Imeds.pl

Prospes 40 Mg

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Prospes, 20 mg, tabletki dojelitowe Prospes, 40 mg, tabletki dojelitowe

2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka dojelitowa 20 mg zawiera 20 mg ezomeprazolu (Esomeprazolum) w postaci ezomeprazolu magnezowego dwuwodnego.

Każda tabletka dojelitowa 40 mg zawiera 40 mg ezomeprazolu (Esomeprazolum) w postaci ezomeprazolu magnezowego dwuwodnego.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletki dojelitowe

20 mg: jasnoróżowe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym napisem „20” po jednej stronie, o wymiarach około 14,9 x 7,6 mm.

40 mg: różowe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym napisem „40” po jednej stronie, o wymiarach około 17,2 x 8,7 mm.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Dorośli

Choroba refluksowa przelyku:

-    leczenie nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku,

-    długotrwałe zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku,

-    leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku.

W skojarzeniu z właściwymi schematami leczenia przeciwbakteryjnego w celu eradykacji bakterii Helicobacter pylori:

-    leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy związanej z zakażeniem Helicobacter pylori

-    zapobieganie nawrotom wrzodów trawiennych u pacjentów z chorobą wrzodową związaną z zakażeniem Helicobacter pylori.

Pacjenci wymagający długotrwałego stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych:

-    leczenie wrzodów żołądka związanych ze stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych,

-    zapobieganie wrzodom żołądka i dwunastnicy związanym ze stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych, u pacjentów z grupy ryzyka.

Przedłużone leczenie po zapobieganiu nawrotom krwawień z wrzodów trawiennych ezomeprazolem podawanym dożylnie

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona

Młodzież w wieku od 12 lat:

Choroba refluksowa przełyku:

-    leczenie nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku,

-    długotrwałe zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku,

-    leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku.

W skojarzeniu z właściwymi schematami leczenia przeciwbakteryjnego w celu eradykacji bakterii Helicobacter pylori.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Tabletki należy połykać w całości i popijać płynem. Nie należy ich żuć ani rozgryzać.

Jeśli pacjent ma trudności z połykaniem, tabletki można rozpuścić w połowie szklanki wody niegazowanej.

Nie wolno używać żadnych innych płynów, ponieważ mogą one rozpuścić otoczkę zabezpieczająca przed działaniem soku żołądkowego. Mieszać płyn aż tabletka ulegnie rozpadowi. Płyn z widocznymi peletkami wypić w ciągu 30 minut od przygotowania. Przepłukać szklankę wodą, w ilości odpowiadającej połowie szklanki i wypić. Peletek nie wolno żuć ani rozgryzać.

Jeśli pacjent nie może połykać, tabletki można rozpuścić w wodzie niegazowanej i podać przez zgłębnik żołądkowy. Ważne jest by sprawdzić, czy do podania płynu dobrano właściwą strzykawkę i zgłębnik.

Instrukcja dotycząca przygotowania i podawania produktu leczniczego, patrz punkt 6.6. Dorośli i młodzież w wieku od 12 lat:

Choroba refluksowa przełyku:

-    leczenie nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku: 40 mg raz na dobę przez 4 tygodnie.

Zaleca się dodatkowe 4 tygodnie leczenia u pacjentów, u których zapalenie przełyku nie uległo wyleczeniu lub u których utrzymują się objawy choroby.

-    długotrwałe zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku: 20 mg raz na dobę.

-    leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku: 20 mg raz na dobę u pacjentów bez zapalenia przełyku.

Jeśli objawy nie ustępują po 4 tygodniach, należy pacjenta poddać dalszym badaniom w celu weryfikacji rozpoznania. Po ustąpieniu objawów w celu kontrolowania choroby, można stosować dawkę 20 mg raz na dobę. U dorosłych można stosować dawkę 20 mg raz na dobę doraźnie, w razie potrzeby. U pacjentów z ryzykiem wystąpienia wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych ze stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych, nie zaleca się doraźnego stosowania w celu kontroli objawów.

Dorośli:

W skojarzeniu z właściwymi schematami leczenia przeciwbakteryjnego w celu eradykacji bakterii Helicobacter pylori:

-    leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy związanej z zakażeniem Helicobacter pylori

-    zapobieganie nawrotom wrzodów trawiennych u pacjentów z chorobą wrzodową związaną z zakażeniem Helicobacter pylori

20 mg ezomeprazolu z 1 g amoksycyliny i 500 mg klarytromycyny, dwa razy na dobę przez 7 dni.

