Imeds.pl

Lafactin 37,5 Mg

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Lafactin, 37,5mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde Lafactin, 75 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde Lafactin, 150 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde

Venlafaxinum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta.

•    Należy zachować te ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

•    Należy zwrócić się do lekarza lub    farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.

•    Lek ten przepisano ściśle określonej    osobie.    Nie należy go przekazywać    innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

•    Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Spis treści ulotki:

1.    Co to jest lek Lafactin i w jakim celu się go stosuje

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lafactin

3.    Jak stosować lek Lafactin

4.    Możliwe działania niepożądane

5.    Jak przechowywać lek Lafactin

6.    Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest lek Lafactin i w jakim celu się go stosuje

Lafactin jest lekiem przeciwdepresyjnym, który należy do grupy leków zwanych inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Leki z tej grupy stosowane są w leczeniu depresji oraz innych chorób takich jak zaburzenia lękowe. Uważa się, że u ludzi w stanie depresji i (lub) lęku występuje mniejsze stężenie serotoniny i noradrenaliny w mózgu. Mechanizm działania leków przeciwdepresyjnych nie jest do końca poznany, ale mogą one pomóc poprzez zwiększenie stężenia serotoniny i noradrenaliny w mózgu.

Lafactin stosuje się w leczeniu depresji u osób dorosłych. Lafactin wskazany jest również w leczeniu fobii społecznej (lęk lub unikanie sytuacji społecznych) u osób dorosłych.

Aby pacjent poczuł się lepiej, ważne jest, żeby leczenie depresji oraz fobii społecznej przebiegało we właściwy sposób. Jeśli leczenie nie zostanie podjęte, stan pacjenta może się nie poprawić, ulec pogorszeniu i będzie trudniejszy do leczenia.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lafactin

Kiedy nie stosować leku Lafactin

•    Jeśli pacjent ma uczulenie na wenlafaksynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (pełny wykaz w punkcie 6).

•    Jeśli pacjent przyjmuje jednocześnie lub przyjmował w ciągu ostatnich 14 dni jakikolwiek lek z grupy nieodwracalnych inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) stosowany do leczenia depresji lub choroby Parkinsona. Przyjmowanie nieodwracalnych IMAO równocześnie z innymi lekami, w tym lekiem Lafactin, może spowodować ciężkie lub nawet zagrażające życiu działania niepożądane. Również przed rozpoczęciem przyjmowania jakiegokolwiek leku z grupy IMAO, pacjent powinien odczekać co najmniej 7 dni od zaprzestania przyjmowania leku Lafactin (patrz także punkt "Zespół serotoninowy" oraz "Inne leki i Lafactin").

Ostrzeżenia i środki ostrożności

•    Jeżeli pacjent stosuje inne leki, które przyjmowane jednocześnie z lekiem Lafactin mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego (patrz punkt "Inne leki i Lafactin").

•    Jeżeli pacjent choruje na choroby oczu, takie jak niektóre rodzaje jaskry (podwyższone ciśnienie w gałce ocznej).

•    Jeżeli u pacjenta wystąpiło w przeszłości wysokie ciśnienie krwi.

•    Jeżeli u pacjenta wystąpiły w przeszłości choroby serca.

•    Jeżeli u pacjenta wystąpiły w przeszłości napady drgawek (padaczka).

•    Jeżeli u pacjenta wystąpiło w przeszłości zmniejszone stężenie sodu we krwi (hiponatremia).

•    Jeżeli pacjent ma skłonność do powstawania siniaków lub do krwawień (zaburzenia krwawienia w przeszłości), bądź jeżeli przyjmuje leki, które mogą zwiększyć ryzyko krwawień.

•    W przypadku wysokiego stężenia cholesterolu.

•    Jeżeli u pacjenta lub kogokolwiek z jego rodziny wystąpiła w przeszłości mania lub zaburzenia dwubiegunowe (uczucie nadmiernego pobudzenia lub euforii).

