Imeds.pl

Lextril 8 Mg

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Lextril, 8 mg, tabletki

2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (tert-Butylamini perindoprilum), co odpowiada 6,676 mg peryndoprylu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 125,56 mg laktozy jednowodnej w każdej tabletce. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka.

Biała, okrągła, obustronnie wypukła tabletka z wytłoczonym oznaczeniem „PP” po jednej stronie i cyfrą „8” po drugiej stronie. Wymiary tabletki: 8,00 ± 0,10 mm.

4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze Leczenie nadciśnienia tętniczego.

Stabilna choroba wieńcowa

Zmniejszenie ryzyka zdarzeń sercowych u pacjentów z zawałem serca i (lub) rewaskularyzacją w wywiadzie.

4.2    Dawkowanie i sposób podawania Sposób podawania

Zaleca się stosowanie peryndoprylu raz na dobę, rano przed jedzeniem.

Dawkę należy ustalić indywidualnie w zależności od potrzeb pacjenta (patrz punkt 4.4) i reakcji ciśnienia tętniczego u danego pacjenta.

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze

Peryndopryl może być stosowany w monoterapii, a także w leczeniu skojarzonym z preparatami z innych grup leków przeciwnadciśnieniowych.

Zalecana dawka początkowa wynosi 4 mg raz na dobę, rano.

U pacjentów z dużą aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (w szczególności, z nadciśnieniem pochodzenia nerkowo-naczyniowego, z niedoborem elektrolitów i (lub) płynów, dekompensacją sercowa lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym) może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po podaniu dawki początkowej. U tych pacjentów zalecana dawka początkowa to 2 mg, a leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza.

Po miesiącu leczenia dawkę dobową można zwiększyć do 8 mg, podawaną raz na dobę.

Po rozpoczęciu leczenia peryndoprylem, może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze; dotyczy to pacjentów jednocześnie otrzymujących leki moczopędne. Zaleca się zachowanie ostrożności, gdyż u tych pacjentów może wystąpić niedobór elektrolitów i (lub) płynów.

Jeżeli jest to możliwe, należy przerwać stosowanie leku moczopędnego 2 do 3 dni przed rozpoczęciem leczenia peryndoprylem (patrz punkt 4.4).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można przerwać stosowania leku moczopędnego, leczenie peryndoprylem należy rozpoczynać od dawki 2 mg. Należy kontrolować czynność nerek i stężenie potasu w surowicy. Następnie dawkowanie peryndoprylu należy dostosować do reakcji ciśnienia tętniczego na leczenie. Jeżeli jest to konieczne, można ponownie rozpocząć stosowanie leków moczopędnych.

U pacjentów w wieku podeszłym, leczenie należy rozpoczynać od dawki 2 mg, którą po miesiącu leczenia można zwiększyć do 4 mg, a następnie, jeżeli to konieczne do 8 mg, w zależności od czynności nerek (patrz tabela poniżej).

Stabilna choroba wieńcowa

Leczenie peryndoprylem należy rozpoczynać od dawki 4 mg raz na dobę przez 2 tygodnie, a następnie należy zwiększyć dawkę do 8 mg raz na dobę, w zależności od czynności nerek i pod warunkiem, że dawka 4 mg jest dobrze tolerowana.

Pacjenci w wieku podeszłym powinni otrzymywać 2 mg raz na dobę przez tydzień, a następnie 4 mg raz na dobę w kolejnym tygodniu. Następnie dawkę zwiększa się do 8 mg raz na dobę w zależności od czynności nerek (patrz Tabela 1 „Dostosowanie dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek”). Dawkę można zwiększyć, tylko wówczas, gdy poprzednia mniejsza dawka była dobrze tolerowana.

Dostosowanie dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek należy dostosować na podstawie klirensu kreatyniny, tak jak to opisano w tabeli 1 poniżej:

Tabela 1: Dostosowanie dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek.

Klirens kreatyniny (ml/min)

Cl kr >60 30<Cl kr<60 15<Cl kr<30

Pacjenci hemodializowani*,

Cl kr <15

Klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 należy podać po dializie.


Zalecana dawka

4 mg na dobę 2 mg na dobę 2 mg co drugi dzień

2 mg w dniu dializy

il/min. U pacjentów hemodializowanych dawkę


Dostosowanie dawkowania w niewydolności wątroby

Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Stosowanie u dzieci

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania peryndoprylu u dzieci nie zostały ustalone. Dlatego też nie zaleca się stosowania produktu u dzieci.

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na peryndopryl lub którąkolwiek substancję pomocniczą lub inny inhibitor ACE. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, związany z wcześniejszym leczeniem inhibitorami ACE. Wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy.