Pacjenci wymagający długotrwałego stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych:

-    leczenie wrzodów żołądka związanych ze stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych

Zwykle stosuje się dawkę 20 mg raz na dobę. Leczenie trwa 4-8 tygodni.

-    zapobieganie wrzodom żołądka i dwunastnicy związanym ze stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych, u pacjentów z grupy ryzyka

20 mg raz na dobę.

Przedłużone leczenie po zapobieganiu nawrotom krwawień z wrzodów trawiennych ezomeprazolem podawanym dożylnie

40 mg raz na dobę przez 4 tygodnie po wstępnym leczeniu dożylnym.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona

Zalecana dawka początkowa wynosi 40 mg ezomeprazolu, dwa razy na dobę. Następnie należy dostosować dawkę indywidualnie i kontynuować leczenie tak długo, jak jest to klinicznie wskazane. W oparciu o dostępne dane kliniczne, do kontrolowania objawów choroby u większości pacjentów wystarczają dawki od 80 mg do 160 mg na dobę. Dawki powyżej 80 mg na dobę należy podawać w dwóch dawkach podzielonych.

Dorośli i młodzież w wieku od 12 lat

Leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy zwiazanej z zakażenim Helicobacterpylon Przy wyborze właściwego schematu leczenia skojarzonego, należy wziąć pod uwagę oficjalne krajowe, regionalne lub lokalne wytyczne dotyczące oporności bakterii, okresu leczenia (najczęściej 7 dni, ale nieraz do 14 dni) oraz stosowanie właściwych leków przeciwbakteryjnych. Leczenie powinien nadzorować lekarz specjalista.

Zalecenia odnośnie stosowania:

Waga

Zalecenia

30 - 40 kg

Leczenie w skojarzeniu z dwoma antybiotykami: równoczesne podawanie ezomeprazolu 20 mg, amoksycyliny 750 mg oraz klarytromycyny 7,5 mg/kg mc. dwa razy na dobę przez jeden tydzień.

> 40 kg

Leczenie w skojarzeniu z dwoma antybiotykami: równoczesne podawanie ezomeprazolu 20 mg, amoksycyliny 1 g oraz klarytromycyny 500 mg dwa razy na dobę przez jeden tydzień.

Dzieci w wieku poniżej 12 lat

Produktu leczniczego Prospes nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 12 lat ze względu na brak danych.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie ma potrzeby zmiany dawkowania. Ze względu na niewielkie doświadczenie dotyczące stosowania ezomeprazolu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, należy zachować ostrożność stosując Prospes w tej grupie pacjentów (patrz punkt 5.2).

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie ma potrzeby zmiany dawkowania. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby maksymalna dawka ezomeprazolu wynosi 20 mg i nie należy jej przekraczać (patrz punkt 5.2).

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

4.3    Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Ezomeprazolu nie należy podawać jednocześnie z nelfinawirem (patrz punkt 4.5).

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

W przypadku pojawienia się jakichkolwiek niepokojących objawów (np. znaczna, niezamierzona utrata masy ciała, nawracające wymioty, dysfagia, krwawe wymioty lub smoliste stolce) oraz przy podejrzeniu lub rozpoznaniu choroby wrzodowej żołądka, należy wykluczyć chorobę nowotworową, ponieważ stosowanie tego produktu może maskować jej objawy i opóźnić diagnozę.

Pacjenci przyjmujący produkt długotrwale (szczególnie leczeni dłużej niż rok), powinni pozostawać pod regularną kontrolą lekarską.

Pacjenci stosujący produkt doraźnie powinni być poinformowani, że w przypadku zmiany objawów należy się zgłosić do lekarza. Przepisując ezomeprazol do stosowania doraźnego należy zwrócić uwagę na zmienne stężenia ezomeprazolu w osoczu i związane z tym możliwe interakcje z innymi produktami leczniczymi (patrz punkt 4.5).

Przepisując ezomeprazol w celu eradykacji zakażenia Helicobacterpylori należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje wszystkich trzech leków stosowanych w terapii skojarzonej. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4. W związku z tym, stosując leczenie skojarzone mające na celu eradykację zakażenia Helicobacter pylori u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki metabolizowane z udziałem CYP3A4 (takie jak np. cyzapryd) należy wziąć pod uwagę przeciwwskazania do leczenia klarytromycyną oraz jej interakcje z innymi produktami leczniczymi.

