Imeds.pl

Lanzostad 30 Mg

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Lanzostad, 30 mg, kapsułki dojelitowe, twarde

2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda kapsułka dojelitowa twarda zawiera 30 mg lanzoprazolu.

Substancje pomocnicze: każda kapsułka 30 mg zawiera 190,14 mg - 217,41 mg sacharozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Kapsułki dojelitowe twarde.

Kapsułki 30 mg: nieprzezroczyste, białe, twarde kapsułki żelatynowe, zawierające peletki z powłoką zabezpieczającą przed działaniem soku żołądkowego.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

•    Leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy i żołądka,

•    Leczenie refluksowego zapalenia przełyku,

•    Zapobieganie refluksowemu zapaleniu przełyku,

•    Eradykacja Helicobacterpylori (H. pylori) w skojarzeniu z odpowiednią terapią antybiotykową, w leczeniu choroby wrzodowej wywołanej zakażeniem H. pylori,

   Leczenie łagodnych owrzodzeń żołądka i dwunastnicy towarzyszących leczeniu niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) u pacjentów wymagających stałego leczenia NLPZ,

•    Zapobieganie owrzodzeniom żołądka i dwunastnicy towarzyszącym leczeniu NLPZ u pacjentów z grupy ryzyka (patrz punkt 4.2), wymagaj ących stałego leczenia,

•    Choroba refluksowa przełyku z obj awami,

•    Zespół Zollingera i Ellisona.

4.2    Dawkowanie i sposób podawania

Aby uzyskać optymalne działanie, Lanzostad należy przyjmować raz na dobę, rano. Nie dotyczy to eradykacji H. pylori, podczas której stosuje się dawkowanie dwa razy na dobę, rano i wieczorem. Lanzostad należy przyjmować co najmniej 30 minut przed posiłkiem (patrz punkt 5.2). Kapsułki należy połykać w całości, popijając je płynem.

Pacjenci z trudnościami w połykaniu: kapsułkę można opróżnić, ale nie należy żuć lub kruszyć zawartości.

Leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy:

Zalecana dawka wynosi 30 mg raz na dobę przez 2 tygodnie. U pacjentów, u których w tym okresie nie uzyskano wyleczenia, należy kontynuować leczenie tą samą dawką przez kolejne dwa tygodnie.

Leczenie choroby wrzodowej żołądka:

Zalecana dawka wynosi 30 mg raz na dobę przez 4 tygodnie. Owrzodzenia zwykle goją się w ciągu 4 tygodni, jednak u pacjentów, u których w tym okresie nie uzyskano wyleczenia, można kontynuować leczenie tą samą dawką przez kolejne 4 tygodnie.

Refluksowe zapalenie przełyku:

Zalecana dawka wynosi 30 mg raz na dobę przez 4 tygodnie. U pacjentów, u których w tym okresie nie uzyskano wyleczenia, można kontynuować kurację tą samą dawką przez kolejne 4 tygodnie.

Zapobieganie refluksowemu zapaleniu przełyku:

15 mg raz na dobę. W razie konieczności dawkę można zwiększyć do 30 mg na dobę.

Eradykacj a Helicobacter _ pylori:

Dobieraj ąc właściwe leczenie skojarzone, należy uwzględnić obowiązuj ące oficjalne zalecenia dotyczące oporności bakterii, okresu leczenia (najczęściej terapię kontynuuje się przez 7 dni, jednak niekiedy wskazane jest jej wydłużenie do 14 dni) oraz odpowiedniej dawki leków przeciwbakteryjnych.

Zalecana dawka produktu leczniczego Lanzostad wynosi 30 mg dwa razy na dobę przez 7 dni w skojarzeniu z jednym z następuj ących schematów:

klarytromycyna 250-500 mg dwa razy na dobę + amoksycylina 1 g dwa razy na dobę, klarytromycyna 250 mg dwa razy na dobę + metronidazol 400-500 mg dwa razy na dobę.

