Imeds.pl

Polisulfalent Roztwór Do Wstrzykiwań Dla Koni, Bydła, Świń, Owiec I Psów (77 + 30 + 18)Mg/Ml

1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO WETERYNARYJNEG

POLISULFALENT roztwór do wstrzykiwań dla koni, bydła, świń, owiec i psów

2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY SUBSTANCJI CZYNNEJ(-YCH)

Sulfadimetoksyna sodowa    - 77 mg/ml

Sulfadymidyna sodowa    - 30 mg/ml

Sulfatiazol sodowy pięciowodny    -18 mg/ml

3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór do wstrzykiwań

4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1.    Docelowe gatunki zwierząt

Konie, bydło, świnie, owce, psy

4.2.    Wskazania lecznicze dla poszczególnych docelowych gatunków zwierząt

Konie: zakażenia układu moczowo-płciowego i tkanek miękkich wywołane przez drobnoustroje wrażliwe na działanie Polisulfalentu pierwotne i wtórne schorzenia bakteryjne układu oddechowego, bakteryjne schorzenia przewodu pokarmowego z wyłączeniem przypadków przebiegających z objawami biegunki, wymiotów i odwodnienia, zakażenia bakteryjne dróg rodnych

Bydło: zapalenia wymienia na tle infekcji gronkowcowych, enzootyczna bronchopneumonia cieląt, dyfteroid cieląt wywołany przez wrażliwe szczepy IFusobacteńum necropbonmi, kolibakterioza cieląt pierwotne i wtórne schorzenia bakteryjne układu oddechowego, zakażenia bakteryjne dróg rodnych

Świnie: schorzenia przewodu pokarmowego na tle E. coli. pierwotne i wtórne schorzenia bakteryjne układu oddechowego, zakażenia bakteryjne dróg rodnych

Psy: schorzenia układu moczowo-płciowego i tkanek miękkich wywołane przez drobnoustroje wrażliwe na działanie Polisulfalentu, zapalenia jelit na tle zakażeń pałeczkami z rodzaju Salmonella, pierwotne i wtórne schorzenia bakteryjne układu oddechowego, zakażenia bakteryjne dróg rodnych

4.3.    Przeciwwskazania

Nie stosować w przypadku nadwrażliwości na substancje czynne lub na dowolną substancję pomocniczą

Niestosować w zwierząt z niewydolnością nerek i wątroby, choroby układu krwiotwórczego u zwierząt odwodnionych lub w przypadku ograniczonego poboru wody przez zwierzę.

Nie stosować u samic ciężarnych i zwierząt bardzo młodych.

4.4.    Specjalne ostrzeżenia dotyczące stosowania u każdego z docelowych gatunków zwierząt

Należy zapewnić nieograniczony dostęp do wody pitnej w celu zapobiegania krystalizacji sulfonamidów moczu.

Po podanie dawkę zbyt niskich lub zbyt krótko trwająca terapia powoduje powstawanie oporności bakterii na sulfonamidy. Dlatego celowość użycia sulfonamidów musi być potwierdzona wynikami antybiogramu.

Sulfonamidy są mniej efektywne w wydzielinie ropnej i tkankach uległych martwicy.

4.5.    Specjalne środki ostrożności przy stosowaniu, w tym specjalne środki ostrożności dla osób podających produkt leczniczy weterynaryjny zwierzętom

W trakcie leczenia zwierzęta powinny być bacznie obserwowane, czy nie występują u nich objawy związane z utrudnionym oddawaniem moczu, zmętnienie moczu lub krwiomocz. U zwierząt nadwrażliwych na sulfonamidy może wystąpić hematuria lub apatia. Podawanie leku należy wówczas przerwać.

Szczególnie wrażliwe na działanie sulfonamidów są psy, zwłaszcza ras dużych, u których po podaniu leku mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości.

Polisulfalent podawany domięśniowo lub podskórnie powinien być wstrzykiwany w laiku różnych miejscach, a przy podawaniu dożylnym, produkt powinien być ogrzany do temperatury ciała.

Dożylnie podawać powoli.