•    Jeżeli u pacjenta wystąpiły w przeszłości zachowania agresywne.

•    Jeżeli pacjent ma cukrzycę. Leczenie wenlafaksyną może zmienić stężenie glukozy we krwi.

Może być konieczne dostosowanie dawkowania leków przeciwcukrzycowych.

Lafactin może spowodować wystąpienie uczucia niepokoju lub niezdolności do usiedzenia lub ustania w miejscu. W razie wystąpienia takich objawów, należy poinformować o tym lekarza prowadzącego.

Jeśli którykolwiek z ww. przypadków dotyczy pacjenta przed rozpoczęciem stosowania leku Lafactin należy zwrócić się do lekarza.

Myśli samobójcze i pogłębienie depresji lub zaburzeń lękowych

Osoby, u których występuje depresja i (lub) zaburzenia lękowe, mogą czasami myśleć o samookaleczeniu lub o popełnieniu samobójstwa. Takie objawy czy zachowanie mogą nasilać się na początku stosowania leków przeciwdepresyjnych, ponieważ leki te zaczynają działać zazwyczaj po upływie 2 tygodni, czasami później.

Wystąpienie myśli samobójczych, myśli o samookaleczeniu lub popełnieniu samobójstwa jest bardziej prawdopodobne, j eżeli:

•    u pacjenta w przeszłości występowały myśli samobójcze lub chęć samookaleczenia;

•    pacjent jest młodym dorosłym; dane z badań klinicznych wskazują na zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych u dorosłych w wieku poniżej 25 lat z zaburzeniami psychicznymi, którzy byli leczeni lekami przeciwdepresyjnymi.

Jeśli u pacjenta występują myśli samobójcze lub myśli o samookaleczeniu, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić do szpitala.

Pomocne może okazać się poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji lub zaburzeniach lękowych oraz poproszenie ich o przeczytanie ulotki. Pacjent może zwrócić się z prośbą o pomoc do krewnych lub przyj aciół i prosić o informowanie go, jeśli zauważą, że depresja lub lęk nasiliły się lub wystąpiły niepokojące zmiany w zachowaniu.

Suchość w jamie ustnej

Suchość w jamie ustnej zgłasza 10% pacjentów leczonych wenlafaksyną. Może to zwiększać ryzyko wystąpienia próchnicy. Należy więc szczególnie zadbać o higienę jamy ustnej.

Cukrzyca

Wenlafaksyna może spowodować zmianę stężenia glukozy we krwi. Dlatego może być konieczne dostosowanie dawek leków przeciwcukrzycowych.

Stosowanie leku u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat

Lek Lafactin nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Należy również podkreślić, że pacjenci w wieku poniżej 18 lat, którzy przyjmują leki z tej grupy narażeni są na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak próby samobójcze, myśli samobójcze oraz wrogość (szczególnie agresja, zachowania buntownicze i przejawy gniewu). Mimo to, lekarz może przepisać lek Lafactin pacjentom w wieku poniżej 18 lat, jeżeli uzna, że będzie to dla nich korzystne. Jeśli lekarz przepisał lek Lafactin pacjentowi w wieku poniżej 18 lat, w razie wszelkich wątpliwości należy ponownie zwrócić się do lekarza, aby to przedyskutować. Należy poinformować lekarza, jeśli którykolwiek z ww. objawów wystąpi lub nasili się u pacjentów w wieku poniżej 18 lat przyjmujących Lafactin. Dotychczas nie wykazano również długoterminowego bezpieczeństwa dotyczącego wpływu na wzrost, dojrzewanie oraz rozwój funkcji poznawczych i behawioralnych w tej grupie wiekowej.

Inne leki i Lafactin

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Lekarz prowadzący podejmuje decyzję o ewentualnym stosowaniu leku Lafactin z innymi lekami.