Odsetek eradykacji H. pylori po leczeniu klarytromycyną w skojarzeniu z produktem leczniczym Lanzostad i amoksycyliną lub metronidazolem wynosi do 90%.

Po upływie sześciu miesięcy od zakończenia skutecznej eradykacji ryzyko reinfekcji jest niewielkie a zatem prawdopodobieństwo nawrotu jest również małe.

Oceniano także stosowanie następującego schematu leczenia: lanzoprazol 30 mg dwa razy na dobę, amoksycylina 1 g dwa razy na dobę oraz metronidazol 400-500 mg dwa razy na dobę. Uzyskano mniejsze odsetkowe wskaźniki eradykacji w porównaniu ze schematami zawierającymi klarytromycynę. Ten schemat leczenia może być użyteczny w razie przeciwwskazań do eradykacji przy użyciu klarytromycyny w populacjach o niewielkiej oporności na metronidazol.

Leczenie łagodnych owrzodzeń żołądka i dwunastnicy u pacjentów wymagających stałego leczenia NLPZ:

30 mg raz na dobę przez cztery tygodnie. U pacjentów, u których w tym okresie nie uzyskano wyleczenia, leczenie można kontynuować przez kolejne cztery tygodnie. U pacjentów, u których występuj ą trudne do wyleczenia owrzodzenia lub ryzyko takich owrzodzeń, leczenie należy prawdopodobnie kontynuować przez dłuższy okres i (lub) większymi dawkami.

Zapobieganie owrzodzeniom żołądka i dwunastnicy towarzyszącym leczeniu NLPZ u pacjentów z grupy ryzyka (np. wiek >65 lat lub choroba wrzodowa żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie), wymagających stałego leczenia NLPZ:

15 mg raz na dobę. Jeżeli leczenie jest nieskuteczne, należy stosować dawkę 30 mg raz na dobę. Choroba refluksowa przełyku z objawami:

Zalecana dawka wynosi 15 mg lub 30 mg na dobę. Szybko uzyskuje się złagodzenie objawów. Należy rozważyć indywidualny dobór dawkowania. Jeżeli nie uzyskano złagodzenia objawów po czterech tygodniach leczenia dawką 30 mg raz na dobę, zaleca się przeprowadzenie dodatkowych badań diagnostycznych.

Zespół Zollingera i Ellisona:

Zalecana dawka wynosi 60 mg na dobę. Dawkę należy dobierać indywidualnie, a leczenie kontynuować tak długo, jak to jest konieczne. Stosowano dawki do 180 mg na dobę. Jeżeli wymagana dawka dobowa przekracza 120 mg, należy j ą podawać w dwóch dawkach podzielonych.

Zaburzenia czynności wątroby lub nerek:

Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek.

W grupie pacjentów z umiarkowaną lub ciężką chorobą wątroby zaleca się regularne kontrole oraz zmniejszenie dawki dobowej o 50% (patrz punkt 4.4 i 5.2).

Osoby w podeszłym wieku

Ponieważ u osób w podeszłym wieku dochodzi do zmniejszenia klirensu lanzoprazolu, w tej grupie wiekowej konieczny może być indywidualny dobór dawkowania. O ile nie ma istotnych wskazań klinicznych, w leczeniu osób w podeszłym wieku nie należy stosować dawki większej niż 30 mg na dobę.

Dzieci i młodzież

Ze względu na ograniczoną ilość danych klinicznych nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Lanzostad u dzieci (patrz również punkt 5.2).

4.3    Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na lanzoprazol lub na którąkolwiek substancj ę pomocniczą.

Nie należy stosować lanzoprazolu w skojarzeniu z atazanawirem (patrz punkt 4.5).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwwrzodowych, przed przystąpieniem do leczenia choroby wrzodowej żołądka lanzoprazolem należy wykluczyć złośliwy nowotwór żołądka, ponieważ lanzoprazol może maskować objawy i opóźniać rozpoznanie.