•    Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

•    Jednoczesne stosowanie peryndoprylu i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (Współczynnik przesączania kłębuszkowego < 60 ml/min/1,73 m2).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Podwójne hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

U niektórych pacjentów podatnych na działanie produktu zgłaszano obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, omdlenie, udar mózgu, hiperkaliemię oraz zmiany czynności nerek (w tym ciężką niewydolność nerek), szczególnie jeżeli jednocześnie podano produkt leczniczy wpływający na ten układ (patrz punkt 5.1). Nie jest zalecane podwójne hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron przez jednoczesne podawanie aliskirenu z inhibitorami ACE lub z inhibitorami receptora angiotensyny II.

Jednoczesne stosowanie aliskirenu z inhibitorami receptora angiotensyny II lub inhibitorami ACE jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (Współczynnik przesączania kłębuszkowego < 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkt 4.3).

Produkty hamujące mTOR i DPP-IV

U pacjentów stosujących jednocześnie inhibitor mTOR (np. temsyrolimus) lub inhibitor dipeptydylo-peptydazy 4 (DPD-IV) (np. wildagliptynę) może być większe ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Należy zachować ostrożność włączając leczenie inhibitorem mTOR lub inhibitorem dipeptydylo-peptydazy 4 u pacjenta stosującego inhibitor ACE.

Stabilna choroba wieńcowa

Jeżeli podczas pierwszego miesiąca leczenia peryndoprylem wystąpią epizody dusznicy niestabilnej (ciężkie lub nie), należy uważnie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka przed kontynuowaniem leczenia.

Niedociśnienie tętnicze

Inhibitory ACE mogą powodować obniżenie ciśnienia tętniczego. Objawowe niedociśnienie tętnicze występuje rzadko u pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym, jest bardziej prawdopodobne u pacjentów odwodnionych, np. stosujących leki moczopędne, dietę ograniczającą spożycie soli, dializowanych, u których występuje biegunka lub wymioty lub u pacjentów z ciężkim zależnym od reniny nadciśnieniem tętniczym (patrz punkty 4.5 i 4.8). U pacjentów z objawową niewydolnością serca, z lub bez współistniejącej niewydolności nerek obserwowano objawowe niedociśnienie tętnicze. Częściej występuje ono u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, w następstwie stosowania dużych dawek diuretyków pętlowych, u pacjentów z hiponatremią lub zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z grupy ryzyka objawowego niedociśnienia tętniczego, rozpoczynanie leczenia i dostosowanie dawki należy ściśle kontrolować (patrz punkty 4.2 i 4.8). Podobne zalecenia dotyczą również pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub z chorobami naczyniowo-mózgowymi, u których obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować zawał serca lub incydent naczyniowo-mózgowy.

Jeżeli wystąpi niedociśnienie tętnicze, pacjenta należy ułożyć na plecach i jeżeli to konieczne, należy podać dożylnie roztwór soli fizjologicznej. Wystąpienie przemijającego niedociśnienia tętniczego nie jest przeciwwskazaniem do dalszego leczenia, które zazwyczaj odbywa się bez komplikacji, gdy tylko ciśnienie tętnicze wzrośnie po zwiększeniu objętości wewnątrznaczyniowej.

U niektórych pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, z prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym, może wystąpić dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego po podaniu peryndoprylu. Działanie to jest spodziewane i zwykle nie powoduje konieczności przerwania leczenia. Jeżeli niedociśnienie tętnicze staje się objawowe, konieczne może okazać się zmniejszenie dawki lub przerwanie stosowania peryndoprylu.

Zwężenie zastawki aortalnej i mitralnej/kardiomiopatia przerostowa

Tak jak inne inhibitory ACE, peryndopryl należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej lub zawężeniem drogi odpływu z lewej komory tak jak w przypadku zwężenia

zastawki aortalnej lub kardiomiopatii przerostowej.

Niewydolność nerek

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) dawkę początkową peryndoprylu należy dostosować do klirensu kreatyniny (patrz punkt 4.2) i potem w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. U tych pacjentów rutynowa kontrola stężenia potasu i kreatyniny w surowicy jest częścią standardowego postępowania medycznego (patrz punkt 4.8).

U pacjentów z objawową niewydolnością serca, wystąpienie niedociśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego zaburzenia czynności nerek. W takiej sytuacji obserwowano zwykle przemijającą ostrą niewydolność nerek.

