Imeds.pl

Pamitor 15 Mg/Ml

ULOTKA DLA PACJENTA

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Pamitor,

15 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji,

Dinatrii pamidronas

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta.

-    Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

-    W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

-    Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

1.    Co to jest Pamitor i w jakim celu się go stosuje

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Pamitor

3.    Jak stosować lek Pamitor

4.    Możliwe działania niepożądane

5.    Jak przechowywać lek Pamitor

6.    Zawartość opakowania i inne informacje

1.    Co to jest Pamitor i w jakim celu się go stosuje

Substancja czynna leku Pamitor należy do grupy leków zwanych bisfosfonianami, działającymi na składniki mineralne kości. Bisfosfoniany hamują proces resorpcji kości, dzięki czemu równowaga między ciągłym tworzeniem kości a jej resorpcją jest przesunięta w kierunku procesu tworzenia kości.

Pamitor stosuje się w leczeniu następujących stanów związanych ze zwiększoną aktywnością komórek odpowiedzialnych za resorpcję kości:

•    przerzuty nowotworowe do kości i szpiczak mnogi (nowotwór szpiku kostnego);

•    zwiększone stężenie wapnia we krwi (hiperkalcemia) z powodu chorób nowotworowych;

•    choroba Pageta kości (przewlekła choroba kości o nieznanym pochodzeniu, występująca u osób w podeszłym wieku).

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Pamitor Kiedy nie stosować leku Pamitor

•    jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na pamidronian lub inne bisfosfoniany lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6.);

•    jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią;

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Leku Pamitor nie należy podawać w postaci jednorazowego, szybkiego wstrzyknięcia (bolus), ponieważ duże stężenie pamidronianu może wywołać miejscową reakcję i zakrzepowe zapalenie żył.

Z tego powodu Pamitor należy zawsze rozcieńczać i podawać w powolnej infuzji dożylnej.

Nie należy podawać leku Pamitor z płynami infuzyjnymi zawierającymi wapń.

Nie należy podawać leku Pamitor do tętnicy.

W przypadku zaburzeń czynności nerek, szybkość infuzji należy zmniejszyć.

Brak wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowania w ciężkiej niewydolności wątroby.

Pacjenci w trakcie leczenia stomatologicznego lub planujący zabieg z zakresu chirurgii szczękowej, np. ekstrakcję zęba, powinni powiedzieć lekarzowi o stosowaniu leku Pamitor.

Dzieci i młodzież

Leku Pamitor nie stosowano dotychczas u dzieci. Do momentu uzyskania wystarczających danych klinicznych, Pamitor można stosować jedynie u osób dorosłych.

Pamitor a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Inne leki mogą wpływać na działanie leku Pamitor lub Pamitor może wpływać na działanie innych leków.

-    Nie obserwowano interakcji z lekami stosowanymi powszechnie w terapii nowotworów.

-    Stosowanie leku Pamitor jednocześnie z kalcytoniną u pacjentów ze znacznie zwiększonym stężeniem wapnia we krwi może powodować nasilenie działania leku prowadzące do zbyt szybkiego zmniejszenia stężenia wapnia w surowicy.

-    Substancja czynna leku Pamitor wiąże się z mineralnymi składnikami kości i tym samym może wpływać na wyniki scyntygrafii kości (badanie radiologiczne).

-    Leku Pamitor nie należy podawać z innymi bisfosfonianami, ponieważ nie zbadano skutków takiego leczenia.

-    Nie należy podawać leku Pamitor z płynami infuzyjnymi zawierającymi wapń.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza.

Brak wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania pamidronianu u

kobiet w ciąży. Z tego powodu, nie należy stosować leku Pamitor u kobiet w ciąży, z wyjątkiem przypadków zwiększonego stężenia wapnia we krwi, zagrażającego życiu.

Brak danych dotyczących ilości leku Pamitor wydzielanego do mleka karmiących kobiet. Z tego powodu leku Pamitor nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn

Rzadko, bezpośrednio po podaniu leku może wystąpić senność i (lub) zawroty głowy.

W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych lub wykonywać innych czynności związanych z ryzykiem spowodowania wypadku.