Należy zachować ostrożność, stosuj ąc lanzoprazol u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.2 i 5.2).

Można oczekiwać, że zmniejszenie kwaśności soku żołądkowego podczas leczenia lanzoprazolem może prowadzić do zwiększenia liczby fizjologicznej flory bakteryjnej przewodu pokarmowego. Leczenie lanzoprazolem może powodować nieznaczne zwiększenie ryzyka zakażeń przewodu pokarmowego, np. wywołanych przez bakterie, takie jak Salmonella i Campylobacter.

U pacjentów z chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy należy rozważyć możliwość zakażenia H. pylori jako czynnika przyczynowego choroby.

Podczas eradykacji H. pylori lanzoprazolem w połączeniu z terapią antybiotykową należy przestrzegać instrukcji dotyczących stosowania odpowiednich antybiotyków.

Z powodu ograniczonej liczby danych dotyczących bezpieczeństwa leczenia podtrzymuj ącego lanzoprazolem dłużej niż 1 rok zaleca się regularną kontrolę z oceną możliwych korzyści i ryzyka dla pacjenta.

U pacjentów leczonych lanzoprazolem bardzo rzadko opisywano przypadki zapalenia okrężnicy.

W związku z powyższym, w razie wystąpienia ciężkiej i (lub) uporczywej biegunki należy rozważyć przerwanie stosowania leku.

Zapobieganie owrzodzeniom trawiennym u pacjentów wymagaj ących długotrwałej kuracji NLPZ należy stosować wyłącznie w grupach ryzyka (np. krwawienie z przewodu pokarmowego, perforacja lub owrzodzenie w wywiadzie, zaawansowany wiek, równoczesne stosowanie leków znanych jako zwiększaj ące ryzyko zdarzeń niepożądanych ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego [np. kortykosteroidy lub leki przeciwzakrzepowe], współwystępowanie ciężkich chorób lub długotrwałe stosowanie NLPZ w największych zalecanych dawkach).

Ryzyko złamań kości biodrowej, kości nadgarstka i kręgosłupa

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej, zwłaszcza przyjmowanych w dużych dawkach oraz w długoterminowej terapii (powyżej 1 roku), może nieznacznie zwiększyć ryzyko złamań kości biodrowej, kości nadgarstka lub kręgosłupa, szczególnie u osób w starszym wieku lub u osób z innymi czynnikami ryzyka. Wyniki badań obserwacyjnych sugeruj ą, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej może zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10-40%. W niektórych przypadkach zwiększenie tego ryzyka może być związane z występowaniem innych czynników ryzyka. Pacjenci z czynnikami ryzyka wystąpienia osteoporozy powinni być leczeni zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi w celu zapewnienia przyjmowania odpowiedniej dawki witaminy D i wapnia.

Hipomagezemia

U pacjentów leczonych inhibitorami pompy protonowej (ang. protonpumps inhibitors, PPIs), takimi jak lanzoprazol, przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków przez rok, odnotowano przypadki ciężkiej hipomagnezemii. Mogą wystąpić ciężkie objawy hipomagnezemii, jak uczucie zmęczenia, tężyczka, majaczenie, zawroty głowy i komorowe zaburzenia rytmu serca, jednakże początek choroby może być podstępny i może zostać ona przeoczona. U większości pacjentów hipomagnezemia ulegała poprawie po uzupełnieniu niedoboru magnezu i przerwaniu stosowania inhibitorów pompy protonowej.

U pacjentów, u których przewiduje się długotrwałe leczenie lub którzy stosują inhibitory pompy protonowej jednocześnie z digoksyna lub produktami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. leki moczopędne) należy rozważyć pomiar stężenia magnezu przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami pompy protonowej oraz okresowo podczas leczenia.

