Imeds.pl

Zemplar 5 Mcg/Ml

1

ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

Zemplar, 5 mikrogramów/ml, roztwór do wstrzykiwań

Paricalcitolum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.

-    Należy zachować tę ulotką, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

-    Należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa informacja.

-    Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, nie wymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub pielęgniarkę.


Spis treści ulotki:

1.    Co to jest lek Zemplar i w jakim celu się go stosuje

2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Zemplar

3.    Jak stosować lek Zemplar

4.    Możliwe działania niepożądane

5.    Jak przechowywać lek Zemplar

6.    Inne informacje

1. CO TO JEST LEK Zemplar I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Zemplar jest syntetycznym analogiem aktywnej postaci witaminy D. Lek jest stosowany w zapobieganiu i leczeniu zwiększonego stężenia parathormonu we krwi u osób z niewydolnością nerek poddawanych leczeniu przy użyciu tzw. „sztucznej nerki” (hemodializa). Duże stężenia parathormonu mogą być spowodowane małym stężeniem „aktywnej” postaci witaminy D u pacjentów z niewydolnością nerek.

Aktywna postać witaminy D jest potrzebna dla prawidłowej czynności wielu tkanek organizmu, w tym nerek i kości.

2.    INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU Zemplar

Kiedy nie stosować leku Zemplar

-    jeśli pacjent jest uczulony (nadwrażliwy) na parykalcytol lub którykolwiek ze składników leku Zemplar (patrz punkt 6).

-    jeśli u pacjenta stwierdzono bardzo wysokie stężenia wapnia lub witaminy D we krwi. Lekarz prowadzący będzie kontrolował stężenia tych substancji we krwi i poinformuje pacjenta, jeśli nastąpi ich zwiększenie.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Zemplar

-    Przed rozpoczęciem leczenia należy ograniczyć ilość fosforu w diecie. Przykłady pokarmów bogatych w fosfor to: herbata, napoje gazowane, piwo, ser, mleko, śmietana, ryby, wątroba kurza lub wołowa, fasola, groch, płatki zbożowe, orzechy i zboża.

-    W celu zapewnienia odpowiedniego stężenia fosforu w organizmie może być konieczne przyjmowanie leków wiążących fosforany, które zapobiegają wchłanianiu fosforanów ze spożywanych pokarmów.

-    Jeśli pacjent stosuje leki wiążące fosforany, które zawierają wapń, lekarz może zalecić zmianę dawki takiego leku.

-    Lekarz prowadzący zleci badania krwi w celu kontroli przebiegu leczenia.

Stosowanie leku Zemplar z innymi lekami

Należy poinformować lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio lekach, nawet tych, które wydawane są bez recepty.

Niektóre leki mogą wpływać na działanie leku Zemplar lub zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych. Jest szczególnie ważne, aby pacjent poinformował lekarza, jeśli przyjmuje którykolwiek z wymienionych poniżej leków:

•    stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych, takich jak kandydoza lub pleśniawki (tzn. ketokonazol)

•    stosowane w leczeniu chorób serca lub nadciśnienia (np. digoksyna i leki moczopędne)

•    zawierające magnez (np. niektóre rodzaje leków na niestrawność, zwane lekami zobojętniającymi kwas solny w żołądku, takie jak trójkrzemian magnezu)

•    zawierające glin (np. leki wiążące fosforany, takie jak wodorotlenek glinu).

Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza, pielęgniarki lub farmaceuty.

Stosowanie leku Zemplar z jedzeniem i piciem

Lek Zemplar może być podawany z jedzeniem lub bez jedzenia.

Ciąża i karmienie piersią

Przed zastosowaniem leku Zemplar kobiety w ciąży lub planujące zajście w ciążę powinny poinformować o tym lekarza prowadzącego lub pielęgniarkę.

Nie wiadomo czy stosowanie tego leku u kobiet w ciąży lub karmiących piersią jest bezpieczne. Lek może być podany dopiero po omówieniu tego zagadnienia z lekarzem, który pomoże pacjentce podjąć właściwą decyzję.

Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza, pielęgniarki lub farmaceuty. Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn

Nie badano wpływu leku Zemplar na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

U pacjentów przyjmujących lek Zemplar nastąpić może obniżenie zdolności bezpiecznego prowadzenia pojazdów lub obsługiwania ciężkich urządzeń mechanicznych. Lek Zemplar może powodować zawroty głowy, uczucie osłabienia i (lub) senność.

W przypadku wystąpienia tych objawów nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn. Ważne informacje o niektórych składnikach leku Zemplar

Ten lek zawiera 20% (v/v) etanolu (alkoholu). Każda dawka może zawierać do 1,3 g etanolu. Jest to szkodliwe dla pacjentów z chorobą alkoholową. Należy to także wziąć pod uwagę podczas stosowania u kobiet w ciąży lub karmiących piersią, dzieci i pacjentów z grup wysokiego ryzyka, takich jak pacjenci z chorobą wątroby lub z padaczką.

3. JAK STOSOWAĆ LEK Zemplar Dawkowanie

Na podstawie wyników badań laboratoryjnych lekarz prowadzący ustali odpowiednią dawkę początkową. Po rozpoczęciu stosowania leku Zemplar dawka ta może zostać zmieniona w zależności od wyników regularnie wykonywanych badań laboratoryjnych. Na podstawie wyników tych badań, lekarz ustali dawkę leku Zemplar odpowiednią dla pacjenta.

W czasie hemodializy lek Zemplar będzie podawany przez lekarza lub pielęgniarkę. Lek będzie podawany przez cewnik (dostęp naczyniowy) używany do podłączenia pacjenta do dializatora. Nie będzie potrzebne wykonanie zastrzyku, ponieważ lek Zemplar zostanie podany bezpośrednio do cewnika używanego podczas hemodializy. Lek Zemplar nie będzie podawany częściej niż co drugi dzień i nie więcej niż trzy razy w tygodniu.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Zemplar

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Zemplar może spowodować zwiększenie stężenia wapnia (we krwi i moczu) i fosforanów we krwi, co może wymagać leczenia. Ponadto, zbyt duże dawki leku Zemplar mogą zmniejszyć stężenie parathormonu.

Objawy, jakie mogą pojawić się wkrótce po przyjęciu zbyt dużej dawki leku Zemplar:

•    uczucie osłabienia i (lub) senność

•    bóle głowy

•    nudności lub wymioty

•    suchość w ustach, zaparcia

•    bóle mięśni lub kości

•    nietypowy smak w ustach.

Objawy, jakie mogą wystąpić, jeśli zbyt duża dawka leku Zemplar przyjmowana jest przez dłuższy okres:

•    utrata apetytu

•    senność

•    utrata masy ciała

•    podrażnienie oczu

•    katar

•    świąd skóry

•    uczucie gorąca i gorączki

•    utrata popędu płciowego

•    silny ból brzucha

•    kamienie nerkowe

•    zmiana ciśnienia tętniczego i odczucie bicia serca (kołatanie serca).

Składnikiem leku Zemplar jest glikol propylenowy (substancja pomocnicza), który stanowi 30% jego objętości. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki zatrucia związane z przyjęciem dużych dawek glikolu propylenowego. Nie należy się tego spodziewać u pacjentów poddawanych zabiegom hemodializy, ponieważ glikol propylenowy jest usuwany z krwi podczas dializy.

Jeżeli badanie krwi wykaże duże stężenie wapnia po przyjęciu leku Zemplar, lekarz zastosuje odpowiednie leczenie w celu przywrócenia prawidłowego stężenia wapnia. Gdy stężenie powróci do prawidłowych wartości, pacjent może otrzymać lek Zemplar w mniejszej dawce.

Lekarz będzie kontrolował stężenie wapnia we krwi. Jeśli wystąpi którykolwiek z wymienionych powyżej objawów należy natychmiast powiadomić lekarza.

4.    MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, lek Zemplar może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

W wyniku stosowania leku Zemplar obserwowano różne reakcje alergiczne.

Uwaga. W przypadku zaobserwowania któregokolwiek z wymienionych poniżej objawów niepożądanych, należy natychmiast powiadomić lekarza prowadzącego lub pielęgniarkę:

•    duszność

• trudności w oddychaniu lub przełykaniu

•    świszczący oddech

•    wysypka, świąd skóry, pokrzywka

• obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z niżej wymienionych działań niepożądanych należy

powiadomić lekarza prowadzącego lub pielęgniarkę:

Najczęściej występujące działania niepożądane (u co najmniej 1 na 100 pacjentów):

•    bóle głowy

•    nietypowy smak w ustach

• świąd skóry

• małe stężenia parathormonu we krwi

• duże stężenia wapnia we krwi (nudności lub wymioty, zaparcia lub splątanie); duże stężenia fosforu we krwi (prawdopodobnie bez objawów, ale może zwiększyć się prawdopodobieństwo złamań kości).

Niezbyt częste działania niepożądane (u co najmniej 1 na 1 000 pacjentów):

•    reakcje alergiczne (takie jak duszność, świszczący oddech, wysypka, świąd lub obrzęk twarzy i warg); swędzące pęcherze na skórze

• zakażenie krwi; zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość - osłabienie, duszność, bladość skóry); zmniejszenie liczby białych krwinek (większe prawdopodobieństwo zakażeń); powiększone węzły chłonne na szyi, pod pachami i (lub) w pachwinach; wydłużony czas krwawienia (krew wolniej krzepnie)

• zawał serca; udar; ból w klatce piersiowej; niemiarowe/przyspieszone bicie serca; niskie ciśnienie tętnicze; wysokie ciśnienie tętnicze

• śpiączka (stan głębokiej utraty świadomości, w którym osoba nie reaguje na otoczenie)

• uczucie zmęczenia, osłabienie; zawroty głowy; omdlenie

•    ból w miejscu wstrzyknięcia

• zapalenie płuc (zakażenie płuc); płyn w płucach; astma (świszczący oddech, kaszel, trudności w oddychaniu)

•    ból gardła; przeziębienie; gorączka; objawy grypopodobne; zapalenie spojówek (swędzenie/ zaschnięta wydzielina na powiekach); zwiększenie ciśnienia w oku; ból ucha; krwawienie z nosa

• drgania mięśni; stan splątania, który jest niekiedy ciężki (stan majaczeniowy); pobudzenie (uczucie zdenerwowania, niepokoju); nerwowość; zaburzenia osobowości (pacjent nie czuje się sobą)

•    mrowienie lub drętwienie; zmniejszone czucie dotyku; problemy ze snem; poty nocne; skurcze mięśni w kończynach górnych i dolnych, nawet podczas snu

• suchość w jamie ustnej; pragnienie; nudności; trudności w przełykaniu; wymioty; utrata apetytu; utrata masy ciała; zgaga; biegunka i bóle żołądka; zaparcia; krwawienie z odbytnicy

• trudności w osiągnięciu lub utrzymaniu erekcji; rak piersi; zakażenia pochwy

•    ból piersi; ból pleców; ból stawów i (lub) mięśni; uczucie ciężkości wywołane przez uogólniony obrzęk lub miejscowy obrzęk kostek, stóp i nóg; nieprawidłowy chód

• wypadanie włosów, nadmierny porost włosów

•    zwiększenie aktywności enzymu wątrobowego; duże stężenia hormonów przytarczyc; duże stężenia potasu we krwi, małe stężenia wapnia we krwi.

Częstość występowania nieznana:

•    obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła, który może powodować trudności w przełykaniu lub oddychaniu; świąd skóry (pokrzywka). Krwawienie z żołądka. Konieczna jest natychmiastowa pomoc medyczna.

Niektórych z wymienionych wyżej objawów pacjent nie będzie w stanie stwierdzić sam, jeśli nie uzyska o nich informacji od lekarza.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, nie wymienione w tej ulotce, należy natychmiast powiadomić lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.

5.    JAK PRZECHOWYWAĆ LEK Zemplar

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

Lek Zemplar należy podać natychmiast po otwarciu.

Nie należy stosować leku Zemplar po upływie terminu ważności (EXP) zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Nie stosować leku Zemplar, jeśli widoczne są cząstki lub nastąpiła zmiana barwy roztworu.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę co zrobić z lekami, których się nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6. INNE INFORMACJE Co zawiera lek Zemplar

-    Substancją czynną leku jest parykalcytol. Każdy ml roztworu zawiera 5 mikrogramów parykalcytolu.

-    Inne składniki leku to: etanol, glikol propylenowy, woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda lek Zemplar i co zawiera opakowanie

Lek Zemplar roztwór do wstrzykiwań jest wodnym, przezroczystym, bezbarwnym roztworem, bez widocznych cząstek. Jest dostarczany w opakowaniach zawierających 5 szklanych ampułek po 1 ml lub 2 ml lub 5 szklanych fiolek po 1 ml lub 2 ml.

Podmiot odpowiedzialny

AbbVie Polska Sp. z o.o. ul. Postępu 21B 02-676 Warszawa Tel.: +48 22 372 78 00

Wytwórca ampułek:

AbbVie S.r.l.

S.R. 148 Pontina Km 52 SNC 04011 Campoverde di Aprilia (LT) Włochy

Wytwórca fiolek:

AbbVie Deutschland GmbH &Co. KG

Knollstrasse

67061 Ludwigshafen

Niemcy

Data zatwierdzenia ulotki: 01/2015

[linia perforowana oddzielająca instrukcję stosowania od ulotki dla pacjenta]

Poniższe informacje przeznaczone są wyłącznie dla personelu medycznego Zemplar, 5 mikrogramów/ml, roztwór do wstrzykiwań Przygotowanie leku do stosowania

Lek Zemplar, 5 mikrogramów/ml, roztwór do wstrzykiwań przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Tak jak w przypadku wszystkich leków podawanych w postaci iniekcji, rozcieńczony roztwór, należy przed podaniem dokładnie obejrzeć, aby wykluczyć obecność cząstek lub zmianę barwy roztworu.

Niezgodności farmaceutyczne

Glikol propylenowy wchodzi w interakcje z heparyną i neutralizuje jej działanie. Lek Zemplar roztwór do wstrzykiwań zawiera glikol propylenowy jako substancję pomocniczą i dlatego należy go podawać przez inny dostęp niż heparynę.

Tego leku nie wolno mieszać z innymi lekami.

Warunki przechowywania i okres ważności

Leki do stosowania pozajelitowego należy przed podaniem dokładnie obejrzeć, aby wykluczyć obecność cząstek lub zmianę barwy roztworu. Roztwór jest przezroczysty i bezbarwny.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

Okres ważności: 2 lata.

Dawkowanie i sposób podawania

Lek Zemplar, roztwór do wstrzykiwań podaje się przez dostęp naczyniowy utworzony w celu hemodializy.

Dorośli

1) Dawkę początkową należy obliczyć na podstawie początkowego stężenia parathormonu (PTH).

Dawkę początkową parykalcytolu oblicza się na podstawie następującego wzoru:

dawka początkowa (w mikrogramach) =    p°czątk°we stężenie natywneg° PTH w pmol/l

8

LUB

początkowe stężenie natywnego PTH w pg/ml 80

i podaje się w szybkim wstrzyknięciu dożylnym nie częściej niż co drugi dzień w dowolnym momencie dializy.

Maksymalna dawka podawana bezpiecznie w badaniach klinicznych wynosiła do 40 mikrogramów. 2) Dostosowywanie dawki

Obecnie uważa się, że docelowy zakres stężeń PTH u poddawanych dializie pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek nie powinien przekraczać 1,5 do 3 razy górnej granicy normy dla natywnego PTH (iPTH) u osób bez mocznicy, 15,9 do 31,8 pmol/l (150-300 pg/ml). Osiągnięcie odpowiednich fizjologicznych wartości docelowych wymaga dokładnego monitorowania i indywidualnego dostosowania dawki. W przypadku wystąpienia hiperkalcemii lub utrzymującego się zwiększonego skorygowanego iloczynu Ca x P powyżej 5,2 mmol2/l2 (65 mg2/dl2), dawkę należy zmniejszyć lub przerwać podawanie leku do powrotu do normy tych parametrów. Następnie należy wznowić podawanie parykalcytolu w mniejszej dawce. Może być konieczne zmniejszenie dawek, gdy stężenie PTH zmniejsza się w odpowiedzi na leczenie.

W tabeli poniżej podano wskazówki dotyczące dostosowywania dawki leku:

Proponowane schematy dawkowania (Dawka dostosowywana co 2 do 4 tygodni)

Stężenie iPTH w stosunku do wartości początkowych

Dostosowanie dawki parykalcytolu

Bez zmian lub zwiększone

Zwiększyć o 2 do 4 mikrogramów

Zmniejszone o < 30%

Zmniejszone o > 30%, < 60%

Nie zmieniać

Zmniejszone o > 60%

Zmniejszyć o 2 do 4 mikrogramów

iPTH < 15,9 pmol/l (150 pg/ml)