3. Jak stosować Pamitor

Podawanie leku Pamitor jest skomplikowane i powinno odbywać się wyłącznie w warunkach szpitalnych przez pracowników służby zdrowia.

Lek podaje się w powolnej infuzji dożylnej po rozcieńczeniu go roztworem chlorku sodu 0,9 % lub roztworem glukozy 5%.

Dorośli oraz osoby w podeszłym wieku

Przerzuty nowotworowe do kości i szpiczak mnogi związane głównie z resorpcją kości W leczeniu przerzutów nowotworowych do kości i w szpiczaku mnogim zalecane dawkowanie leku Pamitor wynosi 90 mg co 4 tygodnie w postaci pojedynczej infuzji.

U pacjentów z przerzutami nowotworowymi do kości, którzy jednocześnie poddawani są chemioterapii w odstępach 3-tygodniowych, można podawać lek Pamitor również z zachowaniem 3-tygodniowych odstępów.

Zwiększone stężenie wapnia we krwi z powodu chorób nowotworowych

Przed rozpoczęciem leczenia i podczas leczenia zaleca się dożylne nawodnienie pacjenta przez podanie roztworu chlorku sodu 0,9%.

Dawka całkowita zależy od stężenia wapnia w osoczu przed rozpoczęciem kuracji.

Zalecaną dawkę całkowitą można podać albo w pojedynczej infuzji albo w kilku kolejnych infuzjach w ciągu następujących po sobie 2 do 4 dni. Maksymalna dawka na jeden cykl leczenia nie powinna przekraczać 90 mg, zarówno w pierwszym cyklu, jak i w kolejnych powtarzanych cyklach.

Zwykle po 24 do 48 godzinach od rozpoczęcia kuracji obserwuje się zmniejszenie stężenia wapnia w osoczu, a prawidłowe stężenie (normalizacja) osiągane jest w ciągu 3 do 7 dni. Jeśli stężenie wapnia nie zmniejszy się do wartości prawidłowych, leczenie można powtórzyć. Czas potrzebny do osiągnięcia prawidłowego stężenia wapnia we krwi po rozpoczęciu leczenia lekiem Pamitor może różnić się u poszczególnych pacjentów i zależy od rodzaju guza nowotworowego (około 6 do 14 dni lub trwale), a kurację można powtórzyć w przypadku ponownego zwiększenia stężenia wapnia we krwi.

Skuteczność leku Pamitor zmniejsza się wraz z ilością stosowanych kuracji.

Choroba Pageta (kości):

Zalecana dawka całkowita w na jeden cykl leczenia lekiem Pamitor wynosi 180 do 210 mg. Lek można podać w 6 dawkach podzielonych po 30 mg raz na tydzień lub w 3 dawkach podzielonych po 60 mg co drugi tydzień.

W przypadku stosowania dawek po 60 mg, zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki początkowej 30 mg, a następnie kontynuować leczenie dawką 60 mg co drugi tydzień, tak by dawka całkowita w jednym cyklu leczenia wynosiła 210 mg.

O ile lekarz uzna to za konieczne, leczenie można powtórzyć po upływie 6 miesięcy.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Pamitor

Objawy przedawkowania to: gorączka, niskie ciśnienie krwi, drgawki ze zmniejszeniem stężenia wapnia we krwi, zaburzenia percepcji narządów zmysłów. W takich przypadkach lekarz zastosuje odpowiednie leczenie wspomagające.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Zazwyczaj działania niepożądane mają charakter łagodny i przemijający. Najczęstszym z nich są bezobjawowe zmniejszenie stężenia wapnia we krwi i gorączka (zwiększenie temperatury ciała o 1°C do 2°C), które zwykle występują w ciągu pierwszych 48 godzin od infuzji. Gorączka najczęściej ustępuje samoistnie i nie powoduje konieczności leczenia. Objawowe zmniejszenie stężenia wapnia występuje rzadko.