Ponieważ produkt leczniczy Lanzostad zawiera sacharozę, nie powinien być stosowany przez pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy oraz niedoborem sacharazy-izomaltazy.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Działanie lanzoprazolu na inne leki

Produkty lecznicze, których wchłanianie zależy od pH

Lanzoprazol może zaburzać wchłanianie leków, których dostępność biologiczna zależy od pH soku żołądkowego.

Atazanawir

W jednym z badań wykazano, że łączne stosowanie lanzoprazolu (w dawce 60 mg raz na dobę) i atazanawiru w dawce 400 mg u zdrowych ochotników powodowało znaczące zmniejszenie ogólnoustrojowej ekspozycji na atazanawir (zmniejszenie AUC i Cmax o około 90%). Lanzoprazol nie powinien być stosowany jednocześnie z atazanawirem (patrz punkt 4.3).

Ketokonazol i itrakonazol:

Wchłanianie ketokonazolu i itrakonazolu z przewodu pokarmowego zwiększa się w obecności kwasu solnego. Ponieważ stosowanie lanzoprazolu może prowadzić do zmniejszenia stężeń ketokonazolu i itrakonazolu do wartości mniejszych niż terapeutyczne, dlatego należy unikać skojarzonego stosowania tych leków.

Digoksyna:

Jednoczesne podawanie lanzoprazolu i digoksyny może powodować zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu. W związku z powyższym, należy kontrolować stężenie digoksyny w osoczu, a na początku i pod koniec leczenia lanzoprazolem w razie konieczności dostosować dawkę.

Produkty lecznicze metabolizowane przez izoenzymy cytochromu P450

Lanzoprazol może powodować zwiększenie osoczowego stężenia produktów leczniczych metabolizowanych przez izoenzym CYP3A4. Należy zachować ostrożność w przypadku skojarzonego stosowania lanzoprazolu z produktami leczniczymi o wąskim indeksie terapeutycznym, metabolizowanymi przez ten układ.

Teofilina:

Lanzoprazol może osłabiać oczekiwaną skuteczność kliniczną teofiliny, ponieważ powoduje zmniejszenie jej stężenia w osoczu. Zaleca się ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania obu leków.

Takrolimus:

Jednoczesne stosowanie lanzoprazolu powoduje wzrost osoczowego stężenia takrolimusu (substratu izoenzymu CYP3A i glikoproteiny P). Podanie lanzoprazolu zwiększa średnią ogólnoustrojową ekspozycję na takrolimus nawet do 81%. Zaleca się kontrolę stężenia takrolimusu w osoczu na początku lub pod koniec leczenia lanzoprazolem.

Produkty lecznicze transportowane przez glikoproteinę P

W warunkach in vitro obserwowano zahamowanie przez lanzoprazol aktywności białka transportowego, glikoproteiny P (P-gp). Nie jest znane znaczenie kliniczne tego faktu.

Działanie innych produktów leczniczych na lanzoprazol

Produkty lecznicze hamujące aktywność izoenzymu CYP2C19

Fluwoksamina:

Można rozważyć zmniejszenie dawki w przypadku skojarzonego stosowania lanzoprazolu i fluwoksaminy, inhibitora izoenzymu CYP2C19. Stężenie lanzoprazolu w osoczu wzrasta nawet czterokrotnie.

Leki indukujące aktywność izoenzymów CYP2C19 i CYP3A4

Substancje indukujące aktywność izoenzymów CYP2C19 i CYP3A4, np. ryfampicyna oraz produkty lecznicze zawierające ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericumperforatum), mogą znacznie zmniejszać stężenie lanzoprazolu w osoczu.

Inne

Sukralfat/leki zobojętniające kwas solny w żołądku:

Sukralfat oraz leki zobojętniające kwas solny w żołądkumogą zmniejszać dostępność biologiczną lanzoprazolu. Dlatego lanzoprazol należy zażywać po upływie co najmniej 1 godziny po przyjęciu leków z tej grupy.

Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji, jednak brak jest dowodów na istotne klinicznie interakcje lanzoprazolu i NLPZ.

