Imeds.pl

Mizormic 5 Mg/Ml

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Mizormic, 5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań

Midazolami hydrochloridum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta.

•    Należy zachować tę ulotkę aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

•    Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.

•    Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.

•    Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

•    Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Spis treści ulotki:

1.    Co to jest lek Mizormic i w jakim celu się go stosuje

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Mizormic

3.    Jak stosować lek Mizormic

4.    Możliwe działania niepożądane

5.    Jak przechowywać lek Mizormic

6.    Zawartość opakowania i inne informacje

1.    Co to jest lek Mizormic i w jakim celu się go stosuje

Lek Mizormic (midazolam) to krótko działający lek nasenny należący do grupy leków zwanych benzodiazepinami.

Lek Mizormic jest stosowany:

•    w wywoływaniu sedacji płytkiej (stan uspokojenia lub senności przy zachowaniu świadomości) u dorosłych i dzieci,

•    w wywoływaniu sedacji u dorosłych i dzieci na oddziale intensywnej opieki medycznej,

•    w znieczuleniu dorosłych (premedykacja przed indukcją znieczulenia, indukcja znieczulenia, jako komponent o działaniu sedacyjnym z innymi lekami stosowanymi w znieczuleniu),

•    w premedykacji przed indukcją znieczulenia u dzieci.

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Mizormic Kiedy nie stosować leku Mizormic

•    jeśli pacjent ma uczulenie na midazolam, inne benzodiazepiny lub którykolwiek z pozostałych składników leku Mizormic (wymienione w punkcie 6),

•    jeśli u pacjenta występuje ciężka niewydolność oddechowa lub ostra depresja oddechowa - w przypadku sedacji płytkiej.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

W przypadku stosowania leku Mizormic do premedykacji, reakcje pacjenta będą dokładnie obserwowane, aby ze względu na różną wrażliwość pacjentów zapewnić podanie odpowiedniej dawki leku.

W przypadku stosowania leku Mizormic opisywano reakcje paradoksalne i amnezję następczą (niepamiętanie niedawnych wydarzeń) (patrz punkt 4 „Możliwe działania niepożądane”).

Należy zachować szczególną ostrożność, jeśli:

-    pacjent jest w wieku powyżej 60 lat,

pacjent jest przewlekle chory lub wyniszczony (np. u pacjenta występuje przewlekła niewydolność oddechowa, przewlekła niewydolność nerek, zaburzenia czynności wątroby lub serca),

u pacjenta występuje nużliwość mięśni (ciężka choroba nerwowo-mięśniowa charakteryzująca się osłabieniem siły mięśniowej),

pacjent nadużywa lub nadużywał w przeszłości alkoholu lub leków,

pacjent stosuje jakiekolwiek inne leki, w tym leki wydawane bez przepisu lekarza (więcej

informacji - patrz punkt „Stosowanie innych leków”),

pacjentka jest lub podejrzewa, że może być w ciąży.

Dzieci

Należy zachować szczególną ostrożność stosując lek Mizormic u niemowląt oraz dzieci. Należy poinformować lekarza, jeśli u dziecka stwierdzono chorobę układu krążenia. W takiej sytuacji dziecko będzie uważnie monitorowane, a dawka zostanie odpowiednio zmodyfikowana.

Leczenie przewlekłe

W przypadku przewlekłego stosowania leku Mizormic u pacjenta może rozwinąć się tolerancja na lek (lek Mizormic stanie się mniej skuteczny) lub uzależnienie.

Po długotrwałym leczeniu (takim jak na oddziale intensywnej opieki medycznej) u pacjenta mogą pojawić się następujące objawy odstawienne: bóle głowy, ból mięśni, objawy lękowe, napięcie, niepokój psychoruchowy, dezorientacja, drażliwość, niemożność zaśnięcia, zmiany nastroju, omamy i drgawki. Aby zapobiec tym objawom, lekarz będzie stopniowo zmniejszał dawkę leku.

Inne leki i Mizormic

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Jest to bardzo ważne, ponieważ stosowanie więcej niż jednego leku w tym samym czasie może nasilać lub osłabiać działanie zażywanych leków.

