Imeds.pl

Quetiapine Accord 150 Mg

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Quetiapine Accord, 25 mg, tabletki powlekane Quetiapine Accord, 100 mg, tabletki powlekane Quetiapine Accord, 150 mg, tabletki powlekane Quetiapine Accord, 200 mg, tabletki powlekane Quetiapine Accord, 300 mg, tabletki powlekane

2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny hemifumaranu). Substancje pomocnicze: każda tabletka zawiera 13,3 mg laktozy jednowodnej.

Każda tabletka powlekana zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny hemifumaranu). Substancje pomocnicze: każda tabletka zawiera 53,2 mg laktozy jednowodnej.

Każda tabletka powlekana zawiera 150 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny hemifumaranu). Substancje pomocnicze: każda tabletka zawiera 79,8 mg laktozy jednowodnej.

Każda tabletka powlekana zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny hemifumaranu). Substancje pomocnicze: każda tabletka zawiera 106,4 mg laktozy jednowodnej.

Każda tabletka powlekana zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny hemifumaranu). Substancje pomocnicze: każda tabletka zawiera 159,6 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

25mg: różowe, okrągłe, obustronnie wypukłe, powlekane tabletki gładkie po obu stronach.

100mg: żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe, powlekane tabletki gładkie po obu stronach.

150mg: blado-żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe, powlekane tabletki gładkie po obu stronach.

200mg: białe lub prawie białe, okrągłe, obustronnie wypukłe, powlekane tabletki gładkie po obu stronach.

300mg: białe lub prawie białe, obustronnie wypukłe, powlekane tabletki w kształcie kapsułki z wytłoczoną cyfrą „300” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Kwetiapina wskazany jest u dorosłych w leczeniu:

•    schizofrenii,

•    afektywnej choroby dwubiegunowej, w tym:

-    umiarkowanych i ciężkich epizodów manii związanych z chorobą dwubiegunową,

-    dużych epizodów depresyjnych związanych z chorobą dwubiegunową,

-    w celu zapobiegania nawrotom epizodów manii lub depresji u pacjentów reagujących na leczenie kwetiapiną.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dla każdego wskazania schemat dawkowania jest inny. Należy dopilnować, aby pacjent otrzymał dokładne informacje dotyczące dawkowania odpowiednie dla jego choroby.

Dorośli

Leczenie schizofrenii: Quetiapine Accord należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa w ciągu pierwszych czterech dni leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.) Począwszy od dnia 4. dawkę należy stopniowo zwiększać do zazwyczaj skutecznej dawki kwetiapiny 300 do 400 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u indywidualnego pacjenta dawkę można modyfikować w zakresie od 150 do 750 mg na dobę.

Leczenie umiarkowanych do ciężkich epizodów manii związanych z chorobą dwubiegunową:

Quetiapine Accord, 25 mg należy podawać dwa razy na dobę. Lek może być stosowany w monoterapii lub jako lek wspomagający podczas leczenia skojarzonego z lekami normotymicznymi. Całkowita dawka dobowa w ciągu pierwszych czterech dni leczenia wynosi: 100 mg (dzień 1.), 200 mg (dzień 2.), 300 mg (dzień 3.) i 400 mg (dzień 4.). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki aż do 800 mg na dobę w 6. dniu leczenia, przy czym nie należy zwiększać dawki o więcej niż 200 mg na dobę.

W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u indywidualnego pacjenta, dawkę można modyfikować w zakresie od 200 do 800 mg na dobę. Zwykle stosowana skuteczna dawka mieści się w przedziale pomiędzy 400 a 800 mg na dobę.

Leczenie przypadków depresji związanych z chorobą dwubiegunową: Quetiapine Accord należy podawać raz dziennie przed snem. Całkowita dobowa dawka w ciągu pierwszych czterech dni leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano dodatkowych korzyści w grupie pacjentów otrzymujących dawkę 600 mg w porównaniu z grupą otrzymującą dawkę 300 mg. Obserwowano dodatkowe korzyści u indywidualnych pacjentów otrzymujących dawkę 600 mg. Odnośnie tolerancji badania kliniczne wykazały, że można rozważyć zmniejszenie dawki do minimum 200 mg u indywidualnych pacjentów. W przypadku depresji w chorobie afektywnej dwubiegunowej rozpoczęcie leczenia powinno odbywać się pod nadzorem lekarza wykwalifikowanego w leczeniu tego typu zaburzeń.

Zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej: w celu zapobiegania nawrotom manii, depresji, lub epizodów mieszanych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej u pacjentów, u których leczenie przyniosło oczekiwany skutek należy kontynuować terapię tą samą dawką. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u indywidualnego pacjenta, dawkę można modyfikować w zakresie od 300 do 800 mg dwa razy na dobę. Ważne jest stosowanie najmniejszej skutecznej dawki w trakcie leczenie podtrzymującego.

Osoby w podeszłym wieku

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych i przeciwdepresyjnych, lek Quetiapine Accord u osób w podeszłym wieku należy stosować z dużą ostrożnością szczególnie w początkowym okresie leczenia. U osób w podeszłym wieku zaleca się rozpoczęcie leczenia tabletkami leku Quetiapine Accord w dawce 25 mg na dobę. Następnie dawkę tę należy zwiększać

0 25 mg do 50 mg na dobę, aż do osiągnięcia dawki skutecznej. Tempo zwiększania dawki kwetiapiny powinno być wolniejsze, a dobowe dawki terapeutyczne powinny być mniejsze niż te stosowane

u młodszych pacjentów, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u indywidualnego pacjenta. Średni klirens kwetiapiny był zmniejszony od 30 do 50% u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi pacjentami. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku u pacjentów powyżej 65 lat z epizodami depresji w ramach afektywnej choroby dwubiegunowej nie zostało ocenione.

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Quetiapine Accord ze względu na brak danych dotyczących stosowania leku w tej grupie wiekowej. Dane dostępne z placebo-kontrolowanych badań klinicznych przedstawiono w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Zaburzenia czynności nerek

Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby

Kwetiapina jest w dużym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego produkt leczniczy Quetiapine Accord należy stosować ostrożnie u pacjentów z rozpoznanymi zaburzeniami czynności wątroby, szczególnie w początkowym okresie leczenia. Zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg na dobę. Dawkę tę powinno się zwiększać o 25 lub 50 mg na dobę, aż do osiągnięcia dawki skutecznej, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u indywidualnego pacjenta.

Sposób podawania

Tabletki leku Quetiapine Accord można stosować w czasie posiłku lub niezależnie od posiłków.

4.3    Przeciwwskazania

Produkt leczniczy Quetiapine Accord jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą.

Jednoczesne podawanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV, azolowych preparatów przeciwgrzybicznych, erytromycyny, klarytromycyny lub nefazodonu jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.5).

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ponieważ kwetiapina wskazana jest w leczniu wielu chorób, profil bezpieczeństwa powinien być określony w oparciu o indywidualne rozpoznanie i stosowaną u pacjenta dawkę.

Dzieci i młodzież (od 10 do 17 lat)

Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących stosowania leku w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne z kwetiapiną wykazały, że poza znanym profilem bezpieczeństwa określonym u dorosłych (patrz punkt 4.8), niektóre działania niepożądane występowały z większą częstością u dzieci

1    młodzieży niż u dorosłych (zwiększony apetyt, podwyższone stężenie prolaktyny w surowicy oraz objawy pozapiramidowe) oraz stwierdzono występowanie objawu nie obserwowanego wcześniej

u dorosłych (wzrost ciśnienia krwi). Zaobserwowano również zmiany w wynikach badań czynności tarczycy.

Ponadto wpływ długoterminowego leczenia kwetiapiną, trwającego dłużej niż 26 tygodni, na wzrost i dojrzewanie nie był badany. Długotrwałe konsekwencje dla rozwoju poznawczego nie są znane.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży leczonych kwetiapiną, przyjmowanie kwetiapiny wiązało się z zwiększoną częstością (w porównaniu z placebo) występowania objawów pozapiramidowych (EPS) u pacjentów leczonych na schizofrenię i chorobę dwubiegunową (patrz punkt 4.8).

Samobójstwo/ myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem występowania myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji choroby. Poprawa może nie nastąpić w ciągu kilku pierwszych lub więcej tygodni leczenia i w związku z tym pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw może zwiększać się we wczesnej fazie poprawy stanu klinicznego pacjenta.