4.6    Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża:

Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania lanzoprazolu w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazuj ą bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka/płodu, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy.

Dlatego też nie zaleca się stosowania lanzoprazolu w ciąży.

Karmienie piersią:

Nie wiadomo, czy lanzoprazol przenika do mleka karmiących matek. W badaniach na zwierzętach wykazano przenikanie lanzoprazolu do mleka.

Podejmując decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią bądź kontynuowaniu lub przerwaniu leczenia lanzoprazolem, należy rozważyć korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści ze stosowania lanzoprazolu dla matki.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia i senność (patrz punkt 4.8). W takich warunkach zdolność do reagowania może być zmniej szona.

4.8    Działania niepożądane

Definicja kategorii częstości występowania: często (>1/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1 000 do <1/100), rzadko (>1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nie znana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Często

Niezbyt często

Rzadko

Bardzo rzadko

Nie znana

Zaburzenia krwi i układu i układu chłonnego

Trombocyto-

penia,

eozynofilia,

leukopenia

Niedokrwistość

Agranulocyto-

za,

pancytopenia

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Hipomagnez-emia (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia

psychiczne

Depresja

Bezsenność,

omamy,

splątanie

Zaburzenia

układu

nerwowego

Ból głowy, zawroty głowy

Niepokój,

zawroty głowy z

zaburzeniami

równowagi,

parestezje,

senność, drżenia

mięśniowe

Zaburzenia

oka

Zaburzenia

widzenia

Zaburzenia żołądka i jelit

Nudności, biegunka, ból żołądka, zaparcie, wymioty, wzdęcia z oddawaniem wiatrów, suchość w jamie ustnej lub gardle

Zapalenie

języka,

kandydoza

przełyku,

zapalenie

trzustki,

zaburzenia

smaku

Zapalenie okrężnicy, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Zwiększenie

aktywności

enzymów

wątrobowych

Zapalenie

wątroby,

żółtaczka

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Pokrzywka, świąd, wysypka

Wybroczyny, plamica, utrata owłosienia, rumień

wielopostacio-

wy,

nadwrażliwość na światło

Zespół Stevensa

i Johnsona,

toksyczno-

rozpływna

martwica

naskórka

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, tkanki łącznej i kości

Bóle stawów, bóle mięśni, złamania kości biodrowej, kości nadgarstka lub kręgosłupa (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Śródmiąższowe zapalenie nerek

Zaburzenia

układu

Ginekomastia

rozrodczego i piersi

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Zmęczenie

Obrzęki

Gorączka,

wzmożona

potliwość,

obrzęk

naczynio-

ruchowy,

jadłowstręt,

impotencja

Wstrząs

anafilaktyczny

Badania

diagnostyczne

Zwiększenie stężenia cholesterolu i triglicerydów, hiponatremia

4.9 Przedawkowanie

Nie są znane objawy przedawkowania lanzoprazolu u ludzi (chociaż ostra toksyczność leku jest prawdopodobnie niewielka), dlatego też nie sformułowano jednoznacznych zaleceń dotyczących leczenia. W badaniach klinicznych nie obserwowano znaczących objawów niepożądanych po podaniu dobowej dawki do 180 mg lanzoprazolu doustnie oraz do 90 mg lanzoprazolu dożylnie.

W punkcie 4.8 przedstawiono zestawienie możliwych objawów przedawkowania lanzoprazolu.

W razie podejrzenia przedawkowania należy kontrolować stan pacjenta. Lanzoprazol nie jest w istotnym stopniu eliminowany podczas hemodializy. W razie konieczności zaleca się płukanie żołądka, podanie węgla aktywnego i leczenie objawowe.

5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1    Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Inhibitory pompy protonowej, kod ATC: A02BC03.