Przy przypadkowej samoiniekcji należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską oraz przedstawić lekarzowi ulotkę informacyjną lub opakowanie

4.6.    Działania niepożądane (częstotliwość i stopień nasilenia)

Podanie produktu może powodować utrudnione oddawania moczu, zmętnienie moczu, krwiomocz oraz u zwierząt nadwrażliwych na sulfonamidy hematurię i apatię.

Produkt podany domięśniowo lub podskórnie może powodować powstanie reakcji

miejscowych w postaci obrzęku.

Skutki uboczne stosowania sulfonamidów mogą wyrażać się reakcjami nadwrażliwości lub bezpośrednim efektem toksycznym. Reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się wystąpieniem pokrzywki, anafilaksją, gorączką, zapaleniami stawów, anemią hemolityczną, agranulocytozą, a także zmianami skórnymi. Niekiedy może dojść do wystąpienia hematurii, oraz obstrukcji kanalików nerkowych. Na ogół sulfonamidy o przedłużonym czasie działania i wysokiej rozpuszczalności nie powodują powstawania krystalurii.

Szybki wlew dożylny powoduje powstanie efektu toksycznego, którego objawami klinicznymi są słabość mięśni, ataksja, ślepota i zapaść.

Niekiedy mogą wystąpić zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, będące następstwem bakteriosta tycznego wpływu sulfonamidów na mikroflorę przewodu pokarmowego. Szczególnie sytuacja ta dotyczy przeżuwaczy, u których na skutek bakteriostazy mikroflory przedżołądków może dochodzić także do zaburzeń w syntezie witaminy B.

Długotrwałe podawanie sulfonamidów może prowadzić także do uszkodzenia szpiku kostnego, a co za tym idzie do wystąpienia anemii aplastycznej, granulocytopenii i trombocytopenii. Długotrwała terapia wysokimi dawkami może powodować zapalenie wątroby,    żółtaczę, zapalenie nerwów, zwyrodnienia rdzenia kręgowego

i nerwów obwodowych, zapalenie jamy ustnej oraz suche zapalenie rogówki.

U psów w wyniku stosowania leku może dochodzić do hyperplazji grasicy lub hypotyrhyroidyzmu.

Czasami sulfonamidy mogą działać jako fotosynsybilatory

4.7.    Stosowanie w ciąży, laktacji lub w okresie nieśności

Nie stosować w ciąży. Produkt może być stosowany w okresie laktacji.

4.8.    Interakcje z innymi produktami leczniczymi lub inne rodzaje interakcji

Nie stosować z urotropiną i środkami miejscowo znieczulającymi z grupy estrów kwasu p-aminobenzoesowego.

Nie stosować z kwasem acetylosalicylowym

Sulfonamidy mogą przemieszczać leki mocno wiążące się z białkami, takie jak metotreksat, warfarynę, fenylobutazon, środki moczopędne tiazydowe, salicylany, probenecid. Z tego względu należy monitorować stężenie wymienionych środków. Równoległe użycie środków supresyjnych dla szpiku kostnego pogłębia leukopenię i trombocytopenię. Jednoczesne stosowanie z lekami hepatotoksycznymi zwiększa ich negatywne działanie na wątrobę. Z uwagi na fakt, że bakteriostatyczne działanie sulfonamidów może interferować z bakteriobójczym działaniem penicylin, nie zaleca się ich równoległego stosowania

4.9.    Dawkowanie i droga(-i) podania dla poszczególnych docelowych gatunków zwierząt

Polisulfalent może być podawany dożylnie, domięśniowo, dootrzewnowo, a w razie konieczności również podskórnie.

Pierwsza dawka dla wszystkich gatunków zwierząt wynosi: 0,4-1,0 ml Polisulfalentu/kg m.c. tj. 45-112 mg sulfonamidów/kg m.c.

Pierwszą dawkę najlepiej wprowadzać dożylnie, co pozwala na osiągnięcie wysokiego stężenia leku we krwi.

Długość terapii przy stwierdzonej antybiogramem skuteczności Polisulfamidu wynosi 5-7 dni. W następnych dniach podaje się 2/3 - 1/2 dawki początkowej

4.10.    Przedawkowanie (w tym jego objawy, sposób postępowania przy udzielaniu natychmiastowej pomocy oraz odtrutki), jeżeli niezbędne

Przedawkowanie prowadzi do wystąpienia objawów ze strony układu nerwowego, np. niezborność ruchowa, znaczną osowiałość, a w ciężkich zatruciach śpiączka. Przedawkowanie może prowadzić do wystąpienia z niewydolności krążenia. U bydła ostre zatrucie może przybierać objawy wstrząsu, charakteryzujące się drżeniem mięśni, zwiotczeniem mięśni i zaburzeniami widzenia.