Działanie leku Mizormic może być nasilone przez następujące leki:

-    neuroleptyki, leki nasenne, leki uspokajające,

-    leki przeciwdepresyjne,

-    narkotyczne leki przeciwbólowe (bardzo silne leki przeciwbólowe),

-    środki znieczulające,

-    niektóre leki stosowane w leczeniu alergii (leki przeciwhistaminowe),

-    leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych (ketokonazol, worikonazol, flukonazol, itrakonazol, posakonazol),

-    antybiotyki (erytromycyna, klarytromycyna),

-    leki stosowane w leczeniu wysokiego cięśnienia tętniczego (diltiazem),

-    leki stosowane w leczeniu zakażenia wirusem HIV (sakwinawir i inne inhibitory proteazy HIV),

-    leki obniżające poziom cholesterolu (atorwastatyna).

Działanie leku Mizormic może być zmniejszone przez następujące leki:

-    leki stosowane w leczeniu zakażeń prątkowych, np. gruźlicy (ryfampicyna),

-    preparaty ziela dziurawca (lek ziołowy stosowany w leczeniu depresji).

Mizormic z jedzeniem i piciem

Alkohol może nasilać działanie uspokajające leku Mizormic i z tego powodu należy go unikać.

Ciąża i karmienie piersią

W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy planuje ciążę przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Midazolam może przenikać do mleka kobiecego, dlatego kobiety karmiące piersią nie powinny karmić przez 24 godziny po przyjęciu leku Mizormic.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn

Ten lek może powodować senność, zaburzenia pamięci, spadek koncentracji i koordynacji. Objawy te mogą wpływać na zdolność wykonywania czynności wymagających precyzji, np. prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Po podaniu leku Mizromic pacjent nie powinien prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do chwili całkowitego ustąpienia działania leku. O tym, kiedy pacjent może podjąć te czynności, powinien zadecydować lekarz.

Po terapii pacjent powinien udać się do domu w towarzystwie odpowiedzialnej osoby dorosłej.

Lek Mizormic zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, to znaczy zasadniczo jest „wolny od sodu”.

3.    Jak stosować lek Mizormic

Lek Mizormic powinien być podawany wyłącznie przez doświadczonych lekarzy w placówce w pełni wyposażonej w sprzęt do monitorowania i wspomagania czynności układu oddechowego i układu krążenia oraz przez osoby z odpowiednim przeszkoleniem w rozpoznawaniu i leczeniu oczekiwanych zdarzeń niepożądanych.

Dawkowanie i droga podawania

Odpowiednią dawkę dla danego pacjenta ustala lekarz. Dawki bywają różne i zależą od planowanego leczenia i pożądanego poziomu sedacji. Na dawkę, którą otrzymuje pacjent mają również wpływ: masa ciała, wiek, ogólny stan zdrowia, reakcja na lek oraz czy w trakcie stosowania wymagane jest jednoczesne podawanie innych leków.

Jeśli pacjent będzie wymagał podawania silnych leków przeciwbólowych, zostaną one podane w pierwszej kolejności, a następnie zostanie podany lek Mizormic w odpowiednio dostosowanej dawce. Lek Mizormic jest podawany powoli - we wtrzyknięciu do żyły (podanie dożylne), w kroplówce (wlew dożylny), we wstrzyknięciu domięśniowym (podanie domięśniowe) lub w podaniu doodbytniczym.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Mizormic

Ten lek będzie podawany przez lekarza.

Jeśli u pacjenta dojdzie do przypadkowego przedawkowania, może to prowadzić do senności, braku koordynacji ruchów dobrowolnych, zaburzeń mowy i mimowolnych ruchów gałek ocznych, utraty odruchów, bezdechu, niskiego ciśnienia tętniczego krwi, depresji oddechowo-krążeniowej i śpiączki. Przedawkowanie może wymagać dokładnego monitorowania parametrów życiowych oraz leczenia objawowego zaburzeń krążeniowo-oddechowych, a także zastosowania leku o działaniu antagonistycznym do benzodiazepin (leku który zmniejsza działanie midazolamu).