Działania niepożądane wymieniono według częstości występowania określonej następująco:

Bardzo często (> 1/10):

Często (> 1/100 do < 1/10):

Niezbyt często (> 1/1000 do < 1/100): Rzadko (> 1/10 000 do < 1/1 000): Bardzo rzadko (< 1/10 000):


występuje u co najmniej 1 na 10 leczonych pacjentów występuje u 1 do 10 na 100 leczonych pacjentów występuje u 1 do 10 na 1000 leczonych pacjentów występuje u 1 do 10 na 10 000 leczonych pacjentów występuje u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów, łącznie z pojedynczymi przypadkami.

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

Bardzo rzadko: uczynnienie wirusa opryszczki, uczynnienie wirusa półpaśćca

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Często: niedokrwistość, zmniejszenie liczby płytek krwi, zmniejszenie liczby limfocytów we krwi Bardzo rzadko: zmniejszenie liczby krwinek białych we krwi

Zaburzenia układu immunologicznego

Niezbyt często: reakcje alergiczne (nadwrażliwość) włącznie z reakcjami, skurcz oskrzeli, duszność, pokrzywka oraz obrzęk warg, powiek, języka (tak zwany obrzęk Quinckego lub naczynioruchowy) Bardzo rzadko: wstrząs anafilaktyczny

Zaburzenia układu nerwowego

Często: parestezje, tężyczka, ból głowy, bezsenność, senność Niezbyt często: drgawki, pobudzenie, zawroty głowy, letarg Bardzo rzadko: dezorientacja, omamy wzrokowe

Zaburzenia oka

Często: zapalenie spojówek

Niezbyt często: zapalenie poszczególnych części gałki ocznej (tęczówki, ciała rzęskowego)

Bardzo rzadko: zapalenie twardówki lub jej powierzchni, widzenie żółtych barw

Zaburzenia serca

Często: zwiększone ciśnienie krwi

Niezbyt często: zmniejszone ciśnienie krwi

Bardzo rzadko: niewydolność lewej komory z powodu nadmiernej ilości płynu w sercu, obrzęk płuc, trudności w oddychaniu, zastoinowa niewydolność serca, obrzęk

Zaburzenia żołądka i jelit

Często: nudności, wymioty, brak apetytu, ból brzucha, biegunka, zaparcie, zapalenie błony śluzowej żołądka

Niezbyt często: niestrawność

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często: wysypka Niezbyt często: świąd

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Często: przemijający ból kości, bóle stawów, bóle mięśni, uogólnione bóle

Niezbyt często: kurcze mięśni

Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często: ostra niewydolność nerek

Rzadko: ogniskowe zwapnienie kłębuszków nerkowych, stan związany z obecnością białka w moczu, zmniejszeniem stężenia białka we krwi i obrzękiem (tak zwany zespół nerczycowy)

Bardzo rzadko: pogorszenie istniejącej choroby nerek, krwiomocz

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Bardzo często: gorączka i objawy grypopodobne, czasami ze złym samopoczuciem, dreszczami, uczuciem zmęczenia i nagłym zaczerwienieniem twarzy

Często: odczyny w miejscu wstrzyknięcia (ból, zaczerwienienie, obrzęk, stwardnienie, zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył)

Badania diagnostyczne

Bardzo często: zmniejszenie stężenia wapnia we krwi, zmniejszenie stężenia fosforanów we krwi Często: zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie stężenia magnezu we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi

Niezbyt często: nieprawidłowe wskaźniki prób czynnościowych wątroby, zwiększenie stężenia mocznika w surowicy krwi

Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia potasu we krwi, zwiększenie stężenia sodu we krwi

Niektóre z wymienionych wyżej działań niepożądanych mogą być wynikiem choroby podstawowej.

Dane uzyskane z badań po wprowadzeniu leku do obrotu:

U pacjentów leczonych bisfosfonianami zgłaszano rzadko o przypadkach martwicy kości (obejmującą głównie szczękę i żuchwę).

U wielu pacjentów stwierdzono oznaki miejscowego zakażenia, w tym zapalenia szpiku. Większość zgłoszeń dotyczy pacjentów z rozpoznaniem raka, po ekstrakcji zębów lub innych zabiegach stomatologicznych. Istnieją różne czynniki ryzyka martwicy kości szczęki i żuchwy, takie jak rozpoznanie raka, jednoczesne stosowanie innych terapii (np. chemioterapii, radioterapii, leczenie kortykosteroidami) oraz obecność współistniejących chorób (np. niedokrwistość, koagulopatie, zakażenia, istniejąca wcześniej choroba błony śluzowej jamy ustnej). Mimo, że nie potwierdzono bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego, należy unikać zabiegów z zakresu chirurgii szczękowej, ponieważ proces gojenia się ran może być wydłużony.