Dodatkowo lekarz powinien rozważyć potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z próbami samobójczymi po nagłym przerwaniu stosowania kwetiapiny, z powodu znanych czynników ryzyka związanych z leczoną chorobą. Inne zaburzenia psychiczne, w których przepisywana jest kwetiapina mogą być również związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych.

Ponadto zaburzenia te mogą współistnieć z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi. W związku z tym u pacjentów leczonych z powodu innych zaburzeń psychicznych należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi.

Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia. Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych nad produktami przeciwdepresyjnymi, stosowanymi u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, wykazała zwiększone w porównaniu z placebo ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku poniżej 25 lat stosujących leki przeciwdepresyjne.

W trakcie leczenia, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawki, należy ściśle obserwować pacjentów, szczególnie z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, zachowania lub myśli samobójcze oraz nietypowe zmiany w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia, o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza.

W krótkotrwałych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów z ciężką depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej obserwowano zwiększone ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi u dorosłych pacjentów (młodszych niż 25 lat), którzy byli leczeni kwetiapiną w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo (odpowiednio 3,0% vs 0%).

Senność i zawroty głowy

Stosowanie produktu Quetiapine Accord jest związane z występowaniem senności i podobnych objawów, takich jak uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych u pacjentów z depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej objawy te występowały zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni leczenia i miały zazwyczaj łagodne lub umiarkowane nasilenie. Pacjenci z depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej, u których występuje senność o ciężkim nasileniu, mogą wymagać częstszych wizyt przez okres minimum 2 tygodni od pojawienia się senności lub do czasu poprawy objawów; konieczne może być rozważenie przerwania leczenia.

Leczeniu kwetiapiną towarzyszyło niedociśnienie ortostatyczne i związane z tym zawroty głowy (patrz punkt 4.8), które podobnie jak senność występują w początkowej fazie zwiększania dawki.

Może to zwiększyć częstość przypadkowych urazów (upadki), szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Dlatego należy poradzić pacjentom zachowanie ostrożności do czasu, aż zapoznają się z potencjalnym wpływem produktu.

Choroby układu sercowo-naczyniowego

Kwetiapinę należy ostrożnie stosować u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu sercowo-naczyniowego, chorobą naczyniową mózgu, a także w przypadku innych stanów predysponujących do niskiego ciśnienia tętniczego.

Kwetiapina może powodować niedociśnienie ortostatyczne, szczególnie w początkowym okresie zwiększania dawki. Reakcja taka częściej występuje u pacjentów w podeszłym wieku niż u pacjentów młodszych. Dlatego należy wówczas rozważyć podawanie mniejszej dawki lub wolniejsze jej zwiększanie. U pacjentów z pierwotnymi chorobami układu sercowo-naczyniowego rozważyć można wolniejsze zwiększanie dawki.

Napady padaczki

W badaniach klinicznych nie wykazano różnicy częstości występowania napadów padaczki u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Brak danych na temat przypadków wystąpienia napadów padaczki u pacjentów z padaczką w wywiadzie. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z padaczką w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych, stosowanie kwetiapiny było związane ze zwiększoną w porównaniu do placebo częstością występowania objawów pozapiramidowych (ang. Extrapyramidal Syndrome EPS) u pacjentów leczonych z powodu depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Stosowaniu kwetiapiny towarzyszy rozwój akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub przykrym niepokojem i potrzebą ruchu, które często związane są z niemożliwością siedzenia lub stania w miejscu. Objawy te są bardziej prawdopodobne w pierwszych kilku tygodniach leczenia. U pacjentów, u których rozwiną się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Dyskinezy późne

Dyskinezy późne to zespół potencjalnie nieodwracalnych, mimowolnych ruchów dyskinetycznych, które mogą rozwinąć się u pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kwetiapiną.

W razie wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych dyskinez późnych należy rozważyć zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia produktem Quetiapine Accord. Objawy dyskinez późnych mogą się nasilić lub nawet pojawić się dopiero po zakończeniu leczenia (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny

Występowanie złośliwego zespołu neuroleptycznego jest związane z leczeniem lekami przeciwpsychotycznymi, w tym również kwetiapiną (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują hipertermię, zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu autonomicznego i zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej. W razie ich wystąpienia należy przerwać leczenie produktem Quetiapine Accord i zastosować odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia

Niezbyt często w badaniach klinicznych obserwowano występowanie ciężkiej neutropenii (liczba

9

neutrofili <0,5 x 10 /l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia produktem Quatiapine Accord. Brak dowodów na zależność występowania neutropenii od przyjmowanej dawki. Z danych otrzymanych po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu wynika, iż objawy leukopenii i/lub neutropenii ustępowały po przerwaniu stosowania kwetiapiny. Prawdopodobnymi czynnikami ryzyka są mała liczba leukocytów przed rozpoczęciem leczenia oraz wywołana przez leki neutropenia w wywiadzie. Należy przerwać leczenie kwetiapiną,

9

jeśli liczba neutrofili wynosi <1,0 x 10 /l. Należy obserwować pacjenta w celu wykrycia wczesnych

9

objawów infekcji i kontrolować liczbę neutrofili (aż ich liczba zwiększy się ponad 1,5 x 10 /l) (patrz punkt 5.1).

Interakcje

Patrz także punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie produktu Quetiapine Accord z silnymi induktorami enzymów wątrobowych, takimi jak karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na skuteczność leczenia produktem Quetiapine Accord.

U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe, leczenie produktem Quetiapine Accord można rozpocząć tylko, gdy w opinii lekarza korzyści wynikające z leczenia produktem Quetiapine Accord przewyższają ryzyko wynikające z przerwania leczenia lekiem indukującym aktywność enzymów wątrobowych. Ważne, aby zmiany leku indukującego enzymy wątrobowe dokonywać stopniowo i, jeśli jest to konieczne, zastąpić go lekiem nie wpływającym na enzymy wątrobowe (np. walproinian sodu).

Masa ciała

U pacjentów przyjmujących kwetiapinę stwierdzano przyrost masy ciała. Należy monitorować tę zmianę i odpowiednio postępować, zgodnie z wytycznymi dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Hiperglikemia

Rzadko zgłaszano przypadki hiperglikemii i/lub rozwoju lub nasilenia cukrzycy, której czasem towarzyszyła kwasica ketonowa lub śpiączka, w tym kilka przypadków śmiertelnych (patrz punkt 4.8). Niekiedy donoszono o wcześniejszym zwiększeniu masy ciała, co mogło być czynnikiem predysponującym. Zaleca się odpowiedni monitoring kliniczny, zgodny z wytycznymi dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjenci stosujący jakikolwiek lek przeciwpsychotyczny, w tym kwetiapinę, powinni być obserwowani pod kątem wystąpienia oznak i objawów hiperglikemii (takich jak polidypsja, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjenci z cukrzycą lub wysokim ryzykiem wystąpienia cukrzycy powinni być regularnie kontrolowani pod kątem pogorszenia kontroli stężenia glukozy. Należy regularnie kontrolować masę ciała.

Lipidy

W przeprowadzonych badaniach klinicznych z kwetiapiną obserwowano zwiększenie stężenia triglicerydów, cholesterolu LDL, cholesterolu całkowitego oraz zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL (patrz punkt 4.8). W razie zwiększenia stężenia lipidów należy postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną.

Ryzyko metaboliczne

Obserwowane w badaniach klinicznych zmiany masy ciała, stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia) oraz lipidów mogą być przyczyną pogorszenia profilu ryzyka metabolicznego u poszczególnych pacjentów, z którymi należy postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną (patrz punkt 4.8).

Wydłużenie odstępu QT

Dane z badań klinicznych i ze stosowania kwetiapiny zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego nie potwierdziły związku kwetiapiny z trwałym wydłużeniem odstępu QT. Z danych otrzymanych po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu wynika, że wydłużenie odstępu QT miało miejsce po zastosowaniu dawki terapeutycznej (patrz punkt 4.8), jak również po przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Podobnie jednak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT lub z lekami neuroleptycznymi, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Objawy odstawienia

Po nagłym zaprzestaniu podawania dużych dawek leków przeciwpsychotycznych opisywano ostre objawy odstawienia, w tym bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy i rozdrażnienie. Może wystąpić nawrót objawów psychotycznych, zgłaszano również przypadki pojawienia się ruchów mimowolnych (takich jak akatyzja, dystonia i dyskinezja). Dlatego zaleca się stopniowe odstawianie kwetiapiny przez okres przynajmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych

Produkt leczniczy Quetiapine Accord nie jest zatwierdzony do leczenia pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych.

W randomizowanych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej, po zastosowaniu niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych obserwowano 3-krotne zwiększenie ryzyka powikłań dotyczących układu naczyniowego mózgu. Mechanizm takiego działania nie jest znany. Nie można wykluczyć ryzyka podobnego działania innych leków przeciwpsychotycznych lub w innych grupach pacjentów. Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu Quetiapine Accord u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru mózgu.

Metaanaliza dotycząca atypowych leków przeciwpsychotycznych wykazała, że u pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej występuje większe ryzyko zgonu niż w grupie otrzymującej placebo. Jednakże w dwóch 10-tygodniowych badaniach kontrolowanych placebo przeprowadzonych w takiej samej grupie pacjentów (n=710, średnia wieku 83 lata, grupa wiekowa 56-99 lat) wskaźnik śmiertelności w grupie leczonej produktem Quetiapnie Accord wynosił 5,5% w porównaniu do 3,2% w grupie otrzymującej placebo. Przyczyny śmierci pacjentów były różne, odpowiadały spodziewanym dla tej populacji. Na podstawie tych danych nie można ustalić związku przyczynowego pomiędzy zgonami pacjentów w podeszłym wieku z chorobą otępienną a stosowaniem produktu Quetiapne Accord.

Wpływ na wątrobę

W przypadku rozwoju żółtaczki leczenie kwetiapiną nie powinno być kontynuowane.

Choroba współistniejąca

Zaburzenia połykania

Notowano przypadki zaburzeń połykania i aspiracji u pacjentów przyjmujących kwetiapinę (patrz punkt 4.8). Chociaż nie ustalono związku przyczynowego z zachłystowym zapaleniem płuc należy zachować ostrożność u pacjentów z ryzykiem zachłystowego zapalenia płuc.

Zatorowość żylna

Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych zgłaszano incydenty żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ang. venous thromboembolism, VTE). U pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka zakrzepicy z zatorami w układzie żylnym, z tego względu przed rozpoczęciem leczenia oraz w jego trakcie należy rozpoznać wszystkie możliwe czynniki ryzyka VTE oraz podjąć odpowiednie działania prewencyjne.

Zapalenie trzustki

Przypadki zapalenia trzuski zgłaszano zarówno podczas badań klinicznych jak i po wprowadzeniu leku do obrotu. Wśród zgłoszeń po wprowadzeniu leku do obrotu wielu pacjentów wykazywało obecność czynników, które uważa się zazwiązane z wystepowaniem zapalenia trzustki takich jak podyższony poziom triglicerydów (patrz punkt 4.4. Lipidy), obecność kamieni żółciowych i spożycie alkoholu, przy czym nie we wszystkich przypadkach nastąpiło zakłócenie czynnikami ryzyka.

Dodatkowe informacje

Dane dotyczące stosowanych jednocześnie produktu Quetiapine Accord i kwasu walproinowego lub litu w ostrych epizodach manii z umiarkowanym i ciężkim nasileniem są ograniczone, jednak terapia łączna była dobrze tolerowana (patrz punkt 4.8 i 5.1). Z danych wynika, że w 3. tygodniu występuje efekt addycyjny.

Laktoza

Quetiapine Accord zawiera laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Biorąc pod uwagę wpływ kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami działającymi ośrodkowo lub z alkoholem. Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny z udziałem cytochromu P450. W badaniach interakcji na zdrowych ochotnikach, jednoczesne stosowanie kwetiapiny (25 mg) i ketokonazolu (inhibitor CYP3A4) prowadziło do wzrostu od 5- do 8- krotnego AUC kwetiapiny. Dlatego też jednoczesne stosowanie kwetiapiny i inhibitora CYPP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się spożywania soku grejpfrutowego podczas leczenia kwetiapiną.

Kwetiapina nie indukowała systemu enzymów odpowiedzialnych za metabolizm antypiryny. Jednak w badaniu z udziałem pacjentów, u których stosowano dawki wielokrotne, prowadzonym w celu określenia farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną (znany induktor enzymów wątrobowych), jednoczesne podawanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens kwetiapiny. Zwiększenie klirensu powodowało zmniejszenie dostępności układowej kwetiapiny (mierzonej jako AUC) do średnio 13% dostępności obserwowanej podczas stosowania samej kwetiapiny; chociaż u niektórych pacjentów obserwowano silniejszy efekt. W wyniku tej interakcji może dojść do zmniejszenia stężenia kwetiapiny w osoczu, co może wpłynąć na skuteczność leczenia kwetiapiną.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i fenytoiny (induktor enzymów mikrosomalnych) prowadziło do znacznego zwiększenia klirensu kwetiapiny (w przybliżeniu 450%). U pacjentów stosujących induktory enzymów wątrobowych leczenie kwetiapiną powinno być rozpoczynane tylko wtedy, gdy lekarz określi, że korzyści wynikające z terapii przewyższają ryzyko wynikające z przerwania leczenia induktorami enzymów wątrobowych. Ważne, aby jakiekolwiek zmiany w leczeniu induktorami enzymów wątrobowych były wprowadzane stopniowo i, jeśli jest to konieczne, należy je zastąpić substancją bez właściwości indukujących (np. sodu walproinian) (patrz także punkt 4.4).

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z przeciwdepresyjną imipraminą (znanym inhibitorem CYP 2D6) lub fluoksetyną (znanym inhibitorem CYP 3A4 i CYP 2D6) nie wykazywało znaczącego wpływu na farmakokinetykę kwetiapiny.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z przeciwpsychotycznym rysperydonem lub haloperydolem nie zmieniały znacząco parametrów farmakokinetycznych kwetiapiny. Jednakże jednoczesne stosowanie kwetiapiny i tiorydazyny zwiększało klirens kwetiapiny o około 70%.

Jednoczesne podawanie kwetiapiny z cymetydyną nie wykazywało znaczącego wpływu na farmakokinetykę kwetiapiny.

Farmakokinetyka soli litu nie ulegała zmianie podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną. Farmakokinetyka kwasu walproinowego i kwetiapiny nie uległa istotnym klinicznie zmianom w przypadku ich jednoczesnego stosowania w postaci walproinianu semisodu (zwanego także diwalproeksem sodu (USAN) i kwetiapiny. Walproinian semisodu to stabilny związek koordynacyjny składający się z walproinianu sodu i kwasu walproinowego w stosunku molowym 1:1. Badanie retrospektywne dzieci i młodzieży otrzymujących walproinian i kwetiapinę w monoterapii lub w skojarzeniu wykazało częstsze występowanie leukopenii i neutropenii w grupie poddanej leczeniu skojarzonemu niż w grupie monoterapii. Nie prowadzono badań interakcji z lekami często stosowanymi w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego.

Zalecana jest ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami, które mogą powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QTc.

Odnotowano zgłoszenia fałszywych wyników testów immunologicznych dla metadonu i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych u pacjentów przyjmujących kwetiapinę.

W razie wątpliwości odnośnie wyników takich testów zalecane jest przeprowadzenie dodatkowych badań z użyciem odpowiednich technik chromatograficznych.

4.6    Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania kwetiapiny u kobiet w ciąży. Dotychczas nic nie wskazywało na szkodliwość w badaniach na zwierzętach, jednak nie badano możliwego wpływu na oczy płodu. Z tego względu, kwetiapinę można stosować w okresie ciąży tylko wówczas, gdy spodziewane korzyści dla matki wynikające z leczenia przeważają nad potencjalnymi zagrożeniami dla płodu. Obserwowano objawy odstawienia u niemowląt, których matki podczas ciąży przyjmowały kwetiapinę.

Noworodki narażone na działanie leków przeciwpsychotycznych (w tym kwetiapiny) w czasie trzeciego trymestru ciąży są w grupie ryzyka, w której mogą wystąpić działania niepożądane, w tym objawy pozapiramidowe i (lub) objawy odstawienne o różnym nasileniu i czasie trwania. Obserwowano pobudzenie, wzmożone napięcie, obniżone napięcie, drżenie, senność, zespół zaburzeń oddechowych lub zaburzenia karmienia. Dlatego należy starannie kontrolować stan noworodków.

Opisano przypadki przenikania kwetiapiny do mleka matki, jednakże doniesienia o stopniu w jakim się to odbywa nie są zgodne. Kobiety, które karmią piersią, należy poinformować o konieczności unikania karmienia podczas stosowania kwetiapiny.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn

Kwetiapina może wpływać na czynności wymagające uwagi, w związku z jej działaniem na ośrodkowy układ nerwowy. Dlatego należy ostrzec pacjentów przed prowadzeniem pojazdów i obsługą maszyn do czasu poznania ich reakcji na lek.

4.8    Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi podczas leczenia kwetiapiną były senność, zawroty głowy, suchość w ustach, łagodna astenia, zaparcia, tachykardia, niedociśnienie ortostatyczne i niestrawność.

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, stosowanie kwetiapiny może powodować wzrost masy ciała, omdlenia, złośliwy zespół neuroleptyczny, leukopenię, neutropenię i obrzęki obwodowe.

Wystąpienie działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kwetiapiny zestawiono poniżej zgodnie z zaleceniami CIOMS (Council for International Organizations of Medical Sciences) III Working Group 1995.

Częstość występowania została sklasyfikowana w sposób następujący: bardzo często (>l/10), często (>l/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1000 do <1/100), rzadko (>l/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana (nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego:

Bardzo często: spadek poziomu hemoglobiny 23

Często: leukopenia 1 29, zmniejszenie liczby neutrofili, zwiększenie liczby eozynofili 28 Niezbyt często: małopłytkowość (trombocytopenia), anemia (niedokrwistość), zmniejszenie liczby płytek krwi

Rzadko: agranulocytoza27

1

Nieznana: neutropenia

Zaburzenia układu immunologicznego:

Niezbyt często: nadwrażliwość (w tym skórne reakcje alergiczne)

6

Bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna Zaburzenia endokrynologiczne:

Często: hiperprolaktynemia 16 , obniżony całkowity poziom T4 25 obniżony poziom frakcji wolnej T4 25 obniżony całkowity poziom T3 25 wzrost stężenia TSH 25

Niezbyt często: obniżony poziom frakcji wolnej T3 25, niedoczynność tarczycy (hypotyroidizm) 22 Bardzo rzadko: niewłaściwe wydzielanie hormonu kontrolującego objętość wydalanego moczu

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

Bardzo często: zwiększenie stężenia triglicerydów w surowicy 11,31 , zwiększenie stężenia cholesterolu

12,31    18,31

całkowitego (głównie frakcji LDL) , , zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL , , zwiększenie

9,31

masy ciała

Często: zwiększenie apetytu, wzrost stężenia glukozy we krwi aż do hiperglikemii 7,31 Niezbyt często: hyponatremia 20 , cukrzyca 1,5,6 Bardzo rzadko: zespół metaboliczny 30

Zaburzenia psychiczne:

Często: niezwykłe sny i koszmary senne, myśli i zachowania samobójcze 21

Rzadko: somnambulizm (lunatyzm) oraz inne towarzyszące temu mówienie, jedzenie w trakcie snu

Zaburzenia układu nerwowego:

4,17    2,17

Bardzo często: zawroty głowy , senność , bóle głowy

4,17    1, 13

Często: omdlenia , objawy pozapiramidowe , dyzartria

Niezbyt często: napady padaczki , zespół niespokojnych nóg, późne dyskinezy 1,6

Zaburzenia serca:

Często: tachykardia 4, kołatanie serca24

Niezbyt często: wydłużenie odcinka QT 11319, bradykardia Zaburzenia oka:

Często: niewyraźne widzenie

Zaburzenia naczyniowe:

4,17

Często: niedociśnienie ortostatyczne Rzadko: zakrzepica zatorowa żył 1

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

Często: zapalenie błony śluzowej nosa (katar), duszność 22

Zaburzenia żołądka i jelit:

Bardzo często: suchość w jamie ustnej

Często: zaparcia, niestrawność, wymioty 26

8

Niezbyt często: dysfagia

1

Rzadko: zapalenie trzustki

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:

Często: zwiększenie aktywności aminotransferaz (ALT, AST) 3 , zwiększenie aktywności GGTP Rzadko: żółtaczka 6, zapalenie wątroby

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

66 Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy , zespół Stevensa-Johnsona Nieznana: martwica toksyczno-rozpływna naskórka, rumień wielopostaciowy

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:

Bardzo rzadko: rabdomioliza

Ciąża, połóg i okres okołoporodowy:

Nieznana: zespół odstawienny u noworodków 32

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:

Niezbyt często: zaburzenia seksulane

Rzadko: priapizm, mlekotok, obrzęk piersi, zaburzenia miesiączkowania

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:

1, 10

Bardzo często: objawy odstawienne

Często: łagodne osłabienie, obrzęki obwodowe, drażliwość, gorączka Rzadko: złośliwy zespół neuroleptyczny1, hypotermia

Badania diagnostyczne:

15(1)

Rzadko: zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej    patrz punkt 4.4

(2)

Senność może wystąpić, zwykle podczas pierwszych dwóch tygodni od rozpoczęcia zażywania leku i na ogół ustępuje w trakcie długotrwałego stosowania kwetiapiny.

(3)

Obserwowano bezobjawowe zwiększenie (od wartości normalnych do > 3x górna granica normy dla każdego pomiaru) aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz GGTP u niektórych pacjentów

przyjmujących kwetiapinę. Wzrost ten był odwracalny po zaprzestaniu leczenia kwetiapiną.

(4)

Kwetiapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory a1, może często powodować niedociśnienie ortostatyczne związane z zawrotami głowy, tachykardią, a u niektórych pacjentów z omdleniami, szczególnie podczas początkowego okresu zwiększania dawki (patrz punkt 4.4).

(5)

W bardzo rzadkich przypadkach dochodziło do nasilenia objawów stwierdzonej wcześniej cukrzycy.

(6)

Częstość tych działań niepożądanych wyliczono wyłącznie na podstawie danych po wprowadzeniu

leku do obrotu.

(7)

Stężenie glukozy we krwi na czczo > 126 mg/dl (7,0 mmol/l) lub stężenie glukozy we krwi nie na czczo

> 200 mg/dl (>11,1 mmol/l), przynajmniej w jednym badaniu.

(8)

Zwiększenie częstości występowania utrudnień w połykaniu po zastosowaniu kwetiapiny

w porównaniu z placebo obserwowano tylko w badaniach klinicznych dotyczących przebiegu

choroby dwubiegunowej.

(9)

Określono na podstawie 7% wzrostu w stosunku do wyjściowej masy ciała. Występuje zwłaszcza

podczas pierwszych tygodni leczenia.

(10)

Najczęściej występującymi objawami odstawienia obserwowanymi w kontrolowanym placebo badaniu klinicznym z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii były: bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość ich występowania zmniejszała się

znacząco po tygodniu od przerwania leczenia.

(11)

Stężenie triglicerydów >200 mg/dl (>2,258 mmol/l) (pacjenci

>18 lat) lub 150 mg/dl (>1,694 mmol/l) przynajmniej w jednym badaniu (pacjenci <18 lat)

(12)

Stężenie cholesterolu >240 mg/dl (>6,2064 mmol/l) (pacjenci

>18 lat) lub 200 mg/dl (>5,172 mmol/l) przynajmniej w jednym badaniu (pacjenci <18 lat)

Wzrost stężenia cholesterolu LDL >30 mg/dl (>0,769 mmol/l) obserwowano bardzo często.

U pacjentów, u których zaobserwowano taki wzrost, wartość ta wzrastała średnio o 41,7 mg/dl (>1,07 mmol/l)

(13)

Patrz tekst poniżej.

(14)    9

Liczba płytek <100 x 10 /l przynajmniej w jednym badaniu.

(15)

Zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej raportowane w badaniach klinicznych niezwiązane z występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego.

(16)    Stężenie prolaktyny (pacjenci > 18 lat): >20 pg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn, >30 pg/l (>1304,34 pmol/l) u kobiet w dowolnym momencie.

(17)    Może prowadzić do upadków

(18)    Stężenie cholesterolu HDL : < 40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn, <50 mg/dl (1,282 mmol/l) u kobiet w dowolnym momencie.

(19)    Pacjenci, u których stwierdzono odstęp QT w zakresie od <450 msec do >450 msec ze zwiększeniem o >30 msec. W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny średnia zmiana i zakres pacjentów, u których nastąpiło znaczące klinicznie zwiększenie odstępu jest porównywalne z wynikiem grupy placebo.

(20)    zmiana od > 132 mmol/l do <132 mmol/l przynajmniej w jednym badaniu

(21)    przypadki myśli i zachowań samobójczych odnotowano w trakcie leczenia kwetiapiną lub w krótkim okresie po zaprzestaniu leczenia (patrz punkt4.4 i 5.1).

(22)    patrz punkt 5.1

(23)

spadek stężenia hemoglobiny do poziomu < 13g/dl (8,07 mmol/l) u mężczyzn, < 12g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet przynajmniej w jednym badaniu odnotowano u 11% pacjentów leczonych kwetiapiną we wszystkich badaniach w tym w badaniach dodatkowych prowadzonych metodą otwartą. Dla tych pacjentów średni maksymalny spadek stężenia hemoglobiny w każdym badaniu wyniósł 1,50 g/dl.

(24)    działania te często towarzyszyły przypadkom tachykardii, zawrotom głowy, hipotonii ortostatycznej i/lub pierwotnym chorobom serca i układu oddechowego

(25)    Na podstawie różnicy pomiędzy wartościami prawidłowymi a potencjalnie istotnymi klinicznie wartościami w każdym pomiarze po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Różnice

w pomiarze całkowitego T4, wolnej frakcji T4, całkowitego T3 i wolnej frakcji T3 zostały określone jako < 0,8x LLN (pmol/l) a różnica dla TSH jako > 5mIU/l w każdym pomiarze.

(26)    Na podstawie zwiększonej częstości wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat)

Różnica w liczbie neutrofili od >=1,5x10 /l dla wartości prawidłowych do < 0,5x10 /l w każdym

pomiarze w trakcie leczenia.

(28)    Na podstawie różnicy pomiędzy wartościami prawidłowymi a potencjalnie istotnymi klinicznie wartościami w każdym pomiarze po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Różnica w liczbie eozynofilii określona na poziomie >1x109eozynofili/l w każdym pomiarze

(29)    Na podstawie różnicy pomiędzy wartościami prawidłowymi a potencjalnie istotnymi klinicznie wartościami w każdym pomiarze po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Różnica w liczbie leukocytów określona na poziomie <3x109 leukocytów/l w każdym pomiarze

(30)    Na podstawie zgłoszeń przypadków zespołu metabolicznego ze wszystkich badań z zastosowaniem kwetiapiny

(31)    U niektórych pacjentów w trakcie badań klinicznych zaobserwowano pogorszenie więcej niż jednego z czynników metabolicznych takich jak: masa ciała, stężenia glukozy oraz lipidów we krwi (patrz punkt 4.4).

(32)    Patrz punkt 4.6

(33)    Może wystąpić w trakcie rozpoczynania leczenia lub wkrótce po jego rozpoczęciu i być związana z niedociśnieniem i (lub) omdleniem. Częstość obliczona w oparciu o raporty działań niepożądanych dotyczących bradykardii i związanych z nią pizodów we wszystkich badaniach klinicznych

z kwetiapiną.

Podczas leczenia lekami neuroleptycznymi bardzo rzadko obserwowano przypadki wydłużenia odstępu QTc, przedsionkowych zaburzeń rytmu nagłych niespodziewanych zgonów, zatrzymania akcji serca, częstoskurczu komorowego typu torsades de pointes odnotowano przy jednoczesnym stosowaniu neuroleptyków i są one uważane za efekty klasy (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież (od 10 do 17 roku życia)

U dzieci i młodzieży należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia tych samych działań niepożądanych, które zostały opisane powyżej dla dorosłych. Poniżej podsumowano działania niepożądane, które mogą wystąpić częściej u dzieci i młodzieży (od 10 do 17 lat) niż u pacjentów dorosłych lub których nie stwierdzono u pacjentów dorosłych.

Częstość występowania została sklasyfikowana w sposób następujący: bardzo często (>l/10), często (>l/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1000 do <1/100), rzadko (>l/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana (nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

Bardzo często: zwiększenie apetytu

Badania diagnostyczne:

Bardzo często: zwiększenie stężenia prolaktyny1 , zwiększenie ciśnienia krwi2

Zaburzenia układu nerwowego:

Bardzo często: objawy pozapiramidowe 3

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:

Często: drażliwość 4

(1)    Stężenie prolaktyny (pacjenci <18 lat): > 20pg/l (>869,56 pmol/l) u chłopców, > 26 pg/l (1130,428 pmol/l) u dziewczynek w dowolnym momencie. Wzrost stężenie prolaktyny > 100 pg/l

zanotowano u mniej niż 1% pacjentów

(2)

W oparciu o zmiany powyżej klinicznie istotnego progu (na podstawie kryteriów Narodowego Instytutu Zdrowia) lub zwiększenie >20 mmHg ciśnienia skurczowego, lub >10 mmHg ciśnienia rozkurczowego w jakimkolwiek pomiarze w dwóch ostrych (3-6 tygodni) badaniach kontrolowanych placebo u dzieci i młodzieży

(3)    Patrz punkt 5.1

(4)    Uwaga: Częstość występowania jest zbliżona do obserwowanej u dorosłych, jednak drażliwość u dzieci i młodzieży może wynikać z innych uwarunkowań klinicznych niż u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych {aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu} e-mail: ndl@urpl.gov.pl.

4.9 Przedawkowanie

Opisywane objawy przedmiotowe i podmiotowe na ogół odpowiadały nasilonemu znanemu działaniu farmakologicznemu substancji czynnej i obejmowały senność i sedację, tachykardię i niedociśnienie. Przypadki zgonów zostały odnotowane w badaniach klinicznych po ostrym przedawkowaniu dawką 13,6 g i w badaniach po wprowadzeniu produktu na rynek, po przedawkowaniu dawkami tak niskimi jak 6 g samej kwetiapiny. Jednakże donoszono o przypadkach przeżycia po ciężkim przedawkowaniu dawką 30 g.

Z danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu na rynek wynika, że w rzadkich przypadkach przedawkowanie kwetiapiny zakończyło się śmiercią lub śpiączką. Dodatkowo w przypadku przedawkowania kwetaipny stosowanej w monoterapii odnotowano wydłużenie odstępu QT, drgawki, stan padaczkowy, rabdomiolizę, depresję oddechową, zatrzymanie moczu, majaczenie (delirium) i/lub niepokój.

U pacjentów z uprzednio istniejącymi ciężkimi chorobami sercowo-naczyniowymi może być zwiększone ryzyko wystąpienia objawów przedawkowania (patrz punkt 4.4: Choroby układu sercowo-naczyniowego).

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Brak swoistej odtrutki dla kwetiapiny. W przypadkach ciężkiego zatrucia należy uwzględnić możliwość jednoczesnego zatrucia kilkoma lekami; zalecane jest zastosowanie procedur intensywnej opieki medycznej, w tym uzyskanie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniego natlenowania i wentylacji, monitorowanie i podtrzymanie czynności układu sercowo-naczyniowego. Chociaż nie badano zapobiegania wchłonięciu leku po przedawkowaniu w przypadku ciężkiego zatrucia, jeśli możliwe wskazane jest wykonanie płukania żołądka w trakcie godziny od przyjęcia leku. Należy również rozważyć podanie węgla aktywowanego.

W przypadku przedawkowania kwetiapiny, oporne na leczenie niedociśnienie należy leczyć takimi środkami jak dożylnie podawane płyny i/lub leki sympatykomimetyczne (należy unikać stosowania epinefryny i dopaminy, ponieważ beta-stymulacja może nasilić niedociśnienie w przypadku wywołanej przez kwetiapinę blokady receptorów alfa).

Ścisły nadzór medyczny z monitorowaniem pacjenta należy kontynuować aż do powrotu do zdrowia pacjenta.

5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1    Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne, kod ATC: N05A H04

Mechanizm działania

Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i jej aktywny metabolit, N-dealkilokwetiapina, oddziałuje z wieloma receptorami dla neuroprzekaźników. Kwetiapina i N-dealkilokwetiapina wykazuje większe powinowactwo do receptorów serotoninowych (5HT2) i dopaminowych Di i D2 w mózgu. Uważa się, że taki rodzaj antagonizmu receptorowego z większą selektywnością wobec 5HT2 względem receptorów dopaminy, tzw. receptorów D2 jest odpowiedzialny za kliniczne właściwości przeciwpsychotyczne kwetiapiny oraz jej niewielki wpływ na powstawanie objawów pozapiramidowych. Dodatkowo N-dealkilokwetiapina ma wysokie powinowactwo do transportera norepinefryny (NET). Kwetiapina i N-dealkilokwetiapina mają również duże powinowactwo do receptorów histaminergicznych i adrenergicznych a1; mniejsze powinowactwo do receptorów adrenergicznych a2 i receptorów serotoninowych 5HT1A. Kwetiapina wykazuje nieznaczne powinowactwo do receptorów muskarynowych oraz benzodiazepinowych.

Działanie farmakodynamiczne

Kwetiapina wykazuje aktywność przeciwpsychotyczną w testach, m.in. w teście odruchu unikania. Kwetiapina hamuje także działanie agonistów dopaminy, co można zbadać testami behawioralnymi lub elektrofizjologicznymi. Zwiększenie stężenia metabolitów dopaminy jest neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.

Z badań przedklinicznych, w których oceniano ryzyko wywołania objawów pozapiramidowych wynika, że kwetiapina w przeciwieństwie do standardowych leków przeciwpsychotycznych ma właściwości atypowe. Podczas długotrwałego stosowania kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości receptorów D2. Kwetiapina wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Podczas długookresowego stosowania kwetiapina wybiórczo hamuje przewodnictwo w neuronach układu limbicznego, wywołując blokadę depolaryzacyjną szlaku mezolimbicznego A10, ale nie wpływając na zawierające dopaminę neurony układu nigrostriatalnego A9. Ponadto zarówno po ostrym, jak i długotrwałym podawaniu kwetiapina w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u małp rodzaju Cebus uwrażliwionych na działanie neuroleptyków poprzez podawanie haloperydolu. Wyniki tych badań wskazują, że kwetiapina powinna mieć nieznaczne właściwości wywoływania objawów pozapiramidowych. Uważa się także, że leki o mniejszej skłonności wywoływania objawów pozapiramidowych mogą wywoływać mniej późnych dyskinez.

Stopień w jakim N-dealkilokwetiapina przyczynia się do farmakologicznej aktywności kwetiapiny u ludzi nie jest znany.

Skuteczność kliniczna Schizofrenia

Wyniki trzech badaniach klinicznych kontrolowanych przy użyciu placebo przeprowadzonych u pacjentów ze schizofrenią, w tym jedno w zakresie dawek kwetiapiny od 75 mg do 750 mg na dobę wykazało brak różnic pomiędzy grupą, której podawano kwetiapinę i placebo pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych (EPS) lub jednoczesnego stosowania leków przeciwcholinergicznych. Badania długookresowe skuteczności leku Quetiapine Accord w zapobieganiu nawrotom schizofrenii nie były zweryfikowane w badaniach klinicznych prowadzonych metodą ślepej próby. W badaniach otwartych, u pacjentów ze schizofrenią, kwetiapina była skuteczna w utrzymaniu poprawy klinicznej podczas przedłużonego stosowania u pacjentów, u których uzyskano poprawę kliniczną po rozpoczęciu leczenia, co sugeruje skuteczność leczenia długotrwałego.

Zaburzenia afektywne dwubiegunowe

W czterech kontrolowanych placebo badaniach klinicznych, w których oceniano kwetiapinę w dawkach do 800 mg na dobę w leczeniu choroby dwubiegunowej każde dwa jako monoterapia i jako leczenie wspomagające z litem lub walproinianem sodu, nie odnotowano różnicy między grupami leczonymi kwetiapiną i placebo pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych, bądź częstości jednoczesnego stosowania leków przeciwcholinergicznych.

Badania kliniczne wykazały skuteczność kwetiapiny w leczeniu pozytywnych i negatywnych objawów schizofrenii. W jednym badaniu porównawczym z chlorpromazyną oraz w dwóch badaniach porównawczych z haloperydolem kwetiapina wykazała podobną skuteczność krótkoterminową.

Badania kliniczne potwierdziły skuteczność stosowania kwetiapiny zarówno w monoterapii jak i w terapii wspomagającej w zmniejszaniu objawów manii w chorobie dwubiegunowej.

Średnia dawka kwetiapiny w ostatnim tygodniu leczenia u pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie, wynosiła około 600 mg, podczas gdy u około 85% pacjentów odpowiadających na leczenie wynosiła od 400 do 800 mg na dobę.

W czterech badaniach klinicznych u pacjentów z objawami depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej typu I i II z lub bez szybkiej zmiany fazy, 51% pacjentów leczonych kwetiapiną wykazało 50% poprawy całkowitego wyniku w skalii MADRS w tygodniu 8 w porównaniu do 37% w grupie placebo.

Efekt antydepresyjny był znaczący w dniu 8 (tydzień 1). Odnotowano mniej przypadków manii związnych z leczniem kwetiapiną niż w grupie placebo.

Kontynuacja leczenia spowodowała utrzymanie efektu antydepresyjnego u pacjentów, którym podawano kwetiapinę (średni czas leczenia 30 tygodni). Kwetiapina obniżyła ryzyko nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego i depresyjnego) nawet o 49%.

Kwetiapina wykazała większą skuteczność niż placebo w leczeniu objawów lęku związanego z depresją dwubiegunową, ocenianą na podstawie średniej zmiany wartości uzyskanych na początku badania i do tygodnia 8 w stosunku do całkowitego wyniku w skali HAM-A.

W długotrwałym (trwającym do 2 lat, średni czas ekspozycji na kwetiapinę 191 dni) badaniu klinicznym oceniającym zapobieganie nawrotom u pacjentów z epizodami manii, depresji lub objawami mieszanymi w przebiegu choroby dwubiegunowej I typu, kwetiapina była bardziej skuteczna niż placebo, jeśli chodzi o wydłużenie czasu do wystąpienia epizodu zaburzenia nastroju niezależnie od jego rodzaju. W grupie stosującej kwetiapinę stwierdzono 91 osób (22,5%) z przypadkami zaburzeń nastroju, w grupie placebo 208 osób (51,5%) i 95 osób (26,1%) w grupie stosującej produkty litu. U pacjentów, u których stwierdzono odpowiedź na leczenie kwetiapiną, porównanie ciągłego leczenia kwetiapiną z wynikami leczenia po zmianie na preparaty litu nie wykazało wydłużenia czasu do nawrotu zmienionego nastroju.

W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom zmienionego nastroju stosowano kwetiapinę w połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój (normotymikami). U pacjentów z nastrojem maniaklanym, depresyjnym lub mieszanym, połączenie kwetiapiny i normotymiku wykazało większą skuteczność w porównaniu ze stosowaniem samego normotymiku pod względem wydłużenia czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego, depresyjnego lub mieszanego). Ryzyko nawrotu zostało zmniejszone o 70%. Kwetiapinę podawano w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych, w leczeniu skojarzonym z solami litu lub kwasem walproinowym.

Kliniczne bezpieczeństwo stosowania

W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów ze schizofrenią i epizodem manii w chorobie dwubiegunowej, łączna częstość objawów pozapiramidowych była zbliżona do placebo (schizofrenia: 7,8% dla kwetiapiny i 8% dla placebo; epizod manii w chorobie dwubiegunowej: 11,2% dla kwetiapiny i 11,4% dla placebo). W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych dotyczących leczenia ciężkich zaburzeń depresyjnych i depresji dwubiegunowej wyższą częstość objawów pozapiramidowych obserwowano u pacjentów leczonych kwetiapiną względem pacjentów otrzymujących placebo. W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach dotyczących leczenia depresji dwubiegunowej, łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 8,9% dla kwetiapiny względem 3,8% dla placebo.

W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach z zastosowaniem monoterapii w leczeniu ciężkich zaburzeń depresyjnych, łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 5,4% dla kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu i 3,2% dla placebo.

W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach z zastosowaniem monoterapii u pacjentów w wieku podeszłym z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi, łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 9% dla kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu i 2,3% dla placebo. U pacjentów z depresją dwubiegunową i ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi częstość występowania poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zaburzeń pozapiramidowych, drżeń, dyskinezy, dystonii, niepokoju, mimowolnych skurczy mięśni, pobudzenia psychoruchowego i sztywności mięśni) nie przekroczyła 4% w żadnej z leczonych grup.

W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach, z zastosowaniem ustalonych dawek leku (50mg/dobę do 800 mg/dobę), trwających od 3 do 8 tygodni, średnie zwiększenie masy ciała u pacjentów leczonych kwetiapiną wynosiło od 0,8 kg przy dawce 50 mg na dobę do 1,4 kg przy dawce 600 mg na dobę (przy mniejszym przyroście masy ciała przy dawkach 800 mg na dobę), względem 0,2 kg u pacjentów przyjmujących placebo. Odsetek procentowy pacjentów leczonych kwetiapiną, u których przyrost masy ciała wyniósł >7% mieścił się w zakresie od 5,3% dla dawki 50 mg na dobę do 15,5% dla dawki 400 mg na dobę (przy mniejszym przyroście masy ciała przy dawkach 600 mg i 800 mg na dobę), względem 3,7% u pacjentów przyjmujących placebo.

Badania dotyczące długoterminowego zapobiegania nawrotom choroby prowadzono metodą otwartą przez okres od 4 do 36 tygodni, podczas których pacjentów leczono kwetiapiną. Po tym okresie nastąpił okres odstawienia, w którym pacjentów randomizowano do grupy kwetiapiny lub placebo.

U pacjentów randomizowanych do grupy kwetiapiny, średnie zwiększenie masy ciała podczas okresu otwartego wyniosło 2,56 kg, a do tygodnia 48 okresu randomizacji, średni przyrost masy ciała wyniósł 3,22 kg względem wartości wyjściowej okresu otwartego. U pacjentów randomizowanych do grupy placebo, średnie zwiększenie masy ciała podczas okresu otwartego wyniosło 2,39 kg, a do tygodnia 48 okresu randomizacji, średni przyrost masy ciała wyniósł 0,89 kg względem wartości wyjściowej okresu otwartego.

Podczas kontrolowanych placebo badań klinicznych u pacjentów w podeszłym wieku z psychozą związaną z demencją, odsetek działań niepożądanych dotyczących naczyń mózgowych na 100 pacjentolat był wyższy u pacjentów leczonych kwetiapiną niż u pacjentów stosujących placebo.

We wszystkich krótkoterminowych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z zastosowaniem

9

kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofili >1,5x10 /l, częstość wystąpienia

9

przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych <1,5x10 /l wynosiła 1,9% u pacjentów otrzymujących kwetiapinę i 1,3% u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość wystąpienia liczby

9

neutrofili między >0,5 i <1,0x10 /l wyniosła 0,2% i była taka sama u pacjentów otrzymujących kwetiapinę i placebo.We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych,

9

z kontrolą innego leku) u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofili >1,5x10 /l częstość wystąpienia

9

przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych <1,5x10 /l wynosiła 2,9% , a dla liczby

9

<0,5x10 /l wynosiła 0,21% u pacjentów leczonych kwetiapiną.

W krótkoterminowych badaniach klinicznych, kontrolowanych placebo, z zastosowaniem ustalonych dawek, leczenie kwetiapiną było związane z zależnym od dawki, zmniejszeniem stężenia hormonów tarczycy. W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych, częstość zmian stężenia hormonów tarczycy, o potencjalnym znaczeniu klinicznym wynosiła: całkowita T4: 3,4% dla kwetiapiny względem 0,6% dla placebo; wolna T4: 0,7% dla kwetiapiny względem 0,1% dla placebo; całkowita T3: 0,54% dla kwetiapiny względem 0% dla placebo i wolna T3: 0,2% dla kwetiapiny względem 0,0% dla placebo. Częstość zmian stężenia TSH wynosiła 3,2% dla kwetiapiny względem 2,7% dla placebo. W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem monoterapii, częstość przemijających zmian stężenia T3 i TSH, o potencjalnym znaczeniu klinicznym, wynosiła 0% dla kwetiapiny i placebo oraz 0,1% dla kwetiapiny względem 0% dla placebo dla zmian stężenia T4 i TSH. Zmiany w stężeniu hormonów tarczycy zwykle nie są związane z klinicznymi objawami niedoczynności tarczycy. Zmniejszenie stężenia całkowitej i wolnej T4 było najsilniejsze w pierwszych dwóch do czterech tygodniach leczenia kwetiapiną; nie odnotowano dalszego zmniejszania podczas długotrwałego leczenia. Prawie we wszystkich przypadkach przerwanie leczenia kwetiapiną powodowało powrót stężenia całkowitej i wolnej T4 do wartości prawidłowych, niezależnie od czasu trwania leczenia. U ośmiu pacjentów, u których dokonano pomiaru TBG, stężenie TBG nie zmieniło się.

Zaćma/ zmętnienie soczewki

W badaniach klinicznych mających na celu określenie kataraktogenicznego potencjału kwetiapiny (200 - 800 mg/dobę) w porównaniu z rysperydonem (2-8 mg/dobę) u chorych na schizofrenię lub cierpiących na zaburzenia zchizoafektywne wykazano, iż odsetek pacjentów o podwyższonym stopniu zmętnienia soczewki nie był wyższy dla kwetiapiny (4%) w porównianiu z rysperydonem (10%) u pacjentów leczonych co najmniej 21-miesięcy.

Dzieci i młodzież (od 10 do 17 roku życia)

W 3-tygodniowym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym dotyczącym leczenia manii (n=284 pacjentów z USA w wieku od 10 do 17 lat), badano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kwetiapiny. U około 45% populacji pacjentów rozpoznano również ADHD. Przeprowadzono również 6-tygodniowe kontrolowane placebo badanie dotyczące leczenia schizofrenii (n=222 pacjentów w wieku od 13 do 17 lat). Z obu badań wykluczono pacjentów z rozpoznanym brakiem reakcji na kwetiapinę. Leczenie kwetiapiną rozpoczynano od dawki 50 mg na dobę i od 2. dnia zwiększano dawkę do 100 mg na dobę. Dawkę stopniowo zwiększano do docelowej (dawka 400-600 mg na dobę, schizofrenia 400-800 mg na dobę) dodając 100 mg na dobę w 2 lub 3 dawkach.

W badaniach dotyczących manii różnica w średniej zmianie LS (metoda najmniejszych kwadratów) w skali YMRS w punktacji ogólnej (Young Mania Rating Scale) (aktywne leczenie minus placebo) w porównaniu do wartości wyjściowych wyniosła -5,21 w grupie leczonej kwetiapiną w dawce 400 mg/dobę i - 6,56 po dawce 600 mg/dobę. Wskaźnik odpowiedzi (poprawa w skali YMRS >= 50%) wyniósł 64% w grupie leczonej kwetiapiną w dawce 400 mg/dobę, 58% w grupie, gdzie podawana była dawka 600 mg/dobę i 37% w grupie stosującej placebo.

W badaniu dotyczącym schizofrenii różnica w średniej zmianie LS w skali PANSS w punktacji ogólnej (aktywne leczenie minus placebo) wyniosła -8,16 w grupie leczonej kwetiapiną w dawce 400 mg/dobę i -9,29 w grupie stosującej kwetiapinę w dawce 800 mg/dobę. Nie wykazano przewagi ani w grupie leczonej dawką 400 mg/dobę, ani 800 mg/dobę w porównaniu z placebo pod względem odsetka pacjentów odpowiadających na leczenie (odpowiedź zdefiniowana jako >= 30% redukcja w porównaniu z wartościami wyjściowymi w skali PANSS w punktacji ogólnej). Zarówno w przypadku badań dotyczących manii, jak i schizofrenii, stosowanie wyższych dawek związane było z niższym liczbowo wskaźnikiem odpowiedzi.

Nie są dostępne dane dotyczące postępowania w celu zapobiegania nawrotom w tej grupie wiekowej.

Dodatkowe dane uzyskano z 26-tygodniowego otwartego badania będącego kontynuacją badania klinicznego (n=380 pacjentów) przy zastosowaniu kwetiapiny w dawkach od 400 do 800 mg na dobę. Stwierdzano zwiększenie ciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży, a zwiększenie apetytu, objawy pozapiramidowe i zwiększone stężenie prolaktyny były obserwowane częściej u dzieci i młodzieży niż u dorosłych pacjentów (patrz punkty 4.4 i 4.8).

Objawy pozapiramidowe

W krótkotrwałym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym nad zastosowaniem produktu w monoterapii u pacjentów w wieku od 13 do 17 lat ze schizofrenią, łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 12,9% dla kwetiapiny i 5,3% dla placebo, chociaż częstość poszczególnych objawów (np. akatyzja, drżenia, zespół pozapiramidowy, hipokinezja, niepokój, nadreaktywność ruchowa, sztywność mięśni, dyskinezy) nie przekraczała 4,1% w żadnej z badanych grup. W krótkotrwałym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym nad zastosowaniem produktu w monoterapii u dzieci i młodzieży (od 10 do 17 lat) z manią w przebiegu choroby dwubiegunowej, łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 3,6% dla kwetiapiny i 1,1% dla placebo. W długotrwałym, otwartym badaniu nad zastosowaniu kwetiapiny w przebiegu schizofrenii i choroby dwubiegunowej łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych (EPS) wymagających interwencji medycznej wynosiła 10%.

Zwiększenie masy ciała

W krótkotrwałych badaniach klinicznych u pacjentów pediatrycznych (od 10 do 17 lat) 17% pacjentów leczonych kwetiapiną i 2,5% placebo zwiększyło masę ciała >7% ich wagi. W celu uwzględnienia prawidłowego wzrostu w dłuższym okresie, przyjęto, jako miernik klinicznie istotnej zmiany, zwiększenie o przynajmniej 0,5 standardowego odchylenia od wartości początkowych dla BMI. Po 26 tygodniach leczenia kwetiapiną 18,3% pacjentów spełniło to kryterium.

Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

W krótkotrwałym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym nad zastosowaniem produktu w monoterapii u pacjentów pediatrycznych ze schizofrenią łączna częstość przypadków związanych z samobójstwem wynosiła 1,4% (2/147) dla kwetiapiny i 1,3% (1/75) dla placebo u pacjentów poniżej 18. roku życia. W krótkotrwałym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym nad zastosowaniem produktu w monoterapii u pacjentów pediatrycznych z chorobą dwubiegunową łączna częstość przypadków związanych z samobójstwem wynosiła 1% (2/193) dla kwetiapiny i 0% (0/90) dla placebo u pacjentów poniżej 18. roku życia.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana i intensywnie metabolizowana. Przyjmowanie z pożywieniem nie ma znaczącego wpływu na biodostępność kwetiapiny. Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza. Maksymalne stężenie molowe norkwetiapiny w stanie stacjonarnym wynosi 35% wartości uzyskiwanej dla kwetiapiny. Okres półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i norkwetiapiny wynosi odpowiednio około 7 i 12 godzin.

Badania kliniczne wykazały, że kwetiapina jest skuteczna przy podawaniu dwa razy na dobę. Dodatkowych danych na poparcie tego stwierdzenia dostarczyły dane z badania przeprowadzonego metodą pozytronowej tomografii emisyjnej (PET), w którym ustalono, że receptory 5HT2 i D2 pozostają zajęte przez kwetiapinę przez okres do 12 godzin.

Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa i zależna od dawki. Farmakokinetyka kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.

Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest mniejszy o 30 do 50% w porównaniu z osobami dorosłymi w wieku od 18 do 65 lat.

Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężkimi

2

zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m ), jednak poszczególne wartości klirensu mieściły się w prawidłowym zakresie. Mniej niż 5% niezmienionej kwetiapiny i jej czynnego metabolitu, norkwetiapiny, jest wydalane z moczem.

Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu znakowanej radioaktywnie kwetiapiny, w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5% podanej substancji. Około 73% radioaktywności wydalane jest w moczu, a 21% w kale. Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z niewydolnością wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest głównie metabolizowana w wątrobie, u osób z zaburzeniami czynności wątroby stężenie w osoczu może być zwiększone. W tej grupie pacjentów może być konieczna zmiana dawki (patrz punkt 4.2).

Badania in vitro wykazały, że głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450 biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest izoenzym CYP 3A4. Norkwetiapina powstaje i jest metabolizowana głównie przez CYP3A4.

W badaniu klinicznym po podaniu wielokrotnym z udziałem zdrowych ochotników przeprowadzonym w celu oceny farmakokinetyki kwetiapiny podanej przed i w trakcie leczenia ketokonazolem jednoczesne podawanie ketokonazolu spowodowało zwiększenie średniego Cmax i AUC kwetiapiny odpowiednio o 235 % i 522% z odpowiednim spadkiem średniego klirensu po podaniu doustnym

0    84%. Średni okres półtrwania kwetiapiny wzrósł z 2,6 do 6,8 godzin, ale średni tmax pozostał niezmieniony.

Ustalono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów są słabymi inhibitorami aktywności ludzkiego cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4 in vitro. Zahamowanie cytochromu CYP zachodzi wyłącznie w stężeniach około 5 do 50 razy większych niż obserwowane u ludzi w zakresie dawek od 300 mg do 800 mg na dobę. W związku z tymi wynikami badań in vitro jest mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi lekami powodowało klinicznie istotne zahamowanie metabolizmu innego leku za pośrednictwem cytochromu P450. Z badań przeprowadzonych na zwierzętach wynika, że kwetiapina może pobudzać enzymy cytochromu P450. Jednak w celowanym badaniu interakcji u pacjentów z psychozami nie obserwowano zwiększenia aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.

Dzieci i młodzież (od 10 do 17 lat)

Poddano analizie dane z badań farmakokinetycznych przeprowadzonych z udziałem 9 dzieci w wieku 10-12 lat i 12 młodych pacjentów stosujących ustalone dawki 400 mg kwetiapiny 2 razy na dobę.

W stanie stacjonarnym i przy stałym dawkowaniu stężenie w osoczu kwetiapiny u dzieci i młodzieży (od 10 do 17 lat) było na ogół podobne, jak u pacjentów dorosłych, chociaż Cmax u dzieci było w górnej wartości obserwowanej u dorosłych. Wartości AUC i Cmax czynnego metabolitu, norkwetiapiny, były większe, w przybliżeniu odpowiednio o 62% i 49 % u dzieci (10-12 lat) oraz odpowiednio o 28% i 14% u młodzieży (13-17 lat) w porównaniu z pacjentami dorosłymi.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W przeprowadzonych in vivo i in vitro badaniach nie obserwowano genotoksycznego działania kwetiapiny. U zwierząt laboratoryjnych po dawkach mogących mieć znaczenie kliniczne obserwowano zaburzenia, które dotychczas nie zostały potwierdzone w długotrwałych badaniach.

U szczurów obserwowano zmianę pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię komórek pęcherzykowych gruczołu tarczowego, zmniejszenie stężenia T3, zmniejszenie stężenia hemoglobiny

1    zmniejszenie liczby białych i czerwonych krwinek, u psów zmętnienie rogówki i zaćmę.

(Informacje dotyczące zaćmy/ zmętnienia soczewki, patrz punkt 5.1)

Dane te należy wziąć pod uwagę, rozważając korzyści i ryzyko leczenia dla pacjenta.

6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Rdzeń:

Laktoza jednowodna Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A) Wapnia wodorofosforan dwuwodny Powidon K30 Celuloza mikrokrystaliczna Magnezu stearynian

Otoczka: 25mg Opadry pink (03B84929):

Hypromeloza

Tytanu dwutlenek (E 171)

Makrogol 400

Żelaza tlenek żółty (E 172)

Żelaza tlenek czerwony (E 172)

100mg Opadry yellow (03B52117):

Hypromeloza

Tytanu dwutlenek (E 171)

Makrogol 400

Żelaza tlenek żółty (E 172)

150mg Opadry yellow (03B82929):

Hypromeloza

Tytanu dwutlenek (E 171)

Makrogol 400

Żelaza tlenek żółty (E 172)

200mg:

Hypromeloza Makrogol 400 Tytanu dwutlenek (E 171)

3Ó0mg:

Hypromeloza Makrogol 400 Tytanu dwutlenek (E 171)

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3    Okres ważności

30 miesięcy

6.4    Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5    Rodzaj i zawartość opakowania Tabletki pakowane są w blistry PVC/Aluminium.

Opakowanie może zawierać: 6, 7, 10, 14, 20, 28, 30, 50, 56, 60, 84, 90, 98 i 100 tabletek powlekanych w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6    Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7.    PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Accord Healthcare Limited Sage House 319 Pinner Road North Harrow HA1 4HF Middlesex Wielka Brytania

8.    NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU 18454

9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

06.07.2011

10.    DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

28.03.2014