Stosowanie leków z grupy inhibitorów pompy protonowej może nieznacznie zwiększać ryzyko zakażeń przewodu pokarmowego takimi bakteriami, jak Salmonella czy Campylobacter (patrz punkt 5.1).

Jednoczesne podawanie ezomeprazolu z atazanawirem nie jest zalecane (patrz punkt 4.5).

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego podania atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej, zalecany jest ścisły nadzór medyczny nad pacjentem wraz ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg z podaniem 100 mg rytonawiru; dawka ezomeprazolu nie powinna przekraczać 20 mg.

Ezomeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Rozpoczynając lub kończąc leczenie ezomeprazolem, należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19. Odnotowano wystąpienie interacji pomiędzy klopidogrelem i omeprazolem (patrz punkt 4.5). Znaczenie kliniczne tej interakcji nie jest znane. W celu zachowania ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Badania interakcji zostały przeprowadzone tylko u dorosłych.

Wpływ ezomeprazolu na właściwości farmakokinetyczne innych leków

Produkty lecznicze, których wchłanianie jest zależne odpH

Obniżona kwasowość soku żołądkowego podczas leczenia ezomeprazolem może zwiększać lub zmniejszać wchłanianie leków, których mechanizm wchłaniania jest zależny od pH soku żołądkowego. Ezomeprazol, podobnie jak inne leki hamujące wydzielanie kwasu solnego oraz zobojętniające, może zmniejszać wchłanianie ketokonazolu i itrakonazolu.

Zgłaszano interakcje omeprazolu z niektórymi inhibitorami proteazy. Znaczenie kliniczne oraz mechanizmy tych interakcji nie są znane. Zwiększenie pH podczas stosowania omeprazolu może zmieniać wchłanianie inhibitorów proteazy. Inny możliwy mechanizm interakcji to hamowanie aktywności CYP2C19. Zgłaszano zmniejszenie stężenia w osoczu atazanawiru i nelfinawiru, podczas jednoczesnego stosowania z omeprazolem, dlatego nie zaleca się ich jednoczesnego stosowania. Jednoczesne podawanie omeprazolu (40 mg raz na dobę) i atazanawiru 300 mg i rytonawiru 100 mg zdrowym ochotnikom powodowało znaczne zmniejszenie ekspozycji na atazanawir (ok. 75% obniżenie AUC, Cmax i Cmin). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie wyrównywało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Jednoczesne podawanie omeprazolu (20 mg na dobę) z atazanawirem 400 mg z rytonawirem 100 mg zdrowym ochotnikom, powodowało zmniejszenie o około 30% ekspozycji na atazanawir w porównaniu z ekspozycją po podawaniu atazanawiru 300 mg z rytonawirem 100 mg bez omeprazolu 20 mg na dobę. Jednoczesne podawanie omeprazolu (40 mg na dobę) obniżyło średnie stężenia AUC, Cmax i Cmin nelfinawiru o 36% do 39% a średnie wartości AUC, Cmax i Cmin farmakologicznie czynnego metabolitu M8 o 75% do 92%. Sakwinawir (z rytonawirem) podawany z omeprazolem (40 mg na dobę) zwiększył stężenie w osoczu o 80% do 100%. Podawanie omeprazolu w dawce 20 mg na dobę nie wpływało na ekspozycję na darunawir (z rytonawirem) i amprenawir (z rytonawirem). Podawanie ezomeprazolu w dawce 20 mg na dobę nie wpływało na ekspozycję na amprenawir (z rytonawirem lub bez). Podawanie omeprazolu w dawce 40 mg na dobę nie wpływało na ekspozycję na lopinawir (z rytonawirem). Z uwagi na podobne działanie farmakodynamiczne i właściwości farmakokinetyczne omeprazolu i ezomeprazolu, jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i atazanawiru nie jest zalecane, a jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane.

Leki metabolizowane przez CYP2C19

Ezomeprazol hamuje aktywność CYP2C19, głównego enzymu metabolizującego ezomeprazol. Dlatego, podawanie ezomeprazolu jednocześnie z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19, takimi jak diazepam, cytalopram, imipramina, klomipramina, fenytoina i itd., może spowodować zwiększenie stężenia tych leków w osoczu i konieczność zmniejszenia ich dawki. Należy to uwzględnić szczególnie przy zlecaniu ezomeprazolu do leczenia doraźnego. Jednoczesne podanie ezomeprazolu w dawce 30 mg spowodowało zmniejszenie o 45% klirensu diazepamu, substratu CYP2C19. Jednoczesne podanie ezomeprazolu w dawce 40 mg spowodowało zwiększenie minimalnego stężenia fenytoiny w osoczu o 13% u pacjentów z padaczką. Zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu w czasie rozpoczynania i kończenia leczenia ezomeprazolem. Omeprazol (40 mg raz na dobę) zwiększał Cmax i AUCT worykonazolu (substratu CYP2C19) odpowiednio o 15% i 41%.