W rzadkich przypadkach mogą wystąpić nietypowe złamania kości udowej szczególnie u pacjentów długotrwale leczonych z powodu osteoporozy. Należy zwrócić się do lekarza w przypadku pojawienia się bólu, osłabienia lub uczucia dyskomfortu w okolicy uda, biodra lub w pachwinie, ponieważ może to już wcześniej wskazywać na prawdopodobieństwo wystąpienia złamania kości udowej.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce.

Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

{aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu} e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać PAMITOR

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania nieotwartej ampułki.

Trwałość świeżo sporządzonych roztworów z użyciem roztworu chlorku sodu 0,9% lub roztworu glukozy 5% utrzymuje się przez 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C. Niewykorzystany roztwór leku należy wyrzucić.

Nie należy stosować leku Pamitor po upływie terminu ważności zamieszczonym na pudełku. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

6. Zawartość opakowania i inne informacje Co zawiera Pamitor

Substancją czynną leku jest disodu pamidronian.

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 15,0 mg disodu pamidronianu. Pozostałe substancje pomocnicze to: sodu chlorek, sodu wodorotlenek (do ustalenia pH), kwas solny (do ustalenia pH), woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda Pamitor i co zawiera opakowanie

Pamitor jest dostępny w postaci koncentratu do sporządzaniu roztworu do infuzji w ampułkach z polietylenu umieszczonych w tekturowym pudełku.

Pamitor jest dostępny w opakowaniach zawierających:

1 ampułkę po 1 ml, 2 ml, 4 ml lub 6 ml 4 ampułki po 1 ml, 2 ml, 4 ml lub 6 ml.

Jedna ampułka po 1 ml zawiera 15 mg disodu pamidronianu.

Jedna ampułka po 2 ml zawiera 30 mg disodu pamidronianu.

Jedna ampułka po 4 ml zawiera 60 mg disodu pamidronianu.

Jedna ampułka po 6 ml zawiera 90 mg disodu pamidronianu.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Chiesi Pharmaceuticals GmbH,

Gonzagagasse 16/16,

A-1010 Wiedeń,

Austria

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego Polsce:

Chiesi Poland Sp. z o.o., Al. Solidarności 117, 00-140 Warszawa Telefon: (22) 620 14 21 Faks: (22) 652 37 79 e-mail: info-pl@chiesi.com

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Logo Chiesi

Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego:

Pamitor, 15 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

Dinatrii pamidronas

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki poprawiające strukturę i mineralizację kości, bisfosfoniany.

Kod ATC: M 05 BA 03

Pamidronian disodu, substancja czynna produktu leczniczego Pamitor, jest silnym inhibitorem osteoklastycznej resorpcji tkanki kostnej.

In vitro wiąże się silnie z powierzchnią kryształów hydroksyapatytu i hamuje ich tworzenie i rozpuszczanie. Hamowanie osteoklastycznej resorpcji tkanki kostnej in vivo może przynajmniej częściowo zależeć od wiązania się produktu się z mineralnymi składnikami tkanki kostnej.

Pamidronian hamuje dostęp prekursorów osteoklastów do powierzchni tkanki kostnej i zapobiega ich przekształcaniu w dojrzałe, resorbujące osteoklasty. Jednak wydaje się, że główny sposób działania in vitro i in vivo produktu zależy od miejscowego i bezpośredniego hamowania resorpcji przez bisfosfoniany związane z tkanką kostną.

Badania doświadczalne wykazały, że pamidronian hamuje indukowaną przez nowotwory osteolizę, gdy podaje się go przed wszczepianiem lub podczas wszczepiania komórek nowotworowych. Biochemicznym wskaźnikiem hamującego wpływu pamidronianu na hiperkalcemię w przebiegu chorób nowotworowych jest zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów w surowicy krwi oraz wtórnie zmniejszenie wydalania wapnia, fosforanów i hydroksyproliny w moczu.