Długotrwałe podawanie sulfonamidów może prowadzić także do uszkodzenia szpiku kostnego, a co za tym idzie do wystąpienia anemii aplastycznej, granulocytopenii i trombocytopenii. Długotrwała terapia wysokimi dawkami może powodować zapalenie wątroby, żółtaczę, zapalenie nerwów, zwyrodnienia rdzenia kręgowego i nerwów obwodowych, zapalenie jamy ustnej oraz suche zapalenie rogówki.

U psów w wyniku długotrwałego stosowania leku może dochodzić do hypeq:>lazji grasicy lub hypotyrhyroidyzmu.

W przypadku przedawkowania stosować leczenie objawowe.

4.11.    Okres(-y) karencji

Bydło, owce:

Tkanki jadalne - 10 dni

Mleko - 5 dni

Świnie:

Tkanki jadalne - 10 dni

Nie stosować u koni, których tkanki przeznaczone są do spożycia przez ludzi

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE/IMMUNOLOGICZNE

5.


Grupa farmakoterapeutyczna; Leki przeciwzapalne -Leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego - Sulfonamidy i trimetoprim- Sulfonamidy - Kombinacje sulfonamidów Kod ATCvet: QJ01EQ30

Właściwości farmakodynamiczne

Sulfonamidy są strukturalnymi i chemicznymi analogami kwasu p-aminobenzoesowego (PABA) i jako antagoniści kompetycyjni hamują kondensację tego związku z kwasem dihydropterynowym na wczesnych etapach biosyntezy kwasu foliowego. Hamowana jest także aktywność enzymu syntetazy dihydropteryny.

Efektem działania sulfonamidów jest zablokowanie powstawania tetrahydrofolianu, który jest podstawowym składnikiem koenzymów w procesach biosyntezy zasad purynowych i pirymidynowych, wchodzących w skład kwasów nukleinowych. Prowadzi to do zahamowania biosyntezy białka w komórkach wrażliwych drobnoustrojów, przerwania procesów metabolicznych oraz hamowania wzrostu i rozmnażania mikroorganizmów. Sulfonamidy, które „odcinają” dopływ kwasu foliowego u źródła działają powoli, po okresie utajenia, w czasie którego drobnoustroje wykorzystują istniejący zapas kwasu foliowego. Sulfonamidy stosowane jako samodzielne leki chemioterapeutyczne działają bakteriosta tycznie

Właściwości farmakokinetyczne

Określona dla sulfonamidów wartość Vd wskazuje, że leki te, niezależnie od gatunku zwierząt ulegają rozproszeniu w całej objętości płynów ustrojowych. Mimo stosunkowo niewielkiej wartości parametru współczynnika dystrybucji sulfonamidy osiągają wysokie stężenia w wielu tkankach i narządach organizmu. Wartość tego parametru mniejsza od jednego świadczy jedynie, że lek nie kumuluje się w tkankach i rozmieszczony jest przede wszystkim w płynie pozakomórkowym, a czas przebywania w tkankach koreluje z kinetyką osoczową sulfonamidów. Zależności między wartościami pH i pK świadczą o łatwej penetracji błon biologicznych - także opłucnej, otrzewnej, osierdzia, osiągając w układzie oddechowym, pokarmowym, moczowym, krążenia (sercu) oraz w mazi stawowej, otrzewnej i drogach rodnych stężenia w granicach 50-80% stężeń stwierdzanych w osoczu. Mniejszy stopień wiązania z białkami (w porównaniu do stopnia wiązania z białkami osocza) płynów jam ciała, powoduje, że ilość wolnej (nic związanej, a więc aktywnej przeciwbaktcryjnic) frakcji sulfonamidów jest większa niż w osoczu, co sprawia, że osiągane stężenia są efektywne. Sulfonamidy osiągają wysokie stężenia w ośrodkowym układzie nerwowym oraz stawach. Po podaniu ogólnym sulfonamidy osiągają wysokie stężenia w skórze. Wysokie stężenia są wynikiem dostawania się sulfonamidów do przedżołądków ze śliną (która stanowi jedną z dróg eliminacji) lub też przedostawania się bezpośrednio z osocza. Czas działania leku (osiągania stężeń efektywnych w tkankach, pozostawania w organizmie, ale także szybkość wydalania) jest w pewnym stopniu determinowany przez stopień wiązania leku z białkami osocza (część związana jest nieczynna przeciwbakteryjnie i nie może przenikać do tkanek). Sulfonamidy metabolizowane sa w wątrobie. Metabolizm sulfonamidów może polegać na acetylacji grupy aminowej w położeniu para (N4), hydroksylacji nie tylko grupy metylowej (pochodne hydroksymetylowe), ale także samego pierścienia pyrymidynowego. Dodatkowo metabolity będące wynikiem hydroksylacji (CH2OH) mogą ulegać utlenianiu do 6-karboksy-pochodnych (COOH). Każdy z tych metabolitów może być następnie sprzęgany z kwasem glukuronowym (glukuronizacja) lub octowym, (acetylacja). Metabolity, zachowują aktywność przeciwbakteryjną (pochodne acetylowe i metabolity sprzężone — glukuroniany i siarczany — są wprawdzie nieaktywne przeciwbakteryjnie, ale pochodne hydroksylowe mogą wykazywać od 2,5 do nawet 40% aktywności związku macierzy steorń. Przebiec x>roce.sów

metabolicznych, obecność lub brak poszczególnych szlaków metabolicznych oraz ich natężenie zależy od gatunku zwierząt.

W osoczu sulfonamidy znajdują się w postaci związku macierzystego i metabolitów.

Polisulfalent stanowi połączenie trzech sulfonamidów o różnych właściwościach farmakokinetycznych.

Metabolizm sulfadymidyny, sulfametoksazolu i sulfadoksyny u bydła po podaniu dożylnym:

W 2 godziny po podaniu sulfonamidy we krwi pozostawały w formie niezmienionej.

W mleku wydalane były częściowo w formie niezmienionej, częściowo jako sprzężone metabolity i w niewielkiej ilości jako N4-acetylowe pochodne.

W moczu dominowały one w formie niezmienionej i jako N4-acetylowe pochodne. Ponadto zidentyfikowano metabolity sulfadymidyny, a mianowicie 5-hydroksy-4,6 dimetyl-2-sulfanilamidopyrimidync i 4-hydroksymctyl-6-mctyl 2-sulfanilamidopyrimidyne

oraz sulfaguanidynę.

f armakokinetyka sulfadimetoksyny u bydła:

Badano farmakokinetykę sulfadimetoksyny po jednorazowym dożylnym podaniu w dawce 55 mg/kg m.c. Półokrcs trwania w plazmie wynosił 12,5 godziny a objętość dystrybucji była równa 31% wagi ciała.

Farmakokientyka sulfametazyny, sulfamerazyny, sulfadiazyny i ich metabolitów N4-acctylowych i hydroksylowych u koni:

Głównym metabolitem wszystkich trzech sulfonamidów była 5-hydroksypyrymidyna. Wysokie koncentracje metabolitów acetylowych i hydroksylowych sulfametazyny i sulfamerazyny w plazmie i moczu zmniejszały aktywność przeciwbakteryjną sulfonamidów wyjściowych. Sulfadiazyna była metabolizowana wolniej.

Farmakokinetyka sulfatiazolu u owiec:

Sulfonamid był szybko eliminowany głównie z moczem w formie niezmienionej oraz metabolizowany do pochodnych acetylowych z okresem półtrwania wynoszącym 1,3 godziny.Po doustnym podaniu w formie roztworu był absorbowany powoli (półokres trwania 18 godzin) w 73 %.

Kinetyka sulfadimetoksyny u psów:

Podano w jednej dawce dożylnie 55 mg/kg m.c. Na podstawie otrzymanych wyników ustalono że powinno się podać dawkę podtrzymującą o wartości 27,5 mg/kg dla drogi podania dożylnej lub 55 mg/kg m.c. przy podaniu doustnym w interwałach 24 godzinnych.