Lanzoprazol jest inhibitorem pompy protonowej w żołądku. Produkt leczniczy hamuje ostatnią fazę wytwarzania kwasu żołądkowego poprzez zahamowanie aktywności ATP-azy H+/K+ w komórkach okładzinowych żołądka. Zahamowanie jest zależne od dawki i odwracalne oraz dotyczy podstawowej, jak i stymulowanej sekrecji kwasu żołądkowego. Lanzoprazol gromadzi się w komórkach okładzinowych i staje się aktywny w środowisku kwaśnym, reaguje z grupą sulfhydrylową enzymu ATP-azy H+/K+, powoduj ąc zahamowanie aktywność enzymu.

Wpływ na wydzielanie kwasu solnego:

Lanzoprazol jest swoistym inhibitorem pompy protonowej komórek okładzinowych żołądka. Jednorazowa dawka doustna 30 mg lanzoprazolu zmniejsza wydzielanie kwasu żołądkowego po stymulacji pentagastryną o około 80%, a po 7 dniach codziennego stosowania wydzielanie kwasu żołądkowego zmniejsza się o około 90%. Lanzoprazol wywiera podobny wpływ na podstawowe wydzielanie kwasu solnego: po doustnym podaniu pojedynczej dawki 30 mg wydzielanie podstawowe zmniejsza się o około 70%, w wyniku czego dolegliwości ulegaj ą złagodzeniu już po zażyciu pierwszej dawki leku. Po ośmiu dniach stosowania leku wydzielanie kwasu solnego w żołądku zmniejsza się o około 85%. Dolegliwości ustępują szybko, już po krótkim okresie podawania jednej kapsułki (30 mg) raz na dobę. W większości przypadków choroby wrzodowej dwunastnicy wyleczenie następuje w ciągu 2 tygodni, a choroby wrzodowej żołądka lub refluksowego zapalenia przełyku - w ciągu 4 tygodni. Lanzoprazol powoduje zmniejszenie kwaśności soku żołądkowego, w wyniku czego umożliwia skuteczne działanie wybranych antybiotyków przeciwko H. pylori.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Lanzoprazol jest mieszaniną racemiczną dwóch aktywnych enancjomerów, które ulegają biotransformacji do postaci aktywnej w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych. Ponieważ lanzoprazol jest szybko rozkładany przez kwas solny w żołądku, stosuje się go doustnie w postaci powlekanych kapsułek dojelitowych.

Wchłanianie i dystrybucja:

Dostępność biologiczna lanzoprazolu po podaniu pojedynczej dawki jest duża (80%-90%), a maksymalne stężenie w osoczu występuje w ciągu 1,5-2 godz. Pokarm spowalnia tempo wchłaniania lanzoprazolu i zmniejsza dostępność biologiczną o ok. 50%. Lanzoprazol w 97% wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm i eliminacja:

Lanzoprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, a produkty przemiany są wydalane zarówno przez nerki, jak i z żółcią. Metabolizm lanzoprazolu jest katalizowany głównie przez izoenzym CYP2C19. Izoenzym CYP3A4 również bierze udział w metabolizmie. U zdrowych osób po podaniu jednej lub wielu dawek okres półtrwania w fazie eliminacji lanzoprazolu z osocza wynosi 1-2 godz. Brak jest dowodów na gromadzenie się leku u zdrowych osób, u których podawano wielokrotnie dawki lanzoprazolu. W osoczu pacjentów stwierdzono występowanie sulfonu, siarczku oraz pochodnych 5-hydroksylowych lanzoprazolu. Te metabolity wykazują śladowe lub nie wykazują działania przeciwwydzielniczego.

W jednym z badań po podaniu lanzoprazolu znakowanego izotopem 14C wykazano, że około 1/3 podanej radioaktywnej dawki wydalane jest z moczem, a 2/3 - z kałem.

Właściwości farmakokinetyczne u pacjentów w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku klirens lanzoprazolu ulega zmniejszeniu, okres półtrwania w fazie eliminacji wydłuża się o około 50-100%. Maksymalne stężenia w osoczu nie ulegają zwiększeniu u pacjentów w podeszłym wieku.