Hiperkalcemia może prowadzić do zmniejszenia objętości płynu pozakomórkowego oraz zmniejszeniu współczynnika przesączania kłębuszkowego (ang. GFR). Pamidronian, przez zmniejszenie stężenia wapnia we krwi poprawia przesączanie kłębuszkowe i u większości pacjentów zmniejsza zbyt duże stężenie kreatyniny w surowicy.

Badania kliniczne przeprowadzone u pacjentów z przerzutami nowotworowymi do kości z przewagą procesów litycznych oraz u pacjentów ze szpiczakiem mnogim wykazały, że pamidronian zapobiega powikłaniom dotyczącym układu kostnego (hiperkalcemia, złamania, radioterapia, zabiegi chirurgiczne dotyczące kości, ucisk na rdzeń kręgowy), opóźnia ich rozwój oraz zmniejsza bóle kości. Pamidronian podawany w połączeniu ze standardowym leczeniem przeciwnowotworowym, opóźniał progresję przerzutów nowotworowych do kości. Ponadto, w przypadku osteolitycznych przerzutów nowotworowych do kości, opornych na leczenie cytotoksyczne i hormonalne, radiologicznie można wykazać stwardnienie przerzutów lub zatrzymanie ich rozwoju.

Korzystne wyniki leczenia pamidronianem uzyskiwano również u pacjentów z chorobą Pageta, która charakteryzuje się występowaniem miejscowych ognisk zwiększonej resorpcji kości i tworzeniem jakościowych zmian w przebudowie tkanki kostnej. Remisja tej choroby, potwierdzona badaniem scyntygraficznym kości, objawiala się zmniejszeniem stężenia hydroksyproliny w moczu i fosfatazy alkalicznej w surowicy oraz poprawą stanu klinicznego pacjenta.

Właściwości farmakokinetyczne Dane ogólne:

Pamidronian ma duże powinowactwo do tkanek uwapnionych. W czasie doświadczeń nie zaobserwowano całkowitej eliminacji pamidronianu z organizmu, dlatego tkanka zawierająca wapń jest uznawana jako miejsce „pozornej eliminacji”.

Wchłanianie:

Pamidronian podaje się w infuzji dożylnej. Całkowite wchłonięcie zostaje osiągnięte w momencie zakończenia infuzji.

Dystrybucja:

Po rozpoczęciu infuzji stężenie pamidronianu w osoczu krwi szybko się zwiększa, a po jej zakończeniu równie szybko maleje. Pozorny okres półtrwania w osoczu wynosi około 0,8 godziny. Stężenie w stanie stacjonarnym występuje zatem podczas infuzji trwającej przynajmniej 2 - 3 godziny. Po dożylnej infuzji 60 mg pamidronianu w ciągu 1 godziny osiągane maksymalne stężenie w osoczu wynosi 10 nmol/ml. Pozorny klirens osocza wynosi około 180 ml/min.

U zwierząt i ludzi, po podaniu każdej dawki pamidronianu taki sam odsetek dawki pozostaje w organizmie. Kumulacja pamidronianu w kościach nie jest więc ograniczona zdolnością wiązania i zależy wyłącznie od całkowitej dawki otrzymanej w trakcie leczenia. Stopień wiązania pamidronianu z białkami osocza w układzie krążenia jest względnie mały (ok. 54%) i zwiększa się wraz ze wzrostem stężenia wapnia na skutek zmian chorobowych w kościach.

Wydalanie:

Badania na zwierzętach wykazały, że wątrobowe i metaboliczne wydalanie pamidronianu jest nieznaczne i że jest on wydalany prawie całkowicie przez nerki. Po infuzji dożylnej, w ciągu 72 godzin można wykryć w moczu około 20 - 55% dawki pamidronianu w niezmienionej formie. Z badań eksperymentalnych wynika, że reszta dawki pozostaje w organizmie. Odsetek dawki pozostałej w organizmie nie zależy ani od wielkości dawki (w zakresie 15 - 180 mg) ani od czasu infuzji (w zakresie 1,25 - 60 mg/h). Pamidronian ulega eliminacji przez nerki dwufazowo, z pozornymi okresami półtrwania od około 1,6 do 27 godzin. Pozorny klirens nerkowy wynosi około 54 ml/min i można zaobserwować tendencję korelacji klirensu nerkowego pamidronianu z klirensem kreatyniny.

