Imeds.pl

Sandoglobulin P 3 G

Ulotka dla pacjenta

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest dodatkowa rada lub informacja.

Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie i nie należy go przekazywać innym, gdyż może im zaszkodzić, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same.


Sandoglobulin P, 3 g Sandoglobulin P, 6 g

Immunoglobulinum humanum normale ad usum intravenosum

Proszek do sporządzania roztworu do infuzji

Substancją czynną jest ludzka immunoglobulina normalna (IgG).

Lek występuje w opakowaniach po 3,0 g i 6,0 g i zawiera białko osocza ludzkiego (w tym co najmniej 96% IgG)

Zawartość IgA wynosi nie więcej niż 40 mg/g białka

Substancje pomocnicze:

Sacharoza Chlorek sodu

Dostępne opakowania:

1 butelka o pojemności 100 ml po 3 g proszku 1 butelka o pojemności 250 ml po 6 g proszku

Podmiot odpowiedzialny i importer:

Imed Poland Sp.z o.o. ul. Puławska 314 02-819 Warszawa

Wytwórca:

CSL Behring AG

Wankdorfstrasse 10, 3000 Bern 22, Szwajcaria

Spis treści ulotki

1.    Co to jest lek Sandoglobulin P i w jakim celu się go stosuje

2.    Zanim zastosuje się Sandoglobulin P

3.    Jak stosować lek Sandoglobulin P

4.    Możliwe działania niepożądane

5.    Przechowywanie leku Sandoglobulin P

6.    Inne konieczne informacje dotyczące leku Sandoglobulin P

1. Co to jest lek Sandoglobulin P i w jakim celu się go stosuje

Sandoglobulin P jest proszkiem do sporządzania roztworu do infuzji zawierającym ludzką normalną immunoglobuliną o szerokim zakresie działania przeciwko bakteriom, wirusom i innym czynnikom zakaźnym.

Podanie leku Sandoglobulin P powoduje uzupełnienie niedoboru przeciwciał IgG zmniejszając w ten sposób ryzyko zakażenia. Sandoglobulin P ma także działanie o charakterze immunomodulującym (nie w pełni wyjaśnione) powodujące korzystne efekty w leczeniu chorób o podłożu immunologicznym. Po podaniu dożylnym uzyskuje się maksymalny poziom IgG natychmiast po wstrzyknięciu. Są one stosunkowo szybko dystrybuowane pomiędzy osoczem , a płynem zewnątrznaczyniowym, po około 3-5 dniach osiąga równowagę Przeciwciała obecne w preparacie posiadają takie same właściwości farmakokinetyczne jak endogenne IgG. Biologiczny okres półtrwania wynosi średnio 21 dni. Okres ten może się zmieniać u różnych pacjentów, szczególnie u chorych z pierwotnymi zespołami niedoboru odporności.

W jakim celu stosuje się Sandoglobulin P

Wskazania:

Leczenie substytucyjne:

•    Pierwotne niedobory odporności:

-    wrodzona agammaglobulinemia lub hipogammaglobulinemia,

-    pospolity zmienny niedobór odporności,

-    ciężkie złożone niedobory odporności,

-    zespół Wiskotta-Aldricha.

• Szpiczak mnogi lub    przewlekła białaczka limfatyczna z ciężką wtórną hipogammaglobulinemią i nawracającymi zakażeniami.

•    Dzieci z wrodzonym AIDS i nawracającymi zakażeniami.

Modulacja odpowiedzi immunologicznej:

• Samoistna plamica małopłytkowa (ITP) u dorosłych i dzieci z wysokim ryzykiem

krwawienia lub przed zabiegiem chirurgicznym w celu zwiększenia ilości płytek krwi.

•    Zespół Guillain Barre.

•    Choroba Kawasaki

Allogeniczne przeszczepienie szpiku Sandoglobulin P może być również stosowany w:

Profilaktyka i leczenie zakażeń u chorych z wtórnymi zespołami odporności (przewlekła białaczka limfatyczna, AIDS, biorcy przeszczepów szpiku, leczenie immunosupresyjne, itp.).

Leczenie ciężkich zakażeń bakteryjnych (posocznice) i wirusowych w skojarzeniu z leczeniem przeciwbakteryjnym i przeciwwirusowym.