Farmakokinetyka sulfadimetoksyny i sulfometoksazolu w kpombinacji z trimetoprimem po jednorazowym i wielokrotnym podaniu świniom:

Okres półtrwania sulfadimetoksyny i sulfometoksazolu wynosił odpowiednio 2-3 i 13 godzin. Były one metabolizowane wyłącznie do pochodnych N-4acetylowych. Sulfadymidyna odznacza się średnio długim działaniem. Okres biologicznego półtrwania u poszczególnych gatunków zwierząt wynosi: bydło    8-11 h    kozy    3 - 8 h

świnie    9 - 16 h    owce    3 - 10 h

konie    10 -13 h    psy    7-10h

Sulfatiazol jest sulfonamidem o krótkim okresie półtrwania wynoszącym 3-4 h, natomiast sulfadimetoksyna należy do związków długo działających, o okresie półtrwania 35-40 h. Sulfonamidy rozpuszczają się w tłuszczach i wodzie, mają także zdolność łączenia się z białkami. Związki łatwo tworzące połączenia z białkami nie są skuteczne, ponieważ kompleks białko - sulfonamid nie działa bakteriostatycznie. Wyjątek stanowią sulfonamidy o przedłużonym działaniu. Tworzą one połączenia z białkami krwi, ale ich stężenie terapeutyczne we krwi jest znacznie niższe od sulfonamidów o małym powinowactwie do białek. Cząstki sulfonamidu związanego z białkiem znajdują się w dynamicznej równowadze z

cząsteczkami nic związanymi, krążącymi w krwioobiegu. W miarę ubywania we krwi wolnych drobin sulfonamidu następuje dalsze rozszczepienie kompleksu białko - sulfonamid i w ten sposób zostaje utrzymana równowaga dynamiczna.

Według danych literaturowych eliminacja pozostałości sulfonamidów i ich metabolitów nie przekracza w tkankach 10 dni, a w mleku 4 dni. Zmieszanie dwu lub trzech sulfonamidów tak jak ma to miejsce w przypadku produktu Polisulfalent nie wpływa na szybkość eliminacji

6. SZCZEGÓŁOWE DANE FARMACEUTYCZNE Skład jakościowy substancji pomocniczych

Sodu mleczan, roztwór 60%

Chlorokrezol Woda do wstrzykiwać

Główne niezgodności farmaceutyczne

Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności tego produktu leczniczego weterynaryjnego nie wolno mieszać z innymi produktami leczniczymi

Okres ważności (w tym jeżeli jest to konieczne okres przydatności produktu leczniczego weterynaryjnego po pierwszym otwarciu opakowania bczpośredniego/rozcieńczeniu lub rekonstytucji/dodaniu do pokarmu lub paszy granulowanej)

3 lata - dla produktu leczniczego weterynaryjnego zapakowanego do sprzedaży 28 dni - po pierwszym otwarciu opakowania bezpośredniego Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu i transporcie

Przechowywać w temperaturze 2°C - 8°C. Chronić od światła. Nie zamrażać

Rodzaj opakowania bezpośredniego i skład materiałów z których je wykonano

Butelki ze szkła oranżowego typu II, z korkiem z gumy bromobutylowej i aluminiowym uszczelnieiem zawierająca 250 ml produktu

Szczególne środki ostrożności dotyczące unieszkodliwiania nie zużytego produktu leczniczego weterynaryjnego lub odpadów pochodzących z tego produktu, jeżeli ma to zastosowanie

Niewykorzystany produkt leczniczy weterynaryjny lub jego odpady należy unieszkodliwić w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.

7.    NAZWA I ADRES PODMIOTU ODPOWIEDZIALNEGO

BIOWET PUŁAWY Sp. z o.o. ul. Arciucha 2,

24-100 Puławy

8.    NUMER(-Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU 744/99

9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA TERMINU WAŻNOŚCI POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

26.04.1999 r.

18.07.2005r

10.    DATA OSTATNIEJ AKTUALIZACJI TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO WETERYNARYJNEGO

11.    ZAKAZ SPRZEDAŻY, DOSTAWY I/LUB STOSOWANIA, JEŻELI DOTYCZY

Nie dotyczy