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

4.    Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Mizormic może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Zanotowano następujące działania niepożądane związane ze stosowaniem tego leku:

Zaburzenia układu immunologicznego

Uogólnione reakcje alergiczne (reakcje skórne, reakcje ze strony serca i krwi, świszczący oddech), wstrząs anafilaktyczny (zagrażająca życiu reakcja alergiczna).

Zaburzenia psychiczne

Dezorientacja, euforia (nadmierne poczucie błogości), omamy.

Stwierdzano reakcje paradoksalne, np. pobudzenie (serie niezamierzonych i bezcelowych ruchów), kurcze mięśni, drżenie mięśni, niepokój ruchowy, wrogość, napady furii, agresję, podniecenie i akty przemocy. Najbardziej podatne na wymienione reakcje są dzieci i osoby w podeszłym wieku.

Uzależnienie

Stosowanie midazolamu, nawet w dawkach terapeutycznych, może prowadzić do uzależnienia. Po długotrwałym podawaniu midazolamu dawka będzie stopniowo zmniejszona, by uniknąć wystąpienia objawów odstawiennych, w tym drgawek (patrz punkt 2 „Informacje ważne przed zastosowaniem leku Mizormic - Leczenie przewlekłe").

Zaburzenia układu nerwowego

Ospałość i przedłużająca się sedacja, obniżona czujność, senność, ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia koordynacji mięśniowej. Obserwowano przemijającą utratę pamięci. Czas trwania zależy od dawki leku Mizormic jaka została podana. Stan ten może być kontynuowany również po zakończeniu leczenia. W odosobnionych przypadkach może się on przedłużać.

U wcześniaków i noworodków obserwowano drgawki.

Zaburzenia serca

Odnotowywano ciężkie zaburzenia, w tym nagłe zatrzymanie krążenia, niskie ciśnienie tętnicze krwi, spowolnienie akcji serca, rozkurcz naczyń (objawiający się np. rumieniem, omdleniem i bólem głowy).

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Odnotowano ciężkie zaburzenia, w tym powikłania oddechowe (czasem wywołujące zatrzymanie oddychania), duszność, skurcz krtani, czkawkę.

Zaburzenia zagrażające życiu z większym prawdopodobieństwem występują u dorosłych w wieku powyżej 60 lat oraz osób z wcześniej stwierdzonymi problemami oddechowymi lub krążeniowymi, szczególnie jeśli wstrzyknięcie jest zbyt szybkie lub jeśli podana dawka jest zbyt duża.

Zaburzenia żołądka i jelit

Nudności, wymioty, zaparcia, suchość w jamie ustnej.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka, reakcje alergiczne, świąd.

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Zmęczenie, zaczerwienienie i ból w miejscu podania, zakrzepowe zapalenie żył oraz zakrzepica (tworzenie się zakrzepów w żyłach).

U osób w podeszłym wieku stosujących benzodiazepiny odnotowano zwiększone ryzyko upadków i złamań kości (lek Mizormic również należy do tej grupy leków).

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

5.    Jak przechowywać lek Mizormic

Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować leku Mizormic po upływie terminu ważności zamieszczonego na tekturowym pudełku i etykiecie. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Nie zamrażać. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6.    Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Mizormic

•    Substancją czynną leku jest midazolam. 1 ml roztworu zawiera 5 mg midazolamu (w postaci chlorowodorku).

•    Pozostałe składniki to: sodu chlorek, kwas solny, sodu wodorotlenek oraz woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda lek Mizormic i co zawiera opakowanie

Przezroczysty, bezbarwny roztwór, bez widocznych cząstek.

Bezbarwne ampułki wykonane ze szkła obojętnego typ I zapakowane w tekturowe pudełka. Wielkość opakowań: 10 ampułek po 1 ml, 3 ml lub 10 ml.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny

Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne Jelfa SA ul. Wincentego Pola 21 58-500 Jelenia Góra Polska

Wytwórca

hBm Pharma s.r.o.

Sklabinska 30 036 80 Martin Słowacja

Data zatwierdzenia ulotki:

Poniższe informacje przeznaczone są wyłącznie dla personelu medycznego lub pracowników służby zdrowia.

Dawkowanie standardowe

Midazolam jest silnie działającym lekiem uspokajającym, który wymaga zwiększania dawki indywidualnie dla każdego pacjenta oraz powolnego podawania. Bezwzględnie zaleca się zwiększanie dawki indywidualnie dla każdego pacjenta, gdyż pozwala to na bezpieczne uzyskanie pożądanego poziomu sedacji odpowiedniego dla potrzeb klinicznych, fizycznego stanu pacjenta, wieku pacjenta oraz innych produktów leczniczych stosowanych równocześnie. U dorosłych w wieku powyżej 60 lat, u osób wyniszczonych lub przewlekle chorych oraz u dzieci i młodzieży dawkę należy ustalać z zachowaniem ostrożności i z uwzględnieniem indywidualnych czynników ryzyka. Typowe dawkowanie podano w tabeli poniżej.

Dodatkowe informacje szczegółowe podano w tekście znajdującym się za tabelą.

Wskazanie

Dorośli w wieku < 60 lat

Dorośli w wieku > 60 lat oraz pacjenci wyniszczeni lub przewlekle chorzy

Dzieci

Płytka sedacja

Podanie dożylne

Podanie dożylne

Podanie dożylne u

Dawka początkowa: 2,0-

Dawka początkowa: 0,5-

pacjentów w wieku od 6

2,5 mg

1,0 mg

miesięcy do 5 lat

Jednorazowa dawka

Jednorazowa dawka

Dawka początkowa:

dodatkowa: 1 mg

dodatkowa: 0,5-1,0 mg

0,05-0,10 mg/kg

Dawka całkowita: 3,5-

Dawka całkowita: < 3,5

Dawka całkowita: < 6 mg

7,5 mg

mg

Podanie dożylne u pacjentów w wieku od 6 do 12 lat

Dawka początkowa: 0,025-0,050 mg/kg Dawka całkowita:

< 10 mg

Podanie doodbytnicze u pacjentów w wieku > 6 miesięcy 0,3-0,5 mg/kg Podanie domięśniowe u pacjentów w wieku od 1 do 15 lat 0,05-0,15 mg/kg

Premedykacja przed

znieczuleniem


Podanie dożylne

1 -2 mg w dawkach powtarzanych Podanie domięśniowe

0,07-0,10 mg/kg


Indukcja

znieczulenia


Jako składnik o działaniu sedacyjnym w znieczuleniu kombinowanym

Sedacja na OIOM-ie


Podanie dożylne

Dawka początkowa:

0,5 mg

Jeśli konieczne, dawkę można powoli zwiększać Podanie domięśniowe

0,025-0,050 mg/kg

Podanie dożylne

0,05-0,15 mg/kg (0,15-0,30 bez premedykacji)

Podanie dożylne Mniejsze dawki niż dawki zalecane dla dorosłych w wieku < 60 lat


Podanie doodbytnicze u pacjentów w wieku > 6 miesięcy 0,3-0,5 mg/kg

Podanie domięśniowe u pacjentów w wieku od 1 do 15 lat 0,08-0,20 mg/kg


Podanie dożylne

0,15-0,20 mg/kg (0,30-0,35 bez premedykacji)

Podanie dożylne Dawki przerywane wynoszące 0,030,10 mg/kg lub wlew ciągły w dawce 0,03-0,10 mg/kg/h Podanie dożylne

Dawka wysycająca: 0,03-0,30 mg/kg zwiększana

każdorazowo o 1,0-2,5 mg

Dawka podtrzymująca: 0,03-0,20 mg/kg/h


Podanie dożylne u noworodków urodzonych przed 32. tygodniem ciąży


0,03 mg/kg/h Podanie dożylne u noworodków urodzonych po 32. tygodniu ciąży oraz u dzieci w wieku poniżej 6 miesięcy 0,06 mg/kg/h Podanie dożylne u pacjentów w wieku > 6 miesięcy

Dawka wysycająca: 0,05-0,20 mg/kg Dawka podtrzymująca: 0,06-0,12 mg/kg/h


Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) farmakokinetyka wolnego midazolamu po jednorazowym podaniu dożylnym jest podobna do farmakokinetyki u zdrowych ochotników. Jednak w przypadku długotrwałego wlewu dożylnego u pacjentów przebywających na oddziale intensywnej opieki medycznej (OIOM) średni czas trwania efektu sedacji w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek był znacznie dłuższy, co najprawdopodobniej było spowodowane kumulacją glukuronidu a-hydroksymidazolamu.


Brak specyficznych danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) otrzymujących midazolam w ramach indukcji znieczulenia.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Zaburzenia czynności wątroby zmniejszają klirens podanego dożylnie midazolamu, wydłużając okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji. Może to zatem powodować nasilenie i wydłużenie klinicznych efektów działania leku. Wymaganą dawkę midazolamu można zmniejszyć, odpowiednio monitorując parametry życiowe.

Pacjenci w podeszłym wieku oraz dzieci i młodzież

Patrz tabela powyżej.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Midazolam powinien być podawany wyłącznie przez doświadczonych lekarzy w placówce w pełni wyposażonej w sprzęt do monitorowania i wspomagania czynności układu oddechowego i układu krążenia oraz przez osoby z odpowiednim przeszkoleniem w rozpoznawaniu i leczeniu oczekiwanych zdarzeń niepożądanych, w tym w prowadzeniu resuscytacji oddechowo-krążeniowej.

Odnotowano ciężkie przypadki działań niepożądanych dotyczących układu krążenia i oddechowego. Działania te obejmowały depresję oddechową, bezdech, zatrzymanie oddechu i (lub) krążenia. Ryzyko wystąpienia tego typu zdarzeń zagrażających życiu jest większe w przypadku zbyt szybkiego wykonywania wstrzyknięcia lub stosowania zbyt dużych dawek.

Konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności w przypadku stosowania sedacji płytkiej u pacjentów z zaburzeniami czynności układu oddechowego.

Niemowlęta w wieku poniżej 6 miesiąca są szczególnie podatne na obturację dróg oddechowych i hipowentylację, z tego powodu niezwykle istotne jest zwiększanie dawki małymi ilościami do osiągnięcia odpowiedniego efektu klinicznego oraz uważne monitorowanie częstości oddechów i stopnia wysycenia hemoglobiny tlenem.

Po podaniu midazolamu w ramach premedykacji obowiązkowe jest odpowiednie monitorowanie stanu pacjenta, gdyż wrażliwość na ten lek jest osobniczo zmienna i mogą pojawić się objawy przedawkowania.

Należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania midazolamu pacjentom z grupy wysokiego ryzyka, do których zalicza się:

-    dorosłych w wieku powyżej 60 lat,

-    pacjentów przewlekle chorych lub wyniszczonych, np.:

o pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową,

o pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, zaburzeniami czynności wątroby lub zaburzeniami czynności serca,

-    dzieci i młodzież, szczególnie pacjentów niestabilnych krążeniowo.

Pacjenci należący do wymienionych grup wysokiego ryzyka wymagają stosowania mniejszych dawek (powyżej) i powinni być nieustannie monitorowani na wypadek wystąpienia wczesnych objawów osłabienia czynności życiowych.

Jak w przypadku wszystkich substancji mogących wywoływać depresję OUN i (lub) zwiotczenie mięśni szkieletowych, należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania midazolamu u pacjentów z nużliwością mięśni (myasthenia gravis).

Tolerancja

Donoszono o zmniejszeniu skuteczności midazolamu, kiedy lek ten stosowany był w długotrwałej sedacji na oddziałach intensywnej opieki medycznej (OIOM).

Uzależnienie

Nie należy zapominać, że podczas stosowania midazolamu w długotrwałej sedacji u pacjentów przebywających na oddziale intensywnej opieki medycznej (OIOM), u tych pacjentów może rozwinąć się uzależnienie. Ryzyko rozwoju uzależnienia rośnie z dawką i czasem stosowania leku - jest ono również większe u pacjentów z dodatnim wywiadem w kierunku nadużywania alkoholu i (lub) leków.

Objawy odstawienne

Podczas długotrwałego stosowania midazolamu u pacjentów przebywających na OIOM-ie może rozwinąć się uzależnienie fizyczne. Z tego powodu nagłe odstawienie leku może wywołać objawy odstawienne. Mogą wystąpić następujące objawy: ból głowy, bóle mięśni, objawy lękowe, napięcie, niepokój psychoruchowy, dezorientacja, drażliwość, bezsenność z odbicia, zmiany nastroju, omamy i drgawki. Ponieważ ryzyko wystąpienia objawów odstawiennych jest większe w przypadku nagłego odstawienia leku, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.