Właściwości farmakokinetyczne u dzieci

Ocena parametrów farmakokinetycznych u dzieci w wieku 1-17 lat, po podaniu dawki 15 mg u dzieci o masie ciała mniejszej niż 30 kg i 30 mg u dzieci o masie ciała większej niż 30 kg wykazała, że wartości ekspozycji ogólnoustrojowej są podobne, jak u osób dorosłych. Badanie dawki 17 mg/m2 pc. lub 1 mg/kg mc. wykazywało podobną jak u dorosłych ogólnoustrojową ekspozycję na lanzoprazol u dzieci w wieku od 2-3 miesięcy do 1 roku.

U niemowląt w wieku poniżej 2-3 miesięcy, po podaniu pojedynczej dawki 1,0 mg/kg mc. lub 0,5 mg/kg mc. obserwowano ogólnoustrojową ekspozycję większą niż u osób dorosłych.

Właściwości farmakokinetyczne u pacjentów z niewydolnością wątroby

Ekspozycja na lanzoprazol wzrasta dwukrotnie u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby i znacznie wyraźniej u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby.

Osoby z małą aktywnością izoenzymu CYP2C19

Izoenzym CYP2C19 wykazuje polimorfizm genetyczny: część (2%-6%) populacji o słabym metabolizmie (ang. poor metabolisers, PMs) to homozygoty ze zmutowanym allelem CYP2C19, u których występuje niedobór aktywnego enzymu CYP2C19 i, co za tym idzie, powolne tempo metabolizmu. Ogólnoustrojowa ekspozycja na lanzoprazol w tej grupie jest kilkakrotnie większa niż u osób wykazujących intensywny metabolizm (ang. extensive metabolisers, EMs).

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne wynikaj ące z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i toksycznego

wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka.

W dwóch badaniach działania karcynogennego przeprowadzonych na szczurach otrzymujących lanzoprazol obserwowano zależny od dawki rozrost komórek enterochromafinopodobnych (ang. enterochromaffin-like cells, ECL) żołądka i rozwój rakowiaka wywodzącego się z tych komórek na skutek zmniejszenia wydzielania kwasu i wywołanej przez nie hipergastrynemii. Obserwowano również metaplazj ę jelitową oraz rozrost komórek Leydiga i łagodne nowotwory wywodzące się z komórek Leydiga. Po 18 miesiącach leczenia obserwowano atrofię siatkówki. Tego działania nie potwierdzono w badaniach prowadzonych na małpach, psach ani myszach.

W badaniach karcynogenności na myszach stwierdzono zależny od dawki rozrost komórek ECL oraz nowotwory wątroby i gruczolaki sieci j ądra.

Znaczenie kliniczne wyżej wymienionych zjawisk nie jest znane.

6. DANE FARMACEUTYCZNE:

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Peletki: sacharoza, ziarenka (sacharoza, skrobia kukurydziana, woda oczyszczona), sodu laurylosiarczan, meglumina, mannitol, hypromeloza, makrogol 6000, talk, polisorbat 80, tytanu dwutlenek (E 171), kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer, 1:1, rozproszenie 30%. Otoczka kapsułkowa: tytanu dwutlenek (E 171), żółcień chinolinowa (E 104), żelatyna, woda oczyszczona.

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3    Okres ważności

3 lata.

6.4    Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

6.5    Rodzaj i zawartość opakowania Blistry z folii Al/Al.

Kapsułki 30 mg: 7, 14, 15, 28, 30, 56, 60, 84, 98 lub 100 kapsułek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6    Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania

Bez szczególnych wymagań.

7.    PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

STADA Arzneimittel AG, Stadastrasse 2-18; D-61118 Bad Vilbel, Niemcy

8.    NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Kapsułki 30 mg - Pozwolenie Nr: 11843

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

26.09.2005/18.11.2011

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

05.07.2012

10