, amnezja.

Zaburzenia oka

Bardzo często: Często:

podwójne widzenie.

Nieostre widzenie, zaburzenia widzenia.

Zaburzenia ucha i błędnika

Często:

Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego

Zaburzenia serca

Bardzo rzadko:

Zaburzenia rytmu serca, blok przedsionkowo-komorowy

Zaburzenianaczyniowe

Częstość nieznana:

Nadciśnienie tętnicze

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Bardzo Często: Często:

Bardzo rzadko:

Nudności, wymioty Biegunka, zaparcia, bóle brzucha.

Zapalenie trzustki i (lub) zwiększenie aktywności lipazy i (lub) amylazy.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Bardzo rzadko:

Zapalenie wątroby.

Zaburzenia skóry i t

kanki podskórnej

Często:

Niezbyt często: Bardzo rzadko:

Wysypka, łysienie, trądzik.

Pokrzywka.

Obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa- Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka (zespół Lyella), rumień wielopostaciowy (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, tkanki łącznej i kości

Bardzo rzadko: Częstość nieznana:

Toczeń rumieniowaty układowy.

Istnieją doniesienia wskazuj ące na zmniejszenie gęstości mineralnej kości, osteopenia, osteoporozy i złamań u chorych stosujących długotrwałą terapię okskarbazepiną.Mechanizm, dzięki któremu okskarbazepina wpływa na metabolizm kostny nie został zidentyfikowany.

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Bardzo często: Często:

Zmęczenie

Astenia.

Badania

Niezbyt często: Częstość nieznana:

Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi.

Zmniejszenie stężenia T4 (o niepewnym znaczeniu klinicznym)


* Klasyfikacja częstości występowania objawów według grupy CIOMS III (Council for International Organizations of Medical Sciences; Rada Międzynarodowych Organizacji Medycznych)

t Bardzo rzadko w czasie stosowania okskarbazepiny może wystąpić istotna klinicznie hiponatremia (stężenie sodu <125 mmol/l). Zwykle występowała ona w ciągu pierwszych 3 miesięcy leczenia okskarbazepiną, choć zdarzali się pacjenci, u których stężenie sodu w surowicy po raz pierwszy zmniejszyło się do <125 mmol/l po upływie ponad roku od rozpoczęcia terapii (patrz punkt 4.4).

4.9 Przedawkowanie

Opisano pojedyncze przypadki przedawkowania. Maksymalna przyj ęta dawka wynosiła około 24000 mg. Wszyscy pacjenci powrócili do zdrowia po leczeniu objawowym. Do objawów przedawkowania należą: senność, zawroty głowy, nudności, wymioty, hiperkinezy,


hyponatremia, ataksja i oczopląs. Nie ma specyficznej odtrutki. W zależności od potrzeby należy stosować leczenie objawowe i podtrzymujące. Należy rozważyć usunięcie leku z organizmu poprzez płukanie żołądka i (lub) inaktywację leku przez podanie węgla aktywowanego.

5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1    Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpadaczkowe, pochodne karboksamidu Kod ATC: N 03 AF 02

Mechanizm działania

Działanie farmakologiczne okskarbazepina wywiera przede wszystkim poprzez swój metabolit (MHD) (patrz punkt 5.2). Uważa się, że mechanizm działania okskarbazepiny i MHD polega głównie na blokowaniu wrażliwych na napięcie kanałów sodowych, co powoduje stabilizacj ę nadmiernie pobudzonych błon włókien nerwowych, hamowanie powtarzalnych wyładowań neuronów i zmniejszenie przekaźnictwa bodźców synaptycznych. Poza tym do działania przeciwdrgawkowego może przyczyniać się wzmożone przewodnictwo potasowe i modulacja zależnych od napięcia kanałów wapniowych. Nie stwierdzono istotnych interakcji z miejscami receptorowymi neuroprzekaźników lub modulatorów w mózgu.

Rezultat działania farmakodynamicznego

Okskarbazepina i jej aktywny metabolit są silnymi i skutecznymi środkami przeciwdrgawkowymi u zwierząt. Chroniły one gryzonie przed uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi i, w mniejszym stopniu, przed napadami klonicznymi oraz zapobiegały lub zmniejszały częstość występowania przewlekle nawracających napadów częściowych u małp rezusów z implantami aluminiowymi. Nie obserwowano rozwoju tolerancji na okskarbazepinę ani MHD (czyli osłabienia działania przeciwdrgawkowego) w przypadku napadów toniczno-klonicznych podczas podawania leku odpowiednio myszom i szczurom codziennie przez 5 dni lub 4 tygodnie.

5.2    Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Po podaniu doustnym okskarbazepina jest całkowicie wchłaniana i intensywnie metabolizowana do farmakologicznie aktywnego metabolitu (MHD).

Po podaniu na czczo pojedynczej dawki 600 mg okskarbazepiny zdrowym ochotnikom płci męskiej średnia wartość Cmax, dla MHD wynosiła 34 pmol/l, przy odpowiadającej jej medianie tmax wynoszącej 4,5 godziny.

W badaniu bilansu masy u człowieka jedynie 2% całkowitej radioaktywności w osoczu zależało od niezmienionej okskarbazepiny, około 70% zależało od MHD, a pozostałą ilość można było przypisać nieistotnym wtórnym metabolitom, które były szybko eliminowane. Pokarm nie ma wpływu na szybkość i stopień wchłaniania okskarbazepiny, dlatego może być przyjmowana razem z posiłkiem lub niezależnie od posiłku.

Dystrybucja

Pozorna objętość dystrybucji MHD wynosi 49 litrów.

Około 40 % MHD wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami. W zakresie dawek terapeutycznych wiązanie z białkami nie zależy od stężenia leku w osoczu. Okskarbazepina i MHD nie wiążą się z kwaśną alfa-1- glikoproteiną.

Okskarbazepina i MHD przenikaj ą przez łożysko. W jednym przypadku stężenia MHD w osoczu noworodka i w osoczu matki były podobne.

Biotransformacja

Okskarbazepina jest szybko redukowana przez enzymy cytozolowe w wątrobie do MHD, który w zasadniczej mierze odpowiada za farmakologiczne działanie okskarbazepiny. MHD jest dalej metabolizowany poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym. Niewielkie ilości (4% dawki) ulegają oksydacji do farmakologicznie nieaktywnego metabolitu (pochodnej 10,11-dihydroksylowej, DHD).

Eliminacja

Okskarbazepina jest usuwana z organizmu głównie w postaci metabolitów wydalanych przede wszystkim przez nerki. Ponad 95% dawki można znaleźć w moczu, przy czym mniej niż 1% stanowi niezmieniona okskarbazepina. Z kałem wydala się mniej niż 4% podanej dawki. Około 80 % dawki wydala się z moczem albo w postaci glukuronidów MHD (49%) albo jako niezmieniony MHD (27%), natomiast nieaktywny DHD stanowi około 3% zaś sprzężona okskarbazepina około 13% dawki.

Okskarbazepina jest szybko eliminowana z osocza a jej pozorny okres półtrwania wynosi od

1,3 do 2,3 godzin, w przeciwieństwie do MHD, którego pozorny okres półtrwania wynosi średnio 9,3 ± 1,8 godzin.

Liniowość i proporcjonalność dawki

Przy podawaniu okskarbazepiny 2 razy na dobę, stężenia MHD w stanie stacjonarnym są osiągane w ciągu 2-3 dni. W stanie stacjonarnym farmakokinetyka MHD ma charakter liniowy i wykazuje zależność od dawki dla zakresu dawek od 300 do 2400 mg/ dobę.

Szczególne populacje

Pacjenci z zaburzoną czynnością wątroby

Farmakokinetykę i metabolizm okskarbazepiny i MHD oceniano u zdrowych ochotników i u osób z zaburzoną czynnością wątroby po pojedynczej dawce doustnej 900 mg. Łagodna i umiarkowana niewydolność wątroby nie miały wpływu na farmakokinetykę okskarbazepiny ani MHD. Nie badano okskarbazepiny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek

Istnieje zależność liniowa między klirensem kreatyniny a nerkowym klirensem MHD. W przypadku podawania okskarbazepiny w pojedynczej dawce 300 mg u osób z zaburzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) okres półtrwania w fazie eliminacji MHD wydłuża się o 60-90% (16 do 19 godzin), a wartość AUC zwiększa się dwukrotnie w porównaniu z osobami dorosłymi o prawidłowej czynności nerek (10 godzin).

Populacja pediatryczna

Farmakokinetykę okskarbazepiny oceniano w badaniach klinicznych u dzieci przyjmujących lek w dawkach 10-60 mg/kg mc. na dobę. Klirens MHD dostosowany do masy ciała zmniejsza się wraz z wiekiem i zwiększaniem się masy ciała osiągaj ąc wartości obserwowane u dorosłych. Średni klirens dostosowany do masy ciała u dzieci w wieku 4-12 lat jest o około 40% większy niż u dorosłych. W związku z tym oczekuje się, że ekspozycja na MHD u dzieci wynosi około 2/3 poziomu spotykanego u dorosłych leczonych podobną dawką w przeliczeniu na masę ciała. Oczekuje się, że w miarę zwiększania się masy ciała, u pacjentów w wieku 13 lat i starszych, klirens MHD dostosowany do masy ciała zbliży się do wartości stwierdzanych u dorosłych.

Ciąża

Wyniki pochodzące od ograniczonej liczby kobiet wskazują, że osoczowe stężenia MHD mogą stopniowo zmniejszać się w czasie ciąży (patrz punkt 4.6).

Osoby w podeszłym wieku

Po podaniu dawki pojedynczej (300 mg) lub dawek wielokrotnych (600 mg na dobę) okskarbazepiny u ochotników w podeszłym wieku (60-82 lata) maksymalne stężenie MHD w osoczu i wartości AUC były o 30%-60% większe niż u ochotników w młodszym wieku (18-32 lata). Porównanie klirensu kreatyniny u osób młodszych i osób w podeszłym wieku wskazuje, że różnice te zależą od związanego z wiekiem zmniejszenia klirensu kreatyniny. Nie są konieczne żadne szczególne zalecenia odnośnie dawkowania, ponieważ dawki terapeutyczne są ustalane indywidualnie.

Płeć

U dzieci, dorosłych oraz osób w podeszłym wieku nie obserwowano różnic w farmakokinetyce leku zależnych od płci.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane przedkliniczne uzyskane z badań toksyczności dawek powtarzanych, farmakologicznych badań bezpieczeństwa i badań genotoksyczności nie wskazują na żadne szczególne zagrożenia dla człowieka ze strony okskarbazepiny ani jej aktywnego farmakologicznie metabolitu, pochodnej monohydroksylowej (MHD).

Dowody działania nefrotoksycznego stwierdzono w badaniach toksyczności dawek wielokrotnych u szczurów, ale nie stwierdzono ich w badaniach u psów i myszy. W związku z tym, że nie ma doniesień o występowaniu tego rodzaju zmian u ludzi, kliniczne znaczenie tych obserwacji u szczurów pozostaje nieznane.

Badania dotyczące immunostymulacji u myszy wykazały, że MHD (a w mniejszym stopniu okskarbazepina) może indukować reakcje nadwrażliwości typu opóźnionego.

Badania na zwierzętach wykazały takie zmiany, jak zwiększona śmiertelność zarodków i pewne opóźnienie rozwoju prenatalnego i postnatalnego przy poziomie dawkowania, który był toksyczny dla samic. W jednym z 8 badań embriotoksyczności, prowadzonych albo z okskarbazepina albo z jej farmakologicznie aktywnym metabolitem (MHD), stwierdzono częstsze występowanie wad rozwojowych u płodów szczurów po podaniu dawek toksycznych dla samic (patrz punkt 4.6).

W badaniach karcynogenności u leczonych zwierząt indukowano guzy wątroby (szczury i myszy), guzy jąder i guzy z komórek ziarnistych żeńskich narządów płciowych (szczury). Występowanie nowotworów wątroby miało najprawdopodobniej związek z indukcj ą mikrosomalnych enzymów wątrobowych; u ludzi okskarbazepina działanie indukcyjne, choć nie można go wykluczyć, jest słabe lub nieobecne. Nowotwory jąder mogły być indukowane poprzez zwiększone stężenia hormonu luteinizuj ącego. Z uwagi na brak takiego wzrostu u ludzi uważa się, że nowotwory tego typu nie maj ą znaczenia klinicznego. W badaniu karcynogenności MHD u szczurów stwierdzono zależne od dawki zwiększanie częstości występowania nowotworów z komórek ziarnistych w drogach płciowych (szyjka macicy i pochwa). Zmiany te występowały przy narażeniu na lek na poziomie porównywalnym z przewidywanym narażeniem klinicznym. Mechanizm rozwoju tych nowotworów nie został wyjaśniony. W związku z tym kliniczne znaczenie nowotworów tego typu pozostaje nieznane.

6. SZCZEGÓŁOWE DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:

Krospowidon

Hypromeloza

Celuloza mikrokrystaliczna Krzemionka koloidalna bezwodna Stearynian magnezu

Otoczka tabletki:

Żelaza tlenek czarny (El72)

Hypromeloza Laktoza j ednowodna Makrogol 4000 Żelaza tlenek czerwony (El72)

Dwutlenek tytanu (E171)

Żelaza tlenek żółty (El72)

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy

6.3    Okres ważności

30 miesięcy

6.4    Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30oC.

6.5    Rodzaj i zawartość opakowania

Przezroczyste blistry z PVC/PVDC/Aluminium Wielkości opakowań: 10, 20, 30, 50, 100, 200 tabletek.

Pojemniki z polipropylenu z zakrętką z polietylenu i opcjonalnie wypełniaczem ubytku z polietylenu.

Wielkości opakowań: 100, 200, 500 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6    Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.

7.    PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Generics [UK] Ltd.

Station Close, Potters Bar Hertfordshire, EN6 1TL Wielka Brytania

8. NUMER(Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA/PRZEDŁUŻENIA

POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

10. DATA CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

1

Wstępne wyniki wskazują, że okskarbazepina może powodować zmniejszenie stężenia lamotryginy, co może mieć znaczenie u dzieci, ale możliwość wywoływania interakcji przez okskarbazepinę wydaje się mniejsza niż w przypadku innych jednocześnie stosowanych leków indukujących enzymy (karbamazepina, fenobarbiton i fenytoina).