U niektórych pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki, którzy byli leczeni inhibitorami ACE, obserwowano zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy, zwykle przemijające po przerwaniu leczenia. Szczególnie dotyczy to pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku, gdy równocześnie występuje nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, wzrasta ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek. U takich pacjentów, leczenie należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarza, od małych dawek i ostrożnie je zwiększać. Ponieważ leczenie lekami moczopędnymi może być czynnikiem predysponującym do wystąpienia tych stanów, należy przerwać ich stosowanie i monitorować czynność nerek podczas pierwszych tygodni leczenia peryndoprylem.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i bez uprzedniej choroby naczyń nerkowych, obserwowano zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy, zwykle niewielkie i przemijające, zwłaszcza, kiedy peryndopryl podawano jednocześnie z lekiem moczopędnym.

Częściej obserwuje się to u pacjentów z wcześniej występującą niewydolnością nerek. Może być konieczne zmniejszenie dawki i (lub) przerwanie stosowania leków moczopędnych i (lub) peryndoprylu.

Pacjenci hemodializowani

Reakcje rzekomoanafilaktyczne obserwowano u pacjentów dializowanych z zastosowaniem błon dializacyjnych o dużej przepuszczalności i jednocześnie leczonych inhibitorami ACE. U tych pacjentów należy rozważyć zastosowanie błon dializacyjnych innego rodzaju lub innej grupy leków przeciwnadciśnieniowych.

Przeszczep nerki

Brak doświadczenia dotyczącego stosowania peryndoprylu u pacjentów, w krótkim czasie po przeszczepie nerki.

Reakcje nadwrażliwości/obrzęk naczynioruchowy

Obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni i (lub) krtani rzadko obserwuje się u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym peryndoprylem (patrz punkt 4.8).

Może on wystąpić w każdym momencie leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać stosowanie peryndoprylu, a pacjenta należy obserwować do czasu całkowitego ustąpienia objawów. W tych przypadkach, gdzie obrzęki dotyczyły twarzy i warg, zwykle ustępowały bez leczenia, chociaż można zastosować leki przeciwhistaminowe w celu złagodzenia tych objawów.

Obrzęk naczynioruchowy związany z obrzękiem krtani może być śmiertelny. W przypadku zajęcia języka, głośni lub krtani, które może spowodować zamknięcie dróg oddechowych, należy zastosować leczenie przewidziane w nagłych stanach. Leczenie to może polegać na podaniu adrenaliny i (lub) utrzymaniu drożności dróg oddechowych. Pacjent powinien być pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu całkowitego i trwałego ustąpienia objawów.

Inhibitory konwertazy angiotensyny częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras.

U pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, który nie był związany z leczeniem inhibitorami ACE, ryzyko obrzęku naczynioruchowego podczas stosowania inhibitorów ACE może być większe (patrz punkt 4.3).

U pacjentów leczonych inhibitorami ACE rzadko zgłaszano obrzęk naczynioruchowy jelit. Pacjenci zgłaszali ból brzucha (z nudnościami lub wymiotami albo bez nudności lub wymiotów). U niektórych pacjentów obrzęk jelit nie był poprzedzony obrzękiem naczynioruchowym twarzy a stężenia C-1-esterazy były prawidłowe. Obrzęk naczynioruchowy jelit diagnozowano po przeprowadzeniu takich badań jak tomografia komputerowa jamy brzusznej, ultrasonografia lub podczas zabiegu chirurgicznego a objawy ustąpiły po przerwaniu podawania inhibitora ACE.

Do diagnozowania różnicowego pacjentów leczonych inhibitorami ACE, zgłaszających ból brzucha, należy włączyć diagnozowanie pod kątem obrzęku naczynioruchowego.

Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas aferezy lipoprotein o małej gęstości (LDL):

Rzadko, u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE podczas aferezy lipoprotein o małej gęstości (LDL) z zastosowaniem siarczanu dekstranu występują zagrażające życiu reakcje rzekomoanafilaktyczne. Reakcji tych, można uniknąć poprzez okresowe odstawienie inhibitorów ACE przed każdą aferezą.

Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas odczulania

U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE podczas leczenia odczulającego (np. jadem owadów błonkoskrzydłych) mogą wystąpić reakcje rzekomoanafilaktyczne. U tych samych pacjentów można uniknąć wystąpienia tych reakcji poprzez okresowe odstawienie inhibitorów ACE, ale mogą one ponownie pojawić się po przypadkowym ponownym zastosowaniu.

Niewydolność wątroby

Rzadko, stosowanie inhibitorów ACE wiąże się z wystąpieniem zespołu, który rozpoczyna się od wystąpienia żółtaczki cholestatycznej, a następnie pojawia się piorunująca martwica wątroby i (czasami) następuje zgon. Mechanizm powstawania tego zespołu nie został wyjaśniony. U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE, u których występuje żółtaczka lub znaczne zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać stosowanie inhibitorów ACE i zastosować odpowiednie postępowanie medyczne (patrz punkt 4.8).