Jednoczesne podanie 40 mg ezomeprazolu u pacjentów leczonym warfaryną, w badaniu klinicznym, wskazało na zachowanie czasu krzepnięcia w przedziale dopuszczalnych wartości. Jednak po wprowadzeniu leku na rynek obserwowano pojedyncze przypadki istotnego klinicznie zwiększenia wartości INR podczas leczenia skojarzonego. Zaleca się monitorowanie INR podczas rozpoczynania i kończenia leczenia ezomeprazolem u pacjentów jednocześnie leczonych warfaryną lub innymi pochodnymi kumaryny.

U zdrowych ochotników, łączne podanie 40 mg ezomeprazolu spowodowało wzrost o 32% AUC i wydłużenie o 31% okresu półtrwania w fazie eliminacji cyzaprydu, bez znaczącego wzrostu Cmax. Niewielkie wydłużenie odstępu QTc obserwowano po podaniu samego cyzaprydu, które nie ulegało zwiększeniu podczas jednoczesnego stosowania cyzaprydu z ezomeprazolem (patrz również punkt 4.4).

Wykazano, że ezomeprazol nie wywiera istotnego klinicznie wpływu na parametry farmakokinetyczne amoksycyliny i chinidyny.

Badania oceniające jednoczesne stosowanie ezomeprazolu z naproksenem lub z rofekoksybem, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych podczas krótkotrwałego stosowania.

W badaniu klinicznym typu cross-over, klopidogrel (300 mg dawka nasycająca, następnie 75 mg/dobę) podawano w monoterapii oraz z omeprazolem (80 mg w tym samym czasie co klopidogrel), przez 5 dni. Ekspozycja na czynny metabolit klopidogrelu była obniżona o 46% (dzień 1) i o 42% (dzień 5) podczas stosowania klopidogrelu w skojarzeniu z omeprazolem. Średnie hamowanie agregacji płytek było obniżone o 47% (w 24 godzinie) oraz o 30% (w dniu 5), gdy klopidogrel podawano jednocześnie z omeprazolem. W innym badaniu wykazano, że podawanie klopidogrelu i omeprazolu w różnych porach nie zapobiegło wystąpieniu interakcji, prawdopodobnie ze względu na hamujący wpływ omeprazolu na CYP2C19. Dane z badań obserwacyjnych i klinicznych dotyczące znaczenia klinicznego tej farmakokinetyczno-farmakodynamicznej interakcji w odniesieniu do dużych zdarzeń sercowo-naczyniowych są sprzeczne.

Wpływ innych leków na właściwości farmakokinetyczne ezomeprazolu

Ezomeprazol jest metabolizowany przez CYP2C19 i CYP3A4. Jednoczesne stosowanie ezomeprazolu z inhibitorem CYP3A4 klarytromycyną (500 mg dwa razy na dobę), powodowało dwukrotne zwiększenie ekspozycji (AUC) na ezomeprazol. Jednoczesne podawanie ezomeprazolu i inhibitora CYP2C19 oraz CYP3A4, może powodować więcej niż dwukrotne zwiększenie ekspozycji na ezomeprazol. Inhibitor CYP2C19 i CYP3A4 worykonazol zwiększał AUCT omeprazolu o 280%. Dostosowanie dawki nie jest formalnie wymagane w tych sytuacjach. Dostosowanie dawki jest jednak wskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz pacjentów wymagających długotrwałego leczenia.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Dane kliniczne dotyczące stosowania ezomeprazolu u kobiet w okresie ciąży są niewystarczające. Dane z badań epidemiologicznych licznych ekspozycji na mieszaninę racemiczną omeprazolu w ciąży, wskazują na brak działania toksycznego lub uszkadzającego płód. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu ezomeprazolu na rozwój zarodka i (lub) płodu. Badania mieszaniny racemicznej przeprowadzone na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, porodu i rozwój pourodzeniowy. Należy zachować ostrożność przepisując produkt kobietom w ciąży.

Nie wiadomo, czy ezomeprazol przenika do ludzkiego mleka. Nie prowadzono badań u kobiet w okresie laktacji. Dlatego tego produktu leczniczego nie należy stosować podczas karmienia piersią.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie zaobserwowano żadnego wpływu.

4.8    Działania niepożądane

Podczas badań klinicznych i po wprowadzeniu ezomeprazolu do obrotu zaobserwowano lub podejrzewano wystąpienie wymienionych poniżej działań niepożądanych Żadne działanie niepożądane nie było zależne od dawki.

Działania niepożądane zostały sklasyfikowane wg kategorii częstości występowania:

-    Bardzo często (> 1/10)

-    Często (> 1/100 to < 1/10)

-    Niezbyt często (> 1/1000 to < 1/100)

-    Rzadko (> 1/10 000 to < 1/1000)

-    Bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

W obrębie każdej kategorii częstości, objawy niepożądane są wymienione ze zmniejszającym się nasileniem.

Często

Niezbyt często

Rzadko

Bardzo rzadko

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Leukopenia,

thrombocytopenia

Agranulocytoza,

pancytopenia

Zaburzenia układu immunologicznego

Reakcje

nadwrażliwości, np. gorączka, obrzęk

naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna/ wstrząs

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Obrzęki

obwodowe

Hiponatremia

Hipomagnezemia

Zaburzenia

psychiczne

Bezsenność

Pobudzenie, stan splątania, depresja

Agresja, omamy

Zaburzenia układu nerwowego

Ból głowy

Zawroty głowy

pochodzenia

ośrodkowego,

parestezje,

senność

Zaburzenia smaku

Zaburzenia oka

Niewyraźne

widzenie

Zaburzenia ucha i błędnika

Zawroty głowy

pochodzenia

błędnikowgo

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Skurcz oskrzeli

Zaburzenia żołądka i jelit

Ból brzucha,

zaparcia,

biegunka,

wzdęcia,

nudności/

wymioty

Suchość błony śluzowej jamy ustnej

Zapalenie jamy ustnej, kandydoza przewodu pokarmowego

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Zwiększona

aktywność

enzymów

wątrobowych

Zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez żółtaczki

Niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącą wcześniej chorobą wątroby

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Zapalenie skóry, świąd, wysypka, pokrzywka

Łysienie, nadwrażliwość na światło

Rumień

wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka

Zaburzenia mięśniowo -szkieletowe i tkanki łącznej

Bóle stawów, bóle mięśni

Osłabienie siły mięśniowej

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Śródmiąższowe zapalenie nerek

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Ginekomastia

Zaburzenia ogólne i stany w miej scu podania

Złe samopoczucie, nadmierne pocenie się

4.9 Przedawkowanie

Dane dotyczące zamierzonego przedawkowania są bardzo ograniczone. Objawy opisywane w związku z przyjęciem dawki 280 mg to objawy żołądkowo-jelitowe oraz osłabienie. Pojedyncza dawka 80 mg ezomeprazolu nie powodowała objawów. Nie jest znana swoista odtrutka. Ezomeprazol silne wiąże się z białkami osocza i dlatego nie jest łatwo usuwany podczas dializy. Tak jak w każdym przypadku przedawkowania, należy zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu wrzodów trawiennych i choroby refluksowej przełyku, inhibitory pompy protonowej kod ATC: A02BC05.

Ezomeprazol jest S-izomerem omeprazolu, który zmniejsza wydzielanie kwasu w żołądku

dzięki specyficznemu i ukierunkowanemu mechanizmowi działania. Ezomeprazol jest specyficznym inhibitorem pompy protonowej w komórkach okładzinowych błony śluzowej żołądka. Właściwości farmakodynamiczne obu izomerów (R i S) omeprazolu są podobne.

Miejsce i mechanizm działania

Ezomeprazol jest słabą zasadą, osiąga duże stężenie i jest przekształcany do czynnej postaci w silnie kwaśnym środowisku kanalików wydzielniczych komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka, gdzie hamuje aktywność enzymu H+, K-ATPazy (pompy protonowej) oraz podstawowe i stymulowane wydzielanie kwasu solnego.

Wpływ na wydzielanie kwasu solnego w żołądku

Po podaniu doustnym 20 mg i 40 mg ezomeprazolu, jego działanie rozpoczyna się w ciągu godziny. Po podaniu 20 mg ezomeprazolu raz na dobę przez pięć dni, średnie maksymalne wydzielanie kwasu solnego po stymulacji pentagastryną zmniejszyło się o 90%, mierzone 6-7 godzin po podaniu dnia piątego.

Po pięciu dniach doustnego podawania 20 mg i 40 mg ezomeprazolu, wartość pH w żołądku przekraczała 4 odpowiednio przez średnio 13 i 17 godzin w ciągu doby, u pacjentów z chorobą refluksową przelyku. Odsetek pacjentów utrzymujących wartość pH w żołądku powyżej 4 przez co najmniej 8, 12 i 16 godzin, wynosił dla ezomeprazolu w dawce 20 mg, odpowiednio 76%, 54% i 24%, a dla ezomeprazolu 40 mg, odpowiednio 97%, 92% i 56%.

Posługując się AUC jako zastępczym parametrem dla stężenia w osoczu, wykazano związek między hamowaniem wydzielania kwasu solnego, a ekspozycją.

Skutki terapeutyczne hamowania wydzielania kwasu solnego

Wyleczenie refluksowego zapalenia przełyku ezomeprazolem 40 mg nastąpiło u około 78% pacjentów po 4 tygodniach oraz u 93% po 8 tygodniach.

Jednotygodniowe leczenie ezomeprazolem 20 mg dwa razy na dobę i odpowiednimi antybiotykami, skutecznie eradykuje Helicobacterpylori u około 90% pacjentów.

Po leczeniu eradykacyjnym przez jeden tydzień nie ma potrzeby dalszej monoterapii lekami hamującymi wydzielanie kwasu solnego w celu leczenia owrzodzenia i ustąpienia objawów, u pacjentów z wrzodami dwunastnicy bez powikłań.

W randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, pacjenci z potwierdzonym endoskopowo krwawieniem z wrzodu trawiennego, zakwalifikowanym jako stopień Ia, Ib, IIa lub Ilb wg skali Forresta (odpowiednio, 9%, 43%, 38% i 10% pacjentów), otrzymali losowo ezomeprazol roztwór do infuzji (n = 375) albo placebo (n = 389). Po uzyskaniu hemostazy endoskopowo, pacjenci otrzymywali 80 mg ezomeprazolu początkowo w infuzji dożylnej trwającej 30 minut, a następnie w ciągłej infuzji dożylnej w dawce 8 mg na godzinę) albo placebo przez 72 godziny. Po początkowych 72 godzinach, wszyscy pacjenci otrzymywali w fazie otwartej 40 mg ezomeprazolu doustnie przez 27 dni w celu zmniejszenia wydzielania kwasu. Wystąpienie nawrotu krwawienia w ciągu 3 dni stwierdzono u 5,9% pacjentów z grupy leczonej ezomeprazolem w porównaniu do 10,3% w grupie placebo. W 30. dniu po leczeniu, wystąpienie nawrotu krwawienia w grupie ezomeprazolu względem grupy placebo wynosiło 7,7% vs 13,6%.

Inne skutki hamowania wydzielania kwasu solnego

Podczas leczenia produktami zmniejszającymi wydzielanie kwasu solnego zwiększa się stężenie gastryny w surowicy w odpowiedzi na zmniejszenie wydzielania kwasu.

Zwiększenie liczby komórek ECL prawdopodobnie związane ze zwiększeniem stężenia gastryny w surowicy zaobserwowano u niektórych pacjentów leczonych długotrwale

ezomeprazolem.

Podczas długotrwałego podawania leków zmniejszających wydzielanie kwasu zgłaszano zwiększoną częstość występowania torbieli gruczołowych żołądka. Te zmiany są fizjologicznym następstwem znacznego zahamowania wydzielania kwasu, są one łagodne i przemijające.

Zmniejszenie kwasowości soku żołądkowego z różnych przyczyn łącznie z zastosowaniem inhibitorów pompy protonowej, zwiększa liczbę bakterii obecnych w przewodzie pokarmowym. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej może nieznacznie zwiększać ryzyko zakażeń przewodu pokarmowego bakteriami Salmonella i Campylobacter.

W dwóch badaniach z ranitydyną jako produktem porównawczym, ezomeprazol wykazał lepszą skuteczność w leczeniu wrzodów żołądka u pacjentów przyjmujących niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym działające selektywnie na COX-2.

W dwóch badaniach klinicznych z placebo, ezomeprazol wykazał większą skuteczność w zapobieganiu wrzodom żołądka i dwunastnicy u pacjentów (w wieku > 60 i (lub) z wrzodami w wywiadzie) przyjmujących niesteroidowe leki przeciwzapalne działające selektywnie na COX-2.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie i dystrybucja

Ezomeprazol jest podatny na działanie kwasów, dlatego podaje się go doustnie w postaci peletek z otoczką odporną na działanie kwasu.

Konwersja do izomeru R w warunkach in vivo jest bez znaczenia.

Ezomeprazol jest szybko wchłaniany i po około godzinie do dwóch godzin po przyjęciu osiąga maksymalne stężenie w osoczu. Całkowita dostępność biologiczna po jednorazowym podaniu dawki 40 mg wynosi 64% i zwiększa się do 89% w warunkach wielokrotnego podawania raz na dobę. Dla ezomeprazolu w dawce 20 mg odpowiednie wartości wynoszą 50% i 68%. Względna objętość dystrybucji ezomeprazolu w stanie stacjonarnym wynosi u zdrowych ochotników około 0,22 l/kg mc. Ezomeprazol wiąże się z białkami osocza w 97%.

Przyjęcie pokarmu opóźnia oraz zmniejsza wchłanianie ezomeprazolu, jednak nie zmienia w sposób istotny na wpływu ezomeprazolu na pH wewnątrz żołądka.

Metabolizm i wydalanie

Ezomeprazol jest całkowicie metabolizowany przez enzymy układu cytochromu P450 (CYP), głównie za pośrednictwem polimorficznego izoenzymu CYP2C19, odpowiedzialnego za powstawanie hydroksylowanych i demetylowanych metabolitów ezomeprazolu. Pozostała część ezomeprazolu jest metabolizowana przez inny specyficzny izoenzym, CYP3A4, który jest odpowiedzialny za powstawanie sulfonowej pochodnej ezomeprazolu, będącej głównym metabolitem w osoczu.

Przedstawione poniżej dane dotyczą głównie farmakokinetyki ezomeprazolu u pacjentów z prawidłową aktywnością izoenzymu CYP2C19 (tzw. szybko metabolizujących).

Całkowity klirens ezomeprazolu wynosi około 17 l/godz. po jednorazowym podaniu i około 9 l/godz. po wielokrotnym podaniu. Okres półtrwania w fazie eliminacji w osoczu po wielokrotnym podaniu raz na dobę, wynosi około 1,3 godziny. W badaniach farmakokinetyki ezomeprazolu stosowano dawki do 40 mg dwa razy na dobę. Pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia ezomeprazolu w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się podczas wielokrotnego podawania. Zjawisko to jest zależne od dawki i powoduje więcej niż proporcjonalne do dawki zwiększenie AUC podczas podawania wielokrotnego. Ta zależność od dawki i czasu wynika ze zmniejszonego efektu pierwszego przejścia oraz zmniejszenia klirensu ogólnoustrojowego, co spowodowane jest prawdopodobnie hamowaniem aktywności izoenzymu CYP2C19 przez ezomeprazol i (lub) jego sulfonowany metabolit. Ezomeprazol podawany raz na dobę jest całkowicie eliminowany z osocza między podaniem kolejnych dawek i nie wykazuje tendencji do kumulowania się.

Główne metabolity ezomeprazolu nie wpływają na wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Prawie 80% dawki ezomeprazolu podanego doustnie wydalane jest w postaci metabolitów z moczem, a pozostała część z kałem. W moczu wykrywa się mniej niż 1% ezomeprazolu w postaci niezmienionej.

Szczególne populacje pacjentów

U około 2,9% ± 1,5% populacji brak jest aktywnego enzymu CYP2C19 i zalicza się ich do tzw. osób wolno metabolizujących. U tych pacjentów metabolizm ezomeprazolu przebiega prawdopodobnie głównie z udziałem izoenzymu CYP3A4. Po podaniu wielokrotnym ezomeprazolu w dawce 40 mg raz na dobę, średnie pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) było u pacjentów wolno metabolizujących o około 100% większe, niż u pacjentów z aktywnym enzymem CYP2C19 (szybko metabolizujących). U pacjentów wolno metabolizujących średnie maksymalne stężenia w osoczu były większe o około 60%. Zaobserwowane różnice nie mają wpływu na dawkowanie ezomeprazolu.

U pacjentów w podeszłym wieku (71-80 lat) metabolizm ezomeprazolu nie zmienia się w sposób istotny.

Po podaniu pojedynczej dawki 40 mg ezomeprazolu średnie pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) jest u kobiet o około 30% większe, niż u mężczyzn. Nie obserwowano takich zależnych od płci różnic po wielokrotnym podawaniu raz na dobę. Zaobserwowane różnice nie mają wpływu na dawkowanie ezomeprazolu.

Zaburzenia czynności narządów

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ezomeprazolu może być zaburzony. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby szybkość metabolizmu zmniejsza się, co powoduje dwukrotne zwiększenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia ezomeprazolu w osoczu od czasu. W związku z tym u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie należy przekraczać dawki maksymalnej 20 mg.

Ezomeprazol i jego główne metabolity nie wykazują tendencji do kumulowania się podczas stosowania raz na dobę.

Nie prowadzono badań u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Nerki są odpowiedzialne za wydalenie metabolitów ezomeprazolu, ale nie samego związku macierzystego, dlatego nie należy spodziewać się, by u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek metabolizm ezomeprazolu ulegał zmianie.

Dzieci i młodzież w wieku od 12 do 18 lat:

Po wielokrotnym podaniu ezomeprazolu w dawce 20 mg i 40 mg, całkowita ekspozycja na ezomeprazol (AUC) oraz czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia leku w osoczu (tmax) były u pacjentów w wieku od 12 do 18 lat zbliżone do odpowiednich wartości obserwowanych u pacjentów dorosłych (dla obu dawek).

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród nie ujawniają żadnego szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach dotyczących działania rakotwórczego przeprowadzonych na szczurach, które otrzymywały mieszaninę racemiczną, zaobserwowano hiperplazję i rakowiaka komórek ECL w żołądku. Zmiany zaobserwowane u szczurów w żołądku były związane z przewlekłą, znaczną hipergastrynemią, wtórną do zmniejszenia wytwarzania kwasu solnego w żołądku i obserwuje się je u szczurów po długotrwałym stosowaniu leków zmniejszającymi wydzielanie kwasu solnego w żołądku.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:

Mannitol

Celuloza mikrokrystaliczna Sodu laurylosiarczan Hydroksypropyloceluloza Talk

Glikol propylenowy Trietylu cytrynian Polisorbat 80

Glicerolu monostearynian 40-55

Kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1)

Krzemionka koloidalna bezwodna

Hypromeloza

Magnezu stearynian

Wapnia wodorofosforan dwuwodny

Krospowidon

Otoczka tabletki:

Hypromeloza 15cP (E464)

Tytanu dwutlenek (E171)

Polidekstroza (E1200)

Talk (E553b)

Maltodekstryna

Triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości łańcucha Żelaza tlenek żółty (E172)

Żelaza tlenek czerwony (E172).

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3    Okres ważności

15 miesięcy

6.4    Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25° C

6.5    Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium: 7, 14, 15, 28, 30, 50, 56, 60, 90, 98 i 100 tabletek dojelitowych.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu

leczniczego do stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Podawanie przez zgłębnik żołądkowy

1.    Umieścić tabletkę w odpowiedniej strzykawce i napełnić ją ok. 25 ml wody oraz 5 ml powietrza.

W przypadku niektórych rodzajów zgłębników należy zastosować 50 ml wody, aby uniknąć zatkania zgłębnika przez peletki.

2.    Niezwłocznie po dodaniu wody wstrząsać strzykawką przez około 2 minuty, aby tabletka uległa rozproszeniu w wodzie.

3.    Przytrzymać strzykawkę z końcówką do podawania skierowaną ku górze i sprawdzić, czy końcówka ta nie jest zatkana.

4.    Utrzymując strzykawkę we wspomnianej powyżej pozycji połączyć ją ze zgłębnikiem.

5.    Potrząsnąć strzykawką i odwrócić ją tak, by końcówka do podawania skierowana była w dół. Niezwłocznie podać ok. 5-10 ml zawiesiny do zgłębnika. Po podaniu odwrócić strzykawkę końcówką do góry i wstrząsnąć (strzykawkę trzymać końcówką do podawania skierowaną ku górze, aby uniknąć jej zatkania).

6.    Odwrócić strzykawkę tak, by końcówka do podawania skierowana była w dół i niezwłocznie podać 5-10 ml zawiesiny do zgłębnika. Powtarzać opisane czynności do czasu, aż strzykawka będzie pusta.

7.    Jeśli konieczne jest usunięcie osadu, który pozostał w strzykawce, należy napełnić strzykawkę 25 ml wody i 5 ml powietrza i powtórzyć czynność opisaną w punkcie 5. W przypadku stosowania niektórych rodzajów zgłębników może być konieczne dodanie 50 ml wody.

7.    PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Specifar S.A.

1, 28 Octovriou str.

Ag. Varvara 12351 Ateny Grecja

8.    NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Prospes, 20 mg: Pozwolenie nr Prospes, 40 mg: Pozwolenie nr

9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO

OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

14