Profilaktyka - zapobieganie zakażeniom u wcześniaków i noworodków z niską wagą urodzeniową.

Leczenie chorób o podłożu immunologicznym (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna,    autoimmunologiczna neutropenia,    małopłytkowości pochodzenia

immunologicznego taka jak potransfuzyjna plamica małopłytkowa i małopłytkowość immunologiczna noworodków, przewlekła zapalna    demielinizująca polinueropatia,

miastenia).

Wywoływanie stanu tolerancji immunologicznej u chorych na hemofilię A z krążącym antykoagulantem i u chorych z nabytym inhibitorem czynnika VIII w przebiegu innych chorób.

Zapobieganie nawracaj ącemu poronieniu samoistnemu.

2. Zanim zastosuje się lek Sandoglobulin P

Nie należy stosować Sandoglobulin P jeżeli występuje:

Nadwarażliwość na którykolwiek ze składników produktu.

Nadwrażliwość na ludzkie immunoglobuliny zwłaszcza u chorych z niedoborem IgA, u których stwierdza się przeciwciała anty-IgA.

Zachować szczególną ostrożność stosując Sandoglobulin P

Niektóre, ciężkie działania niepożądane mogą być związane z szybkością infuzji dożylnej. Należy ściśle przestrzegać zalecanej szybkości infuzji zalecanej przez lekarza. Pacjenci powinni być uważnie obserwowani w kierunku wystąpienia objawów jakichkolwiek działań niepożądanych w trakcie trwania całego wlewu oraz 20 minut po zakończeniu infuzji. Niektóre objawy niepożądane mogą występować częściej:

-    w przypadku stosowania dużej szybkości wlewu

-    u pacjentów z hypo- lub agamaglobulinemią z lub bez niedoboru IgA

- u pacjentów , którzy otrzymuj ą normalną ludzką immunoglobulinę po raz pierwszy, lub rzadziej u pacjentów u których uprzednio stosowano inny produkt leczniczy zawieraj ący normalną ludzką immunoglobulinę lub u których nastąpiła długa przerwa w jej stosowaniu.

Przypadki prawdziwej nadwrażliwości są rzadkie. Mogą one wystąpić w bardzo rzadkich przypadkach niedoboru IgA z występowaniem przeciwciał anty- IgA.

W rzadkich przypadkach dożylne podawanie normalnej ludzkiej immunoglobuliny może powodować spadek ciśnienia tętniczego krwi z reakcj ą anafilaktyczną (uczuleniową) nawet u pacjentów uprzednio dobrze tolerujących leczenie tego typu preparatami.

Potencjalnym działaniom niepożądanym można zapobiegać poprzez upewnienie się:

- że pacjenci nie są nadwrażliwi na normalną ludzką immunoglobulinę dzięki zastosowaniu odpowiedniej szybkości infuzji w początkowej jej fazie (0.5 ml/ min.tj. ok. 10 kropli/ min.).

- że pacjenci w trakcie infuzji są uważnie monitorowani w kierunku wystąpienia jakichkolwiek objawów.

W szczególności, pacjenci , którzy po raz pierwszy otrzymuj ą normalną ludzką immunoglobulinę, pacjenci u których uprzednio stosowano inny lek zwieraj ący normalną ludzka immunoglobulinę lub u których od ostatniego podania upłynął dłuższy okres czasu powinni być monitorowani podczas pierwszej infuzji przez co najmniej godzinę po jej zakończeniu w celu wykrycia ewentualnych objawów niepożądanych.

Pozostali pacjenci powinni być obserwowani przez co najmniej 20 minut po zakończeniu infuzji.

Istnieją dowody kliniczne potwierdzające powiązanie pomiędzy podawaniem dożylnej normalnej ludzkiej immunoglobuliny, a incydentami zatorowo zakrzepowymi takimi jak: zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zatorowość płucna i zakrzepica żył głębokich, których występowanie wiąże się z relatywnym wzrostem lepkości krwi w wyniku podania dużych dawek immunoglobulin u pacjentów z grup ryzyka. Należy zwrócić szczególną uwagę przed zastosowaniem leczenia za pomocą normalnej ludzkiej immunoglobuliny u pacjentów otyłych oraz takich u których stwierdza się występowanie czynników ryzyka incydentów zatorowo zakrzepowych (takich jak: podeszły wiek , nadciśnienie, cukrzyca, epizody zatorowo zakrzepowe w wywiadzie, dziedziczna lub nabyta skłonność do nadkrzepliwości, długie unieruchomienie, ciężka hypowolemia (zmniejszenie objętości krwi), nadmierna lepkość krwi).