Amnezja

Midazolam wywołuje amnezję następczą (często efekt ten jest bardzo pożądany przed lub w trakcie zabiegów chirurgicznych i procedur diagnostycznych), której czas utrzymywania się jest wprost proporcjonalny do podanej dawki. Przedłużająca się amnezja może stanowić problem w przypadku pacjentów ambulatoryjnych, u których planuje się wypis zaraz po zakończeniu zabiegu. Po pozajelitowym podaniu midazolamu pacjent może opuścić szpital lub gabinet wyłącznie w towarzystwie opiekuna.

Reakcje paradoksalne

Istnieją doniesienia o reakcjach paradoksalnych po podaniu midazolamu, takich jak pobudzenie psychoruchowe, ruchy mimowolne (w tym drgawki toniczno-kloniczne i drżenie mięśniowe), nadaktywność, wrogość, napady furii, agresywność, napadowe pobudzenie i akty przemocy. Reakcje te mogą występować po dużych dawkach i (lub) w przypadku szybkiego wstrzyknięcia. Największą częstość występowania tego typu reakcji odnotowano u dzieci i osób w podeszłym wieku.

Zmniejszona eliminacja midazolamu

Eliminacja midazolamu może zostać zmniejszona przez podawanie substancji hamujących lub indukujących CYP3A4, z tego powodu może być konieczne odpowiednie zmodyfikowanie dawki midazolamu.

Eliminacja midazolamu może też być opóźniona u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zmniejszoną pojemnością minutową serca oraz u noworodków.

Wcześniak i noworodki

Ze względu na zwiększone ryzyko bezdechu zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności podczas sedacji niezaintubowanych wcześniaków i noworodków urodzonych przedwcześnie niewykazujących już cech wcześniactwa. Konieczne jest uważne monitorowanie częstości oddechów i stopnia wysycenia hemoglobiny tlenem.

U noworodków należy unikać szybkiego wstrzykiwania leku.

Noworodki charakteryzują się zmniejszoną i (lub) niedojrzałą czynnością narządów i są podatne na zbyt silne i (lub) przedłużające się działanie midazolamu.

U niestabilnych krążeniowo pacjentów pediatrycznych obserwowano działania niepożądane dotyczące układu krążenia, z tego powodu w tej grupie pacjentów należy unikać szybkiego podawania dożylnego.

Niemowlęta w wieku poniżej 6 miesięcy

W tej populacji pacjentów midazolam może być stosowany do sedacji wyłącznie w warunkach OIOM-u. Niemowlęta w wieku poniżej 6 miesięcy są szczególnie podatne na obturację dróg oddechowych i hipowentylację, z tego powodu niezwykle istotne jest zwiększanie dawki małymi ilościami do osiągnięcia odpowiedniego efektu klinicznego oraz uważne monitorowanie częstości oddechów i stopnia wysycenia hemoglobiny tlenem (porównaj akapit wyżej zatytułowany „Wcześniaki i noworodki”).

Jednoczesne stosowanie alkoholu/substancji wpływających depresyjnie na OUN

Należy unikać jednoczesnego stosowania midazolamu z alkoholem i (lub) substancjami wpływającymi depresyjnie na OUN, gdyż mogą one nasilać kliniczne efekty działania midazolamu, w tym nasiloną sedację lub depresję oddechową o znaczeniu klinicznym.

Nadużywanie alkoholu i leków w wywiadzie

U pacjentów ze stwierdzonym w wywiadzie nadużywaniem alkoholu lub leków zaleca się unikać stosowania midazolamu oraz innych benzodiazepin.

Kryteria wypisania pacjenta

Po otrzymaniu midazolamu pacjent może opuścić szpital lub gabinet dopiero po podjęciu takiej decyzji przez lekarza prowadzącego i tylko w towarzystwie opiekuna. Zaleca się, aby po wypisie, pacjentowi towarzyszyła druga osoba.

9