Ze względu na brak udziału wątroby i metabolizmu pozawątrobowego w usuwaniu pamidronianu disodu z organizmu, istnieje tylko nieznaczne ryzyko interakcji z innymi lekami zarówno na poziomie metabolicznym, jak też na poziomie wiązania z białkami osocza.

Zaburzenia czynności wątroby:

Farmakokinetykę pamidronianu badano u mężczyzn z czynnością wątroby prawidłową (n=6) lub zaburzoną w stopniu łagodnym do umiarkowanego (n=9), u których stwierdzono chorobę nowotworową z ryzykiem przerzutów do kości. Każdy pacjent otrzymywał pojedynczą dawkę 90 mg pamidronianu w infuzji przez 4 godziny. Chociaż istniała statystyczna różnica w farmakokinetyce pamidronianu u pacjentów z prawidłową i zaburzoną czynnością wątroby, nie miało to znaczenia klinicznego.

U pacjentów z niewydolnością wątroby stwierdzono większe średnie wartości AUC (39,7%) i Cmax (28,6%), a klirens osocza był zmniejszony (26,7%). Mimo to, pamidronian ulegał szybkiej eliminacji z osocza. Po upływie 12 do 36 godzin od infuzji nie obserwowano obecności pamidronianu we krwi. Ponieważ pamidronian jest podawany w cyklach comiesięcznych, nie należy się spodziewać kumulacji leku w organizmie. Nie zaleca się zmiany schematu dawkowania u pacjentów z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby.

Zaburzenia, czynności nerek

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów z chorobą nowotworową nie wykazały różnic w wartościach AUC pamidronianu między pacjentami z prawidłową czynnością nerek a pacjentami z łagodnymi do średnich zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), wartość AUC pamidronianu była około 3 razy większa niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny >90 ml/ min).

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczność pamidronianu po podaniu dożylnym charakteryzuje się bezpośrednim (cytotoksycznym) działaniem na niektóre narządy o dobrym ukrwieniu, szczególnie na nerki. Pamidronian nie wykazuje działania mutagennego, nie stwierdzono też działania rakotwórczego.

Badania z podaniem dożylnych dawek uderzeniowych (bolus) szczurom i królikom wykazały, że pamidronian działał toksycznie na samicę oraz zarodek lub płód, gdy lek podawano w okresie organogenezy w dawkach od 0,6 do 8,3 razy większych od największej dawki dla ludzi zalecanej we wstrzyknięciu jednorazowym. Ponieważ wykazano, że pamidronian może przenikać przez barierę łożyska u szczurów, oraz że wywiera znaczne działania na matkę i nieteratogenne działanie na zarodek lub płód szczura i królika, leku nie należy podawać kobietom w ciąży.

Bisfosfoniany są wbudowywane w strukturę kości, skąd na przestrzeni tygodni lub lat następuje ich stopniowe uwalnianie. Stopień wniknięcia bisfosfonianów w kości dorosłego pacjenta, a zatem ilość leku uwalnianego z powrotem do krwiobiegu ma bezpośredni związek z całkowitą dawką leku oraz czasem stosowania bisfosfonianów. Pomimo bardzo ograniczonych danych dotyczących ryzyka dla płodu ludzkiego, wiadomo, że bisfosfoniany powodują uszkodzenia u płodów zwierząt, a dane z badań na zwierzętach wykazują, że wychwyt bisfosfonianów do kości płodu jest większy niż do kości matki. Dlatego istnieje ryzyko uszkodzeń płodu (np. nieprawidłowości kośćca i innych), jeśli kobieta zajdzie w ciążę po zakończeniu leczenia bisfosfonianami. Nie ustalono wpływu takich zmiennych jak czas pomiędzy zakończeniem leczenia bisfosfonianami a poczęciem dziecka, stosowanie konkretnego bisfosfonianu oraz droga podania (dożylna lub doustna) na ryzyko uszkodzeń.

9