Odnotowano przypadki ostrej niewydolności nerek w przebiegu leczenia za pomocą normalnej ludzkiej immunoglobuliny. W większości przypadków zidentyfikowano występujące czynniki ryzyka takie jak: niewydolność nerek, cukrzyca, hypowolemia, nadwaga, równoczesne stosowanie nefrotoksycznych( szkodliwych dla nerek) leków, wiek powyżej 65 lat.

W przypadku wystąpienia zaburzeń funkcjonowania nerek należy rozpatrzyć możliwość zaprzestania leczenia za pomocą normalnej ludzkiej immunoglobuliny. Ze względu na zaobserwowany związek pomiędzy stosowaniem produktów leczniczych zawierających normalną ludzką immunoglobulinę które są stabilizowane za pomocą sacharozy, a zwiększoną częstością występowania zaburzeń funkcjonowania nerek u pacjentów z grup ryzyka należy rozpatrzyć stosowanie produktów leczniczych nie zawierających sacharozy. U pacjentów z grup ryzyka wystąpienia ostrej niewydolności nerek lub incydentów zatorowo zakrzepowych leki zawierające normalną ludzką immunoglobulinę powinny być podawane z najniższą możliwą szybkością infuzji, oraz w najmniejszej możliwej dawce.

U wszystkich pacjentów leczonych za pomocą normalnej ludzkiej immunoglobuliny należy:

-    zapewnić odpowiednie nawodnienie przed rozpoczęciem infuzji

-    monitorować ilość wydalanego moczu

-    monitorować poziom kreatyniny w surowicy

-    unikać równoczesnego stosowania diuretyków pętlowych(leków moczopędnych).

W razie wystąpienia reakcji alergicznej lub anafilaktycznej podawanie leku powinno być natychmiast przerwane. W przypadku wystąpienia wstrząsu należy podjąć leczenie zgodnie z obowiązującymi standardami medycznymi.

Informacja dla diabetyków:

Sacharoza podawana dożylnie nie jest metabolizowana w organizmie lecz wydalana z moczem poprzez nerki. W związku z tym ilość podawanej dożylnie sacharozy, podczas leczenia Sandoglobulin P nie wpływa na stan metaboliczny glukozy i modyfikacja (dieta, dawki doustnych leków przeciwcukrzycowych i/lub insuliny) leczenia cukrzycy nie jest konieczna.

Bezpieczeństwo przeciw wirusowe

Do powszechnie stosowanych sposobów zapobiegania zakażeniom przenoszonym za pośrednictwem produktów leczniczych produkowanych na bazie ludzkiej krwi lub osocza należy odpowiedni dobór dawców, badanie pojedynczych donacji lub puli osocza na obecność swoistych markerów zakażenia, oraz stosowanie efektywnych metod inaktywacji (usuwania) wirusów na etapie produkcji.

Wyżej wspomniane metody są uważane za skuteczne w stosunku do zapobiegania przenoszenia wirusów otoczkowych, takich jak HIV( wirus powodujący AIDS), HBV i HCV(żółtaczka typu Bi C). Ich wartość w stosunku do wirusów bezotoczkowych jak HAV(żółtaczka typu A) i parwowirus B19 jest ograniczona.

Na podstawie przeprowadzonych badań można stwierdzić z uzasadnioną pewnością że prawdopodobieństwo przeniesienia czynnika zakaźnej encefalopatii gąbczastej (TSE- choroba Cruetzfelda-Jacoba) jest znikome.

Pomimo tego, w przypadku podawania produktów wytwarzanych z ludzkiej krwi lub osocza nie można całkowicie wykluczyć przeniesienia czynników zakaźnych. Dotyczy to także nieznanych lub pojawiających się wirusów lub innych patogenów.

Doświadczenia kliniczne wskazują, że za pośrednictwem produktów leczniczych zawierających immunoglobuliny nie dochodzi do przenoszenia wirusa zapalenia wątroby typu A lub parwowirusa B19. Przypuszcza się również, że do bezpieczeństwa tych leków przyczynia się obecność przeciwciał w nich zawartych.

Przy każdorazowym podawaniu Sandoglobulin P zaleca się odnotowanie nazwy i numeru serii leku, który został podany danemu pacjentowi, w celu umożliwienia późniejszego powiązania pacjenta z daną serią leku.

Ciąża i karmienie piersią

Bezpieczeństwo zastosowania tego produktu leczniczego u kobiet w ciąży nie zostało potwierdzone w badaniach klinicznych wobec tego powinno się zachować ostrożność przy jego podawaniu kobietom w ciąży lub karmiącym piersią.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania immunoglobulin wskazuje, że nie należy się spodziewać ich szkodliwego działania ani w czasie ciąży, ani na organizm płodu, czy też noworodka.

Immunoglobuliny są wydzielane z mlekiem matki i mogą przyczyniać się do przenoszenia ochronnych przeciwciał do organizmu noworodka.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn

Nie ma doniesień, aby Sadoglobulin P upośledzał zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu.

Stosowanie leku Sandoglobulin P z innymi lekami

Sandoglobulin P nie powinien być mieszany z jakimkolwiek innym lekiem i powinien być zawsze podawany przez oddzielny zestaw infuzyjny. Podanie immunoglobuliny może osłabiać skuteczność niektórych szczepionek zawierających żywe wirusy, takie jak wirus odry, różyczki, świnki czy ospy wietrznej. Szczepienie szczepionkami zawierającymi żywe wirusy powinno być przeprowadzone dopiero po 3 miesiącach od ostatniego podania

Sandoglobulin P. W przypadku szczepionki przeciwko odrze może być konieczne wydłużenie tego okresu do 1 roku

Stosowanie leku Sandoglobulin P może mieć wpływ na wyniki badań krwi. W przypadku wykonywania badań krwi należy poinformować lekarza o przyjmowaniu leku Sandoglobulin P.

3. Jak stosować lek Sandoglobulin P

Stosując lek Sadoglobulin P należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza.

W razie wątpliwości należy się skonsultować z lekarzem lub farmaceutą.

Dawkowanie

Dawkowanie i sposób podawania uzależnione jest od wskazania. Dawkowanie Sandoglobulin P w leczeniu substytucyjnym powinno być ustalane indywidualnie dla każdego pacjenta. Zaleca się podane poniżej dawkowanie leku.

Leczenie substytucyjne pierwotnych zespołów niedoboru odporności

Dawkowanie powinno prowadzić do    osiągnięcia    minimalnego poziomu IgG

(Immunoglobulin klasy G - przeciwciało będące składnikiem osocza-płynnej części krwi),(mierzonego przed kolejną infuzją) w wysokości co najmniej 4-6 g/l.

Do uzyskania wyrównania konieczne jest kontynuowanie terapii przez 3 do 6 miesięcy. Zalecaną dawka początkową jest 0,4-0,8 g/kg masy ciała ( m.c.), a następnie co najmniej 0,2 g/kg m.c. co 3 tygodnie.

Dawka niezbędna do osiągnięcia minimalnego poziomu 6g/l. zawiera się w zakresie od 0,2-0,8 g/kg m.c./ miesiąc. Po uzyskaniu wyrównania odstęp pomiędzy dawkami waha się w przedziale od 2 do 4 tygodni. W celu dostosowania dawki i częstości podawania należy monitorować poziom IgG w osoczu.

Leczenie substytucyjne szpiczaka lub przewlekłej białaczki limfocytowej z ciężką wtórną hypogamaglobulinemią (obniżony    poziom przeciwciał w osoczu) i

nawracającymi zakażeniami; leczenie substytucyjne u dzieci z AIDS i nawracającymi zakażeniami:

Zalecana jest dawka od 0,2 - 0,4 g/kg m.c. co 3-4 tygodnie Samoistna plamica małopłytkowa (ITP.):

W leczeniu zaostrzeń 0,8-1,0 g/kg.m.c. w pierwszym dniu (dawkę można powtórzyć raz w ciągu trzech dni) lub 0,4 g/kg.m.c. dziennie przez 2 do 5 dni. W przypadku nawrotu leczenie może być powtarzane.

Zespół Guillain-Barre :

0,4 g/kg.m.c. /dzień przez 3 do 5 dni.

Dane kliniczne dotyczące leczenia dzieci są ograniczone.

Zespół Kawasaki : 1,6 do 2,0g/kg.m.c. w dawkach podzielonych przez 2-4 dni, lub 2g/kg.m.c. w pojedynczej dawce, zwykle jako dodatek do leczenia standardowego preparatami kwasu acetylosalicylowego

Allogeniczny przeszczep szpiku kostnego (przeszczep szpiku kostnego od innego dawcy):

Leczenie przy użyciu Sandoglobulin P może być stosowane jako część postępowania przygotowującego pacjenta do przeszczepu oraz po przeszczepie.

Dawkowanie w leczeniu zakażeń i profilaktyce zespołu „Graft vs. Host” ustala się indywidualnie. Dawką początkową jest zwykle 0,5g/kg.m.c. jednorazowo na 7 dni przed zabiegiem, następnie co tydzień przez pierwsze 3 miesiące po zabiegu. W przypadku utrzymującego się braku wytwarzania przeciwciał zaleca się dawkę 0,5 g/kg.m.c./ miesiąc do czasu unormowania poziomu przeciwciał.

Wtórne zespoły niedoboru odporności:

Jednorazowo 0,2-0,4g/kg.m.c. co 3-4 tygodnie do osiągnięcia minimalnego poziomu IgG od 4 do 6 g/l osocza.

Ciężkie infekcje bakteryjne (posocznice) i wirusowe:

0,4-1,0g/kg.m.c. przez 1-4 dni,

Zapobieganie zakażeniom u wcześniaków i niemowląt z niską wagą urodzeniową:

0,5-1,0g/kg.m.c. co 1-2 tygodnie,

Sposób podawania:

Sandoglobulin P należy podawać dożylnie, w infuzji za pomocą osobnego zestawu do podawania.(inne informacje patrz punkt 6).

Zastosowanie większej niż zalecana dawki Sandoglobulin P

Przedawkowanie może prowadzić do przeciążenia płynami i nadmiernej lepkości krwi, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka, włączając w to osoby starsze i z zaburzeniami wydolności nerek.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Sandoglobulin P może powodować działania niepożądane.

W przypadku właściwego podawania leku występują one bardzo rzadko. W czasie lub po przetoczeniu leku mogą wystąpić objawy nadwrażliwości na lek i odczyny o typie anafilaktycznym.

Następujące działania niepożądane występują często (> 1/100 <1/10):

Bóle głowy, nudności, wymioty, biegunka, uczucie zmęczenia, zawroty głowy, dreszcze, poty, gorączka, zaczerwienienie skóry, objawy alergiczne, bóle mięśniowe, bóle stawów, obniżenie ciśnienia tętniczego, łagodny ból w okolicy lędźwiowej może występować w pojedynczych przypadkach.

Raczej rzadko (>1/1000, <1/100):

Bóle brzucha, zasinienie ust, duszności, uczucie ucisku lub bólu w klatce piersiowej, nadmierne napięcie mięśni, bladość, nadciśnienie tętnicze, spadek ciśnienia tętniczego, przyspieszona akcja serca. Większość z powyższych działań niepożądanych związana jest z szybkością infuzji i można im zapobiec zmniejszając szybkość lub czasowo wstrzymując infuzję.

Rzadko (>1/10,000 < 1/1,000):

Nagły spadek ciśnienia tętniczego krwi, wzrost poziomu kreatyniny w osoczu i/ lub ostra niewydolność nerek, w pojedynczych przypadkach wstrząs anafilaktyczny występuj ący nawet u pacjentów uprzednio leczonych za pomocą innych dożylnych leków zawieraj ących normalną immunoglobulinę ludzką bez powikłań. Przypadki odwracalnego aseptycznego zapalenia opon mózgowych, pojedyncze przypadki odwracalnej anemii hemolitycznej(nadmierny rozpad krwinek czerwonych) oraz przemijające objawy skórne, obserwowano u pacjentów leczonych Sandoglobulin P.

Bardzo rzadko (< 1/10,000):

Objawy zatorowo zakrzepowe takie jak: zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zatorowość płucna, zatorowość żył głębokich.

W celu uzyskania informacji o ryzyku przeniesienia czynników zakaźnych, patrz punkt 2 (podpunkt: Bezpieczeństwo przeciw wirusowe).

Do wstrząsu anafilaktycznego może dojść w przypadku zbyt szybkiego wlewu dożylnego, szczególnie u chorych z agammaglobulinemią( brak przeciwciał w osoczu) lub ciężką hipogammaglobulinemią w przypadku pierwszego podania leku. U tych chorych zaleca się powolne podawanie leku, stały nadzór nad pacjentem podczas wlewu i szybkie wdrożenie postępowania przeciwwstrząsowego (adrenalina, kortykosterydy dożylnie) w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Występowanie większości działań niepożądanych spowodowane jest zbyt szybkim przetaczaniem leku i można je złagodzić zmniejszając szybkość lub chwilowo przerywaj ąc wlew.

5. Przechowywanie leku Sandoglobulin P

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

Nie zamrażać.

Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem

Preparat nie powinien być stosowany po upływie terminu ważności podanym na opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci

6. Inne informacje

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego:

Polska

Imed Poland Sp.z o.o. ul. Puławska 314 02-819 Warszawa

W razie pytań i wątpliwości, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty

Specjalne informacje dla lekarza lub farmaceuty:

Sandoglobulin P należy podawać dożylnie.

Produkt przed użyciem należy ogrzać do temperatury pokojowej lub temperatury ciała. Całkowite odtworzenie powinno nastąpić w ciągu 20 minut.

Przed podaniem należy wizualnie ocenić otrzymany roztwór - tylko przezroczysty lub lekko opalizujący roztwór może być zastosowany. Nie należy podawać roztworów, które są mętne lub zawierają osad.

Po odtworzeniu Sandoglobulin P powinien być natychmiast podany.

Wszelkie niezużyte pozostałości powinny być zniszczone w odpowiedni sposób.

Przygotowanie do podania polega na rozpuszczeniu proszku w 0,9% NaCl, wodzie do wstrzykiwań lub 5% glukozie, w takiej objętości, aby stężenie Sandoglobulin P wynosiło od 3% do 12%.

Sadoglobulin P jest hypotoniczny (192 mOsm/kg).

Podstawowe zasady odtwarzania

W celu odtworzenia Sandoglobulin P i uzyskania pożądanego stężenia należy uwzględnić informacje dotyczące objętości sterylnego rozpuszczalnika zawarte w tabeli nr 1.

Stosując techniki aseptyczne należy pobrać do jałowej strzykawki odpowiednią obj ętość rozpuszczalnika, następnie przy użyciu drugiej jałowej igły wstrzyknąć rozpuszczalnik do fiolki z proszkiem. Energicznie zamieszać, nie wstrząsając by nie wytworzyć piany. Proszek powinien ulec odtworzeniu w ciągu 20 minut.

Tab.1 Objętość rozpuszczalnika potrzebna do uzyskania ^ odpowiedniego stężenia:

Wielkość fiolki

3%

6%

9%

12%

3g

100 ml

50ml

33ml

25ml

_6g_

200ml

100ml

66ml

50ml

Szybkość podawania:

Podczas pierwszego przetoczenia 0,5-1,0 ml/min (10-20 kropli/min.). Jeżeli podczas 15 minut nie występuj ą reakcje niepożądane szybkość wlewu można stopniowo zwiększyć do 2,5 ml/min (50 kropli/min).

U pacjentów otrzymujących lek regularnie i dobrze go tolerujących można podawać stężenia wyższe ( maksymalnie do 12%), jednak infuzja powinna zawsze być rozpoczynana od małej szybkości i stopniowo zwiększana przy ciągłym monitorowaniu stanu pacjenta.

Podawanie u małych dzieci należy rozpoczynać od szybkości 1-2 mg/kg/mc/min.

Data opracowania ulotki: