Imeds.pl

Vancomycin Mylan 1 G

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Vancomycin Mylan, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji Vancomycin Mylan, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji

Wankomycyna

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta.

-    Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

-    Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.

-    Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.

-    Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

-    Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Spis treści ulotki:

1.    Co to jest lek Vancomycin Mylan i w jakim celu się go stosuje

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Vancomycin Mylan

3.    Jak stosować lek Vancomycin Mylan

4.    Możliwe działania niepożądane

5.    Jak przechowywać lek Vancomycin Mylan

6.    Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest lek Vancomycin Mylan i w jakim celu się go stosuje

Wankomycyna należy do grupy leków zwanych antybiotykami glikopeptydowymi, stosowanych do niszczenia bakterii, powodujących wiele rodzajów zakażeń, w tym zapalenie płuc, zakażenia skóry, kości oraz zastawek serca.

Wankomycyna stosowana jest w leczeniu:

-    ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie wrażliwe na wankomycynę, a oporne na wiele innych antybiotyków,

-    zakażeń u pacjentów uczulonych na penicyliny i cefalosporyny.

Może być również podawana pacjentowi przed niektórymi zabiegami chirurgicznymi w celu zapobiegania zakażeniom.

Wankomycyna może być stosowana doustnie w leczeniu zaburzeń żołądkowych występuj ących w ciężkich zakażeniach bakteriami wrażliwymi na wankomycynę.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Vancomycin Mylan

Kiedy nie stosować leku Vancomycin Mylan

- jeśli pacjent jest uczulony (nadwrażliwy) na wankomycynę.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem podawania wankomycyny, należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjenta dotyczą następujące sytuacje:

-    zaburzenia czynności nerek,

-    zaburzenia słuchu, np. głuchota,

-    niedokrwistość,

-    ciąża lub planowaniu ciąży,

-    karmienie piersią,

-    wiek powyżej 60 lat,

-    wcześniactwo,

-    planowane zabiegi chirurgiczne,

-    uczulenie na inny antybiotyk - teikoplaninę (jest wtedy większa możliwość wystąpienia reakcji alergicznej na wankomycynę).

Jeśli po zastosowaniu leku wystąpi ciężka reakcja alergiczna, lekarz przerwie podawanie wankomycyny i zastosuje inne odpowiednie leczenie.

Jeśli infuzja będzie podawana zbyt szybko, u pacjenta mogą wystąpić takie objawy niepożądane, jak niskie ciśnienie tętnicze lub wysypka. Przerwanie infuzji powoduje zwykle szybkie ustąpienie tych reakcji.

U pacjentów z niewydolnością nerek oraz u pacjentów, którzy jednocześnie otrzymuj ą inne leki nefrotoksyczne, należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania wankomycyny, ponieważ ryzyko działania toksycznego u tych pacjentów jest znacznie wyższe. Należy regularnie przeprowadzać badania czynności nerek oraz przestrzegać właściwego schematu dawkowania w celu zmniejszenia ryzyka działania toksycznego.

U pacjentów z występującym wcześniej uszkodzeniem słuchu, którzy otrzymali zbyt duże dawki wankomycyny lub którzy otrzymywali jednocześnie inne leki uszkadzaj ące słuch, może wystąpić głuchota (przemijająca lub trwała), która może być poprzedzona wystąpieniem szumów usznych. Aby zmniejszyć to ryzyko, należy okresowo kontrolować stężenie leku we krwi; zalecane jest również okresowe przeprowadzanie badania słuchu.

Jeśli pacjent będzie otrzymywał wankomycyny przez dłuższy czas, lekarz zaleci regularne badanie krwi. Będzie również kontrolować stan pacjenta ze względu na możliwość wystąpienia nadkażeń (nowych zakażeń pojawiających się oprócz istniejących) lub ciężkiej, niekiedy krwawej, biegunki.

Inne leki i Vancomycin Mylan

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Leki wymienione poniżej mogą wchodzić w interakcje z wankomycyną, jeśli są stosowane jednocześnie w leczeniu:

-    zakażeń wywołanych przez bakterie (streptomycyna, neomycyna, gentamycyna, kanamycyna, amikacyna, bacytracyna, tobramycyna, kolimyksyna B, kolistyna),

-    gruźlicy (wiomycyna),

-    zakażeń grzybiczych (amfoterycyna B),

-    nowotworów (cisplatyna), oraz

-    leki zwiotczające stosowane w czasie znieczulenia,

-    leki znieczulające (jeśli planowane jest znieczulenie ogólne).

Lekarz może zlecić kontrolowanie stężenia wankomycyny we krwi i zmodyfikować jej dawkę podczas podawania jednocześnie z innymi lekami.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

Jeśli pacjentka przypuszcza, że jest w ciąży lub planuje zajść w ciążę, powinna powiedzieć o tym lekarzowi. U kobiet ciężarnych wankomycynę można stosować jedynie w przypadkach zdecydowanej konieczności.

Jeśli pacjentka karmi piersią, powinna powiedzieć o tym lekarzowi, ponieważ wankomycyna przenika do mleka matki. Lekarz zdecyduje czy stosowanie wankomycyny jest zdecydowanie konieczne, czy należy przerwać karmienie piersią.

Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Wankomycyna nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn lub wpływa w niewielkim stopniu.

3. Jak stosować lek Vancomycin Mylan

Personel medyczny będzie podawał lek Vancomycin Mylan pacjentowi w czasie pobytu w szpitalu. Lekarz zdecyduje jaką dawkę leku będzie otrzymywał pacjent oraz jak długo będzie trwało leczenie.

Dawkowanie Dawka leku zależy od:

-    wieku pacjenta,

- rodzaju zakażenia,

- czynności nerek,

- czynności narządu słuchu,

- innych jednocześnie stosowanych leków.

Dorośli: zazwyczaj stosowana dawka wynosi 2000 mg na dobę (lub 30 mg na kilogram masy ciała na dobę) podawane w dwóch do czterech dawkach, albo 500 mg co 6 godzin lub 1 g co 12 godzin.

Dzieci: otrzymają mniejsze dawki, zależne od masy ciała.

Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek lub zaburzoną czynnością wątroby, osoby starsze oraz wcześniaki: lekarz zmniejszy dawkę lub zwiększy przerwę pomiędzy kolejnymi dawkami.

W czasie leczenia u pacjenta mogą być przeprowadzane badania laboratoryjne krwi i moczu, a także badania słuchu, w celu wykrycia objawów możliwych działań niepożądanych leku.

Sposób podawania

Infuzja dożylna oznacza podawanie leku pacjentowi bezpośrednio do krwi z butelki lub torby infuzyjnej poprzez cewnik umieszczony w jednym z naczyń krwionośnych. Wankomycyna jest podawana do krwi pacjenta, nie do mięśnia.

Przed podaniem wankomycyna zostanie rozpuszczona, a następnie podawana w powolnej infuzji dożylnej przez co najmniej 60 minut.

W przypadku leczenia zaburzeń żołądkowych (tak zwanego rzekomobłoniastego zapalenia jelit) lek podaje się w postaci roztworu doustnego (będzie przyjmowany przez pacjenta doustnie).

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od rodzaju zakażenia i może trwać kilka tygodni.

Zastosowania większej niż zalecana dawki leku Vancomycin Mylan

Ponieważ lek jest podawany pacjentowi w czasie jego pobytu w szpitalu, mało prawdopodobne jest podanie zbyt dużej dawki wankomycyny. Jednakże należy niezwłocznie poinformować lekarza lub pielęgniarkę, jeśli pacjent ma jakiekolwiek obawy.

W razie jakichkolwiek pytań dotyczących przyjmowania tego leku, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Vancomycin Mylan może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy natychmiast powiadomić lekarza, jeśli u pacjenta wystąpią następujące objawy:

-    reakcje alergiczne: pokrzywka; obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła; trudności w oddychaniu lub połykaniu albo zawroty głowy.

Działania niepożądane leku Vancomycin Mylan

Często występujące działania niepożądane (u 1 do 10 na 100 pacjentów)

- obniżenie ciśnienia tętniczego, obrzęk, zaczerwienienie i ból wzdłuż żyły;

- duszność, świszczący oddech będący wynikiem burzliwego przepływu powietrza przez górne drogi oddechowe;

-    uogólniona wysypka i obrzęk błon śluzowych, świąd, swędząca wysypka;

- zaczerwienienie górnej części ciała i twarzy, ból i skurcz mięśni klatki piersiowej i pleców;

-    zaburzenie czynności nerek, objawiaj ące się przede wszystkim zwiększonym stężeniem kreatyniny lub mocznika we krwi.

Niezbyt często występuj ące działania niepożądane (u 1 do 10 na 1 000 pacjentów)

-    przemij aj ąca lub trwała utrata słuchu.

Rzadko występuj ące działania niepożądane (u 1 do 10 na 10 000 pacjentów)

-    reakcje anafilaktyczne i alergiczne;

-    gorączka polekowa, dreszcze;

-    zwiększone lub zmniejszone (czasami znacznie zmniejszone) wytwarzanie moczu lub występowanie śladowej ilości krwi w moczu;

-    zwiększenie lub zmniejszenie liczby niektórych komórek krwi;

-    szumy uszne (np. syczenie);

-    omdlenie;

-    zaczerwienienie skóry (możliwy objaw zapalenia naczyń krwionośnych);

-    nudności.

Bardzo rzadko występuj ące działania niepożądane (występuj ące u mniej niż 1 pacjenta na 10 000)

-    uszkodzenia skóry związane z reakcj ą alergiczną (mnogie zmiany skórne i stawowe);

-    zatrzymanie akcji serca;

-    stan zapalny jelit powoduj ący ból brzucha i krwawą biegunkę.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi.

5. Jak przechowywać lek Vancomycin Mylan

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie fiolki lub pudełku po skrócie (EXP). Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Proszek: brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

Trwałość roztworu po rozpuszczeniu i rozcieńczeniu została opisana w punkcie przeznaczonym dla personelu medycznego.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6. INNE INFORMACJE Co zawiera lek Vancomycin Mylan

Substancj ą czynną leku jest chlorowodorek wankomycyny.

Vancomycin Mylan, 500 mg, proszek o sporządzania roztworu

Każda fiolka zawiera 500 mg wankomycyny (w postaci chlorowodorku), co odpowiada 500 000 j.m. Vancomycin Mylan, 1 g, proszek do sporządzania roztworu

Każda fiolka zawiera 1 g wankomycyny (w postaci chlorowodorku), co odpowiada 1 000 000 j.m. Ponadto lek zawiera kwas solny do ustalenia pH.

Jak wygląda lek Vancomycin Mylan i co zawiera opakowanie

Lek ma postać białego lub białawego liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do infuzji. Fiolki zawierające 500 mg proszku: opakowanie zawiera 1, 5, 10 lub 20 fiolek.

Fiolki zawierające 1 g proszku; opakowanie zawiera 1, 5, 10 lub 20 fiolek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny Mylan S.A.S.

117 Allee des Parcs 69800 Saint Priest Francja

Wytwórca

BIOLOGICI ITALIA LABORATORIES S.R.L Via Filippo Serpero, 20060 Masate (MI)

Włochy

Mylan S.A.S.

117 Allee des Parcs, 69800 Saint-Priest

Francja

VIANEX SA. PLANT C

16th km Marathonos Ave., Pallini Attiki, 15351

Grecja

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Austria: Vancomycin Arcana 500 mg and 1 g - Pulver zur Herstellung einer Infusionslosung Belgia: Vancomucine Mylan 500 mg & 1 g poeder voor oplossing voor infusie Cypr: Vancomycin Mylan 500 mg and 1 g

Czechy: Vancomycin Mylan 500 mg, & 1 g, prasek pro pnpravu infuzniho roztoku Grecja: Vancomycin/Generics 500 mg & 1 g powder for solution for infusion Irlandia: Vancomycin Mylan 500 mg, 1 g, powder for solution for infusion Włochy: Vancomicina Mylan Polska i Słowacja: Vancomycin Mylan

Słowenia: Vankomycin Mylan 1 g prasek za raztopino za infundiranje

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Informacje przeznaczone wyłącznie dla personelu medycznego lub pracowników służby zdrowia

Poniższe informacje pochodzą z Charakterystyki Produktu Leczniczego leku Vancomycin Mylan. Aby właściwie zastosować lek u konkretnego pacjenta, osoba zlecająca podanie powinna zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego.

SPOSÓB PODAWANIA

Wyłącznie do podawania w infuzji dożylnej, nie należy podawać domięśniowo.

Wankomycynę należy parenteralnie podawać wyłącznie w powolnej infuzji dożylnej (nie szybciej niż 10 mg/min - przez co najmniej 60 minut), w postaci roztworu o odpowiednim rozcieńczeniu (co najmniej 500 mg/100 ml lub co najmniej 1000 mg/200 ml).

Po rozpuszczeniu pH roztworu wynosi pomiędzy 2,8 a 4,5.

Sporządzony roztwór można wykorzystać również do podania doustnego.

Wskazania do stosowania są inne w przypadku podawania dożylnego i podawania doustnego. Obu tych dróg podawania leku nie można stosować zamiennie.

DAWKOWANIE

Podawanie dożylne

Infuzja powinna trwać co najmniej 60 minut. U dorosłych, jeśli stosowane są dawki powyżej 500 mg, zaleca się, aby szybkość podawania infuzji nie przekraczała 10 mg/min. Zdarzenia związane z infuzją zależą zarówno od stężenia, jak i od szybkości podawania wankomycyny.

Długość leczenia zależy od ciężkości zakażenia oraz jego przebiegu klinicznego i bakteriologicznego.

Pacjenci z prawidłową czynnością nerek i wątroby

Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat

Zalecana dobowa dawka dożylna wynosi 2000 mg (2 g) w dawkach podzielonych po 500 mg, podawanych co 6 godzin, lub po 1200 mg, podawanych co 12 godzin.

W bakteryjnym zapaleniu wsierdzia ogólnie przyjęty schemat dawkowania to: albo infuzja dożylna 1000 mg wankomycyny, podawana co 12 godzin przez 4 tygodnie, stosowana w monoterapii, albo w skojarzeniu z innymi antybiotykami (gentamycyna z ryfampicyną, gentamycyna, streptomycyna).

Zapalenie wsierdzia wywołane przez paciorkowce jelitowe leczy się przez 6 tygodni wankomycyną w skojarzeniu z aminoglikozydem - zgodnie z krajowymi wytycznymi.

Profilaktyka okołooperacyjna: dorośli otrzymują dożylnie 1000 mg wankomycyny (przed rozpoczęciem znieczulenia), a następnie - w zależności od rodzaju i czasu trwania zabiegu chirurgicznego - 12 godzin po zabiegu można podać dawkę 1000 mg wankomycyny.

Dzieci w wieku od 1 miesiąca do 12 lat

Zalecana dawka dożylna wynosi 10 mg/kg mc., co 6 godzin lub 20 mg/kg mc., co 12 godzin.

Noworodki i niemowlęta

Zalecana dawka początkowa wynosi 15 mg/kg mc., a następnie 10 mg/kg mc. co 12 godzin przez pierwszy tydzień życia i co 8 godzin od drugiego tygodnia życia do końca 1. miesiąca życia. Należy regularnie kontrolować stężenia wankomycyny w surowicy krwi (patrz poniżej).

Osoby w podeszłym wieku

Z powodu osłabionej z wiekiem sprawności nerek, może być konieczne zastosowanie mniejszych dawek podtrzymujących.

Pacjenci otyli

Może być konieczna modyfikacja dawki dobowej.

Pacjenci z zaburzoną czynnością wątroby

Brak danych świadczących o konieczności zmniejszenia dawki u osób z zaburzeniami czynności wątroby. Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek dawkę wankomycyny należy zmodyfikować, a poniższy nomogram można zastosować w celu ustalenia odpowiedniej dawki. Zaleca się uważne kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy (patrz niżej).

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek, dawka początkowa wynosi co najmniej 15 mg/kg mc. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek zalecane jest raczej podawanie dawki podtrzymującej pomiędzy 250 mg a 1000 mg co kilka dni, niż podawanie codzienne mniejszych dawek.

U pacjentów z bezmoczem (praktycznie brak czynności nerek) należy podać dawkę 15 mg/kg masy ciała aż do osiągnięcia stężenia terapeutycznego w surowicy krwi. Dawka podtrzymująca wynosi 1,9 mg/kg masy ciała na dobę.

W celu ułatwienia procedury dorośli pacjenci z silnie ograniczoną czynnością nerek mogą zamiast dawki dobowej otrzymywać co kilka dni dawkę podtrzymującą 250 mg do 1000 mg.

Pacjenci poddawani hemodializie

U pacjentów bez żadnej czynności nerek, poddawanych regularnej hemodializie, można także stosować następujący schemat dawkowania: dawka nasycająca 1000 mg, dawka podtrzymująca 1000 mg co 7-10 dni.

Jeśli do hemodializy stosuje się błony polisulfonowe (dializa wysokoprzepływowa), skraca się okres półtrwania wankomycyny. U pacjentów regularnie hemodializowanych konieczne może być podanie dodatkowej dawki podtrzymującej.

Kontrola stężeń wankomycyny w surowicy krwi:

Stężenie wankomycyny w surowicy należy skontrolować drugiego dnia leczenia bezpośrednio przed podaniem następnej dawki i godzinę po infuzji dożylnej. Stężenie terapeutyczne wankomycyny w surowicy powinno wynosić od 30 do 40 mg/l (maksymalnie 50 mg/l) godzinę po zakończeniu infuzji, natomiast minimalne stężenie (bezpośrednio przed podaniem następnej dawki) - pomiędzy 5 a 10 mg/l. Zwykle stężenie należy kontrolować dwa do trzech razy w tygodniu.

Podawanie doustne

Leczenie zapalenia jelita grubego spowodowanego przez C. difficile

Dorośli

Zwykle stosowana dawka dobowa wynosi 0,5 g do 2 g i podaje się ją w 4 dawkach podzielonych (125 mg do 500 mg na dawkę) przez 7 do 10 dni.

Dzieci

Zwykle stosowana dawka dobowa wynosi 40 mg/kg mc./dobę i podaje się ją w 4 dawkach podzielonych, maksymalnie 250 mg na dawkę, przez 7 do 10 dni.

PRZYGOTOWANIe LEKU DO STOSOWANIA

Przygotowanie roztworu do infuzji

Vancomycin Mylan, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji: rozpuścić zawartość 1 fiolki w 10 ml wody do wstrzykiwań.

Vancomycin Mylan, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji: rozpuścić zawartość 1 fiolki w 20 ml wody do wstrzykiwań.

1 ml roztworu otrzymanego po rozpuszczeniu proszku zawiera 50 mg wankomycyny.

48

roztwór


Roztwór sporządzony metodą aseptyczną w powyższy sposób można przechowywać przez okres godzin w temperaturze 25°C lub nie dłużej niż 96 godzin w temperaturze między 2 a 8°C.

Roztwór otrzymany po rozpuszczeniu proszku należy następnie rozcieńczyć. Rozpuszczalnikami odpowiednie do dalszego rozcieńczania są: woda do wstrzykiwań, 5% roztwór glukozy lub 0,9% chlorku sodu.

W zależności od sposobu podawania potrzebne są różne rozcieńczenia.

- Infuzja przerywana Roztwór zawierający 500 mg wankomycyny należy rozcieńczyć w co najmniej 100 ml rozpuszczalnika. Pożądaną dawkę należy podać w infuzji dożylnej z szybkością nieprzekraczającą 10 mg/min, w czasie co najmniej 60 minut.

Roztwór zawierający 1 g wankomycyny należy rozcieńczyć w co najmniej 200 ml rozpuszczalnika. Pożądaną dawkę należy podać w infuzji dożylnej z szybkością nieprzekraczającą 10 mg/min, przez co najmniej 60 minut.

-    Infuzja ciągła

1 g lub 2 g wankomycyny, czyli 2 lub 4 fiolki sporządzonego roztworu, można dodać do rozpuszczalnika o takiej objętości, aby umożliwić podanie pożądanej dawki dobowej w 24-godzinnej infuzji.

Okres ważności rozcieńczonego roztworu

Chemiczną i fizyczną stabilność gotowego do podania roztworu (z wyżej wymienionymi rozpuszczalnikami) wykazano przez okres 48 godzin w temperaturze 25°C lub przez okres 96 godzin w temperaturze między 2 a 8°C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia sporządzony roztwór do infuzji należy wykorzystać natychmiast. Jeśli lek nie zostanie wykorzystany od razu, za czas i warunki przechowywania odpowiada użytkownik. Zwykle 24-godzinny okres przechowywania w temperaturze 2-8°C można wydłużyć, jeśli roztwór do infuzji przygotowano w kontrolowanych i walidowanych aseptycznych warunkach.

Przed podaniem rozpuszczony i rozcieńczony roztwór należy obejrzeć, czy nie zawiera cząstek stałych lub zmian zabarwienia. Do użycia nadaje się jedynie klarowny, bezbarwny lub blado żółty roztwór, bez cząstek stałych.

Sporządzanie roztworu doustnego

Po wstępnym rozpuszczeniu proszku w fiolce, wybraną dawkę można rozcieńczyć w 30 ml wody i podać pacjentowi do wypicia lub podać przez cewnik nosowo-żołądkowy.

Usuwanie

Fiolki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użycia. Niewykorzystany lek należy wyrzucić. Wszelkie niewykorzystane resztki leku lub jego pozostałości należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymogami.