Imeds.pl

Siroctid 500 Mcg/Ml

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Siroctid, 500 mikrogramów/ml, roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce

2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda ampułkostrzykawka 1 ml zawiera 500 mikrogramów oktreotydu w postaci oktreotydu octanu.

Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 1 ml roztworu (to znaczy praktycznie nie zawiera sodu).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce. Przezroczysty, bezbarwny roztwór.

4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

a)    Łagodzenie objawów związanych z obecnością guzów układu pokarmowego (guzy GEP), takich jak:

•    Rakowiaki z cechami zespołu rakowiaka

•    Wipoma

•    Glukagonoma

Siroctid nie jest lekiem przeciwnowotworowym i nie powoduje wyleczenia u tych pacjentów.

b)    Akromegalia:

Kontrola objawów i zmniejszanie stężenia hormonu wzrostu (GH) oraz insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1) w osoczu u pacjentów z akromegalią, u których leczenie chirurgiczne lub radioterapia okazały się niewystarczające lub nieskuteczne:

-    w krótkotrwałym leczeniu, przed operacją przysadki mózgowej, lub

-    w długotrwałym leczeniu u osób, u których operacja przysadki, radioterapia, leczenie agonistami dopaminy nie spowodowały odpowiedniego opanowania choroby lub w okresie przejściowym przed osiągnięciem skuteczności radioterapii.

-    Siroctid jest wskazany u pacjentów z akromegalią, dla których nie jest zalecany zabieg chirurgiczny. Krótkoterminowe badania wykazały, że u niektórych pacjentów następuje zmniejszenie rozmiaru guza (przed operacją); nie można jednak oczekiwać dalszego kurczenia się guza, jako efektu leczenia długotrwałego.

c)    Zapobieganie powikłaniom po operacji trzustki.

d)    Krwawienie z zylaków przełyku: Nagłe leczenie w celu zahamowania krwawień i zapobiegania nawrotom krwawień z żylaków przełyku oraz zapobiegania nawrotom krwawień u pacjentów z marskością wątroby.

Siroctid powinien być stosowany w połączeniu ze specjalnym leczeniem, takim jak endoskopowa skleroterapia.

Dawkowanie i sposób podawania

4.2


W celu zmniejszenia dyskomfortu w miejscu podania, zaleca się doprowadzenie produktu leczniczego do temperatury pokojowej przed wstrzyknięciem. Należy unikać wielokrotnych wstrzyknięć w krótkich odstępach czasu w to samo miejsce.

Siroctid należy skontrolować przed użyciem i użyć roztwór tylko wtedy, gdy jest przezroczysty i bez zanieczyszczeń.

Guzy GEP:

Zalecana dawka początkowa wynosi 50 mikrogramów raz lub dwa razy na dobę, przez wstrzyknięcie podskórne. W zależności od odpowiedzi klinicznej dawkę można stopniowo zwiększać do 100-200 mikrogramów trzy razy na dobę. W wyjątkowych przypadkach może być konieczne zastosowanie większych dawek. Dawki podtrzymujące należy dobierać indywidualnie. Zalecana maksymalna dawka dobowa wynosi 600 mikrogramów.

Zaleca się podawanie podskórne, jednak w przypadkach, gdy wymagana jest szybka odpowiedź, np. przełom rakowiaka, początkową dawkę zalecaną leku Siroctid można podać dożylnie, rozcieńczoną i podaną w bolusie, przy jednoczesnej kontroli rytmu serca za pomocą EKG.

W przypadku rakowiaków, jeżeli w ciągu tygodnia nie zostanie uzyskana korzystna odpowiedź przy zastosowaniu maksymalnej tolerowanej dawki produktu leczniczego Siroctid, lek należy odstawić.

Akromegalia:

Dawki początkowe 50-100 mikrogramów trzy razy na dobę, przez wstrzyknięcie podskórne. U większości pacjentów optymalna dawka dobowa wynosi zwykle 200-300 mikrogramów. Nie należy podawać dawki większej niż 1500 mikrogramów na dobę. Dawkę należy dostosowywać w oparciu o comiesięczne pomiary stężenia hormonów wzrostu (GH lub IGF-1) we krwi, zmiany w obrazie klinicznym oraz ewentualne działania niepożądane.

Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od rozpoczęcia leczenia produktem leczniczym Siroctid nie uzyska się istotnego zmniejszenia stężenia hormonu wzrostu (GH) i poprawy klinicznej, lek należy odstawić.

Zapobieganie powikłaniom po operacji trzustki:

Zaleca się podawanie dawki 100 mikrogramów trzy razy na dobę, przez wstrzyknięcie podskórne, przez siedem kolejnych dni, rozpoczynając od dnia operacji, co najmniej jedną godzinę przed laparotomią.

Krwawienie z żylaków przełyku:

Zalecana dawka to 25 mikrogramów na godzinę w ciągłej infuzji dożylnej przez ponad 48 godzin. Oktreotyd można podawać po rozcieńczeniu w roztworze soli fizjologicznej. U pacjentów z krwawieniem z żylaków przełyku w przebiegu marskości wątroby, oktreotyd był podawany w ciągłej infuzji dożylnej w dawce do 50 mikrogramów na godzinę.

Podawanie w infuzji dożylnej, patrz punkt 6.6.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek:

Po podawaniu podskórnym niewydolność nerek nie wpływała na całkowite oddziaływanie oktreotydu na organizm (AUC: obszar pod krzywą), nie jest więc konieczne dostosowywanie dawki produktu leczniczego Siroctid.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby:

U pacjentów z marskością wątroby okres półtrwania produktu leczniczego Siroctid może być zwiększony, co wymaga dostosowania dawki podtrzymującej.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku:

U pacjentów w podeszłym wieku leczonych produktem leczniczym Siroctid nie zaobserwowano objawów gorszej tolerancji ani konieczności stosowania innych dawek.

Stosowanie u dzieci:

Dane na temat stosowania produktu leczniczego Siroctid u dzieci są ograniczone.

4.3    Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na oktreotyd lub na którąkolwiek substancję pomocniczą produktu leczniczego Siroctid (patrz punkt 6.1 Wykaz substancji pomocniczych).

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne

Oktreotyd należy stosować wyłącznie pod specjalistyczną opieką szpitalną z możliwością diagnozowania i oceny odpowiedzi na leczenie.

Ponieważ guzy przysadki mózgowej wydzielające hormon wzrostu mogą się czasami rozrastać, powodując poważne powikłania (np. ograniczenie pola widzenia), bardzo istotna jest dokładna obserwacja każdego pacjenta. W przypadku pojawienia się cech rozrostu guza, może być zalecane zastosowanie alternatywnych metod leczenia.

Terapeutyczne korzyści z obniżenia poziomu hormonu wzrostu (GH) i normalizacji stężenia insulinopodobnego czynnika wzrostu - 1 (IGF-1) u kobiet z akromegalią mogą potencjalnie przywracać płodność. Pacjentki w wieku rozrodczym powinny, jeśli to konieczne, stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne podczas stosowania oktreotydu (patrz punkt 4.6).

Należy kontrolować czynność tarczycy u pacjentów długotrwale przyjmujących oktreotyd.

Podczas leczenia oktreotydem należy kontrolować czynność wątroby.

Objawy sercowo-naczyniowe

Obserwowano niezbyt częste przypadki bradykardii. Konieczne może być dostosowanie dawek takich leków, jak antagoniści receptorów beta-adrenergicznych, antagoniści kanałów wapniowych czy leki stosowane do utrzymania równowagi wodno-elektrolitowej.

Objawy związane z pęcherzykiem żółciowym

Częstość przypadków tworzenia się kamieni żółciowych w czasie leczenia oktreotydem ocenia się na 15% do 30%. W populacji całkowitej wynosi ona 5% do 20%. Z tego względu zaleca się wykonywanie badania ultrasonograficznego pęcherzyka żółciowego przed rozpoczęciem oraz w czasie leczenia produktem Siroctid, w odstępach okolo 6 do 12-miesięcznych. U pacjentów leczonych produktem Siroctid przebieg kamicy żółciowej jest zwykle bezobjawowy; kamicę żółciową objawową należy leczyć metodą rozpuszczania kamieni żółciowych z wykorzystaniem kwasów żółciowych lub chirurgicznie.

Hormonalnie czynne guzy GEP

Podczas leczenia hormonalnie czynnych guzów GEP mogą wystąpić rzadkie przypadki nagłego zaniku skuteczności oktreotydu z szybkim nawrotem ciężkich objawów choroby.

Metabolizm glukozy

Ze względu na swoje działanie hamujące hormon wzrostu, glukagon i insulinę, oktreotyd może zaburzać regulację poziomu glukozy. Tolerancja glukozy po posiłku może być zaburzona, a w niektórych przypadkach, stan przewlekłej hiperglikemii może być wywołany przez długotrwałe stosowanie leku.

U pacjentów z gruczolakiem wysepkowokomórkowym, oktreotyd może pogłębiać i wydłużać czas trwania hipoglikemii ze względu na swój większy niż insuliny relatywny potencjał do hamowania wydzielania hormonu wzrostu i glukagonu oraz z powodu krótszego jego czasu działania hamującego na insulinę. Pacjenci z gruczolakiem wysepowokomórkowym powinni być ściśle monitorowani podczas rozpoczynania terapii oktreotydem oraz zmieniania dawkowania. Znacznym wahaniom stężenia glukozy we krwi można zapobiec, podając lek częściej i w mniejszych dawkach.

Oktreotyd może zmniejszać zapotrzebowanie na insulinę u pacjentów leczonych na cukrzycę typu I.

U pacjentów bez cukrzycy oraz w przypadku cukrzycy typu II z częściowo zachowanymi rezerwami insuliny, podawanie oktreotydu może powodować wzrost stężenia glukozy we krwi po posiłku.

Z tego powodu należy uważnie monitorować stężenie glukozy we krwi.

Żylaki przełyku

Ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju cukrzycy insulinozależnej u pacjentów z krwawieniami z żylaków przełyku w przebiegu marskości wątroby lub zmian zapotrzebowania na insulinę u pacjentów z wcześniej istniejącą cukrzycą, odpowiednie monitorowanie stężenia glukozy we krwi jest konieczne.

Reakcje miejscowe

W 52-tygodniowym badaniu dotyczącym toksycznego działania u szczurów, obserwowano występowanie mięsaków w miejscu wstrzyknięcia tylko przy zastosowaniu najwyższej dawki (około 40 razy większa od maksymalnej dawki stosowaniej u ludzi). W 52-tygodniowym badaniu dotyczącym toksycznego działania u psów nie obserwowano żadnych zmian rozrostowych i nowotworowych w miej scu wstrzyknięcia. Nie obserwowano przypadków formowania guzów w miejscu wstrzyknięcia u pacjentów leczonych oktreotydem przez okres do 15 lat. Wszystkie dostępne aktualnie informacje wskazują, iż obserwacje u szczurów są specyficzne dla gatunku i nie mają żadnego znaczenia dla stosowania leku u ludzi.

Żywienie

U niektórych pacjentów oktreotyd może zmieniać wchłanianie spożywanych tłuszczów.

Obserwowano zmniejszenie stężenia witaminy B12 i nieprawidłowe wyniki testu Schillinga u niektórych pacjenów leczonych oktreotydem. U pacjentów, u których w przeszłości występował niedobór witaminy B12, zaleca się monitorowanie stężenia witaminy B12 podczas leczenia oktreotydem.

4.5    Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Stwierdzono, iż octreotyd zmniejsza wchłanianie cyklosporyn w jelitach oraz opóźnia wchłanianie cymetydyny.

Nieliczne dane literaturowe wskazują, że analogi somatostatyny mogą spowalniać metabolizm związków metabolizowanych przez enzymy cytochromu P450, co może być spowodowane zmniejszonym wydzielaniem hormonu wzrostu. Ponieważ nie można wykluczyć, że octreotyd może mieć takie działanie, należy stosować ostrożnie inne leki, głównie metabolizowane przez CYP3A4, i te o niskim indeksie terapeutycznym (np. chinina, terfenadyna).

4.6    Ciąża i laktacja Ciąża

Nie przeprowadzono adekwatnych i właściwie kontrolowanych badań dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży. Po dopuszczeniu produktu do obrotu, dane o ograniczonej ilości ekspozycji ciężarnych na działanie leku dotyczyły kobiet z akromegalią, jednakże w połowie przypadków rezultat ciąży jest nieznany. Większośc kobiet było narażone na działanie oktreotydu w pierwszym trymestrze ciąży w zakresie dawek od 100 do 300 mikrogamów na dobę oktreotydu lub 20-30 mg/miesiąc oktreotydu w postaci wolno-uwalniającej. W około 2/3 przypadków ze znanym rezultatem, kobiety kontynuowały stosowanie oktreotydu w czasie ciąży.

Nie obserwowano wad ani deformacji wrodzonych z powodu stosowania oktreotydu w przypadkach ze znanym rezultatem.

Badania na zwierzętach wykazały przejściowe opóźnienie wzrostu u potomstwa, prawdopodobnie wynikające z profili hormonalnych badanego gatunku, ale nie udowodniono toksyczności dla płodu, teratogenności ani innego wpływu na reprodukcję.

Oktreotyd może być przepisany kobiecie ciężarnaj tylko w szczególnych okolicznościach (patrz punkt 4.4)

Laktacja

Nie wiadomo, czy oktreotyd jest wydzielany z mlekiem kobiecym. Badania na zwierzętach wykazały, że oktreotyd przenika do mleka karmiącyh zwierząt. Podczas stosowania oktreotydu nie należy karmić piersią.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu leczniczego Siroctid na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

4.8    Działania niepożądane

Najczęściej występujące działania niepożądane zgłaszane podczas terapii oktreotydem dotyczyły zaburzeń żołądkowo-jelitowych, układu nerwowego, wątroby i dróg żółciowych oraz metabolizmu i odżywiania.

Najczęściej raportowanymi działaniami niepożądanymi w badanich klinicznych dotyczących stosowania oktreotydu były biegunka, ból brzucha, nudności, wzdęcia, ból głowy, kamica żółciowa, hiperglikemia i zaparcia. Inne często zgłaszane działania niepożądane to zawroty głowy, ból miejscowy, osady w drogach żółciowych, zaburzenia czynności trzustki (np. obniżenie poziomu hormonu stymulującego trzustkę (TSH), obniżenie poziomu całkowitego T4 i wolnego T4), luźne stolce, zaburzona tolerancja glukozy, wymioty, astenia i hipoglikemia.

Rzadko działania niepożądane ze strony żołądka i jelit mogą przypominać ostrą niedrożność jelit, z nasilającym się rozdęciem brzucha, ostrym bólem w nadbrzuszu, czułość i obrona mięśniowa powłok jamy brzusznej.

Ból lub uczucie kłucia, mrowienia lub pieczenia w miejscu podania, z zaczerwienieniem i obrzękiem, rzadko utrzymuje się dłużej niż 15 minut. Uczucie miejscowego dyskomfortu może być zredukowane przez podawanie roztworu, który przed wstrzyknięciem osiągnie temperaturę pokojową lub przez wstrzykiwanie mniejszej objętości podając roztwór bardziej skoncentrowany.

Pomimo, że zmierzone wydzielanie tłuszczu w kale może być zwiększone, brak jest danych potwierdzających, iż długotrwałe stosowanie oktreotydu prowadzi do niedoboru pokarmowego spowodowanego złym wchłanianiem.

Częstość występowania działań niepożądanych ze stony żołądka i jelit może być zmniejszona poprez unikanie przyjmowania pokarmów o czasie zbliżonym do pory zastosowanie oktreotydu, dokonując wstrzyknięcia między posiłkami lub przed udaniem się na spoczynek.

W bardzo rzadkich przypadkach raportowano o występowaniu ostrego zapalenia trzustki w ciągu pierwszych godzin lub dni stosowania leku, które przemija po przerwaniu terapii. Dodatkowo, zapalenie trzustki wywołane kamicą żółciową obserwowano u pacjentów długotrwale przyjmujących oktreotyd.

U pacjentów zarówno z akromegalią jak i krakowiakiem obserwowano zmiany w obrazie EKG, takie jak wydłużenie odstępu QT, zmiany osi serca, wczesna repolaryzacja, niski woltaż, przejście załamka R/S, wczesna progresja załamków R oraz niespecyficzne zmiany odcinka ST. Związek pomiędzy wymienionymi zdarzeniami i stosowaniem oktreotydu octanu nie został ustalony ponieważ u wielu pacjentów wsytępują współistniejące choroby serca. (patrz punkt 4.4).

Poniższe działania niepożądane zostały zebrane podczas badań klinicznych dotyczących stosowania oktreotydu.

Działania niepożądane zostały przedsatwion w opraciu o częstość występowania, zaczynając od najczęściej występujących, według następującej konwencji: bardzo często 1/10); często 1/100 do <1/10); niezbyt często 1/1000 do <1/100); rzadko 1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000), łącznie z pojedynczymi przypadkami. W zakresie każdej częstotliwości, działania niepożądane wymienione są w oparciu o malejące znaczenie.

Działania niepożądane obserwowane podczas badań klinicznych Zaburzenia żołądka i jelit

Bardzo często:    biegunka, ból brzucha, nudności, zaparcia, wzdęcia

Często:    niestrawność, wymioty, steatorrhoea (nadmiar tłuszczu w kale), luźne stolce,

odbarwienie kału.

Zaburzenia układu nerwowego Bardzo często:    ból głowy

Często:    zawroty głowy

Zaburzenia endokrynologiczne

Często:    niedoczynność tarczycy, zaburzenia czynności tarczycy (np. obniżony poziom

TSH, całkowitego T4 i wolnego T4)

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Bardzo często:    kamica żółciowa

Często:    zapalenie pęcherzyka żółciowego, osady w drogach żółciowych,

hiperbilirubinemia

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Bardzo często:    hiperglikemia

Często:    hipoglikemia, zaburzenia tolerancji glukozy, anoreksja

Niezbyt często:    odwodnienie

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Bardzo często:    ból w miejscu wstrzyknięcia

Badania

Często:    wzrost aktywności transaminaz

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często:    świąd, wysypka, łysienie

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Często:    duszności

Zaburzenia serca

Często:    bradykardia

Niezbyt często:    tachykardia

Dane po dopuszczeniu produktu do obrotu

Spontanicznie zgłaszane działania niepożądane były raportowane dobrowolnie i nie zawsze możliwe jest określenie częstości lub związku przyczynowego z narażeniem na działanie leku.

Działania niepożądane zebrane z raportów spontanicznych

Zaburzenia układu immunologicznego Anafilaksja, reakcje alergiczne/nadwrażliwości

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Pokrzywka

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Ostre zapalenie trzustki, ostre zapalenie wątroby bez cholestazy, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, żółtaczka, cholestatyczna żółtaczka

Zaburzenia serca Arytmia

Badania

Zwiększony poziom fosfatazy alkalicznej, podwyższony poziom transferazy gamma-glutamylowej.

4.9 Przedawkowanie

Zgłaszano ograniczoną ilość przypadków nieumyślego przedawkowania oktreotydu u dorosłych i dzieci. U dorosłych dawki wahały się w zakresie od 2400-6000 mikrogarmów/doba podawanych jako ciągły wlew (100-250 mikrogramów/godzina) lub podskórnie (1500 mikrogramów). Obserwowane wówczas działania niepożądane to artmia, hipotensja, zatrzymanie akcji serca, niedotlenienie mózgu, zapalenie trzustki, zapalenie atroby ze stłuszczeniem, biegunka, osłabienie, letarg, utrata wagi, hepatomegalia i kwasica mleczanowa.

U dzieci dawki wahały się w zakresie od 50-3000 mikrogarmów/doba podawanych jako ciągły wlew (2,1-500 mikrogramów/godzina) lub podskórnie (50-100 mikrogramów). Jedynym zgłaszanym działaniem niepożądanym była łagodna hiperglikemia.

Nieoczekiwane działania niepożądane obserwowano u pacjentów z nowotworem otrzymujących oktreotyd w dawkach 3000-30000 mikrogramów/doba podskórnie, w dawkach podzielonych.

Leczenie

Leczenie przedawkowania ma charakter objawowy.

5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1    Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Hormony hamujące wzrost, kod ATC: H01CB02

Oktreotyd jest syntetycznym oktapeptydem, pochodną naturalnie występującej somatostatyny, o podobnych właściwościach farmakologicznych, ale znacząco dłuższym okresie działania. Hamuje patologicznie zwiększone wydzielanie hormonu wzrostu (GH) oraz peptydów i serotoniny uwalnianych przez wewnątrzwydzielniczy układ żołądkowo-jelitowo-trzustkowy (GEP) układ endokrynny, żołądek, jelita i trzustkę (na przykład gastryna, insulina i glukagon).

Oktreotyd powoduje łagodzenie objawów wywołanych czynnymi guzami żołądkowo-jelitowo-trzustkowego (GEP) układu endokrynnego (żołądek, jelita i trzustka) u pacjentów, u których nie uzyskano złagodzenia objawów za pomocą innych sposobów leczenia, takich jak operacja, embolizacja tętnic wątrobowych lub chemoterapia.

Dotychczas nie udowodniono jasno wpływu oktreotydu na rozmiary guza, szybkość rozrostu ani powstawanie przerzutów. U zdrowych ochotników udowodniono hamowanie uwalniania GH stymulowane przez argininę, ćwiczenia oraz hipoglikemię indukowaną przez insulinę oraz uwalnianie hormonu tyreotropowego (TSH) stymulowane przez tyreoliberynę (TRH).

W przeciwieństwie do somatostatyny, oktreotyd hamuje preferencyjnie hormon wzrostu (GH) i glukagon przed insuliną.

Po przerwaniu leczenia nie występuje efekt odbicia połączony z nadmiernym wydzielaniem hormonów.

U pacjentów z rakowiakami oktreotyd może powodować łagodzenie objawów, szczególnie zaczerwienienie twarzy i biegunkę. W wielu przypadkach jednocześnie występuje spadek stężenia serotoniny w osoczu oraz zmniejszenie wydalania kwasu 5-hydroksyindolooctowego (5-HIAA) z moczem.

U pacjentów z wipoma charakterystyczna pod względem biochemicznym jest nadmierna produkcja wazoaktywnego peptydu jelitowego (VIP). W większości przypadków stosowanie oktreotydu łagodzi przebieg ostrych sekrecyjnych biegunek typowych dla tej choroby, co daje poprawę jakości życia. Jednocześnie obserwuje się zmniejszenie zaburzeń elektrolitowych, takich jak hipokaliemia.

Następuje zmniejszenie zapotrzebowania na podawanie płynów i elektrolitów. U niektórych pacjentów tomografia komputerowa wskazuje na spowolnienie lub zatrzymanie wzrostu guza, a nawet zmniejszenie się rozmairów guza, szczególnie w przypadku przerzutów do wątroby. Poprawie klinicznej z reguły towarzyszy obniżenie stężenia VIP w osoczu, który może osiągnąć wartości prawidłowe.

W przypadku glukagonom, podawanie oktreotydu powoduje w większości przypadków znaczną poprawę nekrolitycznego rumienia wędrującego charakterystycznego dla tej choroby. Często występujący wpływ oktreotydu na łagodną cukrzycę jest niezaznaczony i zwykle nie powoduje zmniejszonego zapotrzebowania na insulinę i doustne środki hipoglikemiczne. Oktreotyd łagodzi przebieg biegunek, co sprzyja zwiększeniu masy ciała u dotkniętych chorobą pacjentów. Pomimo że podawanie oktreotydu często prowadzi do natychmiastowego obniżenia stężenia glukagonu w osoczu, efekt ten nie utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia mimo stałej poprawy klinicznej.

U pacjentów z akromegalią oktreotyd obniża stężenie GH i IGF-1 w osoczu. Obniżenie stężenia GH o około 50% lub więcej występuje u 90% pacjentów, a obniżenie stężenia GH do < 5 ng/ml można uzyskać w około połowie przypadków. W większości przypadków oktreotyd znacznie zmniejsza nasilenie objawów chorobowych takich jak ból głowy, obrzęk skóry i tkanek miękkich, nadmierne pocenie się, bóle stawów i parestezje. U pacjentów z makrogruczolakami przysadki leczenie oktreotydem może prowadzić do zmniejszenia masy guza.

Dla pacjentów przechodzących operację trzustki podawanie oktreotydu przed i po zabiegu zwykle zmniejsza częstotliwość występowania typowych powikłań pooperacyjnych (np. przetoka trzustkowa, ropień trzustki z następową posocznica, pooperacyjne ostre zapalenie trzustki).

U pacjentów z krwawieniami z żylaków przełyku w przebiegu marskości wątroby, podawanie oktreotydu w połączeniu z innym specjalnym leczeniem, takim jak skleroterapia, pozwala lepiej opanować krwawienia i zapobiega wczesnym nawrotom krwawień. Liczba niezbędnych przetoczeń krwi zostaje zmniejszona oraz zwiekszony 5-dniowy wskaźnik przeżycia. Mimo że dokładny mechanizm działania oktreotydu nie jest w pełni wyjaśniony, uważa się, że oktreotyd zmniejsza trzewny przepływ krwi poprzez hamowanie hormonów działających na naczynia, takich jak VIP i glukagon.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie

Po podaniu podskórnym oktreotyd jest szybko i całkowicie wchłaniany. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 30 minut.

Dystrybucja

Objętość dystrybucji wynosi około 0,27 l/kg, a całkowity klirens 160 ml/min. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 65%. W nieznacznym stopniu wiąże się z krwinkami.

Wydalanie

Po podaniu podskórnym okres półtrwania wynosi 100 minut.

Po podaniu dożylnym wydalanie ma przebieg dwufazowy, z okresami półtrwania wynoszącymi odpowiednio 10 i 90 minut. Większość podanej dawki jest wydalana z kałem, a około 32% jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem.

Po podaniu podskórnym zaburzenia czynności nerek nie wpływają na całkowite oddziaływanie oktreotydu na organizm (AUC).

Szybkość wydalania może być zmniejszona u pacjentów z marskością wątroby, ale nie u pacjentów z otłuszczoną wątrobą.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Toksyczność ostra

Badania toksyczności ostrej oktreotydu przeprowadzone na świnkach morskich wykazały, że LD50 wynosi 72 mg/kg po podaniu dożylnym i 470 mg/kg po podaniu podskórnym. U myszy, LD50 wynosiło 18 mg/kg (podanie dożylne). Octan oktreotydu był dobrze tolerowany przez psy, które otrzymywały do 1 mg/kg jako szybkie wstrzyknięcie dożylne.

Toksyczność po podaniu wielokrotnym

26-tygodniowe badanie toksyczności u psów, przy podawanych dożylnie w dawkach do 0,5 mg/kg, dwa razy na dobę, wykazało narastające zmiany w kwasochłonnych komórkach przysadki zawierających prolaktynę. Dalsze badania wykazały, że zmiany te mieściły się w zakresie zmienności fizjologicznej i nie miały wyraźnego związku z podawaniem oktreotydu. Nie zaobserwowano istotnych zmian w stężeniu hormonów w osoczu. U samic małp Rhesus otrzymujących 0,5 mg/kg dwa razy na dobę, przez 3 tygodnie, nie stwierdzono zmian w przysadce ani zmian stężenia GH, prolaktyny i glukozy w osoczu.

Tolerancja miejscowa

Kwasowe podłoże powodowało stan zapalny i rozrost włóknistej tkanki łącznej u myszy po wielokrotnym wstrzyknięciu, ale nie udowodniono, że octan oktreotydu powoduje reakcje nadwrażliwości u świnek morskich po podaniu przezskórnym.

W badaniu toksykologicznym z udziałem głównie samców szczura, obserwowano powstawanie mięsaków w miejscu wstrzyknięcia podskórnego po 52 tygodniach, ale tylko po zastosowaniu najwyższej dawki (około czterdziestokrotność maksymalnej dawki stosowanej u ludzi). W 52-tygodniowym badaniu toksyczności u psów, nie obserwowano żadnych zmian rozrostowych ani nowotworowych w miejscu wstrzyknięcia podskórnego. Nie zgłoszono przypadków tworzenia guza w miejscu wstrzyknięcia u pacjentów leczonych oktreotydem przez okres do 15 lat. Wszelkie dostępne do tej pory informacje wskazują na to, że wyniki uzyskane u szczurów są specyficzne dla tego gatunku i nie odnoszą się do stosowania leku u ludzi.

Mutagenność

Oktreotyd i (lub) jego metabolity nie wykazywały działania mutagennego w standardowych badaniach in vitro.

Zaobserwowano wzrost częstości mutacji chromosomowych w komórkach V79 chomika chińskiego, in vitro, jednak tylko w przypadku wysokich i cytotoksycznych stężeń. W przypadku limfocytów ludzkich inkubowanych z octanem oktreotydu in vitro nie następowało zwiększenie zmian chromosomalnych. Nie zaobserwowano blastogenicznej aktywności in vivo (badania mikrojądrowe na świnkach morskich).

Rakotwórczość

W badaniach na myszach leczonych podskórnie oktreotydem w dawkach dobowych do 1,25 mg/kg masy ciała, u niektórych osobników, zwłaszcza samców, obserwowano występowanie włókniakomięsaków, po 52, 104 i 113/116 tygodniach. Występowały również miejscowe guzy w grupie kontrolnej myszy, jednak były one związane z niezorganizowanym rozrostem włóknistej tkanki łącznej spowodowanym drażniącym działaniem podłoża kwaśnego. U świnek morskich, którym codziennie wstrzykiwano podskórnie oktreotyd w dawkach do 2 mg/kg przez 98 tygodni, nie obserwowano zmian nowotworowych.

W badaniu rakotwórczości u myszy także stwierdzono raka endometrialnego, istotnego statystycznie dla najwyższej dawki podskórnej wynoszącej 1,25 mg/kg/dobę. Ta obserwacja połączona była z większą częstością występowania zapalenia śluzówki macicy, zmniejszoną liczbą ciałek żółtych, zmniejszeniem gruczolaków piersi i obecnością rozszerzenia światła i gruczołowatej macicy, co sugeruje zakłócenia równowagi hormonalnej. Dostępne dane wskazują na to, że obserwowane guzy hormonozależne u myszy są specyficzne dla gatunku i z tego względu nie odnoszą się do ludzi. Szkodliwość dla reprodukcji

Badanie płodności, jak również badania skutków prenatalnych, perinatalnych i postnatalnych u szczurów nie wykazały działań niepożądanych na zdolność do rozmnażania ani rozwoju płodu w dawkach do 1 mg/kg/dobę podawanych podskórnie. Obserwowano pewne spowolnienie wzrostu u potomstwa, które było przejściowe i mogło być spowodowane hamowaniem GH z powodu nadmiernej aktywności farmakodynamicznej.

Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i potencjalnego działania rakotwórczego, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Badania na zwierzętach wykazały przejściowe opóźnienie wzrostu u potomstwa, prawdopodobnie spowodowane działaniem farmakodynamicznym oktreotydu, nie udowodniono jednak toksyczności dla płodu, teratogenności ani innego wpływu na reprodukcję.

6.    DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Kwas (S)-mlekowy Sodu chlorek

Sodu wodorotlenek w celu dostosowania pH Woda do wstrzykiwań.

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi lekami poza podanymi w punkcie 6.6.

6.3    Okres ważności 3 lata

Warunki przechowywania po rozcieńczeniu w 0,9% roztworze chlorku sodu przy przechowywaniu w szklanych butelkach:

Udowodniona chemiczna i fizyczna stabilność rozcieńczonego roztworu wynosi 24 godziny w temperaturze 25°C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, produkt należy zużyć natychmiast po przygotowaniu.

6.4    Specjalne środki    ostrożności    przy przechowywaniu

Przechowywać w lodówce (2°C - 8°C).

Podczas codziennego stosowania produkt może być przechowywany w temperaturze poniżej 30°C przez okres do 30 dni.

Nie zamrażać. Ampułkostrzykawki należy przechowywać w blistrze w celu ochrony przed światłem.

W celu zapoznania się z warunkami przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.

6.5    Rodzaj i zawartość opakowania

1 ml roztworu w szklanym cylindrze strzykawki z igłą, sztywną osłoną igły i tłoczkiem (bromobutyl). Pięć, sześć lub trzydzieści ampułkostrzykawek zapakowanych w formowany termicznie, biały, nieprzezroczysty blister PCW, uszczelniony folią aluminiową.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6    Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania

Przed podaniem roztwór należy obejrzeć, czy nie zmienił koloru i nie ma w nim zanieczyszczeń.

Nie zaleca się mieszania lub rozcieńczania roztworów do wstrzykiwań Siroctid, z wyjątkiem 0,9% roztworu chlorku sodu.

Do jednorazowego użytku.

Podanie podskórne:

Produkt leczniczy Siroctid należy podawać przez wstrzyknięcie podskórne bez wcześniejszego rozpuszczania czy rozcieńczania.

Infuzja dożylna:

Guzy GEP kiedy wymagana jest szybka odpowiedź (podanie w bolusie):

Produkt leczniczy Siroctid należy rozcieńczyć w 0,9% (w/v) roztworze chlorku sodu do podania w postaci wstrzyknięcia dożylnego w proporcji nie przekraczającej 1:100.

Krwawienia z żylaków przełyku: Jeśli produkt leczniczy jest podawany w infuzji dożylnej, zawartość 500 mikrogramów ampułki powinna być rozcieńczona w 60 ml roztworu chlorku sodu, a roztwór podany za pomocą pompy infuzyjnej. Czynność tę należy powtarzać tak często, jak to konieczne do podania przepisanej dawki. Oktreotyd można podawać stosując mniejsze stężenia.

Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Chemi S.p.A.

Via dei Lavoratori, 54 20092 Cinisello Balsamo (MI) Włochy

Tel. + 39 02 612 84 31 Fax. + 39 02 61 28 960 e-mail: chemi@chemi.com

8.    NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

10.


DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

12