Nie należy zaczynać ani przerwać stosowania innych leków, w tym leków dostępnych bez recepty, leków pochodzenia naturalnego lub ziołowego, bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.

•    Inhibitory monoaminooksydazy, które stosowane są w leczeniu depresji lub choroby Parkinsona nie mogą być przyjmowane z lekiem Lafactin. Należy powiedzieć lekarzowi jeżeli przyjmowało się te leki w ciągu ostatnich 14 dni (IMAO; patrz punkt „Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lafactin")

   Zespół serotoninowy:

W trakcie leczenia wenlafaksyną może wystąpić stan potencjalnego zagrożenia życia lub reakcje typu złośliwego zespołu neuroleptycznego (patrz punkt "Możliwe działania niepożądane"), zwłaszcza w przypadku jednoczesnego stosowania z lekami takimi, jak:

•    tryptany (substancje stosowane w migrenowych bólach głowy)

•    leki stosowane w leczeniu depresji, np. selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny (SNRI), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne lub leki zawierające lit

•    leki zawierające antybiotyk linezolid (substancja stosowana w leczeniu zakażeń)

•    leki zawierające odwracalny IMAO, moklobemid (substancja stosowana w leczeniu depresji)

•    leki zawierające sibutraminę (substancję stosowaną w odchudzaniu)

•    leki zawierające tramadol (substancję działającą przeciwbólowo)

•    leki zawierające błękit metylenowy (stosowany w leczeniu dużego stężenia methemoglobiny we krwi)

•    leki zawierające ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericumperforatum, leki pochodzenia naturalnego lub ziołowego stosowane w leczeniu łagodnej depresji)

•    leki zawierające tryptofan (stosowany w problemach ze spaniem i w depresji)

•    leki przeciwpsychotyczne (stosowane w leczeniu choroby z objawami takimi jak słyszenie, widzenie i odczuwanie rzeczy, które nie istnieją, urojenia, nienaturalna podejrzliwość, niejasne rozumowanie, zamknięcie w sobie).

Objawy podmiotowe i przedmiotowe zespołu serotoninowego mogą obejmować kombinację następujących symptomów: niepokój ruchowy, utrata koordynacji ruchowej, przyspieszone tętno, podwyższona temperatura ciała, szybkie zmiany ciśnienia krwi, nadreaktywność, biegunka, śpiączka, nudności, wymioty.

Najbardziej ciężka postać zespołu serotoninowego może przypominać złośliwy zespół neuroleptyczny. Do jego objawów podmiotowych i przedmiotowych należą: gorączka, przyspieszone tętno, pocenie się, sztywność mięśni, dezorientacja, zwiększona aktywność enzymów w mięśniach (wykrywana w badaniu krwi).

W przypadku podejrzenia wystąpienia zespołu serotoninowego, należy bezzwłocznie powiedzieć

0    tym lekarzowi lub zgłosić się do najbliższego szpitala na Izbę Przyjęć.

Wymienione poniżej leki mogą również wchodzić w interakcje z lekiem Lafactin i dlatego należy stosować je z ostrożnością. Szczególnie ważne jest powiadomienie lekarza, jeżeli pacjent zażywa leki zawierające:

•    ketokonazol (lek przeciwgrzybiczy)

•    haloperydol lub rysperydon (leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych)

•    metoprolol (beta-adrenolityk stosowany w leczeniu nadciśnienia i chorób serca).

Lafactin z jedzeniem, piciem i alkoholem

Lafactin należy przyjmować z jedzeniem (patrz punkt 3 „Jak stosować lek Lafactin").

W trakcie leczenia lekiem Lafactin nie wolno pić alkoholu.

Ciąża i karmienie piersią

Pacjentki będące w ciąży lub planujące zajście w ciążę powinny skonsultować się z lekarzem. Lek Lafactin należy stosować tylko po przedyskutowaniu z lekarzem potencjalnych korzyści

1    potencjalnego ryzyka dla nienarodzonego dziecka.

Należy upewnić się, że położna i (lub) lekarz wiedzą o tym, że pacjentka przyjmuje lek Lafactin. Podobne do niego leki (z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny - SSRI) stosowane przez kobiety w ciąży mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia u dziecka ciężkiej choroby, zwanej przetrwałym nadciśnieniem płucnym noworodków (PPHN), powodującej przyśpieszony oddech i sinienie skóry dziecka. Objawy te zazwyczaj występują w pierwszej dobie życia dziecka. Jeśli tak się stanie, należy natychmiast skontaktować się z położną i (lub) lekarzem.

Wenlafaksyna przenika do mleka kobiet karmiących piersią. Istnieje ryzyko wpływu na dziecko. Dlatego należy przedyskutować tę kwestię z lekarzem i lekarz podejmie decyzję, czy zaprzestać karmienia piersią, czy przerwać terapię lekiem Lafactin.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych, do czasu poznania wpływu leku na organizm pacjenta.

3. Jak stosować lek Lafactin

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zazwyczaj zalecana początkowa dawka w leczeniu depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych i fobii społecznej wynosi 75 mg na dobę. Dawka ta może zostać zwiększona stopniowo przez lekarza, jeśli

jest to konieczne nawet do dawki maksymalnej, tj. 375 mg na dobę w przypadku depresji. W przypadku lęku napadowego leczenie należy rozpocząć od dawki mniejszej (37,5 mg) i następnie stopniowo ją zwiększać. Maksymalna dawka w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej i lęku napadowego wynosi 225 mg na dobę.

Lafactin należy przyjmować codziennie mniej więcej o tej samej porze, niezależnie od tego, czy lek przyjmowany jest rano czy wieczorem. Kapsułki należy połykać w całości, popijając płynem. Nie należy ich dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać.

Lafactin należy przyjmować z pokarmem.

Należy poinformować lekarza o występujących problemach z wątrobą lub nerkami, ponieważ może zaistnieć potrzeba zmiany dawki.

Nie należy przerywać leczenia lekiem Lafactin bez konsultacji z lekarzem (patrz punkt "Przerwanie stosowania leku Lafactin").

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Lafactin

W przypadku zażycia większej niż zalecana dawki leku Lafactin należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Objawy możliwego przedawkowania mogą obejmować przyspieszoną akcję serca, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), zaburzenia widzenia, drgawki lub wymioty.

Pominięcie zastosowania leku Lafactin

W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć ją możliwie jak najszybciej. Jeśli jednak zbliża się pora zażycia następnej dawki, należy opuścić pominiętą dawkę i przyjąć tylko jedną dawkę o zwykłej porze. Nie należy stosować większej dawki w ciągu jednego dnia, niż dzienna dawka leku Lafactin przepisana przez lekarza.

Przerwanie stosowania leku Lafactin

Nie należy przerywać leczenia, ani zmniejszać dawki leku bez konsultacji z lekarzem, nawet w przypadku poprawy samopoczucia. Jeżeli lekarz uzna, że można odstawić lek Lafactin, to poinformuje pacjenta, w jaki sposób należy stopniowo zmniejszać dawkę, przed całkowitym zaprzestaniem leczenia. U pacjentów odstawiających lek Lafactin, zwłaszcza w przypadku nagłego przerwania leczenia lub zbyt szybkiego zmniejszania dawki, mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak uczucie zmęczenia, zawroty głowy, uczucie pustki w głowie, ból głowy, bezsenność, koszmary senne, suchość w jamie ustnej, utrata apetytu, nudności, biegunka, nerwowość, pobudzenie, dezorientacja, dzwonienie w uszach, mrowienie lub drętwienie, osłabienie, pocenie się, drgawki lub objawy grypopodobne.

Lekarz udzieli porady, w jaki sposób należy stopniowo odstawić lek Lafactin. Jeżeli wystąpi którykolwiek z wymienionych objawów lub inne objawy, które są uciążliwe dla pacjenta, należy skonsultować się z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Możliwe działania niepożądane

4.


Jak każdy lek, lek Lafactin może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z poniższych działań niepożądanych, należy odstawić lek Lafactin oraz skontaktować się bezzwłocznie z lekarzem lub zgłosić się do najbliższego szpitala na Izbę Przyjęć:

•    Ucisk w klatce piersiowej, sapanie, trudności w przełykaniu lub oddychaniu

•    Obrzęk twarzy, gardła, rąk lub stóp

•    Uczucie nerwowości lub niepokoju, zawroty głowy, uczucie pulsowania, nagłe czerwienienie skóry i (lub) uczucie ciepła

•    Ciężka wysypka, swędzenie, pokrzywka (obrzęk o czerwonym lub bladym zabarwieniu, któremu często towarzyszy świąd)

•    Objawy zespołu serotoninowego mogą być następujące: niepokój ruchowy, halucynacje, utrata koordynacji ruchowej, przyspieszone tętno, podwyższona temperatura ciała, szybkie zmiany ciśnienia krwi, nadreaktywność, biegunka, śpiączka, nudności, wymioty.

Najbardziej ciężka postać zespołu serotoninowego może przypominać złośliwy zespół neuroleptyczny. Objawy złośliwego zespołu neuroleptycznego mogą obejmować gorączkę, przyspieszone tętno, pocenie się, sztywność mięśni, dezorientację, zwiększoną aktywność enzymów w mięśniach (wykrywana w badaniu krwi).

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z poniższych działań niepożądanych należy skontaktować się z lekarzem:

•    Kaszel, sapanie, duszność i wysoka temperatura

•    Czarne (smołowate) stolce lub krew w stolcu

•    Żółty kolor skóry lub oczu, swędzenie lub ciemny kolor moczu, które mogą być objawami zapalenia wątroby

•    Zaburzenia pracy serca, takie jak przyspieszone lub nieregularne tętno, podwyższone ciśnienie krwi

•    Zaburzenia wzroku, takie jak niewyraźne widzenie, rozszerzone źrenice

•    Zaburzenia układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, uczucie mrowienia, zaburzenia koordynacji ruchów, napady padaczkowe lub drgawki

•    Zaburzenia psychiczne, takie jak nadmierna ruchliwość i euforia (uczucie nienaturalnego podekscytowania)

•    Objawy odstawienia leku (patrz punkty „Jak stosować lek Lactin", „Przerwanie stosowania leku Lactin")

•    Wydłużenie czasu krwawienia - jeśli pacjent skaleczy się lub zrani, czas jaki upłynie zanim krwawienie ustanie, może być nieco dłuższy niż zwykle.

Pełny wykaz działań niepożądanych

Poniżej przedstawiono częstość (prawdopodobieństwo) występowania działań niepożądanych:

Bardzo często

występujące częściej niż u 1 na 10 osób

Często

występujące u 1 do 10 na 100 osób

Niezbyt często

występujące u 1 do 10 na 1000 osób

Rzadko

występujące u 1 do 10 na 10 000 osób

Częstość nieznana

częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych

Bardzo często (występujące częściej niż u 1 na 10 osób)

•    zawroty głowy; ból głowy

•    nudności; suchość w jamie ustnej

•    pocenie się (w tym poty nocne).

Często (występujące u 1 do 10 na 100 osób)

•    zmniejszenie łaknienia

•    dezorientacja; uczucie odseparowania (lub braku zaangażowania) od samego siebie; brak orgazmu; zmniejszenie popędu płciowego; nerwowość; bezsenność; niezwykłe sny

•    senność; drżenie; mrowienie; zwiększenie napięcia mięśniowego

•    zaburzenia widzenia, w tym zamazane widzenie; rozszerzone źrenice; niezdolność oczu do automatycznej zmiany ostrości widzenia podczas przenoszenia wzroku z przedmiotów usytuowanych dalej na bliższe

•    dzwonienie w uszach (szum uszny)

•    kołatanie serca

•    zwiększenie ciśnienia krwi; nagłe zaczerwienienie

•    ziewanie

•    wymioty; zaparcia; biegunka

•    zwiększona częstość oddawania moczu; problemy z oddawaniem moczu

•    nieregularności w miesiączkowaniu takie jak nasilone krwawienie lub częstsze nieregularne krwawienie; zaburzenia wytrysku /orgazmu (mężczyźni); zaburzenia erekcji (impotencja)

•    osłabienie (astenia); zawroty głowy; dreszcze

•    zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi.

Niezbyt często (występujące u 1 do 10 na 1000 osób)

•    omamy; uczucie odseparowania (lub braku zaangażowania) od rzeczywistości; pobudzenie; zaburzenia orgazmu (kobiety); brak uczuć lub emocji; uczucie nadmiernego pobudzenia; zgrzytanie zębami

•    uczucie niepokoju lub niezdolność do usiedzenia lub ustania w miejscu; omdlenie; niekontrolowane ruchy mięśni; zaburzenia koordynacji i równowagi; zaburzenia smaku

•    przyspieszone tętno; zawroty głowy (zwłaszcza przy zbyt szybkim wstawaniu)

•    duszność

•    krwawe wymioty, czarne smołowate stolce (kał) lub krew w stolcu, które mogą być oznaką wewnętrznego krwawienia

•    ogólny obrzęk skóry zwłaszcza twarzy, ust, języka, gardła, rąk i stóp i (lub) występowanie wypukłej, swędzącej wysypki; nadwrażliwość na światło; siniaki; wysypka; nadmierna utrata włosów

•    zatrzymanie moczu

•    zwiększenie masy ciała; zmniejszenie masy ciała.

Rzadko (występujące u 1 do 10 na 10 000 osób)

•    drgawki lub napad drgawkowy

•    nietrzymanie moczu

•    pobudzenie, gonitwa myśli i zmniejszona potrzeba snu (mania).

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

•    zmniejszona liczba płytek krwi, co oznacza zwiększone ryzyko siniaków lub krwawień; zaburzenia krwi, które mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka zakażenia

•    opuchnięcie twarzy lub języka, duszność lub trudności w oddychaniu, często z wysypką skórną (mogą wskazywać na ciężką reakcję alergiczną)

•    nadmierne zatrzymanie wody w organizmie

•    zmniejszenie stężenia sodu we krwi

•    myśli i zachowania samobójcze; przypadki myśli i zachowań samobójczych odnotowano podczas leczenia i krótko po zakończeniu leczenia wenlafaksyną (patrz punkt 2 „Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lafactin”)

•    dezorientacja z często występującymi omamami (majaczenie); agresja

•    wysoka gorączka ze sztywnością mięśni, dezorientacja lub pobudzenie i pocenie się lub urywane ruchy mięśni, których nie można kontrolować mogą być objawami poważnego stanu zwanego złośliwym zespołem neuroleptycznym; uczucie euforii, ospałość, utrzymujące się szybkie ruchy gałki ocznej, niezgrabność, niepokój, wrażenie upojenia alkoholowego, pocenie się lub sztywność

mięśni, które są objawami zespołu serotoninowego; sztywność, skurcze i niekontrolowane ruchy mięśni

•    silny ból oka oraz zaburzenia widzenia lub niewyraźne widzenie

•    zawroty głowy

•    zmniejszenie ciśnienia krwi; nieprawidłowa, przyspieszona lub nieregularna czynność serca, która może spowodować omdlenie; niespodziewane krwawienie, np. krwawienie z dziąseł, krew w moczu lub w wymiocinach; występowanie nieprzewidzianych siniaków lub uszkodzeń naczyń krwionośnych

•    kaszel, sapanie, duszność i wysoka temperatura, które są objawami zapalenia płuc związanego ze zwiększeniem liczby białych krwinek we krwi (eozynofilia płucna)

•    ciężkie bóle brzucha lub pleców (które mogą wskazywać na ciężkie zaburzenia jelit, wątroby lub trzustki)

•    swędzenie, żółty kolor skóry lub oczu, ciemny kolor moczu, objawy grypopodobne - są to objawy zapalenia wątroby; niewielkie zmiany aktywności enzymów wątrobowych we krwi

•    wysypka skórna mogąca prowadzić do powstawania pęcherzy i złuszczania skóry; swędzenie; łagodna wysypka

•    niewyjaśnione bóle mięśni, tkliwość lub osłabienie (rabdomioliza)

•    nieprawidłowe wydzielanie mleka u kobiet.

Lek Lafactin może czasami powodować działania niepożądane, których pacjent nie będzie świadomy, takie jak wzrost ciśnienia krwi lub nieprawidłowa czynność serca; niewielkie zmiany aktywności enzymów wątrobowych, stężeń sodu lub cholesterolu we krwi. Jeszcze rzadziej, lek Lafactin może zaburzać czynność płytek krwi, co prowadzi do zwiększonego ryzyka wybroczyn lub krwawień. W związku z tym, lekarz może zalecić badanie krwi co pewien czas, zwłaszcza w przypadku długotrwałego leczenia lekiem Lafactin.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.

5.    Jak przechowywać lek Lafactin

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonym na opakowaniu.

Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa.

6.    Zawartość opakowania i inne informacje Co zawiera lek Lafactin

Substancją czynną leku jest wenlafaksyna.

Każda kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, twarda zawiera odpowiednio 37,5 mg, 75 mg i 150 mg wenlafaksyny w postaci chlorowodorku wenlafaksyny.

Pozostałe składniki leku to:

hypromeloza, amoniowego metakrylanu kopolimer (typ B), sodu laurylosiarczan, magnezu stearynian, kopolimer metakrylanu butylu zasadowy 12,5%, tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna.

Lek Lafactin, 75 mg zawiera żelaza tlenek czerwony (E 172).

Lek Lafactin, 150 mg zawiera erytrozynę (E 127), indygotynę I (E 132).

Jak wygląda lek Lafactin i co zawiera opakowanie

Lafactin, 37,5 mg: białe, nieprzezroczyste, twarde, kapsułki żelatynowe (rozmiar 0), z nadrukiem VEN na wieczku i 37.5 na korpusie kapsułki, zawierające jedną okrągłą, dwuwypukłą tabletkę powlekaną.

Lafactin, 75 mg: cieliste, nieprzezroczyste, twarde, żelatynowe kapsułki (rozmiar 0) zawierające dwie okrągłe, dwustronnie wypukłe tabletki powlekane z nadrukiem VEN na wieczku oraz 75 na korpusie kapsułki.

Lafactin, 150 mg: jasnoczerwone, nieprzezroczyste, twarde, żelatynowe kapsułki (rozmiar 00) zawierające trzy okrągłe, dwustronnie wypukłe tabletki powlekane, z nadrukiem VEN na wieczku oraz 150 na korpusie kapsułki.

Opakowania zawierają:

Lafactin, 37,5 mg: 28 kapsułek.

Lafactin, 75 mg: 28 lub 56 kapsułek.

Lafactin, 150 mg: 28 lub 56 kapsułek.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:

Apotex Europe B.V.

Darwinweg 20 2333 CR Leiden Holandia

Wytwórca:

Apotex Nederland B.V.

Archimedesweg 2 2333 CN Leiden Holandia

Pharmathen S.A.

6, Dervenakion Str.

15351 Pallini, Attikis Grecja

Pharmathen International S.A.

Sapes Industrial Park Block 5 69300 Rodopi Grecja

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

9