Neutropenia/agranulocytoza/trombocytopenia/niedokrwistość

U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE opisywano neutropenię/agranulocytozę, trombocytopenię i niedokrwistość. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek i bez innych czynników ryzyka, neutropenia występuje rzadko. Peryndopryl powinien być stosowany ze szczególną ostrożnością u pacjentów z kolagenozą naczyń, leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, lub w sytuacji, gdy czynniki te występują łącznie, szczególnie, jeśli wcześniej występowały zaburzenia czynności nerek. U niektórych z tych pacjentów występowały ciężkie infekcje, które były w niektórych przypadkach oporne na intensywne leczenie antybiotykami.

W przypadku stosowania peryndoprylu u tych pacjentów należy okresowo kontrolować liczbę białych krwinek, a pacjentów należy poinformować, aby zgłaszali wszelkie objawy infekcji (np. ból gardła, gorączka).

Rasa

Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. Tak, jak inne inhibitory ACE peryndopryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia krwi u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras, prawdopodobnie z powodu częstszego występowania małej aktywności reninowej osocza w populacji pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Kaszel

Podczas stosowania inhibitorów ACE zgłaszano występowanie kaszlu. Charakterystyczne jest to, że kaszel jest nieproduktywny, uporczywy i ustępuje po przerwaniu leczenia. Kaszel wywołany przez inhibitor ACE należy wziąć pod uwagę w trakcie diagnostyki różnicowej kaszlu.

Zabiegi chirurgicznc/znicczulcnic

U pacjentów, podczas dużych zabiegów chirurgicznych lub podczas znieczulenia z zastosowaniem środków wywołujących niedociśnienie tętnicze, peryndopryl może blokować powstawanie angiotensyny II, wtórnie do kompensacyjnie uwalnianej reniny. Leczenie należy przerwać dzień przed planowanym zabiegiem chirurgicznym. Jeżeli wystąpi niedociśnienie tętnicze i podejrzewa się, że wynika z działania tego mechanizmu, można je skorygować przez zwiększenie objętości płynów.

Hiperkaliemia

U niektórych pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym peryndoprylem, obserwowano zwiększenie stężenia potasu w surowicy. Czynniki ryzyka hiperkaliemii to niewydolność nerek, pogorszenie czynności nerek, wiek (>70 lat), cukrzyca, stany współistniejące, szczególnie odwodnienie, ostra dekompensacja sercowa, kwasica metaboliczna i jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd), suplementów potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas lub pacjenci przyjmujący inne leki, które zwiększają stężenie potasu w surowicy (np. heparyna). Przyjmowanie suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas lub zamienników soli kuchennej zawierających potas, w szczególności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, może prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Hiperkaliemia może powodować ciężkie, czasami zakończone zgonem, arytmie. Jeśli jednoczesne stosowanie wyżej wymienionych produktów jest uzasadnione, należy zachować ostrożność oraz często kontrolować stężenie potasu w surowicy (patrz punkt 4.5).

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów z cukrzycą leczonych doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną, należy często kontrolować stężenie glukozy podczas pierwszego miesiąca leczenia inhibitorem ACE (patrz punkt 4.5, Leki przeciwcukrzycowe).

Lit

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu z peryndoprylem (patrz punkt 4.5).

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas (patrz punkt 4.5).

Ciąża

Nie należy rozpoczynać stosowania inhibitorów ACE u kobiet w ciąży. Jeżeli stosowanie inhibitora ACE nie jest konieczne, to u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać podawanie inhibitorów ACE i, jeśli jest to wskazane, należy wdrożyć leczenie alternatywne (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Laktoza

Produkt ten zawiera laktozę jednowodną. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego preparatu.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Podwójne hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

U niektórych pacjentów podatnych na działanie produktu zgłaszano obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, omdlenie, udar mózgu, hiperkaliemię oraz zmiany czynności nerek (w tym ciężką niewydolność nerek), szczególnie jeżeli jednocześnie podano produkt leczniczy wpływający na ten układ (patrz punkt 5.1).Jednoczesne stosowanie peryndoprylu i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (Współczynnik przesączania kłębuszkowego < 60 ml/min/1,73 m2) i nie jest zalecane u pozostałych pacjentów (patrz punkt 4.3 i 4.4).

Produkty hamujące mTOR i DPP-IV

U pacjentów stosujących jednocześnie inhibitor mTOR (np. temsyrolimus) lub inhibitor dipeptydylo-peptydazy 4 (DPD-IV) (np. wildagliptynę) może być większe ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Należy zachować ostrożność włączając leczenie inhibitorem mTOR lub inhibitorem dipeptydylo-peptydazy 4 u pacjenta stosującego inhibitor ACE.

Leki moczopędne

Przyjmowanie leków moczopędnych, przez pacjentów szczególnie z niedoborem soli i płynów, może powodować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi po rozpoczęciu leczenia inhibitorem ACE. Działanie hipotensyjne można zmniejszyć przerywając podawanie leku moczopędnego, zwiększając ilość przyjmowanych płynów i soli przed rozpoczęciem leczenia małymi i stopniowo zwiększanymi dawkami peryndoprylu.

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas

Chociaż stężenie potasu w surowicy zazwyczaj pozostaje w granicach normy, to u niektórych pacjentów leczonych peryndoprylem może wystąpić hiperkaliemia. Leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren lub amyloryd), suplementy potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas mogą znacząco zwiększać stężenie potasu w surowicy. Dlatego też nie zaleca się stosować peryndoprylu w skojarzeniu z wyżej wymienionymi preparatami (patrz punkt 4.4). Jeżeli jednoczesne stosowanie jest wskazane z powodu występującej hipokaliemii, preparaty należy stosować ostrożnie i często kontrolować stężenie potasu w surowicy.

Lit

Przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczności obserwowano podczas jednoczesnego stosowania litu z inhibitorami ACE. Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może zwiększyć ryzyko toksycznego działania litu i nasilać już istniejące ryzyko występujące podczas jednoczesnego stosowania litu i inhibitorów ACE. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu z litem, ale jeżeli ich jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy kontrolować stężenia litu w surowicy (patrz punkt 4.4).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, w tym kwas acetylosalicylowy > 3 g na dobę)

Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i leków z grupy NLPZ (np. kwasu acetylosalicylowego w zakresie dawek działających przeciwzapalnie, inhibitorów COX-2 i nieselektywnych leków z grupy NLPZ) może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków z grupy NLPZ może zwiększyć ryzyko pogorszenia czynności nerek, w tym ostrej niewydolność nerek i może zwiększyć stężenie potasu w surowicy, szczególnie u pacjentów z uprzednio występującymi zaburzeniami czynności nerek. Podczas jednoczesnego stosowania tych produktów należy zachować ostrożność szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Należy uzupełnić niedobór płynów w organizmie pacjentów i rozważyć regularne kontrolowanie czynności nerek po rozpoczęciu leczenia i w trakcie leczenia.

Leki przeciwnadciśnieniowe i leki rozszerzające naczynia

Jednoczesne stosowanie tych leków może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe peryndoprylu. Jednoczesne stosowanie nitrogliceryny i innych leków z grupy nitratów lub innych leków rozszerzających naczynia może powodować dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego.

Leki przeciwcukrzycowe

Wyniki badań epidemiologicznych sugerują, że jednoczesne podawanie inhibitorów ACE i leków przeciwcukrzycowych (insuliny, doustnych leków hipoglikemizujących) może nasilać działanie obniżające stężenie glukozy we krwi aż do ryzyka hipoglikemii. Wystąpienie tego działania, wydaje się być bardziej prawdopodobne podczas pierwszych tygodni leczenia skojarzonego oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Kwas acetylosalicylowy, leki trombolityczne, beta-adrenolityki, azotany

Peryndopryl może być stosowany jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym (gdy jest on stosowany jako lek trombolityczny), lekami trombolitycznymi, beta-adrenolitykami i (lub) nitratami.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne/leki przeciwpsychotyczne/znieczulające Jednoczesne stosowanie niektórych leków znieczulających, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i leków przeciwpsychotycznych z inhibitorami ACE może powodować dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4).

Sympatykomimetyki

Sympatykomimetyki mogą zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE.

Sole złota

U pacjentów leczonych inhibitorami ACE w tym peryndoprylem, u których jednocześnie stosowano sole złota (np. sodu aurotiojabłczanu) w iniekcji rzadko zgłaszano objawy jak po podaniu nitratów (objawy to: zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i niedociśnienie).

4.6    Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz punkty

4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające; jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Jeżeli leczenie inhibitorem ACE nie jest konieczne, to u pacjentek planujących ciążę należy zastosować alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać podawanie inhibitora ACE i, jeśli jest to wskazane, należy rozpocząć leczenie alternatywne.

Narażenie na inhibitor ACE w drugim i trzecim trymestrze ciąży wpływa toksycznie na ludzki płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i na noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia). (patrz także punkt 5.3). Jeśli narażenie na inhibitor ACE wystąpiło od drugiego trymestru ciąży zaleca się badanie ultrasonograficzne czynności nerek i czaszki. Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE należy dokładnie obserwować ze względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią

Ze względu na brak danych dotyczących stosowania peryndoprylu podczas karmienia piersią, nie zaleca się stosowania leku Lextril, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka. Zaleca się alternatywne metody leczenia o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania podczas karmienia piersią.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenie pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt Lextril nie wpływa bezpośrednio na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ale u niektórych pacjentów mogą wystąpić reakcje związane z obniżeniem ciśnienie tętniczego, w szczególności na początku leczenia lub podczas jednoczesnego stosowania innego leku przeciwnadciśnieniowego.

4.8    Działania niepożądane

Działania niepożądane obserwowane podczas leczenia peryndoprylem występowały z następującą częstością:

bardzo często (>1/10); często (>1/100 do <1/10); niezbyt często (>1/1 000 do <1/100); rzadko (>1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000), nie znana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego:

Zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie hematokrytu, trombocytopenia, leukopenia/neutropenia oraz przypadki agranulocytozy lub pancytopenii obserwowano bardzo rzadko. U pacjentów z wrodzonym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej obserwowano bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczną (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

Częstość nieznana: hipoglikemia (patrz punkty 4.4 i 4.5).

Zaburzenia psychiczne:

Niezbyt często: zaburzenia nastroju lub snu

Zaburzenia układu nerwowego:

Często: bóle głowy, zawroty głowy pochodzenia nerwowego i błędnikowego, parestezje Bardzo rzadko: dezorientacja

Zaburzenia oka:

Często: zaburzenia widzenia

Zaburzenia ucha i błędnika:

Często: szum w uszach

Zaburzenia serca:

Bardzo rzadko: arytmia, dusznica bolesna, zawał serca i udar, prawdopodobnie wtórnie do nasilonego niedociśnienia tętniczego u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia naczyniowe:

Często: niedociśnienie i objawy związane z niedociśnieniem

Bardzo rzadko: udar, prawdopodobnie wtórnie do nasilonego niedociśnienia tętniczego u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka (patrz punkt 4.4)

Częstość nieznana: zapalenie naczyń krwionośnych

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

Często: kaszel, duszność Niezbyt często: skurcz oskrzeli

Bardzo rzadko: eozynofilowe zapalenie płuc, zapalenie błony śluzowej nosa Zaburzenia żołądka i jelit:

Często: nudności, wymioty, ból brzucha, zaburzenia smaku, niestrawność, biegunka i zaparcia Niezbyt często: suchość w jamie ustnej Bardzo rzadko: zapalenie trzustki

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:

Bardzo rzadko: cytolityczne lub cholestatyczne zapalenie wątroby (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

Często: wysypka, świąd

Niezbyt często: obrzęk twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni i (lub) krtani, pokrzywka (patrz punkt 4.4)

Bardzo rzadko: rumień wielopostaciowy

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:

Często: kurcze mięśni

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:

Niezbyt często: niewydolność nerek Bardzo rzadko: ostra niewydolność nerek

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Niezbyt często: impotencja

Zaburzenia ogólne:

Często: astenia

Niezbyt często: nadmierna potliwość Badania diagnostyczne:

Może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu oraz hiperkaliemia ustępująca po przerwaniu leczenia, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, ciężką niewydolnością serca, nadciśnieniem pochodzenia nerkowo-naczyniowego. Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny w surowicy obserwowano rzadko.

Badania kliniczne

Podczas randomizowanego badania EUROPA, raportowano tylko ciężkie przypadki działań niepożądanych. Ciężkie działania niepożądane wystąpiły u niewielu pacjentów: 16 (0,3%) z 6122 pacjentów otrzymujących peryndopryl i 12 (0,2%) z 6107 pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów leczonych peryndoprylem, niedociśnienie tętnicze obserwowano u 6 pacjentów, obrzęk naczynioruchowy u 3 pacjentów, nagłe zatrzymanie akcji serca u 1 pacjenta. Więcej pacjentów zostało wyłączonych z powodu kaszlu, niedociśnienia tętniczego lub innej nietolerancji na peryndopryl niż na placebo, odpowiednio 6,0% (n=366) w stosunku do 2,1% (n=129).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych{aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu} e-mail: adr@urpl.gov.pl

4.9 Przedawkowanie

Dostępne dane dotyczące przedawkowania u ludzi są ograniczone. Objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą obejmować niedociśnienie tętnicze, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, niewydolność nerek, hiperwentylację, tachykardię, palpitacje, bradykardię, zawroty głowy, niepokój i kaszel. Po przedawkowaniu zaleca się dożylne podanie soli fizjologicznej. W razie niedociśnienia tętniczego pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej z lekko podniesionymi nogami. Jeżeli jest to możliwe, należy również rozważyć podanie angiotensyny II w infuzji i (lub) katecholamin dożylnie. Peryndopryl można usunąć z krążenia ogólnego poprzez hemodializę (patrz punkt 4.4). W razie wystąpienia opornej na leczenie bradykardii, należy zastosować elektrostymulację serca. Reakcje życiowe, stężenie elektrolitów w surowicy oraz stężenie kreatyniny należy stale kontrolować.

5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1    Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: inhibitory ACE, peryndopryl Kod ATC: C09A A04

Peryndopryl jest inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę I do angiotensyny II (ang. Angiotensin Converting Enzym - ACE). Enzym konwertujący lub kinaza jest egzopeptydazą umożliwiającą przekształcenie angiotensyny I do działającej kurcząco na naczynia angiotensyny II oraz powodującą rozkład rozszerzającej naczynia bradykininy do nieczynnych heptapeptydów.

Zahamowanie aktywności ACE powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu, co prowadzi do zmniejszenia aktywności reninowej osocza (poprzez zahamowanie ujemnego sprzężenia zwrotnego regulującego wydzielanie reniny) i zmniejszenia wydzielania aldosteronu. Ponieważ enzym konwertujący angiotensynę inaktywuje bradykininę, hamuje aktywność enzymu konwertującego, powoduje także zwiększenie aktywności krążących oraz miejscowych układów kalikreiny-kininy (i przez to także aktywuje układ prostaglandyn). Prawdopodobne jest, że ten mechanizm odpowiada za działanie obniżające ciśnienie tętnicze przez inhibitory ACE oraz jest częściowo odpowiedzialny za określone działania niepożądane (np. kaszel).

Peryndopryl działa poprzez czynny metabolit, peryndoprylat. Pozostałe metabolity nie wykazują in vitro działania hamującego aktywność ACE.

Nadciśnienie tętnicze

Peryndopryl jest skuteczny w leczeniu nadciśnienia tętniczego o wszystkich stopniach nasilenia: łagodnym, umiarkowanym i ciężkim; obserwowano zmniejszenie skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego zarówno w pozycji leżącej i stojącej.

Peryndopryl zmniejsza opór naczyń obwodowych, co powoduje obniżenie ciśnienia krwi. W konsekwencji zwiększa przepływ krwi w naczyniach obwodowych , bez wpływu na częstość pracy serca.

Obserwuje się zwiększenie przepływu krwi przez nerki, podczas gdy współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR) pozostaje zazwyczaj niezmieniona.

Maksymalne działanie przeciwnadciśnieniowe występuje pomiędzy 4 a 6 godziną po podaniu pojedynczej dawki i utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny: zmniejszenie ciśnienia tętniczego w czasie najsłabszego działania leku w stosunku do obniżenia ciśnienia tętniczego w okresie najsilniejszego działania leku wynosi około od 87% do 100%.

Obniżenie ciśnienia tętniczego następuje szybko. U pacjentów reagujących na leczenie, prawidłowa wartość ciśnienia tętniczego jest osiągana w ciągu miesiąca i utrzymuje się bez wystąpienia tachyfilaksji.

Przerwanie leczenia nie powoduje działania z odbicia.

Peryndopryl zmniejsza przerost lewej komory serca.

Rozszerzanie naczyń krwionośnych przez peryndoprylu potwierdzono u ludzi. Poprawia on sprężystość dużych tętnic i zmniejsza stosunek grubości ściany naczynia do światła naczynia w małych tętnicach.

Terapia skojarzona z tiazydowymi lekami moczopędnymi wykazuje działanie synergiczne typu addycyjnego. Skojarzenie inhibitorów ACE z tiazydami zmniejsza również ryzyko hipokaliemii wywoływanej przez leki moczopędne.

Niewydolność serca

Peryndopryl zmniejsza pracę serca poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego.

Badania przeprowadzone u pacjentów z niewydolnością serca wykazały:

-    obniżenie ciśnienia napełniania lewej i prawej komory,

-    zmniejszenie całkowitego oporu obwodowych naczyń krwionośnych,

-    zwiększenie pojemności minutowej serca oraz poprawę wskaźnika sercowego.

W badaniach porównawczych, po pierwszym podaniu dawki początkowej 2 mg peryndoprylu pacjentom z łagodną do umiarkowanej niewydolnością serca, nie wykazano znaczącego obniżenia ciśnienia tętniczego w porównaniu z placebo.

Pacjenci ze stabilną chorobą wieńcową

Badanie kliniczne EUROPA, wieloośrodkowe, międzynarodowe, randomizowane z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, kontrolowane placebo trwało 4 lata. Dwanaście tysięcy dwustu osiemnastu pacjentów (12218) w wieku powyżej 18 lat zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej peryndopryl w dawce 8 mg (n=6110) lub grupy otrzymującej placebo (n=6108).

W badanej populacji potwierdzono chorobę wieńcową bez objawów klinicznych niewydolności serca. Ogólnie, 90% pacjentów przebyło przed badaniem zawał i (lub) miało zabieg rewaskularyzacji naczyń wieńcowych. U większości pacjentów badany lek dodawano do standardowej terapii lekami przeciwpłytkowymi, lekami zmniejszającymi stężenie lipidów i beta-adrenolitykami.

Głównymi kryteriami oceny skuteczności była śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawały serca nie zakończone zgonem i (lub) zatrzymanie akcji serca ze skuteczną resuscytacją. Leczenie peryndoprylem w dawce 8 mg raz na dobę powodowało znaczące zmniejszenie całkowitego ryzyka w głównym punkcie końcowym o 1,9% w stosunku do względnego zmniejszenia ryzyka o 20%, (95% CI [9,4;28,6] -p<0,001). U pacjentów z zawałem serca i (lub) rewaskularyzacją w wywiadzie, całkowite zmniejszenie ryzyka o 2,2% w głównym punkcie końcowym, w stosunku do względnego zmniejszenia ryzyka o 22,4% (95% CI [12,0;31,6] -p<0,001), zaobserwowano w porównaniu z placebo.

5.2    Właściwości farmakokinetyczne

Po podaniu doustnym, peryndopryl wchłania się szybko i osiąga maksymalne stężenie po 1 godzinie. Biodostępność wynosi 65% do 70%.

Około 20% całkowitej ilości wchłoniętego peryndoprylu jest przekształcana w peryndoprylat, czynny metabolit. Dodatkowo, oprócz czynnego peryndoprylatu, tworzy się pięć nieczynnych metabolitów peryndoprylu.

Okres półtrwania peryndoprylu w osoczu wynosi 1 godzinę. Peryndoprylat osiąga maksymalne stężenie w ciągu 3 do 4 godzin.

Przyjmowanie pokarmów zmniejsza przemianę peryndoprylu w peryndoprylat i w związku z tym jego biodostępność. Peryndopryl należy przyjmować doustnie w dawce pojedynczej raz na dobę rano, przed posiłkiem.

Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Stopień wiązania z białkami jest niewielki (frakcja związana peryndoprylatu z konwertazą angiotensyny wynosi mniej niż 30%), ale zależy od jego stężenia.

Peryndoprylat jest wydalany z moczem i okres półtrwania frakcji niezwiązanej wynosi około 3 do 5 godzin. Dysocjacja wiązania peryndoprylatu z inhibitorem ACE powoduje skuteczną eliminację z okresem półtrwania wynoszącym 25 godzin a stan stacjonarny jest osiągany w ciągu 4 dni.

Nie obserwowano kumulacji peryndoprylu w organizmie podczas wielokrotnego podawania.

U pacjentów w wieku podeszłym oraz u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek peryndoprylat jest eliminowany wolniej. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy dostosować w zależności od stopnia nasilenia niewydolności (klirens kreatyniny).

Klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min.

Farmakokinetyka peryndoprylu jest zmieniona u pacjentów z marskością wątroby; klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej jest zmniejszony o połowę. Jednak ilość utworzonego peryndoprylatu jest niezmieniona, w związku z tym nie jest konieczne dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2 i 4.4).

5.3    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach toksyczności przewlekłej po podaniu doustnym (na szczurach i małpach), uszkodzone zostały nerki, uszkodzenie to było odwracalne.

W badaniach przeprowadzonych in vitro i in vivo nie zaobserwowano działania mutagennego.

Badania toksycznego wpływu na reprodukcję (u szczurów, myszy, królików i małp) nie wykazały działania embriotoksycznego i teratogennego. Jednak grupa leków do której należą inhibitory enzymu konwertazy angiotensyny powoduje działania niepożądane w późnej fazie rozwoju płodu u gryzoni i królików, wystąpiły śmierć płodu i wady wrodzone, uszkodzenie nerek, jak również wzrost śmiertelności przed- i pourodzeniowej.

Nie zaobserwowano działania rakotwórczego w długookresowych badaniach przeprowadzonych na szczurach i myszach.

6.    DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Krzemionka hydrofobowa koloidalna Celuloza mikrokrystaliczna Laktoza jednowodna Magnezu stearynian

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3    Okres ważności

2 lata.

6.4    Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

6.5    Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry Aluminium/Aluminium w tekturowym pudełku.

Dostępne wielkości opakowań:14, 20, 28, 30, 56 lub 60 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6    Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7.    PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Glenmark Pharmaceuticals s.r.o. Hvezdova 1716/2b 140 78 Praga 4 Republika Czeska

8.    NUMER(-Y) POZWOLENIA(-Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU 15018

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 15.12.2008

10.    DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTKI PRODUKTU LECZNICZEGO

14